برنامه‌ریزی برای امنیت چیست؟

برنامه‌ریزی برای امنیت یک برنامه شخصی و کاربردی است که حاویِ راه‌هایی است برای ایمن بودن در یک رابطه خشونت‌آمیز، برنامه‌ریزی برای ترک این رابطه، و یا اعمالی که باید پس از ترک رابطه انجام داد. برنامه‌ریزی برای امنیت شاملِ راه‌هایی برای کنار آمدن با احساسات، صحبت با دوستان و خانواده درباره خشونت، اقدامات قانونی و غیره است.

برنامه‌های امنیتی در دو سطح حیاتی هستند. اول، این که حجم و شدت خشونت بر شما را کاهش می‌دهد. دوم این که حس کنترل بر زندگی و عاملیت را به شما بر می‌گرداند و کمک می‌کند که با آگاهی نسبت به امکانات و وضعیت‌های ممکن تصمیم بگیرید.

برنامه‎های امنیت را می‎توانید به تنهایی یا با کمک دوستان، اعضای خانواده و یا هرکسی که به او اعتماد دارید و نگرانِ امنیت شما است، تهیه کنید.

اگرچه ممکن است بعضی از موارد موجود در برنامه‌ریزی برای امنیت بدیهی به نظر بیایند، اما باید به یاد داشته باشید که در لحظه تجربه خشونت، ذهن و فکرتان مانند زمانی که آرام هستید کار نمی‌کند. هنگام تجربه یک رویداد خشونت‌آمیز، به سختی می‌توان فکری منسجم داشت و تصمیمات منطقی درباره امنیت خود گرفت. داشتن یک برنامه‌ امنیت که از قبل آماده شده، می‌تواند از شما در آن لحظات استرس‌زا محافظت کند.

نحوه برنامه‌ریزی برای امنیت

در برخی موارد، ترک موقعیت خشونت‌آمیز امکان‌پذیر نیست.  اگر قادر به ترک موقعیت برای تضمین امنیت خود و دیگران نیستید،  اقدامات احتیاطی را می‌توانید انجام دهید تا از خود و افراد در معرض خطر در خانه مراقبت کنید.

اطلاعات زیر به شما کمک می‌کنند تا یک برنامه امنیت تهیه کنید.

آنچه برای برنامه‌ریزی برای امنیت باید بدانید

به منظور حفظ حداکثر امنیت برای خود و خانواده‌تان، باید اولویت شما ایجاد برنامه ‌امنیت قبل از وقوع حادثه باشد. این کار را زمانیکه موقعیت آرام است انجام دهید، زیرا در حین اوج خشونت یا موقعیت خشونت‌آمیز، برنامه‌ریزی سخت می‌شود.

۱) ابتدا، یک کیف اضطراری را آماده و در خانه‌تان پنهان کنید و یا برای مواقعی که چه برای چند ساعت و چه به مدت چند روز به خاطر خشونت مجبور به ترک خانه می‌شوید، آن را نزد شخص مورد اعتماد نگه دارید.

  • محتویات این کیف باید شامل موارد زیر باشد: پول، کپی مدارک شناسایی، تلفن همراه، شماره تلفن‌ها و آدرس‌های مهم و اقلام لازم دیگری مانند دارو.
  • اگر بچه‌ها هم درگیر این ماجرا هستند، وسایل ضروریِ آنها را نیز با خود بردارید. مثال – اگر نوزادی دارید، پوشک و غذای بچه هم در آن کیف بگذارید.

۲) در مرحله دوم، بیرون از خانه یک سیستم حمایتی مطمئن و قابل ‌اعتماد ایجاد کنید.

  • یک فرد قابل ‌اعتماد را تعیین کنید و به او درباره خشونت اطلاع دهید.
  • افراد قابل‌ اعتماد دیگری را نیز شناسایی و یک سیستم حمایتی متشکل از افراد در بیرون از خانه را ایجاد کنید.
  • برای اطلاعات بیشتر به شبکه حمایتی در زبانه سمت چپ مراجعه کنید.

۳) در مرحله سوم، پیش‌نویس برنامه امنیت را بنویسید و سپس آن را تمرین کنید.  باید بدانید که در صورت وخامت اوضاع و یا اوج گرفتن خشونت، به کجا می‌توانید پناه ببرید.

