صفحه اصلی  »  کمپین ضد خشونت خانگی
image_pdfimage_print
مرداد
۳
۱۳۹۶
حتی از الهه‌ها هم کاری بر نمی‌آید!
مرداد ۳ ۱۳۹۶
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , ,
hindu temple statue
image_pdfimage_print

Photo: leungchopan/bigstockphoto.com

نعیمه دوستدار

موارد خشونت خانگی در هند آمار بالایی دارد  و در عین شباهت به بقیه دنیا، شکل‌‌های متنوع و خاص خود را هم دارد. از ازدواج در سن پایین گرفته تا قتل‌های ناموسی و کتک خوردن روزانه و حتی وادار شدن به خودسوزی به دلیل نداشتن جهیزیه کافی.

سال ۲۰۰۶  رنوکا چوودوری، سفیر سابق اتحادیه اروپا برای توسعه زنان و کودکان، اظهار داشت که حدود۷۰ درصد زنان در هند قربانی خشونت خانگی هستند. با این حال آمار او توسط بنیاد خانواده هندوستان مورد بحث قرار گرفت و این بنیاد اعلام کرد که رنوکا، پرونده‌های مرگ برای جهیزیه را هم در آمار خود گنجانده است و آگاهانه از محکومیت‌های حقوقی این پرونده‌ها در دادگاه چشم‌پوشی کرده است.

مرگ‌های ناشی از مشاجره در ارتباط با جهیزیه عروس  به این دلیل رخ می‌دهند که مردان هندی هنگام  ازدواج تقاضای زیادی در مورد جهیزیه عروس دارند. از آنجا که بر اساس طبقه، سطح مالی خانواده و … امکان تامین جهیزیه مورد نظر از سوی  همه خانواده‌ها وجود ندارد، برخی از نوعروس‌ها به دلیل فشارهای داماد و خانواده او مجبور به خودسوزی می‌شوند.

سال ۲۰۱۰ میلادی در هر ۹۰ دقیقه یک مورد مرگ ناشی از مشاجره در ارتباط با جهیزیه عروس گزارش شده است. این مرگ‌ها تنها خودسوزی اجباری (Forced self-immolation) نیستند، بلکه به دلیل فشار خانواده همسر  به نوعی قتل (Murder-immolation) شمرده می‌شوند.

یک تحقیق در سال ۲۰۱۲ میزان خشونت جنسی در هند را یکی از کمترین‌ها در میان کشورهای جهان می‌داند، با این حال ممکن است دلیل آن این باشد که تنها ۱ درصد از قربانیان خشونت جنسی آن را به پلیس گزارش می‌کنند. از سویی بیشترین خشونت جنسی در ازدواج رخ می‌دهد که این موارد هم به دلیل جرم نبودن تجاوز زناشویی در هندوستان گزارش نمی‌شوند.

قانون علیه خشونت خانگی

قانون خشونت خانگی هند با نام «قانون حمایت از زنان در برابر خشونت خانگی» در سال ۲۰۰۵ تصویب شد. این قانون خشونت خانگی را جرم و از مواردی می‌داند که باید به پلیس گزارش شود. بر اساس قانون هندوستان، خشونت خانگی شامل هر نوع خشونتی است که از سوی اعضای خانواده صورت بگیرد. هرگونه اقدام، بی عدالتی یا مشارکت در خشونت خانگی جرم است. این موارد شامل صدمه زدن یا آسیب رساندن به سلامت، ایمنی، زندگی، اندام یا رفاه فرد، آزار روانی یا جسمی، آسیب رساندن به شخص، یا تمایل به انجام این کار و سوء استفاده جسمی، جنسی، عاطفی و اقتصادی است.

