صفحه اصلی  »  هندوستان
image_pdfimage_print
اردیبهشت
۴
۱۳۹۷
الهه‌های چشم کبود
اردیبهشت ۴ ۱۳۹۷
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , ,
Domestic violence victim, a young Asian woman being hurt
image_pdfimage_print

Photo:OtnaYdur/depositphotos.com

نعیمه دوستدار

موارد خشونت خانگی در هند آمار بالایی دارد  و در عین شباهت به بقیه دنیا، شکل‌‌های متنوع و خاص خود را هم دارد. از ازدواج در سن پایین گرفته تا قتل‌های ناموسی و کتک خوردن روزانه و حتی وادار شدن به خودسوزی به دلیل نداشتن جهیزیه کافی.

سال ۲۰۰۶  رنوکا چوودوری، سفیر سابق اتحادیه اروپا برای توسعه زنان و کودکان، اظهار داشت که حدود۷۰ درصد زنان در هند قربانی خشونت خانگی هستند. با این حال آمار او توسط بنیاد خانواده هندوستان مورد بحث قرار گرفت و این بنیاد اعلام کرد که رنوکا، پرونده‌های مرگ برای جهیزیه را هم در آمار خود گنجانده است و آگاهانه از محکومیت‌های حقوقی این پرونده‌ها در دادگاه چشم‌پوشی کرده است.

مرگ‌های ناشی از مشاجره در ارتباط با جهیزیه عروس  به این دلیل رخ می‌دهند که مردان هندی هنگام  ازدواج تقاضای زیادی در مورد جهیزیه عروس دارند. از آنجا که بر اساس طبقه، سطح مالی خانواده و … امکان تامین جهیزیه مورد نظر از سوی  همه خانواده‌ها وجود ندارد، برخی از نوعروس‌ها به دلیل فشارهای داماد و خانواده او مجبور به خودسوزی می‌شوند.

سال ۲۰۱۰ میلادی در هر ۹۰ دقیقه یک مورد مرگ ناشی از مشاجره در ارتباط با جهیزیه عروس گزارش شده است. این مرگ‌ها تنها خودسوزی اجباری (Forced self-immolation) نیستند، بلکه به دلیل فشار خانواده همسر  به نوعی قتل (Murder-immolation) شمرده می‌شوند.

یک تحقیق در سال ۲۰۱۲ میزان خشونت جنسی در هند را یکی از کمترین‌ها در میان کشورهای جهان می‌داند، با این حال ممکن است دلیل آن این باشد که تنها ۱ درصد از قربانیان خشونت جنسی آن را به پلیس گزارش می‌کنند. از سویی بیشترین خشونت جنسی در ازدواج رخ می‌دهد که این موارد هم به دلیل جرم نبودن تجاوز زناشویی در هندوستان گزارش نمی‌شوند.

قانون علیه خشونت خانگی

قانون خشونت خانگی هند با نام «قانون حمایت از زنان در برابر خشونت خانگی» در سال ۲۰۰۵ تصویب شد. این قانون خشونت خانگی را جرم و از مواردی می‌داند که باید به پلیس گزارش شود. بر اساس قانون هندوستان، خشونت خانگی شامل هر نوع خشونتی است که از سوی اعضای خانواده صورت بگیرد. هرگونه اقدام، بی عدالتی یا مشارکت در خشونت خانگی جرم است. این موارد شامل صدمه زدن یا آسیب رساندن به سلامت، ایمنی، زندگی، اندام یا رفاه فرد، آزار روانی یا جسمی، آسیب رساندن به شخص، یا تمایل به انجام این کار و سوء استفاده جسمی، جنسی، عاطفی و اقتصادی است.

