صفحه اصلی  »  کودک
image_pdfimage_print
بهمن
۲۵
ناپدریم به پاهایم دست می‌کشید و می‌گفت: چه پاهای پرمویی دارم
تجربه ها و خاطره ها
۰
, , , , ,
young beautiful sad and desperate hispanic woman suffering depression looking thoughtful and frustrated at apartment balcony looking depressed at the street
image_pdfimage_print

Photo: Ocus Focus/bigstockphoto.com

برگردان: نازیلا روح‌بخش

خانه امن: این دو داستان با موضوع خشونت خانگی را جوانان روایت کرده‌اند. برای دیدن پنج داستان دیگر از زبان جوانان اینجا را ببینید.

ناپدریم از من سوءاستفاده می‌کرد. اولین باری که خاطرم میاد که این اتفاق افتاد، ۵ ساله بودم . به پاهای من دست می‌کشید و می‌گفت چه پاهای پرمویی دارم. به طرز عجیبی بدنم را لمس می‌کرد، بعد از من می‌خواست که شلوارم را در بیاورم و آن کاری که می‌خواست رو انجام می‌داد. کلا متوجه نبودم که اوضاع از چه قرار هست تا این‌که در ۱۳ سالگی متوجه شدم که مورد سواستفاده جنسی قرار گرفته‌ام. یک روز در مدرسه، این که چه حسی دارم را با یکی از دوستان جدید در میان گذاشتم. دوستم از من خواست که این مسئله را به یکی خبر بدم من هم بالاخره آن را با یکی از مسئولین مدرسه مطرح کردم، به هر حال از گفتن به مادرم آسان‌تر بود.

ناپدریم به ۵ سال زندان محکوم شد و من دیگر نباید نگران به خانه آمدن باشم.

به مرور فهمیدم که من هم از نظر جنسی‌، و هم از نظر فکری و جسمی مورد سواستفاده قرار گرفته‌ام. اوایل فکر می‌کردم این اتفاقات خیلی نرمال هست تا وقتی که متوجه شدم در اشتباه بودم و با دوستم مطرح کردم. بعد از آن کمک گرفتن آسان شد. بیشتر از یک سال هست که زیر نظر یک مشاور روانشناس هستم و اوضاع خوب پیش می‌رود. خانواده‌ام متوجه هستند که من گاهی نیاز دارم تنها باشم.

بدون حضور ناپدریم دیگه لزومی نبود که نگران نبودن مادرم در خانه باشم و نگران این‌که ناپدریم از شرایط نبودن مادرم استفاده می‌کند و به سمت من می‌آید. دیگر هیچ ترس و نگرانی ندارم و با مادرم نزدیکتر شده‌ام و راحت‌تر صحبت میکنم.

بزرگترین کمک در زندگی من حضور دوستم بود که زندگی من را تغییر داد. او از من خواست که مشکلم را مطرح کنم حتی اگر از نظر احساسی آماده نباشم. من فکر می‌کردم همه این اتفاق‌ها تقصیر من هستند بنابراین تلاش کردم اضافه وزن پیدا کنم به این امید که با چاقی من این شرایط تمام شود اما نشد. اکنون مادرم کمکم می‌کند که هر روز قوی و قوی تر بشوم.

نصیحت من: اگر کسی از شما سواستفاده جنسی می‌کند، فکر نکنید که تقصیر از شماست برای این‌که این طور نیست. فردی که سن بالاتری از شما دارد نباید که دنبال شما باشد، باید قوی باشید و به کسی در مدرسه خبر دهید. ابتدا کمی سخت است اما وقتی همه آزارها تمام شود می‌فهمید که ارزشش را داشته است.

مشاور به من کمک کرد که آدم بهتری شوم

پانزده ساله هستم. من در شرایطی بزرگ شدم که هر روز شاهد دعوای پدر و مادرم بودم ، بدتر این‌که هر وقت در میان دعوا پدر مادرم متوجه حضور من می‌شدند، از من می‌خواستند که طرفشان را بگیرم و هر دو انتظار داشتند که از آنها پشتیبانی کنم. در مدرسه هم معمولا با بچه‌ها درگیری داشتم و برام سخت شده بود که استرس و اعصابم را کنترل کنم.

سال گذشته مشاور مدرسه پرونده من را به یک انجمن محلی جوانان ارجاع داد. خانم مشاور زن خوبی بود، به من یاد داد که چطور با استرس کنار بیام. یک مشاور دیگه هم به پدر مادرم کمک می‌کند که مشکلاتشان را حل کنند.

مشاور به من فهماند که فقط من هستم که می‌توانم خودم و رفتارم را کنترل کنم و فقط با تغییر من هست که میتوانم طرز برخورد دیگران نسبت به خودم را تغییر بدهم. من یاد گرفتم که فرد مستقلی باشم و همچنین به نظرات و دیدگاه دیگران احترام بگذارم و اگر نظر آنها با من متفاوت بود با آنها جر وبحث نکنم.

مشاور کمکم کرد که فرد بهتری بشوم. او من را باور داشت وکمکم کرد که خودم را باور کنم آن هم تو شرایطی که دیگران این حس را به من نداشتند.

او با مسئولین مدرسه در مورد من صحبت کرد، آنها کمکم کردند که تکالیف مدرسه را انجام بدهم و او تشویقم کرد که تنیس و نت‌بال بازی کنم.

منبع: Bursting the Bubble

پنج داستان دیگر از زبان جوانان را اینجا بخوانید.