الهههای کبود و فمینیستهای هندی

در تقویم هندی، خدایان زن و پرستش انرژی زنانه موضوعی جدی است. اما این باورها به تازگی مورد تردید قرار گرفته‌اند. دلیل آغاز این بحث‌ کمپین مشهوری بود که یک آژانس فیلمسازی در بمبئی راه انداخت. آگهی آنها شامل تصویرهایی از سه الهه اصلی اسطوره هندو- دورگا (الهه غریبی)، ساراسواتی (الهه یادگیری) و لشکمی(الهه ثروت)-  بود که کبودی‌ها و زخم‌هایی چهره‌های این خدایان معروف را پوشانده بود.

در نسخه ای از این آگهی آمده: «دعا کنید که ما هرگز امروز را نبینیم. امروزه بیش از ۶۸ درصد زنان در هند قربانی خشونت خانگی می‌شوند. به نظر می‌رسد که هیچ زنی نجات نیافته باشد. حتی کسانی که ما نیز دعایشان می‌کنیم.»

این کمپین در جلب نگاه‌ها به مساله خشونت خانگی موفق بود و بسیاری آگهی‌های آن را معنادار و قدرتمند یافتند. البته گروهی هم با آن به شدت مخالف بودند. راجان زد، یک فعال هندو، کمپین را به «بی‌اهمیت‌سازی الهه‌های بسیار قابل احترام» متهم کرد. فمینیست‌ها و فعالان جنبش زنان در هند هم آن را یک کار کم‌ارزش دیدند. آنها معتقد بودند که این کمپین تنها به بخشی از مطالبات مربوط به زنان در موضوع خشونت خانگی پرداخته تا اعتراض‌ها را خاموش کند. برخی از منتقدان احساس می‌کردند که این تبلیغ اگرچه خشونت خانگی را هدف قرار داده، اما دوباره زنان را به زن ایده‌آل در نقش یک الهه تبدیل کرده است. به همین دلیل بود که آنها یک تصویر روزمره و معمولی از زنی را که کتک خورده و پای چشمش سیاه شده، به تصویر الهه‌های کتک‌خورده ترجیح می‌دادند.

الهه در مقابل فاحشه

پروفسور بریندا بوزو در مقاله‌ای در برابر الهه سازی از زنان هند می‌ایستد و می‌نویسد: «اگر به جای این الهه‌ها یک فاحشه تصویر می‌شد، آیا جامعه برای او ارزشی قائل بود که نجاتش دهد؟ و چرا او به این شکل پدرسالارانه نیاز به نجات یافتن دارد؟»

یک بار هم رییس ایالتی در جنوب از سوی پیروان حزبش به عنوان مریم باکره به تصویر کشیده شد. الهه سازی از زنان برجسته و قدرتمند در عرصه فیلم، موسیقی و سیاست هند، از فرهنگ پرستش الهه‌ها می‌آید. در جنوب هند، فیلم‌هایی در مورد الهه‌های اساطیری خشمگین که مردان را برای سوء‌استفاده از زنان مجازات می‌کنند بیننده زیادی دارد. اغلب روستاها یک «فرقه مادری» دارند که الهه‌های محلی را می‌پرستند و در هر گونه اپیدمی مانند شیوع اسهال، از او طلب بخشش می‌کنند.

از زمان استقلال هند، تصویر مادر هند، الهام بخش صنعت چاپ بود تا زن را به عنوان الهه کپی کند. تصویر الهه یک تصویر راحت و قابل درک برای مردان و زنان است، اما شاید استراتژی فمینیستی درستی نباشد. این مساله از آن روست که یک شاخه از فمینیسم به وسیله مصرف‌کنندگان هدایت می شود و زنان را به عنوان الهه‌های پاک، باکره و اهلی‌شده و با  لباس سنتی تصویر می‌کند و زنان فقیر و کسانی را که لباس‌های سنتی هندو نمی‌پوشند، حذف می‌کند.

تقصیر خودته!

چند استند‌آپ کمدی هم تلاش کردند تا خشونت خانگی را در فرهنگ هند به چالش بکشند.