  • بسیار حائز اهمیت است که یک برنامه امنیت داشته باشید و آن را تمرین کنید زیرا به کمک آن می‌توان از درگیری جسمی در لحظه‌ای که شرایط بحرانی می‌شود اجتناب کرد.
  • اگر خشونت وخیم‌تر شود، نباید به سوی بچه‎ها بدوید زیرا ممکن است فرد خشونت‌گر از آنها سوء‌استفاده کند.
  • از اطلاعات داخل زبانه‌های سمت چپ برای تهیه برنامه‌تان استفاده کنید.

۴) در مرحله چهارم، به یاد داشته باشید که  خشونت، الگویی از رفتار است.  پیش از آن که اتفاق دیگری بیفتد، به موارد قبلی فکر کنید و در صورت بروز موقعیتی خشوت‌آمیز، آماده باشید.

این سؤالات را از خودتان بپرسید:

  • آیا موارد خاصی مانند کلمات، نوع لباس، رفتار، و مواقعی از ماه و یا سال وجود دارند که احتمالاً «منجر» به رویدادهای خشونت‌آمیز شوند؟
  • آیا الگویی از علت یا محرک احتمالی بروز رفتار خشونت‌آمیز را ببینید؟

این محرک‌ها را یادداشت کنید و حواستان به موقعیت‌هایی باشد که ممکن است در آن خشونت رخ دهد.
فکر کنید و ببینید تا حد امکان چه راه‌هایی برای کاهش خشونت وجود دارد، مثلاً:

    • از رفتار یا اعمالی که در کنترل شماست اجتناب کنید و یا آن را به حداقل برسانید.
    • روال همیشگی را اندکی تغییر دهید و حواس فرد پرخاشگر را از آسیب رساندن پرت کنید.

مدیریت بحران

در مدیریت بحران، هدف، تشنجزدایی و خنثی کردن شرایط در حداقل زمان ممکن به منظور کاهش خشونت و یا بد رفتاری است. به یاد داشته باشید که هنگام تهیه برنامه امنیت، آمادگی برای نحوه  رویارویی و برخورد با خود رویداد خشونت‌آمیز به همان اندازه مهم است.

محققان و مشاورانی که تخصص آنها فعالیت در زمینه موقعیت‌های خشونت خانگی است، هنگام بحران، روش‌های زیر را برای کاهش خشونت توصیه می‌کنند:

  • با فرد خشونت‌گر موافقت کنید. برای مثال، اگر فرد خشونت‌گر به شما فحش می‌دهد، با لحنی کاملاً خنثی با او موافقت کنید. هدف، حفظ رفتاری آرام و خونسرد تا جای ممکن و تشنج‌زدایی و یا خنثی کردن موقعیت است. به فرد خشونت‌گر هر چیزی که می‌خواهد بدهید تا آن موقعیت خطرناک را خنثی کنید.
  • قضاوت نکنید. تا جایی که ممکن است، از زبان بدن و کلام خنثی استفاده کنید و رفتار آرامی داشته باشید.
  • بحث نکنید و سعی نکنید نظر فرد خشونت‌گررا تغییر دهید و یا او را «متقاعد» کنید.  هرگز ذهن او را نمی‌توانید تغییر دهید و فقط شرایط را بدتر می‌کنید و باعث می‌شوید فرد خشونت‌گر با شدت بیشتری مخالفت کرده و شرایط بدتر شود و منجر به واکنش شدید و خشونت‌آمیزی شود.
  • تمام حواستان  به فرد خشونت‌گر و موقعیت باشد. (اگر از لحاظ فرهنگی ایرادی نداشته باشد) به چشمانش نگاه کنید.
    •        در بسیاری از موارد، افراد خشونت‌گراحساس ناامنی شدیدی می‌کنند و خودشان را بسیار بی‌ارزش می‌بینند. خشونت تلاشی برای بدست آوردن قدرت و کنترل به هر روش ممکن است.
    •        اگر حواستان پرت شود و تمام حواستان به فرد خشونت‌گر معطوف نباشد، ممکن است عصباتی‌تر و مرتکب خشونت بیشتری شود.
    •        همچنین، اگر تمام حواستان به فرد خشونت‌گر باشد، شاید بتوانید حرکت‌های او را پیش‌بینی و از ضربات جدی اجتناب کنید و یا رهایی یابید.
  • در جایی بمانید که چند خروجی داشته باشد؛ وارد اتاقی نشوید که در آن سلاح‌های بالقوه وجود دارد. برای مثال، از مکان‌های زیر اجتناب کنید:
    •        آشپزخانه‌ای حاوی چاقو، ظروف و مایعات داغ، و وسایل دیگر.
    •        حمام و دستشویی دارای روشویی، وان و دوش.
  • به صورت فیزیکی مقابله به مثل نکنید مگر زمانی که واقعاً لازم باشد و یا برای شما، فرزندانتان و یا سالمندان، موقعیت مرگ و زندگی باشد.
  • در صورت لزوم، خانه را ترک کنید و بچه‌ها و افراد دیگرِ در معرضِ خطر را با خود ببرید.

