صفحه اصلی  »  کمپین
image_pdfimage_print
آذر
۵
۱۳۹۵
منع خشونت علیه زنان در تذکر شفاهی نماینده مجلس
آذر ۵ ۱۳۹۵
این سو و آن سو خبر
۰
, , ,
23575_252
image_pdfimage_print

طیبه سیاووشی، نماینده مجلس

طیبه سیاووشی نماینده مردم تهران، ری و شمیرانات در مجلس شورای اسلامی‌ در تذکری شفاهی به منع خشونت علیه زنان اشاره کرد.

سیاووشی با گرامیداشت روز بین‌المللی منع خشونت علیه زنان که دلیل آن شناخته‌شدن خشونت علیه زنان به عنوان فراگیرترین و جهانی‌ترین مصداق نقض حقوق بشر است، اظهار امیدواری کرد که تصویب قانونی به نام “منع خشونت خانگی” در قانون مدنی و خانواده و در نتیجه تعیین مجازات و یا نحوه رسیدگی به چنین جرم‌هایی و نیز حذف و اصلاح قوانینی که منجر به ازهم‌پاشیدگی خانواده‌ها، گسترش بی‌اعتمادی و انتقام‌های‌اخلاقی، بی‌علاقگی جوانان کشور به امر ازدواج و مشکلات دیگر روحی می‌شود، هرچه سریع‌تر در دستور کار مجلس قرار گیرد.

سیاووشی، همچنین کمک به توان‌افزایی دختران و زنان از طریق آموزش و تقویت بنیه اقتصادی آن‌ها را مدنظر قرار داد و گفت که بی‌سوادی و فقر عامل اساسی در بازتولید نابرابری‌های جنسیتی و عقب نگاه داشته شدن زنان از زنجیره قدرت و پیشرفت تلقی می‌شود و این مهم، نیازمند همکاری وزارت دادگستری، قوه قضاییه و نمایندگان ملت است.

منبع: مهرخانه

آذر
۵
۱۳۹۵
کتک می خورند، چون «زن» هستند
آذر ۵ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , ,
Global domestic violence and abusing mother earth concept with a violent bruised black eye on a human face with a world map as a symbol of injury to the environment and international law for the protection of women and human rights.
image_pdfimage_print

photo: digitalista/bigstockphoto.com

صبا امیدوار

به رنگ، پوست و مویشان ربطی ندارد. حتی به تحصیل و جای که زندگی می‌کنند. نه زبانشان مهم است نه دین و مذهبشان. همه آنها یک وجه مشترک دارند: زن هستند.

کتک می‌خورند؛ چون زن هستند. جنس دوم محسوب می‌شوند چون زن هستند. به زور شوهر داده می شوند، چون زن هستند. به زور حامله می شوند، چون زن هستند. آمارشان از شمارش صفرهای میلیون گذشته است. هر ١٨ثانیه یکی از آنها در یک گوشه دنیا مورد حمله یا بدرفتاری قرار می‌گیرد.این آمار را بهداشت جهانی درباره خشونت علیه زنان در سطح جهان به اذهان عمومی سپرده است.

آنها کتک می خورند؛ نقص عضو می‌شوند و حتی می‌میرند ،در حالی که بسیاری از کشورها، کتک خوردن و آزار اذیت آنها را جرم نمی داند. بسیاری از کشورها زنان را جزو اموال مرد می‌دانند و کشورهای زیادی هستند که به نام دین زنان را از داشتن اولین حقوق بشر، یعنی آزادی محروم می کنند.

وبسایت insidermonkey.com در یک گزارش به یازده کشور دنیا پرداخته که زنان در آن امنیت ندارند و تحت بیشترین میزان خشونت (خانگی) قرار دارند.

رده‌بندی کشورهایی که خشونت خانگی علیه زنان در آنها ریشه تاریخی ، دینی و فرهنگی دارد.

یازده، روسیه:

کشوری بسیار بزرگ با جمعیت پراکنده. نرخ خشونت خانگی علیه زنان در این کشور بسیار بالاست. ریشه پدیده خشونت خانگی در تاریخ این کشور نهفته است.

ده، عراق:

در این کشور هم، تقریبا مانند هر کشور مسلمان دیگر، به معنای واقعی کلمه هیچ قانون و یا قوانین فرهنگی برای حفاظت از زنان و کودکان وجود ندارد؛ ریشه خشونت در این کشورهم همچون کشورهای مسلمان دیگر در دین و قوانین دینی است که به زن همچون  یک شی نگاه می‌شود.

نه، پاکستان:

این کشور هم درست مثل عراق است، اگر یک فرد ثروتمند نباشید از سوی دیگران تحت ستم قرار می گیرید. در پاکستان صدای زنان شنیده نمی‌شود و در تصمیم گیری‌های مهم زندگی خود؛ هیچ نقشی ندارند و منفعل هستند.

هشت، هند:

اجازه ندهید که هند با داستان‌های عاشقانه و پر زرق و برقش و با فیلم‌های پر از رقص و آهنگ شما را احمق فرض کند.

هند زیر آتش غفلت و بی‌توجهی غیرانسانی نسبت به  حقوق زنان است. خشونت خانگی در این کشور بسیار بالاست و یکی از علت‌های اصلی آن ازدواج‌های سنتی و اجباری است که باعث شده خشونت خانگی رواج بیشتری داشته باشد.

هفت، سومالی:

این کشور هم همچون بسیاری از کشورهای آفریقایی زنان و کودکان را تحت آموزه های اسلامی  به چشم یک کالا نگاه می کنند .

شش، مالی:

کشوری بی‌اعتنا به حاملگی‌های اجباری، ختنه و ازدواج زودهنگام.

خشونت علیه زنان در این کشور بسیار بالاست و آنها از کمترین حقوق شهروندی هم برخوردار نیستند.

از هر ده زن ، یکی در کشور مالی از ازدواج  اجباری و حاملگی ناخواسته  می‌میرد.

پنج، گواتمالا:

کشوری که  از نظر نابرابری حقوق زن و مرد دارای مشکلات جدی است، این کشور نه تنها در رتبه پنجم خشونت خانگی در جهان است بلکه از نظر شیوع ایدز نیز رتبه بالایی دارد.

چهار، سودان:

مردم سودان از نرخ بالای جرم و جنایت، از جمله آدم ربایی، تجاوز به عنف و سرقت رنج می برند. ازدواج اجباری و خشونت خانگی علیه زنان نیز عواملی است که در چند دهه گذشته باعث مرگ و میر زنان شده و یکی ازمشکلات جدی سودان است .

سه، کنگو:

شرایط زنان در این کشور بسیار شبیه به زنان سودان است .

آنها هم سال های طولانی است ، از نداشتن حقوق اساسی و اولیه بشر رنج می برند. زنان در کنگو بدون اجازه شوهر اجازه ثبت هیچ سندی را ندارند .

دو، افغانستان:

افغان ها  رتبه دوم خشونت خانگی را در دنیا به خود اختصاص داده‌اند، زنان افغان به طور متوسط زندگی کوتاه تری نسبت به مردان دارند و خشونت علیه آنها بسیار بالاست.

یک، چاد:

بالا بوده آمار آدم ربایی ، تجاوز و قطع آلت تناسلی ،چاد را صدر نشین لیست کشورهای خشونت‌گر علیه زنان در جهان کرده داده است.

زنان و کودکان در این کشور حق تصمیم گیری برای زندگی خود را ندارند. حدود ۷۵ درصد از مردم چاد مسلمان هستند و مابقی افراد به دین مسیح اعتقاد دارند. نسبت جنسی مردان در کل جمعیت این کشور ۰/۹۴ است.