الهههای کبود و فمینیستهای هندی

در تقویم هندی، خدایان زن و پرستش انرژی زنانه موضوعی جدی است. اما این باورها به تازگی مورد تردید قرار گرفته‌اند. دلیل آغاز این بحث‌ کمپین مشهوری بود که یک آژانس فیلمسازی در بمبئی راه انداخت. آگهی آنها شامل تصویرهایی از سه الهه اصلی اسطوره هندو- دورگا (الهه غریبی)، ساراسواتی (الهه یادگیری) و لشکمی(الهه ثروت)-  بود که کبودی‌ها و زخم‌هایی چهره‌های این خدایان معروف را پوشانده بود.

در نسخه ای از این آگهی آمده: «دعا کنید که ما هرگز امروز را نبینیم. امروزه بیش از ۶۸ درصد زنان در هند قربانی خشونت خانگی می‌شوند. به نظر می‌رسد که هیچ زنی نجات نیافته باشد. حتی کسانی که ما نیز دعایشان می‌کنیم.»

این کمپین در جلب نگاه‌ها به مساله خشونت خانگی موفق بود و بسیاری آگهی‌های آن را معنادار و قدرتمند یافتند. البته گروهی هم با آن به شدت مخالف بودند. راجان زد، یک فعال هندو، کمپین را به «بی‌اهمیت‌سازی الهه‌های بسیار قابل احترام» متهم کرد. فمینیست‌ها و فعالان جنبش زنان در هند هم آن را یک کار کم‌ارزش دیدند. آنها معتقد بودند که این کمپین تنها به بخشی از مطالبات مربوط به زنان در موضوع خشونت خانگی پرداخته تا اعتراض‌ها را خاموش کند. برخی از منتقدان احساس می‌کردند که این تبلیغ اگرچه خشونت خانگی را هدف قرار داده، اما دوباره زنان را به زن ایده‌آل در نقش یک الهه تبدیل کرده است. به همین دلیل بود که آنها یک تصویر روزمره و معمولی از زنی را که کتک خورده و پای چشمش سیاه شده، به تصویر الهه‌های کتک‌خورده ترجیح می‌دادند.

از این نویسنده بیشتر بخوانید:

زنان آسیب دیده امارات در برابر قانون

فرانسه؛ کشوری که زنان جوانش بر اثر خشونت خانگی می‌میرند

خشونت خانگی در آلمان

الهه در مقابل فاحشه

پروفسور بریندا بوزو در مقاله‌ای در برابر الهه سازی از زنان هند می‌ایستد و می‌نویسد: «اگر به جای این الهه‌ها یک فاحشه تصویر می‌شد، آیا جامعه برای او ارزشی قائل بود که نجاتش دهد؟ و چرا او به این شکل پدرسالارانه نیاز به نجات یافتن دارد؟»

یک بار هم رییس ایالتی در جنوب از سوی پیروان حزبش به عنوان مریم باکره به تصویر کشیده شد. الهه سازی از زنان برجسته و قدرتمند در عرصه فیلم، موسیقی و سیاست هند، از فرهنگ پرستش الهه‌ها می‌آید. در جنوب هند، فیلم‌هایی در مورد الهه‌های اساطیری خشمگین که مردان را برای سوء‌استفاده از زنان مجازات می‌کنند بیننده زیادی دارد. اغلب روستاها یک «فرقه مادری» دارند که الهه‌های محلی را می‌پرستند و در هر گونه اپیدمی مانند شیوع اسهال، از او طلب بخشش می‌کنند.

از زمان استقلال هند، تصویر مادر هند، الهام بخش صنعت چاپ بود تا زن را به عنوان الهه کپی کند. تصویر الهه یک تصویر راحت و قابل درک برای مردان و زنان است، اما شاید استراتژی فمینیستی درستی نباشد. این مساله از آن روست که یک شاخه از فمینیسم به وسیله مصرف‌کنندگان هدایت می شود و زنان را به عنوان الهه‌های پاک، باکره و اهلی‌شده و با  لباس سنتی تصویر می‌کند و زنان فقیر و کسانی را که لباس‌های سنتی هندو نمی‌پوشند، حذف می‌کند.

به کانال تلگرام خانه امن بپیوندید.

تقصیر خودته!