بهمن
۶
پیامدهای تنبیه جسمی کودک
این سو و آن سو خبر
۰
, ,
Abused little girl with a broken arm covering here face while crying. Concept photo of child abuse violent in the familydomestic violent social issues.
image_pdfimage_print
یک کارشناس اجتماعی گفت: شکل‌گیری افسردگی، فرار از مدرسه، فرار از منزل، روی آوردن به فحشا و اعتیاد در سن نوجوانی، بزهکاری و رفتار غیراجتماعی از پیامدهای مهم تنبیه جسمی کودکان است.
 نسرین شهبازی اظهار کرد: حمایت از کودکان رسالتی است که علم حقوق از دیرباز بر آن تأکید داشته بطوری‌که ترقی زندگی اجتماعی با تعلیم و پرورش کودکان شایسته امکان‌پذیر بوده که بر این اساس صیانت از حقوق کودکان برنامه‌ریزی‌شده است.
وی بابیان این‌که حمایت قانون از کودک در ابعاد گوناگون مطرح است، افزود: کودکان در هر دوره از زندگی دارای حقوق ویژه و نیازمندی‌های خاص هستند تا در سایه این حمایت‌ها بتوانند از صحت و سلامت روحی و جسمی برخوردار و حضوری مفید و سازنده در اجتماع داشته باشند.
شهبازی خاطرنشان کرد: گفته‌های کارشناس مصداق این مسأله است که کودکان دارای حق‌وحقوقی بوده که حمایت قانونی از آن‌ها را شفاف و بر این نکته تأکید دارد که حقوق کودکان باید ابتدا توسط والدین و سپس در جامعه رعایت شود.
این کارشناس اجتماعی ادامه داد: والدینی که بدون در نظر گرفتن حق کودک به‌علت حس مالکیتی که بر فرزندشان داشته اقدام به تنبیه آن‌ها می‌کنند شاید هنوز از عواقب تنبیه بدنی آن‌ها بی‌اطلاع هستند.
وی افزود: کودکی که تنبیه جسمانی می‌شود پس از مدتی رفتاری را که والدین از او انتظار دارند تحقق‌نیافته و ممکن است پدر و مادر بر میزان و شدت تنبیه برای گرفتن نتیجه اضافه کنند که این مسأله به آسیب جسمی جبران‌ناپذیری نظیر شکستگی، سوختگی و خون‌ریزی بدن کودک منجر می‌شود و کودکی هم که کتک می‌خورد از همان دوران بچگی می‌آموزد که راه‌حل مشکلات ابراز خشم به دیگران است.
شهبازی تصریح کرد: تنبیه بدنی اگر مداوم و مستمر باشد موجب پائین آمدن اعتمادبه‌نفس در کودکان شده و واژه‌هایی نظیر من لیاقت ندارم، من ناتوانم و من به چشم نمی‌آیم را که در حین کتک از والدین دریافت کرده به‌عنوان یک باور در ذهن خود ثبت می‌کند.
وی اعتماد نداشتن به دنیا و محیط اطراف را از دیگر عواقب تنبیه جسمی کودکان دانست و افزود: کودکانی که در سن زیر ۲ سالگی از والدین خود کتک می‌خورند و باخشم با آنان رفتار می‌شود دنیا را از دید خود مکانی ناامن می‌بینند چراکه از سوی افرادی که مراحل اولیه اتکا و اعتمادبه‌نفس را قرار است در آنان شکل دهند تنبیه می‌شوند.
وی شکل‌گیری افسردگی، فرار از مدرسه، فرار از منزل، روی آوردن به فحشا و اعتیاد در سن نوجوانی، بزهکاری و رفتار غیراجتماعی را از دیگر پیامدهای تنبیه جسمی کودکان دانست.
منبع: ایسنا
دی
۱۵
چند نکته آموزشی برای پیشگیری از کودک‌آزاری جنسی
این سو و آن سو خبر
۰
, , , ,
Sad little child boy hugging his mother at home isolated image copy space. Family concept
image_pdfimage_print

Photo: Tatyana_Tomsickova/bigstockphoto.com

کودکان درک درستی از اتفاقی که برایشان می‌افتد ندارند. ممکن است بترسند حقایق را به ما بگویند و ما آن‌ها را ملامت کنیم. ممکن است فکر کنند خودشان مقصر اتفاقی که برایشان افتاده، هستند. ممکن است از کسی که مورد اعتمادشان بوده رفتار ناپسندی ببینند و فکر کنند کار اشتباهی نبوده است و از حس ناراحتی خود سردرگم شوند. بهتر است به‌عنوان کسانی که در قبال کودکان مسئول هستیم به آن‌ها آموزش دهیم که چه چیزی رفتار نامناسب است و بعد از هرگونه رفتار نامناسب جنسی که با آن‌ها صورت گرفت چه‌کار باید انجام دهند تا از خود محافظت کنند. اگرچه خطاب این متن کودکان هستند ولی برای کسانی تهیه شده است که بتوانند این نکات را با کودکان در میان بگذارند.

به کودکان بگویید: اگر کسی به شیوه‌ی نادرستی شما را لمس کرد، یا به شما چیزی را نشان داد که احساس ناراحتی کردید، آن را در دل خود نگه ندارید. حتی اگر یک کودک بالغ و بزرگ‌تر این کار را با شما انجام داد، بازهم عمل او درست نیست و بدانید هرگز این اتفاق تقصیر شما نبوده است.

به کودکان یاد بدهید که اگر کسی رفتارهای زیر را با آن‌ها کرد با کسی که به او اعتماد دارند در میان بگذارند:

شما را به شیوه‌ی نادرست لمس کند، یا اعضای خصوصی بدن شما را که با لباس زیر یا حوله‌ی حمام پوشانده‌اید، لمس کند.

از شما کاری را بخواهد که از انجام آن احساس ناراحتی کنید یا برایتان عجیب باشد، مثل نشان دادن اعضای خصوصی بدنتان به کسی، یا دست زدن به اعضای خصوصی بدن فردی دیگر.

نشان دادن چیزی به شما که قرار نبوده ببینید، یا باعث ناراحتی شما می‌شود، مانند عکسی از کسی یا پیامی که به قصد شما نبوده است.

از شما عکس یا ویدئو بگیرد، یا از شما بخواهد که از خودتان عکس و ویدئو بگیرید.

بخواهد به‌تنهایی با شما وقت بگذراند و اجازه ندهد کسی به شما بپیوندد.

به شما بگوید کاری که با شما کرده است را به‌عنوان راز نگه دارید و به کسی درباره آن نگویید. وقتی کسی می‌داند که کاری که با شما انجام داده اشتباه بوده است، ممکن است چیزهایی را برای ترساندن و تهدید به شما بگوید تا آن کارها را در دل نگه دارید؛ مثلاً بگوید حیوان خانگی یا اسباب‌بازی موردعلاقه شما را از بین می‌برد یا به کسی که برای شما مهم است صدمه می‌زند. لازم نیست این نوع اسرار را نگه دارید و می‌توانید آن را به کسی بگویید.

به شما هدایایی دهد و از شما بخواهد آن را مخفی نگه دارید، یا از شما بخواهد به هیچ کس در مورد وقتی که با شما می‌گذراند، نگویید.

طبیعی است که بترسید

کاملاً طبیعی است بترسید یا نگران باشید که به دردسر بخورید اگر درباره‌ این مسئله با کسی حرف بزنید. موردی ندارد. شجاعت شما را می‌رساند اگر به کسی بگویید. به گفتن آنقدر ادامه دهید تا کسی به شما کمک کند؛ در بیرون کسانی هستند که می‌توانند به شما کمک کنند.