گر چه نام ایران در بین این لیست کوتاه نیست ولی در ایران نیز، زنان  از بسیاری از حقوق اولیه انسانی محرومند .خشونت خانگی در ایران جرم‌انگاری نشده و بنا به موازین دین و قرآن ، مرد مالک زن محسوب می شود.آماری از مقیاس بزرگی خشونت خانگی در دست نیست .اما آمارهای پراکنده از مجلس و مقامات دولتی نشان می دهد که بین زنان  ۱۵ تا ۴۴ سال ایرانی ، میزان مرگ ناشی از خشونت خانگی با میزان مرگ ناشی از سرطان برابر است.

 بر اساس آمار رسمی ۱۹٫۹ درصد از خشونت‌های خانگی در تهران را خشونت‌های جسمی و ۵۲٫۴ درصد از آن را خشونت‌های روانی تشکیل می‌دهد.

بسیاری ازآنها به پلیس مراجعه نمی کنند و گاهی اصلاً این تصور را ندارد که این رفتار درستی نیست و نباید آن را تحمل کرد.

آنها حق طلاق ندارند، بهای خون  آنها نصف دیه مرد است. بدون اجازه همسر نمی توانند کار کنند، سفر بروند حتی نمی توانند از خانه خارج شوند و اینها تنها انگشت شمار از حقوقی است که زنان در ایران ندارند.

درباره تاریخچه روز ۲۵ نوامبر بیشتر بخوانید:‌ از پروانه‌های فراموش‌نشدنی تا کمپینی جهانی در مقابله با خشونت علیه زنان

آذر
۵
۱۳۹۵
خشونت علیه زنان، نقض حقوق بشر است
آذر ۵ ۱۳۹۵
این سو و آن سو خبر
۰
, , ,
logo_en
image_pdfimage_print

خانه امن: خشونت علیه زنان و دختران، نقض حقوق بشر، تهدیدی علیه بهداشت عمومی و مانعی در مسیر توسعه پایدار است. این خشونت‌ها هزینه‌های سنگینی را برای خانواده، جامعه و اقتصاد درپی دارد. دنیا از عهده پرداخت این هزینه بر نمی‌آید.

بان‌کی مون – دبیر کل سازمان ملل

مجموع مطالب خانه امن به مناسبت ۲۵ نوامبر را بخوانید:

از پروانه‌های فراموش‌نشدنی تا کمپینی جهانی در مقابله با خشونت علیه زنان عنوان مطلبی است از آیدا قجر که به تاریخچه این روز پرداخته است. ماجرای جالب خواهران میرابل را در بخوانید.

نعیمه دوستدار هم در   این سو و آن سوی دنیا: مبارزه با خشونت علیه زنان  و  بومی اما جهانی: مبارزه با خشونت علیه زنان، به ‍۱۶ کمپین موفق در تلاش برای محو خشونت علیه زنان اشاره کرده است.

باران خسروی هم به موضوع کمپین و کمپین‌سازی پرداخته است: کمپین‌سازی برای محو خشونت علیه زنان

آذر
۵
۱۳۹۵
کمپین‌سازی برای محو خشونت علیه زنان
آذر ۵ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , ,
orangetheworldbannercollage2016_960x450
image_pdfimage_print

Photos (L-R):UN Women/Stephanie Raison, UNDP/Tiago Zenero, UN Women/Ellie van Baaren, UN Albania/Olsi Beci, UN Women/Niels den Hollander

باران خسروی

یک سوم زنان در سراسر جهان در طول عمر خود خشونت را تجربه می‌کنند واین خشونت اغلب از طرف سمت کسی است که می‌شناسند، دوست دارند یا اعتماد دارند. براساس آمار، زنانی که در سال ۲۰۱۲ مورد قتل قرار گرفته‌اند تقریبا نیمی از آن ها توسط همسر یا اعضای خانواده‌شان کشته شده‌اند. ۶۰۳ میلیون زن در کشورهایی زندگی می‌کنند که در آنها خشونت خانگی علیه زنان، جرم محسوب نمی‌شود وطبق اطلاعات بانک جهانی، زنان ۱۵ تا ۴۴ ساله بیشتر در معرض خطر تجاوز و خشونت خانگی قرار دارند تا ابتلا به سرطان، حوادث رانندگی، جنگ و مالاریا.

خشونت علیه زنان و دختران نقص حقوق بشر است، باعث نابودی زندگی‌های بسیاری همراه با درد و رنج فراروانی شده است وجدا از رنج فردی هزینه‌های اجتماعی و اقتصادی کلانی برای جامعه در بردارد. سال‌ها است فعالان حقوق زنان و فعالان حقوق بشراز راه‌های مختلف برای کاهش خشونت علیه زنان استفاده می‌کنند آن‌ها در تلاش‌اند که توجه عمومی را نسبت به این بحران بزرگ بشری جلب کنند و در عین حال همیشه در تلاش بوده‌اند که قوانین ضد زنی که باعث تقویت خشونت می‌شود را تبدیل به قوانین حمایتی از زنان خشونت دیده کنند. یکی از مهم‌ترین ابزارهایی که به آن‌ها در این راه کمک کرده است ترویج گری از طریق کمپین سازی است.

کمپین چیست؟

واژه کمپین یا کارزار اشاره به یک تلاش منظم برای آوردن فشار عمومی روی افراد و سازمان‌های تأثیرگذار در جهت تغییر است. کمپین‌ها می‌توانند تبلیغاتی، سیاسی و یا اجتماعی باشند.

دسته‌بندی کمپین‌های خشونت علیه زنان:

دو نوع کمپین گسترده برای تغییر خشونت علیه زنان وجود دارد:

  • کمپین‌هایی که هدف خودشان را بر روی تغییر سیاست‌ها و قوانین جاری که باعث تبعیض عیله زنان هستند و خشونت علیه زنان هستند قرار می‌دهند.
  • کمپین‌هایی که هدف خودشان را تغییر رفتار و فرهنگ عمومی دارند. این نوع کمپین‌ها در تلاش هستند که رفتارها یا عادت‌های غلطی را که باعث افزایش خشونت علیه زنان می‌شوند را مورد هدف تغییر قرار دهند.

آگاه‌سازی عنصر خیلی مهم در هر دو نوع کمپین است که در جهت افزایش توجه عمومی و تغییر رفتار عمومی به کاربرده می‌شود.

گروه هدف :

  • یک کمپین می‌تواند بزرگ و یا کوچک باشد، می‌تواند جهانی، منطقه‌ای، کشوری و یا محلی باشد.
  • می‌تواند گروه خاصی را مورد هدف قرار دهد، به عنوان مثال : قانون گذاران، دست اندرکاران بهداشت، معلمان، مردان، زنان، جوانان و …
  • می‌تواند تمرکزش روی شکل خاصی از خشونت باشد یا خشونت علیه زنان را به صورت کلی مورد هدف قرار دهد. به عنوان مثال می‌تواند تنها روی مسئله خشونت در محل کار، آزار خیابانی، ختنه زنان، اسید پاشی یا هر شکل دیگری از خشونت علیه زنان و دختران تمرکز کند و یا به صورت کلی همه اشکال خشونت را مورد هدف قرار دهد.

مدت زمان: 

مدت زمان هر کمپین بسته به ضروری بودن مسئله می‌تواند متفاوت باشد، می‌تواند چند روز، هفته و یا ماه باشد و اگر به دنبال تغییر اجتماعی یا سیاسی در طولانی مدت باشد ممکن است سال‌ها طول بکشد.

موضوع:

  • موضوع هر کمپین بسته به هر جامعه‌ای که کمپین در آن رخ می‌دهد متفاوت است، البته از آنجا که بعضی از موارد در همه جوامع رخ می‌دهد در نتیجه موضوع یکی است و تنها شکل اجرا آن می‌تواند متفاوت باشد مثل مسئله خشونت خانگی.
  • موضوعات کمپین‌های محلی وابسته به موقعیت محلی، منابع و حمایت‌های موجود و مهارت‌های افرادی که کمپین را راه اندازی می‌کنند تعیین می‌شود. بسیاری از کمپین‌هایی که روی تغییر رفتار کار می‌کنند موضوعشان و هدفشان در جهت توانمندسازی خشونت دیده است.