«تقصیر توست» ویدئویی است که زنان بازیگر خندان را در لباس‌های غربی مانند دامن کوتاه و شلوارک نشان می‌دهد تا با زبان طنز، موضوع سرزنش زنان را به خاطر خشونتی که به آنها می‌شود، مورد انتقاد قرار دهد. گروه کمدی «آل ایندیا بک هود»، زنانی را نشان می‌دهد که خودشان را به خاطر لباس پوشیدن، سر کار رفتن و دیر به خانه برگشتن سرزنش می‌کنند و در حالی که سر و صورتشان کبود است تکرار می‌کنند: تقصیر خودته!

گروهی می‌گویند بحث در مورد «الهه‌های چشم کبود» و یا «تقصیر خودته» تنها مختص زنان مدرن و تحصیل‌کرده در شهرهای هند است. گروه دیگری اما معتقدند که قایل شدن تفاوت‌های طبقاتی بین زنان مرفه و فقیر در موضوع خشونت خانگی ناعادلانه است.

یک بازیگر نقش مکمل در ویدیوی مورد بحث می‌گوید: «غیرمنصفانه است که فرض کنیم که در جهان انگلیسی‌زبان تجاوز و آزار وجود ندارد.»

واقعیت این است که برخی از موضوعاتی که در رسانه‌های هندی مطرح می‌شوند، «مسائل اصلی فمینیسم شهری و بی توجه به طبقه و کلاس» هستند. با این حال به دلیل تعداد زیاد موارد خشونت و جنایت علیه زنان در هند، صرف طرح مساله خشونت علیه زنان در چنین جامعه‌ای اهمیت بسیار دارد.

اردیبهشت
۱۱
۱۳۹۲
خانم ها ! کتک زدن مردان هم خشونت است
اردیبهشت ۱۱ ۱۳۹۲
خشونت خانگی و اجتماع
۴
, , ,
image_pdfimage_print

 خانه امن: جنیفر او-همونی Jennifer O’Mahony  می گوید: اخیراً تحقیقی در آمریکا نشان می دهد که زنان سه برابر بیشتر از مردان به اعمال خشونت بر شرکای زندگیشان اقرار می کنند و متأسفانه معمول شدن این نوع خشونت و مفهوم آن چه برای زن و چه برای مرد بسیار آزار دهنده است.

سیلی زدن زن به مرد در فرهنگ عامه بسیار لوکس و امری شجاعانه است. چنین صحنه هایی برای کسانی که فیلم های عشقی-کمدی هالیوود را نگاه می کنند آشناست. یک زوج آمریکایی موفق و عاشق سر یک خیانت دعوا می کنند تا ناگهان مرد آنچه را که نباید در اوج عصبانیتش بگوید؛ می گوید و زن با سیلی محکمی جوابش را می دهد و دعوا خاتمه می یابد.

بطور خلاصه در فرهنگ عامه چنانچه زن مردی را کتک بزند امری جذاب، جسورانه و حتی سکسی تلقی می شود. حال آنکه برعکس آن، دلالتی است بر تنفر مرد از زن و خشونت غیر قابل کنترل او. اما متاسفانه آن رفتاری که در برابر این شرایط و یا دیدن چنین صحنه هایی در فیلم ها انتظار می رود که از خود بروز دهیم  خندیدن و یا متوسل شدن به مسیر میانبر خشونت برای خاتمه دادن به مشکلات است و پر واضح است که زنان جوان این صحنه ها و رویه ها را به خوبی در ذهن ثبت می کنند.

  بر اساس گزارش مقایسه ای معلوم شد که در آمریکا از هرهفت زن یک زن بین ۱۵ تا ۲۲ سال و در ازای هر ۲۰ مرد ، یک مرد پذیرفته است که شریک زندگیش را مورد ضرب و شتم قرار می دهد.

به گزارش بازفید Buzzfeed  وقتی محققان از طرف کمپین ضد خشونت خانگی “دیگر کافی است”، از گروهی از جوانان سؤال کردند که چرا اعمال خشونت آمیزی از خود نشان داده اند، تقریباً ۶۰% از آنان گفتند بخاطر اینکه شرکای زندگیشان به آنها حمله کرده اند و آنها را مورد ضرب و شتم قرار داده اند. با توجه به این مطلب مشخص می شود که زنان نسبت به مردان بیشتراعتراف می کنند که در معرض ضرب و شتم  همسر و یا شرکای زندگیشان قرار دارند.