چند استند‌آپ کمدی هم تلاش کردند تا خشونت خانگی را در فرهنگ هند به چالش بکشند.

«تقصیر توست» ویدئویی است که زنان بازیگر خندان را در لباس‌های غربی مانند دامن کوتاه و شلوارک نشان می‌دهد تا با زبان طنز، موضوع سرزنش زنان را به خاطر خشونتی که به آنها می‌شود، مورد انتقاد قرار دهد. گروه کمدی «آل ایندیا بک هود»، زنانی را نشان می‌دهد که خودشان را به خاطر لباس پوشیدن، سر کار رفتن و دیر به خانه برگشتن سرزنش می‌کنند و در حالی که سر و صورتشان کبود است تکرار می‌کنند: تقصیر خودته!

گروهی می‌گویند بحث در مورد «الهه‌های چشم کبود» و یا «تقصیر خودته» تنها مختص زنان مدرن و تحصیل‌کرده در شهرهای هند است. گروه دیگری اما معتقدند که قایل شدن تفاوت‌های طبقاتی بین زنان مرفه و فقیر در موضوع خشونت خانگی ناعادلانه است.

یک بازیگر نقش مکمل در ویدیوی مورد بحث می‌گوید: «غیرمنصفانه است که فرض کنیم که در جهان انگلیسی‌زبان تجاوز و آزار وجود ندارد.»

واقعیت این است که برخی از موضوعاتی که در رسانه‌های هندی مطرح می‌شوند، «مسائل اصلی فمینیسم شهری و بی توجه به طبقه و کلاس» هستند. با این حال به دلیل تعداد زیاد موارد خشونت و جنایت علیه زنان در هند، صرف طرح مساله خشونت علیه زنان در چنین جامعه‌ای اهمیت بسیار دارد.

مرداد
۳
۱۳۹۶
حتی از الهه‌ها هم کاری بر نمی‌آید!
مرداد ۳ ۱۳۹۶
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , ,
hindu temple statue
image_pdfimage_print

Photo: leungchopan/bigstockphoto.com

نعیمه دوستدار

موارد خشونت خانگی در هند آمار بالایی دارد  و در عین شباهت به بقیه دنیا، شکل‌‌های متنوع و خاص خود را هم دارد. از ازدواج در سن پایین گرفته تا قتل‌های ناموسی و کتک خوردن روزانه و حتی وادار شدن به خودسوزی به دلیل نداشتن جهیزیه کافی.

سال ۲۰۰۶  رنوکا چوودوری، سفیر سابق اتحادیه اروپا برای توسعه زنان و کودکان، اظهار داشت که حدود۷۰ درصد زنان در هند قربانی خشونت خانگی هستند. با این حال آمار او توسط بنیاد خانواده هندوستان مورد بحث قرار گرفت و این بنیاد اعلام کرد که رنوکا، پرونده‌های مرگ برای جهیزیه را هم در آمار خود گنجانده است و آگاهانه از محکومیت‌های حقوقی این پرونده‌ها در دادگاه چشم‌پوشی کرده است.

مرگ‌های ناشی از مشاجره در ارتباط با جهیزیه عروس  به این دلیل رخ می‌دهند که مردان هندی هنگام  ازدواج تقاضای زیادی در مورد جهیزیه عروس دارند. از آنجا که بر اساس طبقه، سطح مالی خانواده و … امکان تامین جهیزیه مورد نظر از سوی  همه خانواده‌ها وجود ندارد، برخی از نوعروس‌ها به دلیل فشارهای داماد و خانواده او مجبور به خودسوزی می‌شوند.

سال ۲۰۱۰ میلادی در هر ۹۰ دقیقه یک مورد مرگ ناشی از مشاجره در ارتباط با جهیزیه عروس گزارش شده است. این مرگ‌ها تنها خودسوزی اجباری (Forced self-immolation) نیستند، بلکه به دلیل فشار خانواده همسر  به نوعی قتل (Murder-immolation) شمرده می‌شوند.