چرا به کمپین‌ها در محو خشونت علیه زنان نیاز است؟

در چند دهه گذشته کمپین‌ها در دهه‌های گذشته نقش خیلی مهمی و قابل توجهی در آگاه سازی خشونت علیه زنان به عنوان شکلی از نقص حقوق بشر داشته‌اند و این که چه تأثیری به صورت کلی بر روی جامعه می‌گذارند. با وجود همه این‌ها خشونت علیه زنان همچنان در همه نقاط جهان رخ می‌دهد و هر روز شکل‌های جدیدی از خشونت هم اضافه می‌شود.

آنها مفید هستند به این دلیل که می‌توانند:

  • یک مسئله را از حوزه خصوصی به حوزه عمومی بکشانند و تبدیل به مسئله و مشکل همگانی کنند.
  • چالش کشیدن و تغییر نگرش و نفوذ در سطح گسترده
  • اطلاع رسانی در ابعاد گسترده
  • آموزش قربانیان در خصوص حقوقشان و این که چه طور می‌توانند به حقوقشان برسند
  • همگانی بین افراد و سازمان‌هایی که هدفشان کمک به قربانیان است
  • کنار هم قراردادن افراد با پس زمینه‌های متفاوت تا از یکدیگر وتجربه های یکدیگر یاد بگیرند؛ همچین باعث شبکه سازی و احتمال جنبش سازی هم هستند
  • توانمند سازی افرادی که درگیر کمپین هستند و توسعه مهارت‌های رهبری آن‌ها

نمونه‌هایی از کمپین‌های موفق در راستای رفع خشونت علیه زنان:

نمونه‌ای از کمپینی کوتاه:

قدرت خودت را بشناس: این کمپین درسال ۲۰۱۰ در دانشگاه نیوهمشایر به مدت دو ماه به اجرا درآمد. گروه هدف دانشجویان دانشگاه بودند. تمرکز این کمپین روی نقش دانجشویان به عنوان ناظران و این که چه طور می‌توانند  آزار جنسی که در دانشگاه رخ می‌دهد جلوگیری کنند. این کمپین از طریق کانال‌های ارتباطی بازاریابی اجتماعی

نمونه‌ای از کمپینی طولانی:

رهایی از ترس: در سال ۱۹۹۸ یک گروه دولتی در استرالیا  کمپینی را به مدت ۱۰ سال با همکاری مرکز عدالت کیفری راه انداخت، تمرکز کمپین روی مردان خشونت‌گر و استراتژی‌هایی برای تشویق آن‌ها برای گرفتن درمان بود، این کمپین از آن‌ها می‌خواست که با خط درمانی کمک به مردان خشونت گر تماس بگیرند، و توانست در ۲۱ ماه شروع کمپین ۶۰۰۰ تماس دریافت شد.

بین المللی: کمپین اتحاد جهانی توسط بان کی مون دبیرکل سازمان ملل در سال ۲۰۰۸ راه اندازی شده است او از دولت جامعه مدنی سازمان‌ها رسانه‌ها بخش خصوصی که در یک اقدام جهانی برای پایان دادن به خشونت علیه زنان درگیر شوند.  هرسال از ۲۵ نوامبر همزمان با روز جهانی خشونت علیه زنان تا ۱۰ دسامبر به مدت ۱۶ روز از گروه‌های مختلف در سراسر دنیا دعوت می‌شود که به این کمپین جهانی بپیوند این کمپین سعی می‌کند هر سال یک موضوع را در راستای پایان دادن خشونت در نظر بگیرد. امسال این کمپین هدفش را جمع‌آوری و کمک مالی قرار داده است. این کمپین رنگ نارنجی را به عنوان نماد و رنگی به عنوان همبستگی در این راه انتخاب کرده است.

منطقه‌ای: کمپین پایان دادن به ختنه زنان توسط امنیستی ایرلند در سال  ۲۰۱۰ راه اندازی شده است باهدف حفاظت دختران و زنان اروپایی از ختنه راه اندازی شد. براساس آمارها تخمین زده شده است که ۵۰۰ هزار دختر در اتحادیه اروپا ختنه شده‌اند. هدف این کمپین سازمان‌ها برای جلوگیری از ختنه و درمان قربانیان است.

ملی: کمپین تحمل صفر در سال ۱۹۹۲ اسکاتلندی عضو شورای شهر ادینبورک را اندازه شده در راستای هدف آموزش مردم برای جلوگیری خشونت علیه زنان

محلی:  ان‌جی‌اوی اوگاندایی «صدایت را بلند کن» باهدف راه اندازی کمپین‌های محلی کوچک در راستای بسیج مردان و زنان محلی برای تغییر نگرش در  جامع محلی  از سال ۱۹۹۹ در تلاش است.

درباره کمپین‌های بیشتری بدانید: این سو و آن سوی دنیا: مبارزه با خشونت علیه زنان

منبع ۱

منبع ۲

منبع ۳

منبع ۴

منبع ۵

آذر
۴
۱۳۹۵
از پروانه‌های فراموش‌نشدنی تا کمپینی جهانی در مقابله با خشونت علیه زنان
آذر ۴ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و اجتماع
۱
, , , ,
illustration of a Background For International day for the elimination of violence against women.
image_pdfimage_print

 Photo: suns design/bigstockphoto.com

آیدا قجر

۲۵ نوامبر هر سال، فرصتی است برای پررنگ کردن چندین باره گستردگی و عمق خشونت علیه زنان. خشونت‌هایی که گاه پنهان است و گاه آشکار، اگرچه کبودی هر کدام از این نوع خشونت‌ها، قرن‌هاست که بر پیکر و ورح زنان خودنمایی می‌کند. ۲۵ نوامبر و کارزار ۱۶ روزه پس از آن، اما صرفا یک نام‌گذاری نیست، بلکه تاریخی سراسر خشونت و تبعیض به دنبال خود دارد.

بخشی از قرن بیستم رافایل تروخیو که دوران حکومتش بر جمهوری دومینیکن خشونت‌بارترین حکومت این کشور به حساب می‌آید، زمامدار امور این جمهوری بود. او از سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۸ و ۱۹۴۲ تا ۱۹۵۲ رییس‌جمهور دومینیکن بود و پس از آن تا سال ۱۹۶۱ حکومت‌داری می‌کرد. یکی از هراس‌های تروخیو برای ادامه حکومت‌اش خواهران میرابل به نام‌های پاتریا، مینروا و ماریا ترزا بودند که در ایالت سی‌باس دومینیکن علیه دیکتاتوری تروخیو فعالیت سیاسی می‌کردند.

این سه خواهر طی سال‌ها فعالیت سیاسی بارها تحت پیگرد قرار گرفتند، زندانی و شکنجه شدند اما هیچ‌گاه دست از مقاومت نکشیدند. پاتریا در ژانویه ۱۹۶۰ رهبری جلسه‌ای را برعهده داشت که به تاسیس «نهضت مقاومت سری» منجر شد. در اوایل نوامبر همان سال تروخیو اعلام کرد که در اداره مملکت دو مشکل اساسی دارد: کلیساها و خواهران میرابل. در پی همین اعلام بود که حکم قتل این سه خواهر به امضای تروخیو رسید.

پروانه‌های فراموش‌نشدنی

۲۵ نوامبر همان سال وقتی خواهران میرابل برای ملاقات همسران زندانی‌شان راهی شده بودند، در «حادثه رانندگی» جان خود را از دست دادند. از میان برداشته شدن این سه خواهر اما کمکی به حکومت‌داری تروخیو نکرد. بلکه خشم و نهضتی عمومی علیه او پدیدار کرد تا کم‌تر از یک سال پس از این قتل، سقوط کند. تروخیو در ۳۰ ماه می ۱۹۶۱ ترور شد.