شبکه حمایتی

برنامه‌ریزی برای امنیت از دو جنبه اهمیت زیادی دارد. اولاً این کار، میزان و شدت خشونت را نسبت به شما کم می‌کند یا به حداقل می‌رساند. ثانیاً، به شما کمک می‌کند حس کنترل و نظارت بر زندگی‌تان داشته باشید.  همچنین به شما کمک می‌کند تصمیمات آگاهانه‌ای درباره گزینه‎های پیش رویتان بگیرید.  علاوه بر این، و مخصوصاً اگر بچه‌ها هم درگیر باشند، ایجاد یک شبکه ایمنی/حمایتی ممکن است از میزان استرس و اضطراب پدر یا مادر/سرپرست درباره بچه کم کند.

جنبه مهم دیگر مرتبط با ایجاد شبکه حمایتی این است که دیگران را از این وضعیت آگاه می‌کند و این می‌تواند به شما کمک کند تا برای پیگرد قانونی علیه فرد پرخاشگر تصمیم بگیرید.  آنهایی که بخشی از شبکه حمایتی شما هستند می‌توانند وقوع خشونت را تأیید کنند.

برای ایجاد شبکه حمایتی:

  • به دوستان نزدیک خود، همسایه‌ها، خانواده یا دیگران فکر کنید.
  • از میان آنها، افرادی را انتخاب کنید که مورد اعتماد شما هستند و با اطمینان می‌توانند از شما حمایت کنند و در صورت بروز یک رویداد خشونت‌آمیز، فوراً به شما کمک کنند.
  • با این افراد درباره حمایت از شما و افراد دیگری که در خانه مورد خشونت قرار می‌گیرد، صحبت کنید.‍

راه‌های مختلفی برای حمایت از سوی این افراد وجود دارد از جمله حمل و نقل یا پناه دادن، پول قرض دادن یا مراقبت از فرزندان.

وقتی فرد مورد اعتمادی را انتخاب می‌کنید که در نزدیکی شما زندگی می‌کند، وضعیت خشونت‌آمیز را برای او توضیح دهید. هنگام صحبت با آنها:

  • سعی کنید تا جای ممکن واضح و بی‌طرفانه حرف بزنید.
  • از او بپرسید آیا تمایل دارد به شما کمک کند یا خیر. اگر آن فرد قبول کرد، از او بپرسید آیا مایل است به شما و افراد دیگر خانه اجازه دهد که در صورت بروز یک رویداد خشونت‌آمیز به منزل او بروید یا خیر.
  • سعی کنید پذیرای احساسات و موقعیت فرد حامی باشید. آیا راه دادن به شما و دیگران، آن شخص و فرزندانش را به خطر می‌اندازد؟

اگر منزل او امن نیست یا رفتن به آنجا ممکن است آنها را درگیر یک موقعیت خشونت‌آمیز کند، از او بپرسید آیا می‌تواند شما را به مکانی امن ببرد یا خیر. مثلاً، آیا می‌تواند به نام خود برای شما یک اتاق در هتل رزرو کند؟

وقتی مشخص شد که چه کسی می‌تواند و مایل است به شما کمک کند، می‌توانید از دو نوع علامت استفاده کنید: کلمات (یا عبارات) رمزی و علامت‌های فیزیکی حاکی از تنش.

کلمات یا عبارات رمزی برای هشدار دادن به فرد حامی درباره اتفاقات مفید واقع می‌شود، مخصوصاً اگر خشونت رو به وخامت است و کودکان خردسال یا افراد آسیب‌پذیر دیگر در خانه حضور دارند (مثل سالمندان یا افراد معلول).

