روش‌های ارزیابی شدت خطرهای در کمین قربانیان خشونت خانگی


Photo: Thitarees/bigstock.com

برگردان : نرگس ثابتی از بخش زنان سازمان ملل

نیازهای ایمنی قربانیان یا زنان و دخترانی که در معرض خطر خشونت قرار دارند، بسته به شرایط ویژه آنها و شکل خشونتی که با آن مواجه بوده‌اند، متفاوت است. پلیس و دیگر مسوولان بخش امنیتی می‌توانند اقدامات مختلفی را برای پرداختن به نیازهای همیشگی ایمنی و امنیتی زنان، انجام دهند. از این جمله می‌توان به کاهش خطر خشونت در آینده اشاره کرد، این اقدامات انجام ارزیابی و تخفیف خطر و نیز طرح یک برنامه ایمنی فردی برای قربانی را در بر می‌گیرد.

ارزیابی خطر

ارزیابی‌های خطر معمولاً موارد زیر را مورد بررسی قرار می‌دهند:

(Campbell, 2005; IACP, 2006; Metropolitan Police Service, 2003)

ارزیابی خطر برای انواع دیگر خشونت

راهنمای پلیس اوگاندا: راهنمای مصاحبه ارزیابی خطر (برای خشونت خانگی)

براساس پرسش‌های فوق، درجه خطری را که متوجه قربانی است محاسبه نمایید.

درجه خطر

1 تا 4: در معرض خطر

5 تا 7: در معرض خطر جدّی

8 تا 10: در معرض خطر بسیار جدّی

هر کاری را که لازم است انجام دهید، ازجمله ارجاع قربانی به خدمات دیگر مخصوص زنان مورد خشونت، دستگیری فرد مظنون، و پیدا کردن محل اسکان جدید برای قربانی.

منبع:  Turyasingura. 2007.  “واکنش به خشونت خانگی: راهنما برای پلیس اوگاندا؛ مرکز پیشگیری از خشونت خانگی. کامپالا.

منابع دیگر:

Special Collection: Intimate Partner Homicide (National Online Resource Centre on Violence against Women, 2011). Available in English.

Inventory of Spousal Violence Risk Assessment Tools Used in Canada, (Millar, A. for Department of Justice, 2009). Available in English.

Intimate Partner Violence Risk Assessment Validation Study, Final Report (J. Roehl, Ph.D.; C. O’Sullivan, Ph.D.; D. Webster, ScD; J. Campbell, Ph.D. 2005). Available in English.

Risk Assessment (Turkish Police, UNFPA, 2007). Available in Turkish.

 




خشونت خانگی، کمپین‌های موفق


See blow for photo sources

ترجمه: نرگس ثابتی

در مطالب قبلی درباره راه‌اندازی انجمن‌های پلیس اجتماعی و مکانیسم‌هایی برای مشارکت اجتماعی، گفتمان و پیشرفت گفتیم.

نمونه‌های موفق: گارد حفاظت محلی پروتکلی برای پاسخ به خشونت علیه زنان تدوین می‌کنند (روساریو، آرژانتین)

گارد حفاظت شهری شهرداری در روساریو (آرژانتین) یک نیروی پلیس غیرمسلح است که در سال 2004 راه اندازی شد و از مردان و زنان جوانی تشکیل شده که با اعضای جامعه و مراجع محلی در ارتقاء امنیت در اماکن عمومی مانند پارک‌ها، خیابان‌ها و مناطق تفریحی همکاری می‌کنند. در سال 2008، این گارد، مراجع محلی، نمایندگان زنان و نمایندگان امور اجتماعی و گروه‌های حمایت از قربانیان خشونت به طور مشترک پروتکل پاسخ به قربانیان خشونت علیه زنان را براساس آموزه‌های پلیس محلی و مسوولان شهر فوئنلابرادا (Fuenlabrada) در اسپانیا که قبلا پروتکل اجتماعی مشابهی را تنظیم کرده بود، تنطیم و تدوین کرد. کل مطالعه موردی درباره تجربه گارد حفاظت شهری شهرداری را مطالعه کنید.

 1) خشونت شهری و خشونت علیه زنان؛

 2) بی اساس خواندن افسانه ها و عقاید خرافی درباره خشونت علیه زنان در شهر؛

 3) کنوانسیون های بین المللی، قوانین ملّی و استانی؛

 4) توصیه ها و اقدامات ضروری؛ همچنین این راهنما شامل یک واژه نامه و فهرست اصطلاحات و نیز یک پیوست منابع سازمانی و اجتماعی برای پاسخدهی به خشونت علیه زنان در روساریو می باشد. علاوه بر راهنمای نظری، هر بخش شامل تمرینهای عملی برای انعکاس و تحلیل می باشد که جهت ارزیابی این آموزش مورداستفاده قرار می گیرند.