خواهران میرابل، مقاومت آن‌ها و خشونت‌هایی که در طول زندگی و فعالیت‌های سیاسی‌شان متحمل شده بودند، آن‌ها را به «پروانه‌های فراموش‌نشدنی» مشهور کرد که سمبل مقاومت ملی زنان دومینیکن بودند. خانه آن‌ها به موزه تبدیل شد و زندگی‌شان الهام‌بخش شعرها، فیلم‌ها، دست‌نوشته‌ها و رمان‌های بسیاری شد. تا آن‌که «جولیا آموا زر» در کتاب «در زمان پروانه‌ها» به سرنوشت این سه خواهر پرداخت و شهرت آن‌ها را جهانی کرد.

در سال ۱۹۸۱ یعنی ۲۱ سال پس از کشته شدن خواهران میرابل، طی اولین گردهمایی زنان آمریکای لاتین و کاراییب، مدافعان حقوق زنان پیشنهاد کردند که روز کشته شدن این سه خواهر روزی جهانی برای مبارزه با خشونت علیه زنان باشد؛ هم ادای احترامی به تلاش‌های آن‌ها و هم سوق دادن افکار عمومی به سمت و سوی نهی خشونت علیه زنان.

در اکتبر سال ۱۹۹۹ بود که سازمان ملل در هشتاد و سومین جلسه عمومی دوره ۵۴ خود و براساس گزارش کمیته سوم اجرایی و با توافق نمایندگان ۷۹ کشور عضو این سازمان، ۲۵ نوامبر را به عنوان روزی جهانی منع خشونت علیه زنان به رسمیت شناخت. در پی همین نام‌گذاری بود که یک سال بعد، در سال ۲۰۰۰ شورای امنیت ملی سازمان ملل قطع‌نامه ۱۳۲۵ را با عنوان «زنان، صلح و امنیت» تصویب کرد.

در این قطع‌نامه بر لزوم تامین مشارکت زنان در حیات سیاسی و اجتماعی و همچنین منع هرگونه خشونت علیه آن‌ها تاکید شده است.

یک تعریف، یک مفهوم

مجمع عمومی سازمان ملل متحد خشونت علیه زنان را «هرگونه عمل خشونت‌آمیز بر پایه جنسیت که بتواند منجر به آسیب فیزیکی، جنسی یا روانی زنان بشود» تعریف می‌کند که شامل «تهدید به این‌ کارها، اعمال اجبار یا سلب مستبدانه آزادی چه در اجتماع و چه در زندگی شخصی» می‌شود. از سوی دیگر در تعریف خشونت آمده: هرگونه ایجاد محدودیت. بنا به این تعریف هرگونه تبعیضی می‌تواند خشونت توصیف شود.

پیش از آن‌که سازمان ملل این روز را به رسمیت بشناسد، در سال ۱۹۹۱ مرکز هدایت جهانی زنان با مشارکت اولین موسسه جهانی «زنان برای زنان، خشونت و حقوق بشر» و توسط نمایندگان ۲۰ کشور عضو این نهاد بین‌المللی اعلام کرد که مشغول تدارک اجرای کارزاری جهانی و ۱۶ روزه برای مقابله با خشونت علیه زنان است. حال هر ساله در این ۱۶ روز مدافعان حقوق زنان صدای عدالت‌ و برابری‌خواهی خود را شبانه روز بلند می‌کنند.

۱۶ روز نارنجی

در این ۱۶ روز که از ۲۵ نوامبر تا ۱۰ دسامبر را شامل می‌شود، چندین رویداد مهم جهانی وجود دارد: ۲۵ نوامبر، ۲۹ نوامبر که روز جهانی زنان مدفاع حقوق بشر است. ۱ دسامبر یعنی روز جهانی ایدز، ۶ دسامبر که سالگرد کشتار مونتریال در سال ۱۹۸۹ است. در آن روز ۱۴ دانشجوی زن رشته مهندسی به جرم فمینیست بودن در صحن دانشگاه به قتل رسیدند. و همچنین ۱۰ دسامبر که روز پایانی این کارزار و روز جهانی حقوق بشر شناخته می‌شود.

نه در این ۱۶ روز و نه در روزهایی که برای زنان نام‌گذاری شده‌اند نمی‌توان خشونت‌ها علیه زنان را دسته‌بندی کرد. گستردگی و عمق آن‌ از اتاق‌های خواب‌شان شروع می‌شود و در هر محیط خصوصی و عمومی تن و روح‌شان را در برمی‌گیرد. اما در تعاریف سازمان ملل با توجه به معضلات عمده زنان به چند مورد حیاتی اشاره شده است.

خشونت جنسی، خشونت جنسی غیرتماسی، خشونت کلامی، تجاوز، خشونت اقتصادی، تن‌فروشی اجباری، بارداری اجباری، ختنه دختران، خرید و فروش زنان، خشونت طبقاتی، خشونت‌های ناشی از جنگ، خشونت در زندان، تجاوزهای سیستماتیک، خشونت نگاهی و رفتاری، خشونت سیاسی تنها بخشی از انواع خشونت‌هاست که زنان در زندگی روزمره با آن دست و پنجه نرم می‌کنند.

در این میان پس از فاش شدن تجاوزهای بسیاری که در جنگ‌های مختلف بر سر زنان آوار شد، سازمان ملل این نوع از خشونت را مصداق «جنایت علیه بشریت» اعلام کرد. طبق اسناد موجود در ۱۷ سال گذشته تنها در جمهوری کنگو نزدیک به ۲۰۰ هزار زن مورد تجاوز جنسی قرار گرفته‌اند. اسناد بردگی جنسی زنان در جنگ جهانی دوم چند دهه است که افشا شده. اما در قرن بیست و یکم و در مناطق جنگی همچنان شاهد هستیم که بدن زنان به میدان نبردی مردانه تبدیل شده است.

حال با افزایش بنیادگرایی خصوصا در منطقه خاورمیانه و قلب آسیا، خبرهای بسیاری از خرید و فروش زنان، بارداری‌های ناخواسته و تجاوزهای جنسی منتشر می‌شود. در همین حال با قدرت گرفتن پوپولیسم در جهان و روی کار آمدن رهبران نژادپرست و زن‌ستیز گمان می‌رود دنیای تلخ‌تر و سخت‌تری پیش روی زنان است. نگرانی‌ها بابت از بین رفتن دستاوردهای یک قرن اخیر آن‌ها همواره میان کنش‌گران و حتی مردم عادی به گوش می‌رسد.

از همین رو مدافعان حقوق زنان بر آن هستند که کارزار ۱۶ روزه امسال را که از ۲۵ نوامبر آغاز می‌شد با جدیت دنبال کرده و اجازه ندهند کلیشه‌های جنسیتی چند باره و با قدرت بیشتری شکل بگیرد. از سوی دیگر هر روز و هر شب بر تعداد زنانی که در سراسر جهان از سوی همسران، خانواده، جامعه، حکومت و بنیادگرایان مورد خشونت قرار می‌گیرند، رو به افزایش است.

اگرچه آمار مشخصی از میزان خشونت علیه زنان وجود ندارد، اما در همین فاصله‌ای که تاریخچه روز جهانی منع خشونت علیه زنان را مرور کردیم، بسیاری از زنان در چهار گوشه جهان یا مورد خشونت فیزیکی، کلامی و رفتاری قرار گرفتند، یا تجاوز، یا تبعیض‌های سیستماتیک اجتماعی، سیاسی و اقتصادی در قبال‌شان ادامه پیدا کرد.