این‌ها پیغام‌هایی هستند که از دید دیگران طبیعی و بی‌ضرر به نظر می‌آیند اما معنی عمیق‌‍‍‍‌‌تری دارند که از قبل درباره آن توافق کرده‌‍اید و می‌توانید آن را به یک فرد مورد اعتماد  بگویید، پیامک بفرستید یا ایمیل کنید.

در صورتی که فرد خشونت‌گر گوشی یا ایمیل شما را چک می‌کند، سعی کنید از کلمات بی‌ضرری مثل «ماست امروز گرون شد.» استفاده کنید. این کار به فرد حامی نشان می‌دهد خشونت یا حادثه رو به وخامت است.

یک علامت فیزیکی حاکی از تنش راه دیگری برای هشدار دادن به افراد درباره یک حادثه خشونت‌آمیز است. این کار  به فرد مورد اعتمادی که به شما دید دارد و می‌تواند خانه شما را ببیند، هشدار می‌دهد که شما و افراد دیگر در خانه در خطر هستید.

علامت حاکی از تنش و اضطراب می‌تواند وسیله‌‌ای روی لبه پنجره باشد به طوری که همسایه‌تان آن را ببیند. مثلاً یک روبان قرمز دور یک گلدان؛ پایین کشیدن پرده‌های یک پنجره خاص؛ باز گذاشتن یک پنجره خاص؛ یا قرار دادن یک اسباب بازی خاص نزدیک در ورودی.

علامت تنش تنها در صورتی مفید است که کسی به آن واکنش نشان دهد. آنچه بیش از هر چیز دیگری اهمیت دارد، اتفاقی است که در نتیجه ارسال کلمه و عبارت رمزی و علامت حاکی از تنش رخ می‌دهد. در این باره، باید با فرد موجود در شبکه حمایتی‌تان مفصل گفتگو کنید که در صورت مشاهده یا دریافت چنین علامتی، باید چه کار کنند.

واکنش و پاسخ به یک علامت حاکی از تنش، کاملاً بستگی به نوع و سطح خشونت و همچنین به عوامل بیرونی از جمله هنجارهای جامعه و فرهنگی (تابوها)، دسترسی به خدمات و موارد دیگر دارد.

مثال زیر را در نظر بگیرید: در خانه فرد حامی، از یک مرد محترم، مثل پدر، پدربزرگ، برادر بخواهید که به خانه‌‌ای برود که خشونت در آن رخ می‌دهد و در بزند. از فرد مورد اعتماد بخواهید که بپرسد آیا همه چیز رو به راه است یا خیر، زیرا سر و صدایی شنیده است.

در این مثال در زدن می‌تواند در به تاخیر انداختن خشونت بعدی مفید باشد، زیرا فرد خشونت‌گر اکنون دیگر می‌داند که همسایه‌ها سر و صدای زیاد را می‌شنوند.

مثال‌های دیگری از واکنش به یک علامت حاکی از تنش عبارتند از:

  • تماس با مقامات محلی، رهبران جامعه یا مذهبی.
  • تماس تلفنی با خانه‌‌ای که در آن خشونت رخ می‌دهد.

در این موارد نیز، ایمن و مناسب بودن این واکنش‌ها به شرایط خاص آن موقعیت بستگی دارد.

کودکان

یکی از دشوارترین جنبه‌های خشونت خانگی، تاثیر کوتاه-مدت و بلندمدت آن بر کودکان است، خواه خود در معرض خشونت باشند، خواه مکرراً شاهد وقوع خشونت باشند. مراحل کمک به کودکان برای تسکین لحظه خشونت‌آمیز عبارتند از:

  • با کودکان درباره برنامه امنیت صحبت کنید و برنامه را با آنها تمرین کنید.
  • به کودکان اطمینان خاطر بدهید که وظیفه آنها امن ماندن است نه دخالت در خشونت برای حفاظت از کسی.
  • به کودکان یاد دهید که در طول یک حادثه خشونت‌آمیز، چه زمانی، چگونه و با چه کسی تماس بگیرند.
  • اتاقی را مشخص کنید که وقتی می‌ترسند به آنجا بروند و موضوعی را تعیین کنید که هنگام ترس به آن فکر کنند. این موضوع می‌تواند یک خاطره خوشحال‌کننده یا کتاب مورد علاقه‌شان باشد.
  • یک کلمه رمزی را مشخص کنید که در صورت بروز یک حادثه زمانی‌ که کودکان باید خانه را ترک کنند، بتوانند آن را به زبان آورند. در صورتی که کودکان خردسال هستند:
    • یادتان باشد که کودک می‌تواند کلمات رمزی یا علامت‌ها را به فر پرخاشگر بگوید. این ممکن است موقعیت را برای شما خطرناک‌تر کند. از صحبت درباره استفاده از کلمه رمزی با خردسالانی که درک نمی‌کنند، خودداری کنید.
    •  اگر لازم شود که بدون شما خانه را ترک کنند، به کودکان بزرگتر گوشزد کنید که از خواهر و برادر کوچک خود یا خویشاوند سالمند مواظبت کنند.
    •  یک مکان امن دیگر، مثل خانه فرد حامی یا یک مکان عمومی را تعیین کنید تا اگر جدا شدید در آنجا گرد هم آیید. (مخصوصاً اگر کودکان کم سن هستند).

علاوه بر آمادگی برای یک موقعیت خشونت‌آمیز، هنگام صحبت با کودکان درباره خشونت خانگی، حائز اهمیت است که از زبانی منسجم و یک‌دست و خنثی استفاده کنید و همچنین محتوای گفتگویتان مناسب با سن کودکان باشد.

اگر صحبت از خشونت آزار جنسی است، از اسامی مناسب برای اعضای بدن استفاده کنید و هیچ وقت واژگان عامیانه را به کار نبرید.

کودکانی که در معرض مستقیم خشونت یا شاهد خشونت هستندبارها و بارهابه اطمینان خاطر نیاز دارند –  و باید به آنها یادآوری شود بر خلاف گفته‌های خشونت‌گر، خشونت تقصیر آنها نیست. آنها باید احساس امنیت کنند.

ایمنی در خانه شما

یک برنامه ایمنی تنها در صورتی مفید است که آن را کاملاً درک و تمرین کنید.  با خود و کودکان و/یا افراد دیگر در معرض خطر در خانه، درباره آن صحبت کنید و برنامه را تمرین کنید.

  • به طور منظم برنامه را مرور کنید.
  • بهترین راههای خروجی و راه‌های خروج از خانه را شناسایی کنید.
  • «اتاقهای امن» را در خانه تعیین کنید تا اگر ترک منزل امکان‌پذیر نیست، در طول یک واقعه خشونت‌آمیز به آنجا پناه ببرید.
    •        یادتان باشد که این اتاق باید در حالت ایده‌آل چندین راه خروج داشته باشد.
    • مکانی را برای ملاقات مشخص کنید، مثل کافی شاپ، مسجد، کتابخانه‌‌ای در همان نزدیکی یا منزل فرد حامی، تا اگر کودکان (یا افراد دیگر در معرض خطر) مجبور شدند فوراً و جداگانه خانه را ترک کنند، در آنجا با آنها ملاقات کنید.

امنیت در مکان‌های عمومی

با این که خشونت خانگی معمولاً در خانه رخ می‌دهد، مواردی هم موجود دارد که خشونت‌گر ممکن است آنقدر خشمگین، غیرتی یا احساساتی شود که سعی کند به شریک زندگی یا فرزندان خود در مکان‌های عمومی آسیب برساند.

ممکن است خشونت‌گر شما را بیرون از خانه تعقیب کند یا در محل کار، مدرسه یا مکان عمومی دیگر، منتظر اعضای خانواده شود. بنابراین، مهم است که قبل از بروز خشونت در مکان‌های عمومی، به فکر تهیه برنامه‌هایی حفاظت از خود و دیگر اعضای خانواده باشید.

همچنین، برنامه‌ریزی برای مجموعه‌‌ای از اقدامات به شما کمک می‌کند تا کم کم قدرت خود را بدست بیاورید و حس کنید از میزان سلطه خشونت‌گر بر شما کاسته شده است.