ثابت شده است زنانی که در روابط خشونت آمیز هستند بیشتر احتمال می رود که خود نیز آلوده اعمال خشونت شوند، مسأله ای که بسیار نگران کننده است و نباید از آن چشم پوشی کرد. عده ای معتقدند که یک سوم از خشونت های خانگی که در انگلستان صورت می گیرد از جانب زنان به مردان است و بر اساس تحقیق اخیر “جرائم انگلستان” این خشونت ها فقط جهت انتقام گیری نیستند.

خشونت خانگی مسأله ای است که عمدتاً مردان به آن مرتکب می شوند و تصور می کنم که همه بر این موضوع واقفند،  اما تا به حال چند نفر از ما شاهد این بوده ایم که زنان از روی شوخی دوست پسر های خود را می زنند و یا در مورد کتک زدن آنها شوخی می کنند.

این مسأله معمولاً موضوع گفتگوهای است که زنان آن را مطرح می کنند، اما در فرهنگ عامه چنانچه مردی آن را مطرح کند زشت و زننده است.

خشونت خانگی نمی تواند مشکلات یک رابطه را فیصله دهد بلکه احتمال وقوع خشونت های مشابه را نیز بیشتر می کند، چه مرد زن را و چه زن مرد را کتک بزند.

زنان جوان فکر می کنند و به خود تلقین می کنند که زن سالاری و تسلط بر مرد تنها راه داشتن یک رابطه موفق است. با اینکه در سال های اخیر جنبش های نوینی جهت طرفداری از زنان و برابری حقوق زن و مرد صورت گرفته است اما متأسفانه همچنان تصور می رود که تنها راه کسب قدرت و اختیار برای زنان گرفتن و رسیدن به هر چه می خواهند است. در صورتی که چشم انداز و هدف اصلی این جنبش ها همکاری و هم فکری یک زوج برای رسیدن به چیزی است که طرفین آن را قبول و در مورد آن اتفاق نظر دارند.

خشونتی که از جانب زنان نسبت به مردان مشاهده می شود در نظر بسیاری جذاب است زیرا که فرض بر این است که زنان هرگز نمی توانند هیچ آسیبی به مرد برسانند.

به گفته قربانیان خشونت های خانگی – چه زنان قربانی و چه مردان که توسط شرکای زندگیشان تحقیر، کنترل و تهدید شده اند – بزرگی کبودی ها و میزان خونی که ریخته شده است هیچکدام معیارهایی برای اندازه گیری تأثیر خشونت نیستند.

حنا آرندت Hannah Arendt  فلسفه دان در کتاب خود “عکس العمل نسبت به خشونت” می نویسد: خشونت هر جایی که قدرت در خطر باشد نمایان می شود، اما اگر شخص متجاوز و خشونت گر را به حال خود رها کرد در نهایت این حس قدرت طلبی در او از بین میرود.

زنان زمانی که مردان را مورد ضرب و شتم قرار می دهند و فکر می کنند که آنگونه قدرت را به دست گرفته اند در واقع بر این موضوع که ضعیف هستند و فاقد قدرت کنترل و اختیار صحه می گذارند.

بنابراین عکس العمل های خشونت آمیز مطمئناً برای زنان سلاحی برای مبارزه با خشونت خانگی نیست و تمام تلاش کمپین های ضد خشونت خانگی بر علیه زنان را زیر سؤال می برد و به مردان خشونت دیده که خود سرتیتر خبر ها و کمپین ها ی خود را تشکیل داده اند، این اجازه را می دهد که ادعا کنند تنها برای دفاع از خود دست به اعمال خشونت آمیز زده اند.

مترجم: مهتاب صمیمی

منبع:

http://www.telegraph.co.uk/women/womens-life/9930142/Women-hitting-your-man-is-not-cute-its-abuse.html