یک تحقیق در سال ۲۰۱۲ میزان خشونت جنسی در هند را یکی از کمترین‌ها در میان کشورهای جهان می‌داند، با این حال ممکن است دلیل آن این باشد که تنها ۱ درصد از قربانیان خشونت جنسی آن را به پلیس گزارش می‌کنند. از سویی بیشترین خشونت جنسی در ازدواج رخ می‌دهد که این موارد هم به دلیل جرم نبودن تجاوز زناشویی در هندوستان گزارش نمی‌شوند.

قانون علیه خشونت خانگی

قانون خشونت خانگی هند با نام «قانون حمایت از زنان در برابر خشونت خانگی» در سال ۲۰۰۵ تصویب شد. این قانون خشونت خانگی را جرم و از مواردی می‌داند که باید به پلیس گزارش شود. بر اساس قانون هندوستان، خشونت خانگی شامل هر نوع خشونتی است که از سوی اعضای خانواده صورت بگیرد. هرگونه اقدام، بی عدالتی یا مشارکت در خشونت خانگی جرم است. این موارد شامل صدمه زدن یا آسیب رساندن به سلامت، ایمنی، زندگی، اندام یا رفاه فرد، آزار روانی یا جسمی، آسیب رساندن به شخص، یا تمایل به انجام این کار و سوء استفاده جسمی، جنسی، عاطفی و اقتصادی است.

الهههای کبود و فمینیستهای هندی

در تقویم هندی، خدایان زن و پرستش انرژی زنانه موضوعی جدی است. اما این باورها به تازگی مورد تردید قرار گرفته‌اند. دلیل آغاز این بحث‌ کمپین مشهوری بود که یک آژانس فیلمسازی در بمبئی راه انداخت. آگهی آنها شامل تصویرهایی از سه الهه اصلی اسطوره هندو- دورگا (الهه غریبی)، ساراسواتی (الهه یادگیری) و لشکمی(الهه ثروت)-  بود که کبودی‌ها و زخم‌هایی چهره‌های این خدایان معروف را پوشانده بود.

در نسخه ای از این آگهی آمده: «دعا کنید که ما هرگز امروز را نبینیم. امروزه بیش از ۶۸ درصد زنان در هند قربانی خشونت خانگی می‌شوند. به نظر می‌رسد که هیچ زنی نجات نیافته باشد. حتی کسانی که ما نیز دعایشان می‌کنیم.»

این کمپین در جلب نگاه‌ها به مساله خشونت خانگی موفق بود و بسیاری آگهی‌های آن را معنادار و قدرتمند یافتند. البته گروهی هم با آن به شدت مخالف بودند. راجان زد، یک فعال هندو، کمپین را به «بی‌اهمیت‌سازی الهه‌های بسیار قابل احترام» متهم کرد. فمینیست‌ها و فعالان جنبش زنان در هند هم آن را یک کار کم‌ارزش دیدند. آنها معتقد بودند که این کمپین تنها به بخشی از مطالبات مربوط به زنان در موضوع خشونت خانگی پرداخته تا اعتراض‌ها را خاموش کند. برخی از منتقدان احساس می‌کردند که این تبلیغ اگرچه خشونت خانگی را هدف قرار داده، اما دوباره زنان را به زن ایده‌آل در نقش یک الهه تبدیل کرده است. به همین دلیل بود که آنها یک تصویر روزمره و معمولی از زنی را که کتک خورده و پای چشمش سیاه شده، به تصویر الهه‌های کتک‌خورده ترجیح می‌دادند.