اگر از خشونت خانگی رنج می‌برید و گمان می‌کنید که شریک کنونی یا شریک سابق زندگیتان ممکن است قصد آسیب زدن به شما یا فرزندانتان در مکان‌های عمومی را داشته باشد، موارد زیر را در نظر بگیرید:

  • اگر خارج از خانه کار می‌کنید، یک برنامه امنیت برای رفت و آمد به محل کار تهیه کنید. این برنامه استفاده از مسیرهای متنوع در خارج از منزل را نیز در برمی‌گیرد.
  • سعی کنید از فردی مورد اعتماد بخواهید در رفت و آمد به محل کار شما را همراهی کند یا از یکی از اعضا خانواده یا دوستان خود بخواهید وقتی به یک مکان خاص می‌رسید، با شما تماس بگیرد تا مطمئن شود حالتان خوب است.
  • مسیرها و مکانهای رفت و آمد بیرون از خانه را تغییر دهید. مثلاً به جای رفتن به فروشگاه همیشگی، به یک فروشگاه متفاوت بروید.
  • تمرین کنید که در صورت بروز اتفاقی بیرون از خانه، چه کار خواهید کرد.
  • در برنامه خود مشخص کنید در صورتی که بیرون از خانه هستید، چه کسی باید با بچه‌ها یا دیگر افراد معرض خطر در خانه تماس بگیرد و دنبال آنها برود.
  • در برنامه خود مشخص کنید اگر نمی‌توانید دنبال بچه‌ها یا افراد تحت خطر دیگر در مدرسه بروید، چه کسی باید با آنها تماس بگیرد و در مدرسه دنبال آنها برود.
  • شبکه حمایتی خود، فرزندان و افراد تحت خطر دیگر را در جریان برنامه‌های خود بگذارید.
  • وقتی به خانه می‌آیید، یک روال ایمنی یعنی مرور و پایش امنیت  را تهیه و دنبال کنید. پایش امنیت یعنی یک نگاه کلی بیاندازید تا مطمئن شوید برای آسیب به شما یا دیگران، هیچ کس داخل خانه یا اطراف آن نیست.
  •  منزل و ملک خود را بررسی کنید. به دنبال موارد غیرعادی باشید. آیا بطری‌های الکل و آب جوی خالی می‌بینید؟ آیا آثاری از مواد را مشاهده می‌کنید؟ آیا وسایل شکسته یا کثیف و نامرتبی در خانه می‌بینید؟
  • با یک نفر در تماس باشید و به او اطلاع دهید که در امان هستید. این را می‌توان یک علامت تنش «معکوس» محسوب کرد. می‌توان با ارسال یک پیامک کوتاه حاوی کلمه رمزی یا قرار دادن یک وسیله در جای خاصی، به اعضای شبکه مورد اعتماد اطلاع داد که شما و افراد دیگر در داخل خانه و در امان هستید. مثال: باز گذاشتن پنجره یا کرکره‌ها؛ ارسال یک پیامک حاوی جمله‌‌ای مثل «امروز بچه‌ها سراغت رو گرفتند.» به فرد مورد اعتماد.
  • مطمئن شوید که «وسایل اضطراری» شما هنوز دست‌نخورده و آماده هستند.

امنیت تلفن و سایبری

نحوه درخواست کمک بابت خشونت به چند عامل بستگی دارد، از جمله: موقعیت جغرافیایی، دسترسی به تلفن و اینترنت، قابلیت ارسال پیامک در تلفن، دسترسی به منابع مالی، کودکان و/یا دیگر افراد تحت تکفل که در خانه در معرض خطر هستند.

صرف نظر از نحوه درخواست کمک، حائز اهمیت است که عواقب و ریسک‌های نوع درخواست کمک را کاملاً بررسی کنید.

با این که تماس‌های تلفنی، ارسال پیام، جستجو در اینترنت و ایمیل، راه‌های بسیار موثری برای جستجوی اطلاعات و مکاتبه امن و ایمن هستند، هر یک از این راه‌های ارتباطی، ریسک‌های خود را دارد.

حائز اهمیت است که هنگام تعیین روش برقراری ارتباط، واکنش احتمالی فرد پرخاشگر، نحوه حفظ ایمنی و راه‌هایی برای حفاظت از خود را بررسی کنید.

ایمنی اینترنت

  • به صورت محرمانه جستجو کنید.
  • تاریخچه مرورگر را پاک کنید.
  • از کافی نت یا رایانه یا گوشی حامی مورد اعتماد استفاده کنید.

ایمنی تلفن

  • تاریخچه تماس خود را پاک کنید.
  • پیامک را پاک کنید.
  • از یک گوشی متفاوت استفاده کنید.