کمپین‌های موفق این حوزه را بشناسید: این سو و آن سوی دنیا: مبارزه با خشونت علیه زنان

آذر
۴
۱۳۹۵
بومی اما جهانی: مبارزه با خشونت علیه زنان
آذر ۴ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , ,
Red shoes women of various models are based on a white floor and are joined by a red ribbon which is the common thread that unites them: violence against women symbolized by red shoes.
image_pdfimage_print

Photo: Polifoto/bigstockphoto.com

نعیمه دوستدار

خشونت علیه زنان محدود به خشنت فیزیکی و جسمی نیست هرچند این نوع حشونت مشهورترین نوع خشونت علیه زنان است. زنان سراسر دنیا بسته به شرایط فرهنگی خود، با اشکالی متنوعی از خشونت روبه رو هستند که نقطه اشتراک‌شان این است که این خشونت به دلیل جنسیت‌شان به آنها روا داشته می‌شود. برای فعالان حقوق زنان کارزار برای مقابله با خشونت محدود به مشارکت خود زنان نمی‌شود و پیش و بیش از آن، بسیاری از آنها می‌کوشند مردان را هم در این مبارزه همراه کنند.

در قسمت قبل، ۸ کمپین از کمپین‌های موفق در زمینه مبارزه با خشونت علیه زنان را معرفی کردیم. در این قسمت هم با ۸ کمپین دیگر آشنا می‌شوید: کمپین‌هایی متعلق به نقاط مختلف دنیا که هر کدام با روش‌های بومی و خاص خود تلاش کرده‌اند جلوه‌ای از خشونت علیه زنان را هدف بگیرند و با آن مبارزه کنند.

کمپین‌های یک تا هشت را بخوانید.

کمپین شماره ۹: آزار جنسی زنان را در سیستم حمل و نقل عمومی پایان دهید

محل اجرا: سری لانکا

سازمان «اتحاد سری لانکا» کمپینی برای مقابله با آزار جنسی زنان در وسایل حمل و نقل عمومی طراحی کرد. صدها مرد در این زمینه آموزش داده شدند و سپس به داخل اتوبوس‌ها رفتند تا با مردم درباره آزار جنسی در وسایل نقلیه عمومی صحبت کنند. آنها از زنان به خاطر آزارهایی که دیده بودند عذرخواهی کردند و به آنها درباره امکانات قانونی پیگیری آزار جنسی در محیط‌های عمومی اطلاعات دادند. آنها مردان را هم برای پذیرش مسوولیت خود در این زمینه به چالش کشیدند. در عرض یک هفته، این مردان سوار بیش از هزار اتوبوس شدند و در شهرکلمبو با بیش از ۳۰ هزار نفر گفت و گوکردند. به گفته طراحان این کمپین، برخورد مردم با این کمپین بسیار مثبت بود و خیلی‌ها خواهان این بودند که اطلاعات بیشتری در این زمینه بگیرند.

کمپین شماره ۱۰؛ هشدار به پلیس درباره دختران داخل فاحشه خانه‌ها از طریق عکس‌های سری

محل اجرا کامبوج

«سومالی مام»، وقتی بچه بود وادار به تن فروشی شد اما بعد گریخت و حالا سال‌هاست برای نجات دختران جوان از چنگ قاچاقچیان انسان کار می‌کند. تلاش او در این زمینه باعث شد که صاحبان فاحشه‌خانه‌ها دختر او را بدزدند و به او تجاوز کنند و خود او را تهدید به مرگ کنند. با این حال او همچنان به کارش ادامه می‌دهد. او از شیوه‌های مختلفی برای کارش استفاده می‌کند؛ مثلا به داخل این مکان‌ها می‌رود و محفیانه از این دختران عکس می‌گیرد و سپس این مدارک را در اختیار مقامات پلیس قرار می‌دهد تا اقداماتی برای نجات این دختران انجام دهند.

این فعالیت‌های او نتایج مختلفی به بار آورده اما به نوشته نیکولاس کریستوف، درنیویورک تامیز، مبارزه با خشونت علیه زنان در نقاط مختلف دنیا به شیوه‌های محتلفی انجام می‌شود و این هم یکی از آن شیوه‌هاست.

کمپین شماره ۱۱: اجاق‌های نو، خطر تجاوز را کم می‌کند

محل اجرا:‌ سودان

زنان در کمپ پناهندگان زم زم در دارفور، هر بار که کمپ را برای جمع‌آوری چوب برای آشپزی ترک می‌کنند، در خطر تجاوز نیروهای نظامی سودانی قرار دارند. اگر نخواهند از کمپ خارج شوند، باید برای تهیه چوب پول بدهند: پولی که برای آنها خیلی زیاد است.

 آشوک گادگیل، وقتی از این مساله خبردار شد، با تعدادی از زنان دارفور و مهندسان محلی صحبت کرد تا نوعی اجاق ارزان قیمت بسازند که چوب کمتری بسوزاند. در واقع این اجاق‌ها یک چهارم آتش باز چوب لازم دارند و این باعث صرفه‌جویی در پول زنان می‌شود.

 نتیجه نهایی این بود که ۸۰ درصد زنان این کمپ‌ها حالا می‌توانند چوب مورد نیازشان را بخرند و لازم نیست کمپ را برای پیدا کردن چوب ترک کنند.

کمپین شماره ۱۲:  جمعه سیاه  برای محکوم کردن خشونت علیه زنان

محل اجرا: جامائیکا

داستان تجاوز وحشیانه به چهار زن و یک دختر در خانه در جامائیکا، توجه افکار عمومی را به خود جلب کرده بود. به همین دلیل، ۱۵ سازمان این کشور دور هم جمع شدند تا اعتراضی را سازماندهی کنند. آنها مردم را تشویق کردند که برای شرکت در یک برنامه اعتراضی لباس سیاه به تن کنند. آنها از مردم خواستند در مکان‌های مختلف با لباس سیاه بایستند و همراهی خود را با کمپین مقابله با خشونت علیه زنان نشان دهند. این اعتراض با همراهی نخست وزیر این کشور، پورتیا سیمیسون  میلر همراه شد و او هم بیاینه‌ای در این زمینه صادر کرد.

کمپین شماره ۱۳: کفش‌های قرمز در اعتراض به خشونت علیه زنان

محل اجرا: مکزیک

در این کارزار، یک هنرمند دیگر حوزه هنرهای تجسمی، از نشانه‌ قرمز برای توجه دادن به موضوع خشونت علیه زنان استفاده کرد. الینا چاوت، کفش‌های قرمزی را خارج از کنسولگری مکزیک در ال پاسی تگزاس چید تا اعتراض خود را به خشونت علیه زنان در شهرهای مختلف مکزیک نشان دهد. عکس‌هایی که از این کمپین تهیه شده، بسیار مشهور است.

کمپین شماره ۱۴: هنرهای رزمی برای کمک به دختران برای مقاومت دربرابر خشونت جنسی

محل اجرا: لبنان

در جریان این کمپین، «سازمان مقاومت زنان علیه خشونت» در لبنان، برنامه‌ای طراحی کرد تا به دختران ورزش رزمی آیکیدو آموزش بدهد.

 آیکیدو یک ورزش رزمی ژاپنی است که به مردم یاد می‌دهد که زور و خشونت فرد مهاجم را هدایت کنند و تاکیدش این است که مقابله، به قدرت فیزیکی متکی نیست. آموزش آیکیدو بخشی از برنامه‌ای یک ساله بود به نام «با همدیگر تغییر ایجاد می‌کنیم» که در جریان آن، به بیش از ۲۵۰۰ دختر و پسر دانش آموز درباره آزار جنسی و چگونگی دفاع از خود در برابر آن آموزش داده شد.