الهه در مقابل فاحشه

پروفسور بریندا بوزو در مقاله‌ای در برابر الهه سازی از زنان هند می‌ایستد و می‌نویسد: «اگر به جای این الهه‌ها یک فاحشه تصویر می‌شد، آیا جامعه برای او ارزشی قائل بود که نجاتش دهد؟ و چرا او به این شکل پدرسالارانه نیاز به نجات یافتن دارد؟»

یک بار هم رییس ایالتی در جنوب از سوی پیروان حزبش به عنوان مریم باکره به تصویر کشیده شد. الهه سازی از زنان برجسته و قدرتمند در عرصه فیلم، موسیقی و سیاست هند، از فرهنگ پرستش الهه‌ها می‌آید. در جنوب هند، فیلم‌هایی در مورد الهه‌های اساطیری خشمگین که مردان را برای سوء‌استفاده از زنان مجازات می‌کنند بیننده زیادی دارد. اغلب روستاها یک «فرقه مادری» دارند که الهه‌های محلی را می‌پرستند و در هر گونه اپیدمی مانند شیوع اسهال، از او طلب بخشش می‌کنند.

از زمان استقلال هند، تصویر مادر هند، الهام بخش صنعت چاپ بود تا زن را به عنوان الهه کپی کند. تصویر الهه یک تصویر راحت و قابل درک برای مردان و زنان است، اما شاید استراتژی فمینیستی درستی نباشد. این مساله از آن روست که یک شاخه از فمینیسم به وسیله مصرف‌کنندگان هدایت می شود و زنان را به عنوان الهه‌های پاک، باکره و اهلی‌شده و با  لباس سنتی تصویر می‌کند و زنان فقیر و کسانی را که لباس‌های سنتی هندو نمی‌پوشند، حذف می‌کند.

تقصیر خودته!

چند استند‌آپ کمدی هم تلاش کردند تا خشونت خانگی را در فرهنگ هند به چالش بکشند.

«تقصیر توست» ویدئویی است که زنان بازیگر خندان را در لباس‌های غربی مانند دامن کوتاه و شلوارک نشان می‌دهد تا با زبان طنز، موضوع سرزنش زنان را به خاطر خشونتی که به آنها می‌شود، مورد انتقاد قرار دهد. گروه کمدی «آل ایندیا بک هود»، زنانی را نشان می‌دهد که خودشان را به خاطر لباس پوشیدن، سر کار رفتن و دیر به خانه برگشتن سرزنش می‌کنند و در حالی که سر و صورتشان کبود است تکرار می‌کنند: تقصیر خودته!

گروهی می‌گویند بحث در مورد «الهه‌های چشم کبود» و یا «تقصیر خودته» تنها مختص زنان مدرن و تحصیل‌کرده در شهرهای هند است. گروه دیگری اما معتقدند که قایل شدن تفاوت‌های طبقاتی بین زنان مرفه و فقیر در موضوع خشونت خانگی ناعادلانه است.

یک بازیگر نقش مکمل در ویدیوی مورد بحث می‌گوید: «غیرمنصفانه است که فرض کنیم که در جهان انگلیسی‌زبان تجاوز و آزار وجود ندارد.»

واقعیت این است که برخی از موضوعاتی که در رسانه‌های هندی مطرح می‌شوند، «مسائل اصلی فمینیسم شهری و بی توجه به طبقه و کلاس» هستند. با این حال به دلیل تعداد زیاد موارد خشونت و جنایت علیه زنان در هند، صرف طرح مساله خشونت علیه زنان در چنین جامعه‌ای اهمیت بسیار دارد.

آبان
۲۷
۱۳۹۳
هندوستان و دخترانی که به خاطر نداشتن جهیزیه می سوزند
آبان ۲۷ ۱۳۹۳
تجربه ها و خاطره ها
۱
, , , , , ,
image_pdfimage_print

8119250499_a5a62253c6_z

عکس: rajkumar1220

فیروزه فروزانفر- روزنامه نگار

 ستاره در روستای “طالبا ” در جنوب هند زندگی می کرد، ایالتی به نام “ماهارا شترا” که در آنجا دادن جهیزیه به دختر آبرو و حیثیت خانواده محسوب می شود. با ستاره در یک سازمان غیر دولتی در بمبی آشنا شدم. دختری ۱۶ ساله که صورت و سینه هایش سوخته بود و چشم های درشتش میان صورت سوخته او می درخشید.