ایمیل

  • تغییر رمز عبور
  • رمزهای عبور ذخیره‌شده را غیرفعال کنید.
  • یک ایمیل جدید ایجاد کنید.

برای دریافت اطلاعات مهم درباره موضوع ایمنی و امنیت، شدیداً توصیه می‌کنیم این دو منبع را در خانه امن بررسی کنید تا از دستورالعمل‌های گام به گام حفظ امنیت آگاه شوید.

برگه اطلاع‌رسانی امنیت تلفن و سایبری

راهنمای امنیت ایمیل و اینترنت

گزینه‌های طولانی مدت

وقتی خشونت را تجربه می‌کنید، باید به مسیرهای موازی فکر کنید: گزینه‌های فوری و کوتاه مدت و گزینه‌های بلندمدت برای آینده  تا کنون، بخش‌های فوق به مراحل کنونی و فوری کاهش خشونت در کوتاه مدت پرداخته است. حائز اهمیت است که به یک برنامه بلندمدت نیز فکر کنید.

وب سایت خانه امن یا تماس با مشاورین خانه امن می‌تواند نقطه شروع خوبی باشد. آنها می‌توانند بر اساس موقعیت خاص شما، مشاوره حقوقی ارائه دهند. این خدمات، افراد را از حق و حقوقشان در قانون ایران آگاه می‌سازد.

با این که جمع‌آوری مدارک دال بر خشونت ممکن است خطرناک باشد زیرا فرد خشونت‌گر می‌تواند آنها را پیدا کند، کار عاقلانه این است که درباره جمع‌آوری مدارک و نحوه انجام این کار تصمیم بگیرید. به منظور طرح دعوی علیه یک فرد خشونت‌گر، باید مدارک واضح و مستندی از خشونت به مقامات دادگاه ارائه شود. مشاورین حقوقی ما می‌توانند این مساله را به شما توضیح دهند و شما نیز می‌توانید منابع موجود در این‌باره را در وب سایت ما بیابید.  خانه امن به طور خاص، راهنمایی را تهیه کرده که می‌توانید آن را در وب سایتش دانلود کنید: «راهنمایی برای طرح دعوی بدون نیاز به وکیل»  این یک راهنمای گام‌به‌گام است که در آن جزئیات دقیق نحوه جمع‌آوری و مستندسازی مدارک دال بر خشونت، به زبان ساده و روزمره نوشته شده است.

استراتژی طولانی مدت دیگر که باید در نظر بگیرید، ترک دائمی خشونت‌گر است. اگر چنین گزینه‌‌ای در اختیار دارید، باید یک استراتژی خروج ایجاد کنید.

 

اقدام قانونی

با این که نظام حقوقی ایران خشونت خانگی را جرم نمی‌داند، ماده‌های قانونی در قوانین مختلف وجود دارد که انواع خشونت در محیط خانه را منع می‌کنند. طبق این قوانین، برخی رفتارهای خشونت‌آمیز غیرقانونی تلقی می‌شوند که به موجب آنها می‌توانید یک پرونده حقوقی را علیه خشونت‌گر به جریان بیندازید.

مشاورین حقوقی خانه امن در استفاده از قوانین جاری ایران تجربه دارند و می‌توانند به قربانیان خشونت خانگی در این زمینه راهنمایی ارائه دهند. برای دریافت مشاوره با مشاورین حقوقی خانه امن تماس بگیرید.

مشاورین حقوقی خانه امن نمی‌توانند وکالت قربانیان را در دادگاه‌ها به عهده بگیرند. برای این کار باید یک وکیل دادگستری استخدام شود یا یک وکیل رایگان شناسایی گردد.

اقدام قانونی

برای دریافت اطلاعات درباره اقدام قانونی، لطفاً به زبانه «از حق و حقوق قانونی خود آگاه باشید» رجوع کنید.

مراقبت از خود

افرادی که خشونت خانگی را تجربه کرده‌اند یا در حال حاضر تجربه می‌کنند نیاز به درمان جسمی و عاطفی دارند.  خشونت خانگی، حتی اگر «خفیف» قلمداد شود، تأثیر زیادی بر سلامت جسمی، عاطفی و ذهنی فرد می‌گذارد.