به چه کسی باید بگویید؟

می‌توانید به کسی که به او اعتماد دارید مانند یکی از والدین، اعضای خانواده، معلم، مربی، والدینِ یک دوست، یا همسایه خود بگویید.

چگونه بگویید؟

می‌توانید با آن‌ها رودررو صحبت کنید یا به آن‌ها پیام یا ایمیل ارسال کنید. می‌توانید از طریق تلفن بگویید یا یک نقاشی ازآنچه اتفاق افتاده را بکشید یا حتی یک نامه برای او بفرستید. مهم این است که به کسی بگویید. حتی اگر از اولین کسی که به او گفته‌اید واکنش مناسبی دریافت نکردید، آن‌قدر به گفتن ادامه دهید تا کسی به شما کمک کند.

اگر همچنان سؤال‌هایی دارید و به کمک نیازمندید

اگر می‌خواهید در این زمینه با فرد دیگری صحبت کنید و جواب سؤال‌هایتان را نگرفته‌اید با یکی از خطوط زیر تماس بگیرید تا بتوانید با یکی از مددکاران صدای یارا صحبت کنید و از او راهنمایی دریافت کنید:

 شماره تلفن‌های واحد مددکاری صدای یارا (تهران):

 ۸۸۵۰۱۴۱۴ – ۸۸۵۰۱۴۱۵ – ۸۸۵۳۱۱۰۹ – ۸۸۵۳۱۱۱۳

صدای یارا همه روزه از ۹ صبح تا ۵ بعدازظهر، برای کمک‌رسانی به کودکان ‌و نوجوانان و خانواده‌ها به تماس‌ها پاسخ می‌دهد.

اگر نیاز فوری داشتید و خود را در خطر دیدید

اگر در اطراف شما کسی نبود که به شما کمک کند و احساس خطر کردید برای دریافت کمک‌های فوری با تلفن اورژانس اجتماعی (۱۲۳) تماس بگیرید. همچنین می‌توانید با پلیس ۱۱۰ نیز تماس بگیرید، که باید از شما در زمینه کودک‌آزاری محافظت کند.


منبع: برگرفته از I Am a Kid and Something Happened, RAINN ترجمه خشونت‌بس

مطالب مرتبط:

دی
۷
عدم حمایت از کودکان بدسرپرست در سایه فراموشی نمایندگان مجلس
این سو و آن سو خبر
۰
, , ,
82221855-71001528
image_pdfimage_print

رییس انجمن مددکاری کشور با بیان اینکه لایحه حمایت از کودکان و نوجوانان پنج سال است که در مجلس شورای اسلامی معطل مانده است، گفت: در صورت تصویب این لایحه در مجلس شورای اسلامی، ایران جزو پیشروترین کشورها در خصوص حمایت از حقوق کودک خواهد بود.

سید حسن موسوی چلک ، با بیان این نکته که هیچ کودک بدسرپرستی نداریم که حکم قضایی برای حمایت از وی صادر شده و در نوبت دریافت خدمات باشد، گفت: بر اساس قانون حمایت از کودکان، ابلاغی سال ۱۳۹۲،  بهزیستی تمامی وظایف مورد تاکید در این قانون را انجام می‌دهد.

وی بیان کرد: بهزیستی گسترده‌ترین خدمات را در رابطه  با حمایت از کودکان بدسرپرست دارد و این خدمات شامل شناسایی، حمایت در خانه، حمایت در مراکز غیردولتی و دولتی و توانمندسازی کودک است.

رییس انجمن مددکاری کشور با تاکید بر اینکه هیچ منع قانونی برای حمایت از کودکان بدسرپرست وجود ندارد، عنوان کرد: کودک بدسرپرست به اورژانس اجتماعی و بعد به دستگاه قضایی ارجاع داده می‌شود.

موسوی چلک اظهار کرد: در صورتی که مددکار احساس کند کودک در معرض آسیب قرار دارد، اورژانس اجتماعی بر اساس قانون می‌تواند ورود پیدا کند و ظرف مدت ۱۲ ساعت موضوع را به سیستم قضایی ارجاع دهد.

رییس انجمن مددکاری کشور در پاسخی در خصوص علت ناشناخته ماندن بسیاری از کودکان بدسرپرست که تحت هیچ حمایتی قرار ندارند و حتی به عنوان کودک بدسرپرست نیز شناسایی نشده‌اند، گفت: بهزیستی براساس قانون حمایت از کودکان بدسرپرست، وظایف خود را به صورت کامل انجام می‌دهد. هیچ مانع قانونی برای حمایت از این کودکان نداریم. هر زمانی کودکی به هر دلیل بدسرپرست گزارش داده شده  و به اورژانس ارجاع داده شود، موضوع از طریق سیستم قضایی بررسی می‌شود.

وی تاکید کرد: مجالس ادوار گذشته تاکنون متاسفانه نقش مطالبه‌گری و سیاست‌گذاری خود را در رابطه با حمایت از حقوق اجتماع از جمله حقوق کودکان بدسرپرست به خوبی ایفا نکرده‌اند، در حالی که این موضوع از وظایف مجلس شورای اسلامی است.

منبع: ایسنا

آذر
۲۴
رئیس انجمن حمایت از حقوق کودکان :حال کودکی خوب نیست
این سو و آن سو خبر
۰
, ,
img_2293_resize
image_pdfimage_print

رئیس انجمن حمایت از حقوق کودکان گفت: طی ٢٠ سال فعالیت خود در حوزه کودک دریافتم آنچه در کشور ما غفلت شده است، دوران کودکی است و حال کودکی، خوب نیست.

ثریا اقدس پناه در نشست و هم افزایی در عین تنوع و تکثر اجتماعی که به مناسبت روز جهانی حقوق بشر، نبود نهاد ملی خاص برای آنان، ازدواج در سنین کودکی و اطلاعات کم برنامه ریزان را از مهم ترین معضلات امروز کودکان عنوان کرد.
وی ادامه داد: حتی بسیاری از برنامه ریزان ، اطلاعات کافی نسبت به شرایط سنی کودکان ندارند؛ درحالی که نخست باید این دوران را بشناسند تا بتوانند روی آن برنامه ریزی کنند.
اقدس پناه با توجه به وضعیت کودکان کار در جامعه اظهار کرد: خوشبخت ترین کودکان کار کسانی هستند که سر چهار راه ها آنان را می بینیم و بدبخت ترین شان آنانی هستند که در کارگاه هایی دور از چشم نظارتی، کار می کنند.
به گفته این فعال حوزه حقوق کودک، یک میلیون انسان بدون هویت و در محرومیت شدید در جامعه ما زندگی می کنند که در بین آنها کودکان هم وجود دارند.