ستاره خودش را به آتش کشیده و پس از بستری شدن در بیمارستان در حمایت یک سازمان غیر دولتی قرار گرفته بود. او می گفت: پدرم فوت کرد وخانواده ما بی سرپرست شد، آن هم زمانی که من نامزد داشتم. مادرم ماند وخرج ۴ فرزند بی سرپرست، برای همین دیگرامکان نداشت که خانواده ام بتواند به من جهیزیه ای را بدهد که پدرم با خانواده داماد توافق کرده بود. در روستای من چنین دختری باید بمیرد و من که تحمل یک عمر تحقیر را نداشتم خودم را آتش زدم. کاش همسایه ها نجاتم نداده بودند و می مردم. پرستاری در بیمارستان من را به خانم رانجانا کوماری معرفی کرد. آنها با آمبولانس من را به بمبئی انتقال دادند و درمانم کردند. حالا مدتی است در پناهگاه انجمنی که خانم کوماری درست کرده زندگی می کنم و درس می خوانم ولی همیشه به دختران روستایم فکر می کنم. در روستای من بسیاری از خانواده ها دختران را همان بدو تولد می کشند چون می دانند که نمی توانند به آنها جهیزیه بدهند. جهیزیه دادن باعث می شود که همه سرمایه خانواده از بین رفته و یا حتی برای همه عمر زیر بار قرض بروند و این برای خانواده های فقیر روستا یعنی مرگ تدریجی.

دختران خود را مسموم می کنند

 از جمله جوامعی که جهیزیه خانواده ها را با بحران روبرو می کند هندوستان است. آداب و رسوم مربوط به جهیزیه در این کشور بسیار جدی است و امنیت روانی و اقتصادی و اجتماعی خانواده ها به این رسم وابسته است. رسمی که خانواده های هندی را با بحران روبرو کرده و دختران را به دام مرگ و خودکشی می کشد.

خانم کوماری مدیرمرکز تحقیقات اجتماعی می گوید: بسیاری خانواده ها دختران را بارسنگین می دانند بخصوص در روستاها و خانواده های فقیر که اکثریت قابل توجه هندوستان را تشکیل می دهند. یک تفکر جاهلی و غیر انسانی که بر تعادل جمعیت زن و مرد تاثیر گذاشته است. خانواده ها ناگزیر به شوهر دادن دختران هستند و توان دادن جهیزیه ندارند برای همین ما با مواردی روبرو هستیم که دختران خود را مسموم می کنند و یا اگرآنها بیمار شوند درمانشان نمی کنند. بحران جهیزیه به شدت به کاست ها و طبقات اجتماعی در هندوستان مربوط است و با وجود فعالیت زیاد سازمان های غیردولتی این مشکل به قوت خود باقی است.

سال گذشته واحد مرکزی خبر ۱۴ شهریور، خبری بر روی تلکس خبری خود به نقل از روزنامه هافینگتون پست منتشر کرد. در این خبر آمده بود فعالان حقوق زن در هند اعلام کرده اند در هر ساعت یک زن در هندوستان به دلیل جهیزیه کشته می شود چرا که حساسیت خانواده ها روی جهیزیه افزایش یافته و همین حساسیت ها و اصرار خانواده داماد درباره کیفیت و کمیت جهیزیه موجب بروز اختلاف و جرایم منجر به قتل می شود.

اگر چه از سال ۱۹۶۱ سنت جهیزیه از سوی دولت هند ممنوع اعلام شد، اما می توان با دادن عنوان «هدیه » به جهیزیه از زیر بار این ممنوعیت شانه خالی کرد. برای افرادی که جهیزیه دریافت می کنند، «جهیزیه» جایگاه مهمی دارد؛ این جایگاه اعتقادی یا عاطفه ای نیست بلکه صرفا مقاصد اقتصادی و طمع مادی پشت آن قرار گرفته است. تعداد زیادی از عروسان به دلیل نارضایتی همسر و خانواده او از ارزش اقتصادی جهیزیه، مورد سوءاستفاده قرار می گیرند. خانواده های فقیر پس از ازدواج دخترانشان به نوعی زیر نفوذ قدرت داماد قرار می گیرند. به همین دلیل کشتن نوزادان دختر در خانواده های فقیر بسیار رایج است. جهیزیه به نوعی ابزاری است برای جلب مردانی که دارای موقعیت اجتماعی بالا هستند و یا رشوه یی است که از طرف والدینی که از بی شوهر ماندن دختر خود وحشت دارند، پرداخته می شود. (۱)