 دندا یاسر، طراح این برنامه اشاره کرده که عناصر موجود در ‌آیکیدو، به دختران کمک می‌کند که با این باور سنتی که دختران ضعیف تر از پسران هستند مقابله کنند و به جای حمله متقابل، فرد مهاجم را در کنترل بگیرند.

کمپین شماره ۱۵:  مشارکت مردان و زنان برای مبارزه با خشونت خانگی و ازدواج زیر سن قانونی

محل اجرا: پاکستان

قمر نسیم، فعالیت‌های اکتیویستی خود را با راه‌انداری سازمان «رگ‌ آبی» که هدفش بالابردن آگاهی  درباره سرطان پستان بود، آغاز کرد اما در مناطق سنتی تر کشورش پاکستان، سخن گفتن از این بیماری واکنش‌هایی ایجاد می‌کرد.

 قمر می‌گوید که در فعالیت خود با مقاومت زیادی روبه رو شد و دریافت که زنان در این مناطق، حق تصمیم گیری درباره بدن خود را ندارند. او دریافت که برای اثرگذاری بیشتر، هم مردان و هم زنان باید مشارکت داشته باشند. به همین خاطر، او گروه‌هایی را ایجاد کرد که اعضای آن در مناطق سنتی‌تر، می‌توانستند درباره موضوعات مختلف مانند ازدواج در کودکی حرف بزنند. او همچنین موفق شد که فعالیت‌هایی برای فراهم کردن امکانات آموزشی برای دختران انجام دهد، کاری که او را حتی با گروه‌های ستیزه جوی این کشور رو دو رو کرد.

کمپین شماره ۱۶: ‌مبارزه با آزار جنسی در خیابان

محل اجرا: مصر

مرکز مطالعاتی حقوق زنان در مصر، پژوهشی را در سال ۲۰۰۸ انجام داد که نشان می داد ۸۳ درصد زنان مصری و ۹۸‌ درصد زنان خارجی آزار جنسی را در خیابان‌های این کشور تجربه کرده‌اند؛ آزارهایی مثل لمس بدن، دستمالی و متلک.

این گروه پس از این تحقیق،  کارزاری راه انداختند تا عملکرد رییس جمهوری کشور را در قبال حقوق زنان در یک دوره یک ماهه بررسی کنند. آنها امیدوار بودند که بتوانند ریس جمهوری را قانع کنند که آزار جنسی در خیابان را به عنوان یک آزار محرمانه معرفی کند.

برخی اقدامات دیگر هم از سوی گروه‌های مصری انجام شد. مثلا برخی از افراد داوطلب، برای مستندسازی در این زمینه، از صحنه‌های آزار جنسی زنان در خیابان، عکاسی کردند. آنها همچنین برنامه  تریبون آزادی گذاشتند که در آن زنان می‌توانستند آزادانه میکروفون را به دست بگیرند و درباره تجربه‌های خود از آزار جنسی در خیابان حرف بزنند.

آذر
۴
۱۳۹۵
این سو و آن سوی دنیا: مبارزه با خشونت علیه زنان
آذر ۴ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و اجتماع
۱
, , , ,
Photo: suns design/bigstockphoto.com
image_pdfimage_print

Photo: suns design/bigstockphoto.com

نعیمه دوستدار

مبارزه با خشونت علیه زنان در بسیاری از نقاط دنیا با محدودیت‌های فراوان روبه روست. مشکلاتی مثل نادیده انگاشتن مشکل، تابوهای فرهنگی که مانع ایجاد فضای باز برای گفت وگو و بحث در این زمینه می‌شوند، خشونت خانگی را نه یک مساله انسانی که تنها یک مساله زنانه دانستن و دشمنی فعالان حقوق مردان و تندروهایی که می‌خواهند زنان را ساکت کنند.

با در نظر گرفتن چنین شرایطی، کمپین‌هایی که برای مبارزه با خشونت علیه زنان کار می‌کنند باید در مقایسه با کمپین‌هایی که در زمینه مبارزه با سرطان، حقوق حیوانات، محیط زیست و … کار می‌کنند، خلاق‌تر باشند.

در چنین فضای دشواری، کمپین‌های موفق هم البته کم نبوده‌اند؛ کمپین‌هایی که کوشیده‌اند تغییرات مثبتی در زندگی زنان و دخترانی که با خشونت مواجه‌اند ایجاد کنند.

در این مطلب می‌خواهیم چند نمونه از موفق‌ترین کمپین‌های مربوط به مبارزه با خشونت علیه زنان را معرفی کنیم: کمپین‌هایی که چند ویژگی مشترک دارند:

کمپین‌هایی هستند که توانسته‌اند در جامعه تکان و هیجانی ایجاد کنند و نه فقط توجه‌ها را به خود که به کل موضوع خشونت علیه زنان جلب کنند. این کمپین‌ها اغلب در ارتباط خوبی با فعالان، گروه‌های غیرانتفاعی و نهادهای مردم نهاد بوده‌اند.

آشنایی با این کمپین‌ها می‌تواند برای ایجاد انگیزه در افراد و گروه‌هایی که برای پایان دادن به خشونت علیه زنان تلاش می‌کنند مفید باشد.

کمپین شماره ۱: استفاده از تکنولوژی برای نشان دادن اینکه کی و کجا خشونت علیه زنان اتفاق میافتد

 محل اجرا: هند

زمانی که نتایج یه پژوهش نشان داد که هند یکی از چهار مکان خطرناک دنیا برای زنان است، شیمر شوکه شد و تصمیم گرفت که کاری در این زمینه بکند. او یک نقشه طراحی کرد به نام «نقشه برای کمک» “Maps4Aid” که هرکسی می‌توانست گزارشی از خشونت علیه زنان را با استفاده از ابزارهای مختلف مثل اس ام اس و ایمیل در آن ثبت کند. به این ترتیب گزارش دریافتی ثبت و به مجموعه ای از شبکه‌های اجتماعی ارسال می‌شد.

 این پروژه می‌خواست این باور را در تقویب کند که خشونت علیه زنان ترسناک است و هر روز و هر لحظه در سراسر کشور اتفاق می‌افتد. این کمپین همچنین فهرستی از گزارش‌های دریافت شده را بر اساس تاریخ و محل وقوع فراهم می‌کرد. هدف نهایی آن این بود که پروژه از مستندسازی وارد مرحله مداخله شود؛ به این ترتیب که خطرناک‌ترین خیابان‌ها و مناطق هند، از طریق نقشه قابل شناسایی باشد و مقامات رسمی را وادار کند که در این مناطق امنیت بیشتری را فراهم کنند.

کمپین  شماره۲: اتحاد انجیاوها برای تشویق مردان به مقابله با خشونت علیه زنان

 محل اجرای: کنیا

یک شعبه جدید از سازمان مشارکت مردان (MenEngage) در کنیا ایجاد شد؛ کشوری که در آن بر اساس پژوهشی که در سال ۲۰۰۹ انجام شده، ۴۷ درصد زنان متاهل، خشونت خانگی را تجربه کرده‌اند. از آنجا که این رقم نسبت به سال‌های پیش از آن افزایش ۲۱ درصدی را نشان می‌داد، سازمان «مشارکت مردان» در کنیا، مردان این کشور را برای مقابله با این روند فراخواند. به خصوص مردانی که موقعیت اجتماعی و سیاسی و مقام تصمیم‌گیری داشتند به این کمپین دعوت شدند و از آنها خواسته شد که تلاش‌هایشان را برای مبارزه با خشونت علیه زنان بیشتر کنند. این کمپین در راستای و برای تقویت کمپین‌های موجود فعالیت کرده و هدفش این است که انواع خاصی از خشونت علیه زنان را که در کنیا وجود دارد هدف قرار دهد: مثلا ناقص سازی جنسی زنان را که در این کشور بسیار شایع است.