** ازدواج در سنین کودکی معضل دیگر این قشر از جامعه
اقدس پناه ، ازدواج در سنین کودکی را یکی دیگر از معضلات کودکان به ویژه در هشت استان کشور عنوان کرد و اینکه ازدواج زیر سن قانونی ۱۳ سال و حتی زیر ۱۰ سال داریم و بخشی از پرونده ها و آسیب های اجتماعی را در دادگاه ها کودکان تشکیل می دهند.
وی با استناد به ماده ۶۶ قانون آیین دادرسی کیفری و ماده ٩١ قانون مجازات اسلامی افزود: اگر چه در این قوانین قدم های خوبی برداشته شد، اما زمینه برای اجرای آن فراهم نشده است.
این فعال حوزه حقوق کودک ، نامشخص بودن سن کودکی در قوانین متعدد را یکی دیگر از موارد قابل توجه در حوزه کودک دانست.
وی ادامه داد: به قانونگذاری که سن قانونی دختر را ٩ سال و پسر را ١۵ سال تنظیم می کند و درعین حال اعتقاد دارد افراد تا ١٨ سالگی به دلیل عدم آگاهی و به خطر انداختن جان خود و دیگران نمی توانند پشت فرمان خودرو بنشینند یا برای خود در بانک حساب، باز و از پول خود برداشت کنند، باید گفت چگونه این افراد در سن ٩ سالگی از مهم ترین و حساس ترین قسمت زندگی خود یعنی ازدواج آگاهند؟!
اقدس پناه با گریزی به تاریخچه سن کودکان در قوانین کشور، اظهار کرد: در ماده ١٠۴١ قانون مدنی انشاء شده در سال ١٣١٣ ، سن ازدواج دختران، ١٣ و سن ازدواج پسران ١۵ سال در نظر گرفته شده است و در سال های ۴۶ و ۵٣ نظرات عوض می شود و سن ازدواج دختران به ١٨ و سن ازدواج پسران به ٢٠ سال افزایش می یابد.
وی ادامه داد: اما در سال ۶١ در قانون ، سن ازدواج بر مبنای بلوغ شرعی یعنی برای دختران ٩ و برای پسران ١۵ سال درنظر گرفته می شود که در سال ٧٩ با کمک مراجعی چون آیات عظام موسوی اردبیلی، بجنوردی و صانعی سن ازدواج دختر به ١٣ سال بر می گردد.
رئیس انجمن حمایت از کودک با بیان این موارد نتیجه گیری کرد که اگر این تغییرات را مبنا قرار دهیم می بینیم که علم فقه ، پویاست.
وی با انتقاد از تصویب قانون مبنی بر حضور نیافتن سمن ها در حوزه کودک آزاری جنسی تصریح کرد: اینکه قانون گفته است نهادهای مدنی می توانند در دادگاه ویژه أطفال مداخله و طرح شکایت داشته باشند واقعا خوب است اما در تبصره ای آمده این نهادهای مدنی حق دخالت در موارد آزارهای جنسی کودکان ندارند در حالیکه کودکان بیشتر در این زمینه توان دفاع از خود را نداشته و به حمایت نیاز دارند.
اقدس پناه نقطه مداخله نهادهای مدنی در عرصه حقوق کودکان را همین مورد عنوان کرد و خواستار تشکیل نهادی ملی برای این قشر از جامعه که ٣٠ درصد جمعیت کشور را تشکیل می دهند، شد.
نشست و هم افزایی در عین تنوع و تکثر اجتماعی که به مناسبت روز جهانی حقوق بشر در کمیسیون حقوق بشر اسلامی برگزار شد.

منبع: لیلا اسماعیل‌نژاد – ایرنا 

آذر
۱۷
کودکان زندان؛ قربانیان تمام عیار
این سو و آن سو خبر
۰
, ,
screen_shot_2013-01-28_at_12_58_08_pm
image_pdfimage_print

علاوه بر این‌که بر این کودکان برچسب مادرـ مجرم یا کودکان زندان هم می‌خورد و این برچسب می‌‌تواند برای جامعه هزینه‌های بسیاری به همراه داشته باشد. از این منظر، جامعه از دو سو، درحال هزینه کردن است، یکی هزینه نگاهداری این کودکان را در زندان و بهزیستی به عهده می‌گیرد و دوم هزینه خسارتی را که بر شخصیت این کودکان وارد می‌کند، در سنین نوجوانی، جوانی و بزرگسالی بیش از آن پرداخت خواهد کرد

به گزارش سلامت نیوز، روزنامه شهروند نوشت: عکس صفحه نخست روزنامه شهروند در روز شنبه، مرا میخکوب ‌کرد؛ عکسی از زندان زنان در قرچک. چهار زن، یکی نوزادی به بغل، پشت به دوربین، روبه‌روی مهد کودک داخل زندان. این مهد که مادران جلوی آن ایستاده‌اند، با میله‌هایی شبیه درهای زندان از راهرو تفکیک شده است و بر میله‌ها دو عروسک آویزان‌اند؛ عروسک‌هایی که گویا به صلابه کشیده‌ شده‌اند و گل‌های مصنوعی پلاستیکی در حاشیه‌ میله‌ها که نتوانسته‌اند از خشونت تند فضا بکاهند.

تصویری که از این مهد به نمایش گذاشته شده است، حکایت از آن دارد که در زندان‌هایمان نه این‌که نتوانسته‌ایم حق کودکانی را که فقط به بهای مجرم بودن مادران‌شان یکی از مهم‌ترین سال‌های زندگی‌شان را پشت میله‌های زندان سپری می‌کنند، در سطحی حداقلی به جا آوریم، بلکه نوع مهدی که برایشان مهیا کرده‌ایم، تصویر زندانی بودن آنان را نیز بر ذهن و روان‌شان حک می‌کنیم.