” شانیا ” راننده تاکسی است که من را برای دیدن”  تاج محل ” می برد. او که از کودکی در خیابان بزرگ شده و امروز خرج خواهر ها و برادرهایش را می دهد می گوید: عروس خوب در هند با جهیزیه سنجیده می شود و ربطی به طبقه اش ندارد. چون اگر مرد با زنی از طبقه بالا ازدواج کند، شان اجتماعی اش بالا نمی رود و برای همین دنبال جهیزیه بیشتر است ولی اگرزن  با مردی از طبقه بالا ازدواج کند شان اجتماعی اش بالا می رود درک این رسم ها برای شما مشکل است ولی در هندوستان که همه چیز بر اساس کاست و طبقه معین می شود این روابط بسیار مهم است. در زمان های گذشته هر کسی با هم طبقه ای خودش ازدواج می کرد اما بعد از دوره نوسازی همه چیز تغییر کرده است چرا که افراد طبقه پایین با درس خواندن و تجارت توانستند به شغل های خوبی برسند چیزی که قبلا در هند ممکن نبود وبعضی از افراد طبقه بالا هم در جریان نوسازی فقیر شدند. خانواده ها مایلند تا از طبقات بالا داماد بگیرند چون شان و ارزش دخترشان بالا می رود و حاضرند جهیزیه خوب پیشنهاد کنند. دخترانی که اصالتا از کاست خوبی نیستند ولی پدرشان پولدار شده است. امروز رقابت برای داشتن داماد از طبقه خوب در گرفته و چشم و هم چشمی روز به روز بیشتر می شود. دختران بسیاری نیز در این میان کشته می شوند.

راننده تاکسی حق دارد. خیلی تلاش می کنم حرف های او را بفهمم ولی او می گوید تا کاست ها و رسم و رسومات هندوستان را نشناسی سخت می توانی درک کنی که چگونه دختران از خجالت نداشتن مهریه خودشان را می کشند. راننده تاکسی که ۲۱ سال بیشتر ندارد در خیابان های هند از توریست ها ۳ زبان یاد گرفته و به خوبی انگلیسی و فرانسوی و آلمانی حرف می زند.

 گزارش جدید صندوق جمعیت سازمان ملل درباره وضعیت زنان و دختران هندی و بررسی دلایل ارجحیت فرزندان پسر به دختر، حاکی از تأثیر قوانین موجود برعلیه تبعیض جنسیتی است که در برخی موارد حتی برعلیه بهبود بخشیدن به اوضاع عمل می‌کند. این گزارش تلاش دارد که تنها تدوین چارچوب‌های قانونی و حقوقی جدید، می‌تواند به بهبود وضعیت کمک کند. (۲)

این گزارش که توسط کرتی سینگ، فعال حقوق زنان، تدوین شده است با ارائه پیشنهادهایی برای نحوه اصلاح قانونی حوزه‌های مرتبط با زنان برای دولت‌های محلی و ملی، در تلاش برای ایجاد زمینه قانونی، برای جامعه‌ای است که زنان در آن از تبعیضات عدیده رنج می‌برند.

 گزارش همچنین به فقدان قوانین در رابطه با قتل‌های حیثیتی و مالکیت بعد از ازدواج اشاره داشته و اصلاحات قانونی مدون در این موارد را نیز کمکی به بهبود شرایط زنان و دختران قلمداد می‌کند.