کمپین شماره ۳: مسابقه عکاسی برای تشویق مردم به مبارزه برای جامعهای برابر برای زنان و مردان محل اجرا: کاستاریکا

تعدادی از سازمان‌ها از جمله موزه زنان کاستاریکا، یک مسابقه ملی عکاسی با هدف افزایش آگاهی درباره عواقب خشونت علیه زنان و تشویق مردم به تلاش برای ایجاد جامعه برابر برگزار کردند. این نخستین مسابقه عکاسی در این کشور بود که با این هدف برگزار می‌شد. عکس‌ها می‌بایست مرتبط با یکی از مظاهر خشونت  فیزیکی، روانی، جنسی، اقتصادی، سمبلیک علیه زنان گرفته می‌شدند. این عکس‌ها باید باورها و تصورات غلطی را نشان می‌دادند که به حفظ چرخه خشونت علیه زنان کمک می‌کند و روش‌های غلبه بر آن را هم معرفی می‌کنند.

برندگان این مسابقه ۲۱ نوامبر سال ۲۰۱۲ همزمان با برنامه‌های مربوط به روز مبارزه با خشونت علیه زنان اعلام اعلام شدند.

کمپین شماره ۴: پروانههایی که زنانی را که در نیکاراگوئه مورد خشونت و سوءاستفاده قرار گرفتهاند، مشخص میکنند

 محل اجرا: بریتانیا

یک طراح برتانیایی به نام روبرت کنت، تصمیم گرفت که از امکان ورود خود به نمایشگاه گل و گیاه کاخ همپتون کورت استفاده کند تا توجه‌ها را به خشونت علیه زنان در نیکاراگوئه جلب کند. باغی که او طراحی کرده بود، پروانه‌ها و یاسمن‌ها را نشان می‌داد: یاسمن، گل بومی نیکاراگوئه است.

کنت این ایده را متاثر از کمپین سازمان عفو بین‌الملل به نام «پروانه‌های امید» اجرا کرد. او از طریق این کمپین به مردم بازیدکننده آموخت که  بیش از ۱۴ هزار زن در نیکاراگوئه -که بسیاری از آنها کمتر از ۱۷ سال دارند- در طی ۱۰ سال مورد تجاوز قرار گرفته‌اند.

او درباره اینکه چطور این موضوع الهام بخش او شده است گفته: «این واقعیت وجود دارد که تصور می شود زنی که مورد تجاوز قرار گرفته، خود مجرم است. من فکر می‌کنم به همین دلیل بسیاری از زنان در این زمینه سکوت می‌کنند. به همین خاطر تلاش کردم با این کار سکوت را بشکنم.»

کمپین شماره ۵: ورزشکاران حرفهای سخن میگویند

محل اجرا:‌ کانادا و ایالات متحده آمریکا

در این کمپین، ورزشکاران حرفه‌ای مرد در آمریکا، وارد کارزار شدند و درباره خشونت علیه زنان سخن گفتند. معاون رییس جمهوی آمریکا، جو بایدن، یکی از کسانی بود که به راه افتادن کمپین «یکی خیلی زیاد است» (۱ is 2 Many) کمک کرد.

ورزشکاران مشهوری مانند دیوید بکام فوتبالیست، جریم لین بسکتبالیست، و الی منینگ ستاره لیگ ملی  از آن جمله بودند. جو بایدن درباره این کمپین گفت: «پسربچه‌ها و مردان جوان درباره مفهوم مردانگی پیام‌های متناقضی از جامعه دریافت می‌کنند. به همین خاطر خیلی مهم است که این ورزشکاران برجسته، پا به میدان گذاشته‌اند و این کار را انجام داده‌اند.»

در کانادا، تیم فوتبال بی سی لیونز، به سازمان پایان خشونت علیه زنان، دولت و گروه «چیزی بیش از یک ناظر باش» پیوستند. مردان فعال در این کمپین با این شعار که خود خشونتی علیه زنان انجام نمی‌دهند، از مردان دیگر می‌خواهند که وارد کارزار شوند و خشونت علیه زنان را محکوم کنند.

کمپین شماره ۶:‌ کلوپ پدرها با خشونت علیه زنان مبارزه میکند

محل اجرا: هائیتی

در کشوری که در آن رفتارهای جنسیت‌زده بسیار شیوع دارد، اغلب مبارزاتی که برای کاهش خشونت بر مبنای جنسیت انجام شده، با مشارکت مردان انجام می‌شود. در تلاش برای جلب مشارکت بیشتر مردان، مردی از اهالی یک منطقه روستایی در فاصله ۹۰ دقیقه‌ای پایتخت این کشو، پورت آ پرینس، تصمیم گرفت که یک گروه از پدران درست کند که در آن، درباره مساله و اهمیت به کار نگرفتن خشونت نسبت به مردان بحث و گفت و گو شود. اعضای این گروه از سوی یک مرکز فعال در زمینه مبارزه با خشونت علیه زنان به نام CARE تمرین‌هایی دریافت کردند. به علاوه، اعضای گروه خانه به خانه به  دیدار مردان دیگر منطقه رفتند تا درباره خشونت علیه زنان با آنها صحبت کنند.

 رورنی آمیل، بنیانگذار گروه پدران می‌گوید: «بچه‌ها می‌بینند که پدرهایشان مادرها را می‌زنند و به این ترتیب چرخه خشونت استمرار پیدا می‌کند. ما تلاش می کنیم که به پدرهای دیگر نشان بدهیم که این کار خوب نیست.»

کمپین شماره ۷: لباسهای قرمز برای جلب توجه نسبت به خشونت علیه زنان

 محل اجرا: کانادا

جیم بلک، مبدع این کمپین، راه جالبی برای جلب توجه نسبت به موضوع زنان بومی ناپدید شده و به قتل رسیده در کانادا پیدا کرد. او متوجه شد که در کانادا ۶۰۰ پرونده از قتل و ناپدید شدگی زنان بومی کانادایی وجود دارد که ۳۰۰۰ مورد از این پرونده‌ها هرگز به نتیجه نرسیده است. خانم بلک از طریق یک اجرای هنری با نمایش لباس‌های قرمز در سراسر کمپ دانشجویی دانشگاه آلبرتا در ادمونتون، توجه‌ها را به این موضوع جلب کرد. لباس‌های قرمزی که در این کمپین استفاده شدند، همه اهدایی بودند و گروه‌های سنی مختلف و مشاغل مختلف زنان را در جامعه نمایندگی می‌کردند.

کمپین شماره ۸: مستندسازی خشونت علیه زنان در بهشت

 محل اجرا: نروژ

والتر آسترادا، عکاسی است که به شیوه‌های مختلف به کار خود برای آگاهی رسانی رباره خشونت علیه زنان  از طریق عکاسی ادامه می‌دهد. او قبلا هم از زنان گواتمالا و کنگو عکاسی کرده بود و این بار تصمیم گرفت لنز دوربینش را به سمت کشوری برگرداند که همه فکر می‌کنند از نظر کم بودن میران خشونت علیه زنان، بهشت است. او با عکاسی از نمونه‌های خشونت علیه زنان نروژی می‌خواست بگوید که حتی در چنین کشوری هم خشونت علیه زنان وجود دارد.

 عکس‌های آسترادا در نیویورک تایمز منتشر شدند و اثر عمیقی روی تمام کسانی گذاشتند که خشونت خانگی یا جنسی را تجربه کرده بودند.

ادامه را بخوانید: کمپین‌های نه تا شانزده.

مهر
۲۳
۱۳۹۴
کمپین هاى مجازى، کاهش یا افزایش خشونت؟
مهر ۲۳ ۱۳۹۴
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , , ,
image_pdfimage_print

عکس:ra2studio/Bigstock.com

محسن فرشیدى

دنیایی که امروز در آن زندگی می‌کنیم با گذشته تفاوت‌های بنیادین بسیاری کرده است، نه یک گذشته‌ دور که با نیم قرن گذشته نیز قابل قیاس نیست. یکى از اصلى ترین دلایل این تغییرات، پیشرفت تکنولوژى و بواسطه آن ایجاد فن آورى هاى ارتباط  جمعى و اطلاعاتى است.