روز دوشنبه آقای عبدی در یادداشتی به بهانه انتشار گزارش مربوط به آن عکس از وضعیت زنان بی‌پناه زندانی یاد کردند و به برخی نکات مهم در این باره اشاره داشتند. آنچه در این یادداشت به آن اشاره می‌کنم وضعیت کودکانی است که به همراه مادران خود در زندان به سر می‌برند. در آن گزارش اشاره شده بود که تعدادی از زنان، دارای کودکان شیرخواری بودند که تا ٢ سالگی در زندان کنار مادران خود و در میان زندانیان هستند و چون بدون سرپرست یا فردی هستند که از کودکان آنها نگاهداری کند، پس از پایان ٢ سال، کودک را از مادر جدا می‌کنند و به مراکز نگاهداری بهزیستی می‌سپارند؛ دو اقدامی که برای تخریب و آسیب‌دیدن روانی و اجتماعی کودک کافی است؛ به عبارتی، ما در مجازات چنین زنانی، فقط و فقط به خودشان و جرمی که مرتکب شده‌اند و سازوکار سلب قانونی می‌نگریم و وجوه اخلاقی و انسانی لازم برای برخورد با آنان را در نظر نمی‌گیریم.این در صورتی است که آن کودکان سهمی در جرم مادر نداشته‌اند که اکنون ٢‌سال ابتدایی زندگی خود را در زندان و بقیه را در مراکز بهزیستی و بدون مراقبت‌های مادر به سر برند؛ در صورتی که همه می‌دانند، مهم‌ترین زمان شکل‌گیری شخصیت کودک تا ۶ سالگی است و کودکان این مادران در این ۶‌سال یا در زندان به‌سر می‌برند و یا به دور از مادر در مراکز بهزیستی.

به عبارتی دیگر، ما به جز این مادران، کودک را نیز محکوم به ماندن در فضاها و روابطی می‌کنیم که به هیچ‌وجه مستحق ماندن در آنها نیست. علاوه بر این‌که بر این کودکان برچسب مادرـ مجرم یا کودکان زندان هم می‌خورد و این برچسب می‌‌تواند برای جامعه هزینه‌های بسیاری به همراه داشته باشد. از این منظر، جامعه از دو سو، درحال هزینه کردن است، یکی هزینه نگاهداری این کودکان را در زندان و بهزیستی به عهده می‌گیرد و دوم هزینه خسارتی را که بر شخصیت این کودکان وارد می‌کند، در سنین نوجوانی، جوانی و بزرگسالی بیش از آن پرداخت خواهد کرد. این در صورتی است که به راحتی می‌توان در این‌باره اندیشید و سازوکاری را در نظر گرفت تا هم مادران دوران محکومیت خود را در فضایی سالم‌تر بگذرانند و هم کودک از آثار منفی زندان و دور ماندن از مادر در دوران زندگی در بهزیستی، در امان باشد. به‌ویژه آن‌که با در نظر گرفتن برنامه‌هایی به خوبی می‌توان فضای بازآفرینی و توانمندسازی این مادران برای ورود به زندگی متفاوتی را مهیا کرد، تا بتوان سهمی اندک در ایجاد محیطی سالم‌تر و کاستن از افرادی با برچسب‌های منفی درونی ـ آن‌گونه که فرد بر خود می‌خواند و سرزنش‌هایی که از درون می‌شنود ـ و برچسب‌های بیرونی ـ آن‌گونه که دیگران به او می‌نگرند ـ ایفا کرد.

برای این منظور چاره‌ای نداریم به جز نگهداری این قبیل زندانی در خارج از زندان. دراین‌باره به دو طریق می‌توان اقدام کرد:
اول، گذراندن دوران محکومیت در خانه خود با در نظر گرفتن مجموعه‌ای از محدودیت‌ها و نظارت کافی بر آن. به نظر می‌رسد این روش به جهت فقدان و یا کمبود نیروی نظارتی متخصص به سهولت قابل اجرا نباشد. دوم، گذراندن دوران محکومیت در مجموعه‌ خانه‌هایی که هم از محیط بیرونی تفکیک شده است و هم در درون خود دارای آزادی عملی است که امکان شکل‌گیری برخی از ارتباطات اجتماعی سالم را برای زندانیان و فضای باز شبیه به محله را برای کودکان فراهم کند. در چنین فضایی می‌توان امکان حضور سازمان‌های رسمی و نیز سازمان‌های مردم‌نهاد را برای رسیدگی به وضع زنان و فرزندان آنان مهیا کرد، تا از طریق برنامه‌ها و فعالیت‌های آنان هم این زنان بتوانند در دوران محکومیت خود با آموزش‌هایی که می‌بینند، از سبک زندگی پیشین خود فاصله بگیرند و هم کودکان آنان بتوانند به راحتی و با آسیب کمتر جذب جامعه شوند. دراین‌باره به ظرافت‌های عملکردی نیاز است که در صورت پذیرفتن کلیات آن ـ که البته هم ضروری است و هم شدنی – با حضور سازمان‌های داوطلبانه‌ای که تجربه‌ کار با زنان آسیب‌دیده را دارند، می‌توان سازو کارهای اجرایی آن را طراحی کرد.

منبع: روزنامه شهروند

آبان
۲۶
بگذارید کودک مالک بدن خود باشد!
این سو و آن سو خبر
۰
, ,
Newborn beautiful baby twins sleeping with pacifier. Closeup portrait caucasian child
image_pdfimage_print

Photo: aslysun/bigstockphoto.com

به عقیده یک روانشناس، والدین برای تربیت صحیح و اصولی باید از تذکر و اندرزهای بی رویه و رفتارهایی که ورود به حریم شخصی فرزندان تلقی می شود پرهیز کنند.

عاطفه رضایی اظهار کرد: والدین باید از کنارزدن مداوم موهای کودک، تکاندن خاک لباسش، مرتب کردن یقه‌اش و مواردی از این دست خودداری کنند؛ در واقع پدر و مادر باید خود را از جزییات زندگی کودک دور نگهدارند و مدام به او نگویند که « وقتی تکالیف مدرسه‌ات رو انجام میدی راست بشین و موهات و از جلوی چشمت کنار بزن»؛ چراکه با تکرار این جملات ناخودآگاه حریم شخصی کودک و احساس مالکیت او را نابود می‌کنند.

این روانشناس ادامه داد: پند و اندرزهای ریز و درشت با استقلال کودکان مغایرت دارد. وقتی مدام به کودکان‌مان تذکر دهیم و یا مالک بدن آن‌ها باشیم، با خود این‌طور می‌اندیشند که فهم و شعور ندارند. به همین‌خاطر به مرور زمان وجودشان پر از خشم و دوگانگی می‌شود و ممکن است در سال‌های آتی، حتی در کوچکترین تصمیم‌گیری‌ها نیز از تردید رنج ببرند.