آثار خشونت خانگی بر افراد می‌تواند بسیار متغیر باشد و از تأثیرات جسمی و قابل‌رویت گرفته تا تغییرات رفتاری را دربرمی‌گیرد. با این حال، تأثیرات خشونت خانگی را می‌توان مدیریت کرد.  بهبودی پس از تجربه خشونت خانگی امکان‌پذیر است. اگرچه بهبودی، مستلزم رویاروی با واقعیت‌های دردناک است، اما باعث کشف قدرت‌های درونی می‌شود، و این فرایندی است که برای شروع آن، زمان، فضا، و امنیت لازم است.

اغلب اوقات، روی برنامه‌ریزی برای امنیت جسمی تاکید می‌شود، اما حائز اهمیت است که بدانید هنگام برخورد با دیگر آثار خشونت خانگی، چطور باید از خود مراقبت کنید. این مراقبت برای افراد مختلف ممکن است متفاوت باشد. اما در نهایت، این مراقبت به معنی تهیه یک برنامه شخصی است که به شما کمک می‌کند در حین یا پس از برخورد با خشونت، زندگی بهتری داشته باشید. در زیر، ایده‌هایی درباره روش ایجاد و حفظ برنامه‌ای کارساز ارائه شده‌اند.

ملاحظات مربوط به ترک دائمی

تصمیم‌گیری برای ترک یک رابطه خشونت‌آمیز بسیار دشوار است. ترک رابطه، عواقب زیاد خانوادگی، فرهنگی، مذهبی و اقتصادی به همراه دارد.  پیش از تصمیم‌گیری برای ترک خانه، درباره عواقب احتمالی با یک دوست معتمد، عضوی از خانواده یا مشاور صحبت کنید.  آنها در تصمیم‌گیری به شما کمک خواهند کرد.

به خاطر بسپارید که با بازگشت به رابطه بعد از ترک آن یا زمانی که شریک زندگیتان هنگام ترک خانه شما را پیدا کند، ممکن است تعداد یا شدت وقایع خشونتآمیز افزایش یابد. 

اگر به این نتیجه رسیده‌اید که تنها راه حفاظت از خود، فرزندان یا افراد تحت خطر دیگر در برابر خشونت، ترک رابطه است، بنابراین، ایجاد، مرور و بازبینی مکرر یک نقشه خروج، اولین کاری که باید انجام دهید. در این نقشه باید برنامه‌های بلندمدت نیز در نظر گرفته شود:

  • از خود و افراد دیگر وابسته به خود مانند سالمندان یا فرزندانتان چگونه حمایت خواهید کرد؟
  • کجا می‌توانید زندگی کنید؟
  • آیا فرد خشونت‌گر قادر به پیدا کردن شما و دیگران خواهد بود؟
  • دیگر اعضای خانواده، نیروی انتظامی، رهبران مذهبی یا جامعه‌تان چه نوع حفاظتی را می‌توانند در اختیار شما قرار دهند؟
  • عواقب اجتماعی این کار چیست؟ اگر یک زن هستید، آیا در صورت تنها زندگی کردن، بیشتر مورد آزار و اذیت قرار خواهید گرفت؟

قبل از ترک رابطه، مراحل زیر را دنبال کنید:

  • یک نقشه خروج را ایجاد، بازبینی و تمرین کنید.
  • جایی برای رفتن پیدا کنید.
  • شبکه حمایتی‌تان را از نیت خود باخبر کنید.
  • وسایل بیشتری را به کیف اضطراری خود بیفزایید.

علاوه بر وسایل موجود در کیف اضطراری، به چند مورد مهم دیگری نیز نیاز دارید که جایگزین کردن آنها ممکن است بسیار مشکل باشد. اگر به ترک خانه مملو از خشونت خود فکر می‌کنید، موارد زیر را نیز با خود ببرید یا برای مواقعی که قادر نیستید دوباره به خانه بازگردید، آنها را تا اجرای کامل نقشه خروج در جایی امن نگه دارید.

  • شناسنامه خود و فرزندانتان
  • مدارک تحصیلی و پزشکی
  • پول نقد، کارت‌های بانکی
  • کلیدها (سوئیچ خودرو، کلید خانه و غیره)
  • داروها
  • عکس‌ها/جواهرات/اقلام خاطره‌انگیز
  • مدارک شناسایی دیگر
  • شماره تلفن افراد مورد اعتماد جهت تماس با آنها
  • اسب بازی مورد علاقه/پتوی کودکان
  • چند دست لباس
  • دفترچه آدرس