وجود اینترنت و شبکه هاى مختلف اجتماعى، زندگى در جوامع انسانى را دچار دگرگونى هاى اساسى کرده است. اگرچه این شبکه ها در ابتدا صرفا براى ارتباط محدود با دوستان طراحى شده بودند، اما با گذشت زمان به یک عنصر مهمِ غیر قابل انکار در تغییرات اجتماعى تبدیل شدند. کمتر حرکت و جنبش هاى اجتماعى و سیاسى در دنیاى امروز را مى توان پیدا کرد که براى سازماندهى و رساندن صداى خود به سیاستمداران و جامعه جهانى از این شبکه ها استفاده نکند.

پیشرفت فن آورى هاى متعدد ارتباطى، در کنار تاثیرات مثبت بى شمارى که با خود به ارمغان آورده اند، به مانند هر پدیده دیگرى، مى توانند جنبه هاى منفى هم داشته باشند.

طرح این پرسش به نظر ضرورى مى رسد که آیا وجود اینترنت، دسترسى سریعتر به اطلاعات، وجود شبکه هاى اجتماعى، گروه ها و کمپین هاى مختلف توانسته بر کاهش انواع خشونت خانگى تاثیر بگذارد؟

در سال‌های گذشته صفحات متعددى در این شبکه‌ها ایجاد شدند که برخی از آن ها با محوریت توجه به  خشونت خانگى بودند. در این کمپین‌ها، عموما در مورد خشونت اطلاع رسانی می‌شود. انواع آن تعریف مى شوند و تاثیرات مخرب آن در خانواده یا اجتماع به بحث و گفتگو گذاشته مى شود. همچنین افرادى که مورد خشونت قرار گرفته اند تجربه و روایات خود را با دیگران به اشتراک مى گذارند.

هر چند آمار دقیقى از کاهش خشونت، همزمان با پیشرفت فناورى هاى ارتباطى وجود ندارد، اما سوده راد کنشگر برابرى جنسیتى معتقد است گسترش شبکه هاى اجتماعى به کاهش سکوت در مقابل خشونت کمک بسزایى کرده است.

این فعال حقوق برابر ادامه مى دهد؛ شناخت و آگاهى انسان ها نسبت به سابق با پیشرفت ارتباطات رشد داشته و مقوله خشونت به مدد این ابزارها از محیط هاى شخصى و خصوصى خارج و به یک گفتمان عمومى تبدیل شده است که همین اتفاق اولین قدم در کاهش انواع خشونت خانگى مى تواند باشد.

یکى از دستاوردهاى مهم پیشرفت تکنولوژى، ایجاد ابزارهاى متعدد براى کسب اطلاعات یا اطلاع رسانى است.

سوده راد در مقابل این پرسش که شبکه هاى اجتماعى چه کمکى مى توانند بر کاهش خشونت خانگی داشته باشند بر افزایش آگاهى و حساسیت عموم جامعه به این مقوله تاکید دارد. وى مى گوید؛ وجود کمپین هاى مرتبط با موضوع خشونت حساسیت ها را نسبت به این موضوع بالا برده است. فردى که با یک آزارگر زندگى مشترکى دارد، شکل هاى مختلف خشونت را بهتر خواهد شناخت و مى تواند از خود سریعتر دفاع کند و یا وارد چرخه خشونت نشود. با آگاهى و شناخت بیشتر، همچنین اعتماد به نفس افراد بالاتر رفته و خروج از یک رابطه خشونت آمیز نیز آسان تر و پذیرفتنى تر شده است.

در سال هاى اخیر و در شبکه هاى اجتماعى، از جمله فیسبوک، چندین گروه و کمپین با محوریت انتشار روایات افراد خشونت دیده ایجاد شده اند. این صفحه ها در مورد شکل هاى مختلف خشونت اطلاع رسانى مى کنند و روایات فرد خشونت دیده را نیز منتشر مى کنند. سوده راد که در ایجاد و شکل دهى برخى از این کمپین ها نقش داشته معتقد است؛ کمپین ها باید در نهایت پلى می شوند میان فرد آزاردیده  با افرادى از جمله مشاورها، که به شکل هاى مختلف بتوانند به قربانى کمک کنند. همچنین وجود چنین روایاتى به فرد خشونت دیده این احساس را خواهد داد که تنها نیست و زمانى که از سرگذشت افراد دیگر مطلع شود، بهتر مى تواند تصمیم بگیرد و امکان اینکه در چرخه خشونت براى مدت زمان طولانى قرار بگیرد کاهش پیدا خواهد کرد.

با توجه به توسعه شبکه هاى اجتماعى در فضاى مجازى، ایجاد انواع کمپین و گروه در موضوعات مختلف امرى ساده و امکان پذیر براى همگان شده است.

این موضوع در عین حال که مى تواند مشارکت اجتماعى را افزایش دهد، اما در برخى مواقع ایجاد آسان گروه در موضوع مهم و حساسی مثل خشونت که نیاز به افراد کارشناس و با تجربه را دارد نه تنها سودمند نیست که می تواند تبعات و خسارات زیادى داشته باشد.

سوده راد بر فعالیت سیستماتیک کمپین هاى با موضوع خشونت خانگى تاکید دارد. وى مخاطبین این گونه فعالیت ها را به چهار گروه مسئولان و سیاستمداران، عموم مردم، فرد خشونت دیده و فرد آزارگر تقسیم مى کند که براى تاثیرگذارى بر هر کدام، کمپین ها باید راهکارهاى از قبل تعریف شده اى داشته باشند.

پیشگیرى از بروز خشونت، درمان قربانى و آزارگر و همچنین لزوم مشاوره به مراجع قظایى، براى تعاریف شکل هاى متفاوت خشونت نیز از دیگر فعالیت هاى یک کمپین علیه خشونت به نظر این فعال حقوق برابر باید باشند. دولت ها نیز با ایجاد خانه هاى امن و مراکز مشاوره مى توانند به تلاش ها و فعالیت هاى کمپین ها یارى رسانند، یا اگر در این زمینه برنامه مشخصى ندارند، کمپین ها باید لزوم ایجاد چنین مراکز حمایتى را بر آن ها یادآور شوند.

شاید اولین تصویرى که از کلمه خشونت در اذهان شکل بگیرد یک درگیرى فیزیکى، جاى زخم و کبودى بر بدن یا بگومگوهاى خانوادگى باشد که شکل هایى از خشونت جسمى و روانى هستند.

اما با تغییر جهان امروز نسبت به گذشته، شکل هاى جدیدترى از خشونت نیز بوجود آمده است. پیشرفت ارتباطات و وجود ابزارهاى متعدد اطلاعاتى با تمام نقش هاى تاثیرگذار و مثبتى که مى توانند داشته باشند، خود مى توانند زمینه را براى شکل هاى جدیدى از خشونت ایجاد کنند. سوده راد پژوهشگر برابرى جنسیتى کنترل تلفن هاى همراه، کامپیوتر شخصى و یا دیگر وسایل ارتباطى توسط شریک زندگى را از نمونه هاى بارز خشونت و تجاوز به حریم شخصى افراد مى داند که این شکل از خشونت تا به امروز کمتر مورد توجه قرار گرفته است. اضافه بر آن ما شاهد خشونت سایبرى که به اشکال مختلف در شبکه هاى اجتماعى صورت مى گیرد نیز هستیم که لزوم توجه به آن ها با راهکارهاى جدید، باید مورد توجه  بیشتر فعالین این حوزه قرار گیرد.