وی افزود: برخی از والدین نیز وقتی از کودکشان سوال می‌شود بی‌درنگ به جای او پاسخ می‌دهند و این رفتار خود را نوعی محبت قلمداد می‌کنند. در حالی که کودکان اصلا چنین فضایی را نمی‌پسندند و حتی یکی از دلایل رشد ناقص اعتمادبه‌نفس نیز، همین رفتار است؛ چراکه این کودکان به مرور زمان عادت می‌کنند که همیشه یک نفر حامی به جای آن‌ها حرف بزند و پاسخ بدهد.

رضایی افزود: بسیاری از ما ناخودآگاه مالک فرزندان‌مان هستیم و روح و جسم آن‌ها را به اسارت کشیده‌ایم. مثلا همین که مدام حواس‌مان هست که کودک‌مان در میهمانی‌ها مودب بنشیند، نوشیدنی‌اش را هورت نکشد و یا لباس‌هایش نامرتب نشود، با اسارت هیچ فرقی نمی‌کند. متاسفانه هیچ‌کدام از ما نمی‌دانیم که فرزندمان تا زمانی که به هفت سالگی نرسیده، هنوز کودک است و هیچ نیازی نیست که درست مانند بزرگسالان مبادی آداب باشد.

این روانشناس تصریح کرد: نباید سلیقه خود را به کودکان‌مان دیکته کنیم. فرزندان ما لوح فشرده‌ای از آمال و خواسته‌های ما نیستند. آن‌ها می‌توانند چاق یا لاغر، شلخه و مرتب و یا خوش‌سلیقه و بدسلیقه باشند. آن‌چه بیش از هر مساله‌ای اهمیت دارد این است که والدین مالک فرزندانشان نیستند و کودکان حق دارند بیست و چهار ساعت از شبانه‌روز موهایشان را شانه نکنند و یا هنگام مشق نوشتن دفتر و کتاب‌هایشان را پخش کنند. ما فقط وظیفه داریم که منظم باشیم و نظم را با رفتارمان به آن‌ها بیاموزیم.

وی خاطرنشان کرد: وقتی کودک بفهمد که چه باید بکند و چه می‌خواهد بکند، احساس اطمینان در او رشد می‌کند و مشتاق است تا مسوولیت تصمیمات خود را بر عهده بگیرد. پس بهتر است که به کوک‌مان فضا دهیم که حداقل در رابطه با جسم خود، مختار باشد.

منبع: ایسنا

شهریور
۵
عدم رضایت مادر در انتقال فرزند معلول به مراکز نگهداری
پرسش و پاسخ قانونی
۰
, , , , ,
Photo: mjowra/ Bigstockphoto.com
image_pdfimage_print

Photo: mjowra/ Bigstockphoto.com

موسی برزین خلیفه‌لو، وکیل خانه‌امن

پرسشگر:سلام! من مادر دو فرزند هستم. یکی از فرزندانم که ۱۰ سال دارد معلول ذهنی است اما بسیار آرام است و تاکنون هیچ مشکلی ایجاد نکرده است. گرچه نگهداری از یک معلول ذهنی بسیار سخت است و وضعیت فرزندم مرا ناراحت می کند، اما من تا کنون هیچ غفلتی نسبت به فرزندم نداشته ام و هیچ مشکلی هم در نگهداری او ندارم. با این وجود شوهر من مدتی است که اصرار می کند این فرزندمان را به مراکز نگهداری معلولین بفرستیم.

ماه‌ها است که سر این مساله باهم اختلاف داریم. شوهرم می گوید هر چه قدر که سن فرزندمان بالا می رود، نگهداری از او سخت تر می شود و ممکن است مشکلاتی پیش آید. می گوید که در موسسه های نگهداری، بسیار بهتر از ما به معلولان ذهنی رسیدگی می کنند. می گوید که همه در آنجا شبیه هم هستند و از خانه راحت ترند.

به هر حال چند بار سر این مساله دعوا داشته ایم. من در خبرها دیدم که در بعضی موسسات بچه ها را اذیت می کنند و خوب نمی رسند. اصلا تمایلی ندارم که فرزندم را به این مراکز بفرستم اما شوهرم قبول نمی کند. به تازگی متوجه شدم که شوهرم به بهزیستی رفته و پرس و جو کرده است. چند فرم مربوط به بهزیستی هم از وسایلش پیدا کردم. می خواستم بدانم که آیا شوهرم می تواند بدون اجازه من فرزندمان را به بهزیستی ببرد؟

وکیل خانه امن: سلام خانم محترم! نحوه پذیرش و شرایط نگهداری معلولان ذهنی در مراکز مخصوص، بر اساس دستورالعمل‌هایی است که توسط سازمان بهزیستی تنظیم می شود. از آنجا که بر اساس قوانین ایران پدر ولی قهری طفل محسوب می شود، به نظر می رسد اختیار تصمیم گیری در این مورد با پدر باشد. البته باید ذکر کرد که این مراکز تمامی معلولان را پذیرش نمی کنند و میزان بهره هوشی را در نظر می گیرند. اما به هر حال اگر فرزند شما قابل پذیرش در مراکز نگهداری معلولان ذهنی باشد، به نظر می رسد اجازه پدر کافی است. با این وجود شما حتما با سازمان بهزیستی شهرستان محل اقامتتان تماس بگیرید و در این مورد سوال کنید.

پرسشگر: خب من راضی هستم از فرزندم نگهداری کنم و تمام مشکلات هم بر عهده من است. آیا نباید من در این مورد تصمیم گیری کنم؟

وکیل خانه امن: درست می فرمایید اما به هر حال قانون مسئولیت تصمیم گیری در امورات مادی و غیر مادی کودک را بر عهده ولی قهری یعنی پدر و جد پدری گذاشته است.

پرسشگر: فرزند معلول من دختر است و ۱۰ سال دارد. سوالم این است که چون دخترم به سن بلوغ شرعی رسیده است از تحت ولایت بودن خارج می شود؟ یعنی آیا با این وجود هم پدرش مسئول تصمیم گیری است؟

وکیل خانه امن: افراد معلول ذهنی در هر سنی که باشند محجور محسوب می‌شوند و تا رفع حجر تحت ولایت پدر و جد پدری هستند. یعنی در مورد معلولین ذهنی بلوغ یا عدم بلوغ اهمیتی ندارد.

پرسشگر: آیا مسئولان این موسسات می توانند معلولان را تنبیه بدنی کنند؟

وکیل خانه امن: خیر. به هیچ وجه.

پرسشگر: به نظر شما چه کار باید بکنم آیا باید فرزندم را به مراکز نگهداری بفرستم؟

وکیل خانه امن: پیشنهاد می شود به همراه شوهرتان به یک مشاور خانواده و یا روانشناس مراجعه کنید. اگر وضعیت مالی مناسبی دارید می توانید برای فرزندتان پرستار بگیرید. به مراکز توانبخشی معلولان رفته و در مورد شرایط این مراکز و نحوه نگهداری معلولان تحقیق کنید و از والدینی که مشکل شما را داشته و فرزندشان را به این مراکز سپرده اند پرس و جو کنید. گرچه شوهرتان  از نظر قانونی ولی طفل است اما از نظر اخلاقی هر دو به صورت باید در این مورد تصمیم گیری کنید. پس بهتر است خودتان با شورتان صحبت کنید یا افراد دیگر را میانجی قرار دهید تا بتوانید به توافق برسید.

شهریور
۲
راه‌اندازی سامانه صدای فرزندان بهزیستی
این سو و آن سو خبر
۰
, ,
636062541421922563
image_pdfimage_print

مدیرکل امور کودکان و نوجوانان سازمان بهزیستی کشور از راه‌اندازی سامانه صدای فرزندان بهزیستی همزمان با آغاز هفته دولت خبر داد.

به گزارش گروه اجتماعی خبرگزاری آنا از سازمان بهزیستی کشور، محمد نفریه با اشاره به آغاز هفته دولت از مجموعه برنامه‌های اجرایی بهزیستی در این هفته خبر داد و گفت: افتتاح چندین مهد کودک در سراسر کشور، یک شیرخوارگاه در استان ایلام و مجموعه برنامه‌های استانی دیگر از برنامه‌های اجرایی در هفته دولت است.

مدیرکل امور کودکان و نوجوانان سازمان بهزیستی کشور، ادامه داد: راه‌اندازی خط ( ۶۶۷۲۷۲۶۳ ) صدای فرزندان بهزیستی به منظور برقراری ارتباط کودکان تحت پوشش سازمان بهزیستی کشور با مسئولان مربوطه این سامانه در هفته دولت افتتاح می‌شود و کارشناسان مربوطه به صورت شبانه‌روزی پاسخگوی مشکلات کودکان در هر زمینه‌ای هستند.

وی یادآور شد: برای راه‌اندازی این سامانه هیچ نیروی کاری به سازمان بهزیستی کشور افزوده نشده است و همان کارشناسانی که در گذشته مشغول به کار بودند، پاسخگوی مشکلات هستند.

خبرگزاری آنا

مرداد
۲۶
اختصاص نیم میلیون تومان برای ساماندهی هر کودک کار و خیابان
این سو و آن سو خبر
۰
, ,
khia
image_pdfimage_print

معاون امور اجتماعی سازمان بهزیستی استان تهران گفت: در عملیات جمع آوری متکدیان تهران و جذب کودکان کار و خیابان، سازمان بهزیستی متولی اصلی شناسایی، جذب و ساماندهی کودکان کار و خیابان است.

ابراهیم غفاری ، ضمن اشاره به آغاز عملیات «جمع آوری متکدیان تهران و جذب کودکان کار و خیابان» عنوان کرد: بهزیستی علاوه بر کودکان کار و خیابان مسئولیت بیماران روانی مزمن و همچنین سالمندان را نیز بر عهده دارد.

وی تصریح کرد: در خصوص دو گروه بیماران روانی مزمن و سالمندان، شناسایی‌ها و غربالگری‌ها توسط شهرداری صورت گرفته و بهزیستی پس از احراز هویت این افراد و غربالگری‌ها با طی فرایند مددکاری این افراد را می‌پذیرد؛ این در حالیست که در حوزه کودکان کار و خیابان صفر تا صد کار بر عهده سازمان بهزیستی است.

معاون امور اجتماعی سازمان بهزیستی استان تهران ضمن اشاره به آنکه بهزیستی استان تهران با تاکید ریاست سازمان بهزیستی به طور جدی به موضوع شناسایی، ساماندهی و جذب کودکان کار و خیابان ورود کرده است گفت: معتقدیم وظیفه شناسایی و جذب کودکان کار و خیابان با سازمان بهزیستی است و با همین نگاه رویکرد خود را بر ارائه خدمات پیشگیرانه قرار داده‌ایم.

غفاری افزود: در این راستا از ظرفیت بخش غیر دولتی نیز استفاده کرده و در حال حاضر در عملیات جذب کودکان کار و خیابان با ۱۷ NGO فعال در این حوزه وارد کار شده‌ و با آنها تفاهم نامه منعقد کرده‌ایم.

وی در ادامه عنوان کرد: این ۱۷ NGO در شناسایی و جذب کودکان کار و خیابان با ما همکاری داشته و تا پایان سال جاری این عملیات شناسایی، جذب و ساماندهی را ادامه خواهیم داد.

اختصاص ۵۰۰ هزار تومان برای شناسایی، جذب و ساماندهی هر کودک کار و خیابان

معاون امور اجتماعی سازمان بهزیستی استان تهران ادامه داد: در این طرح ۷۰۰ میلیون تومان اعتبار برای تجهیزNGOهای همکار و یک میلیارد تومان برای مداخلات کودکان و اجرای برنامه‌های کاهش آسیب برای آنان و خانواده‌هایشان در نظر گرفته‌ایم.

غفاری تصریح کرد: به این ترتیب تا پایان سال جاری برای شناسایی، جذب و ساماندهی هر کودک کار و خیابان حدود ۵۰۰ هزار تومان اختصاص داده‌ایم.

وی در ادامه اظهار کرد: در حال حاضر NGOهای همکار اقدامات شبانه روزی خود را در سطح خیابان‌ها، محلات و تمام اماکنی که محل تجمع کودکان کار و خیابان است، آغاز کرده‌اند.

معاون امور اجتماعی سازمان بهزیستی استان تهران تاکید کرد: در این طرح اصلا هدف ما جمع آوری کودکان خیابانی نیست و قصد آن را نداریم که با اقدامات اینچنینی اعتماد بین کودکان و NGOها را از بین ببریم.

حمایت از کودکان رها شده و در معرض خشونت

وی تصریح کرد: برخی از این کودکان رها شده هستند و جایی برای زندگی ندارند به همین دلیل آنان را در مراکز شبانه روزی خود جذب خواهیم کرد؛ علاوه بر آن کودکانی را که در معرض خشونت بوده یا خشونت دیده هستند را نیز حمایت و در صورت نیاز در مراکز شبانه روزی جذب می‌کنیم.

معاون امور اجتماعی سازمان بهزیستی استان تهران تصریح کرد: رویکرد سازمان بهزیستی در این طرح جذب این کودکان به مراکز روزانه و نه شبانه است و در حال حاضر علاوه بر مراکز روزانه دو مرکز شبانه روزی را نیز در تهران برای ساماندهی این کودکان کاملا تجهیز کرده‌ایم.

تجهیز مرکز ویژه دختران کار و خیابان

شناسایی و جذب ۱۵۰۰ کودک کار و خیابان تا هفته دولت

غفاری همچنین از تجهیز مرکز ویژه دختران کار و خیابان خبر داد و گفت: در حال حاضر در این عملیات جذب دختران را نیز می‌پذیریم اما به دلیل آنکه نیاز است مرکز ویژه‌ای برای دختران خیابانی تجهیز شود در حال حاضر تجهیز مرکز دختران را در دستور کار خود قرار دادیم.

وی ادامه داد: تا کنون حدود ۸۶۰ کودک در این عملیات شناسایی شده و قصد داریم تا هفته دولت شناسایی و جذب را ادامه داده و تعداد آنها را به ۱۵۰۰ نفر برسانیم.

معاون امور اجتماعی سازمان بهزیستی استان تهران ادامه داد: بهزیستی به هیچ وجه به دنبال جمع آوری این کودکان نیست زیرا جمع آوری به این معناست که این کودکان را از سطح خیابان‌ها جمع کرده و به مراکز ارجاع دهیم؛ این در حالیست که اغلب این کودکان دارای خانواده بوده و نمی‌توان چنین رفتاری را با آنها انجام داد.

ارجاع ۱۲ کودک فاقد سرپناه به مراکز شبانه‌روزی

غفاری در ادامه تاکید کرد: در اجرای این طرح، هدف کنترل و کاهش آسیب ناشی از حضور کودک در خیابان است اما با این وجود تا کنون مجبور شده‌ایم که حدود ۱۲ کودک را که فاقد سرپناه بوده‌اند به مراکز شبانه روزی ارجاع دهیم و هیچ مشکلی نیز در این زمینه نداریم.

وی افزود: در این عملیات وضعیت آسیب، بیماری و … این کودکان به طور کامل توسط روانشناسان، مددکاران و تیم شناسایی رصد شده و تمام این اطلاعات تکمیل خواهد شد.

معاون امور اجتماعی سازمان بهزیستی استان تهران همچنین عنوان کرد: بر اساس تفاهم نامه منعقد شده واقع درNGOهای فعال در حوزه کودکان کار و خیابان هر NGO موظف است بیش از ۸۰ کودک را جذب کرده و تمام کودکان شناسایی شده توسط این NGOها باید حداکثر تا پنج سال وضعیت کودک و خانواده وی را رصد کرده و پیگیری کنند.

غفاری ادامه داد: در این طرح آموزش کنترل و کاهش آسیب در قالب آموزش پیشگیری از ایدز، عفونت‌ها و بیماری‌ها بازگشت به تحصیل، اقدامات پیشگیرانه، مهارت‌آموزی و … به این کودکان و خانواده‌های آنها به طور همزمان ارائه خواهد شد.

محورهای مدنظر برای شناسایی کودکان کار و خیابان

وی در خصوص محورهای شناسایی این کودکان در سطح تهران نیز اظهار کرد: محورهای جمهوری، حافظ، فلکه اول و دوم تهرانپارس، خیابان دماوند، میدان نبوت، سید خندان، پارک لاله، شوش، پانزده خرداد، میدان توحید، خیابان ولیعصر (عج)، فرحزاد و تجریش در دستور کار بهزیستی بوده و NGOها در این محورها مستقر هستند.

معاون امور اجتماعی سازمان بهزیستی استان تهران به کمبود فضای فیزیکی در راستای ساماندهی کودکان کار و خیابان در تهران اشاره کرد و گفت: بر اساس قانون مسئولیت تامین و تجهیز این مراکز با شهرداری است اما به علت محدودیت زمانی و آغاز عملیات شناسایی و جذب این کودکان و به این خاطر نمی‌توانیستیم بیش از این منتظر اقدامات شهرداری برای تامین تجهیز فضای فیزیکی باشیم؛ با دستور ویژه رئیس سازمان بهزیستی کشور خود اقدام به تجهیز مراکز کردیم.

غفاری تصریح کرد: این در حالیست که پیش از اجرای این عملیات در خصوص تامین و تجهیز فضای فیزیکی با شهرداری مکاتبه داشتیم و استانداری تهران نیز در جریان این مکاتبات بود زیرا طبق این آئین نامه شهرداری موظف به تامین و تجهیز فضای فیزیکی است و به علت تاخیر به وجود آمده خود سازمان بهزیستی اقدام به تامین اعتبار و تجهیز مراکز کرد.

وی همچنین تاکید کرد سیاست سازمان بهزیستی در این طرح ارائه خدمات روزانه و کاهش آسیب به کودکان کار و خیابان بوده و به همین دلیل با NGOها نیز همکاری می‌کنیم و هیچ مشکلی در راستای پذیرش این کودکان نداریم.

معاون امور اجتماعی سازمان بهزیستی استان تهران همچنین خاطرنشان کرد: شهرداری هیچ وقت کودکان کار و خیابان را بیش از چند ساعت نگهداری نمی‌کند و به محض پذیرش این کودکان آنان را به اورژانس اجتماعی (۱۲۳) اطلاع و سازمان بهزیستی کمتر از ۲۴ ساعت نسبت به پذیرش آنها اقدام می‌کند.

غفاری همچنین عنوان کرد: از استانداری تهران نهایت تشکر را داریم زیرا به دلیل حساسیتی که بر مسائل کودکان کار و خیابان داشتند اجازه ندادند که تمامی دستگاه‌ها به این حوزه وارد شوند؛ بلکه اجازه شناسایی و جذب کودکان کار و خیابان را به طور کامل به بهزیستی واگذار کرده و قوه قضاییه، استانداری  و همچنین NGOها نیز در این زمینه همکاری خوبی با ما داشتند.

وی در پایان تاکید کرد: حفظ منافع عالی کودک هدف اصلی ما بوده و امیدواریم بتوانیم با مداخلات خود شاهد کاهش آسیب‌های ناشی از حضور این کودکان در خیابان باشیم.

منبع: ایسنا