این فعالیت‌ها می‌توانند اعتماد به پلیس را افزایش دهند و نیز می بایست تضمین کنند که اعضای جامعه و سازمان‌ها از مسوولیت‌های پرسنل امنیتی مربوط به این مسئله کاملا آگاهی دارند. اولویت‌های اصلی برای ارتباطات و افزایش سطح آگاهی توسط پلیس عبارتند از

نمونه‌هایی از لوازم و اطلاعیه‌های افزایش سطح آگاهی درباره نقش پلیس

1

(ترجمه شکل: خشونت خانگی یک جرم است. مأموران آموزش دیده ما آماده اند گزارش شما را بسیار جدی و سریع ثبت نمایند.)

منبع:.Preventing Violence against Women Communica tion Materials . 

 2

ترجمه داخل شکل: پلیس عنان اختیار را از مجرمان خشونت خانگی می‌گیرد. خشونت خانگی یک جرم جدی است. اکنون پلیس حتی بدون نیاز به شکایت قربانی، آزارگر را دستگیر می‌کند.

اگر از مورد خشونت خانگی اطلاع دارید با ما تماس بگیرید.

یک خبر مهم برای مجرمان خشونت خانگی: سکوت شریک زندگی شما دیگر از شما محافظت نمی‌کند.

منبع: South Ayrshire Multi-Agency Partnership to prevent Violen ce  against Women

نمونه‌های موفق: کمپین خشونت خانوادگی پلیس نیوزیلند

از سال 1993 تا 1995 پلیس نیوزیلند، در همکاری با Communicado، یک کمپین آگاهسازی عمومی را برای تغییر طرز تفکر عمومی در جامعه بزرگتر و تأکید بر اینکه خشونت خانوادگی تنها یک مسئله “خانگی” نیست، بلکه جرمی است که نیازمند واکنش فوری، ازجمله کمک خواستن از دیگران است، راه اندازی شد.

یک هدف دیگر این کمپین ایجاد تغییر در فرهنگ داخلی پلیس بود که به طور سنتی، به جای اینکه پلیس مسوولیتی را بر دوش مجرم قرار دهد و اقداماتی برای تضمین امنیت زنان و کودکان دربرابر جنایتکاران و مجرمان انجام دهد، جدیّت تماس های مربوط به خشونت خانگی را هر چه بیشتر کاهش داد. هدف از این کمپین پوشش چهار گروه مختلف بود: زنانی که خشونت را تجربه می‌کنند، مجرمان/مجرمان بالقوه، شاهدان خشونت خانگی، و پلیس، با اهداف زیر:

علاوه بر پیام اصلی کمپین یعنی «خشونت خانوادگی یک جرم است –از پلیس کمک بگیرید»، پیامهای ویژه‌ای هم برای گروه‌های اصلی طراحی شد، ازجمله برای پلیس (خشونت خانوادگی در خانه می‌تواند منجر به نتایج جدی شود که در هر بستر دیگر برخوردی بسیار شدید را می طلبد – مثلا قتل). رویکردهای مورداستفاده این کمپین به شرح زیر است:

3

ترجمه متن داخل شکل: خشونت خانگی یک جرم است. برای کمک با پلیس تماس بگیرید.

یک بررسی روی کمپین مذکور زمینه‌های اصلی تغییر را بدین شرح شناسایی کرد:

این ابتکار یک نمونه منحصر بفرد از یک کمپین راه‌اندازی شده توسط پلیس بوده و جوایز متعدد ملی و منطقه‌ای را به خود اختصاص داده است، و اسناد و مواد اطلاع‌رسانی و رسانه‌ای آن جهت استفاده کمپین‌های بعدی در استرالیا مورد استفاده قرار گرفته است. اقتباس از :    VicHealth Review of Communication Components of Social Marketing/Public Education Campaigns Focusing on Violence against Women.” VicHealth. Melbourne.

http://www.endvawnow.org/en/articles/1097-mechanisms-for-community-engagement-dialogue-and-outreach.html?next=1098




راه‌اندازی انجمن‌های پلیس اجتماعی


Photo: sohelparvezhaque/bigstockphoto.com

مترجم: نرگس ثابتی

انجمن‌های پلیس جامعه ساختارهای هماهنگی رسمی هستند که سعی دارند مسوولیت‌پذیری از پایین به بالا را ایجاد کرده و به اعضای جامعه – به ویژه زنان و دختران – اجازه دهند که روی واکنش‌ها و پاسخ‌دهی پلیس نظارت داشته باشند، بازخوردها را به اطلاع آنها برساند و تغییرات لازم را پیشنهاد دهند.

این هیأت‌ها می‌توانند به بهبود رابطه بین پلیس و شهروندان کمک کنند، گزارش‌دهی را تشویق کنند، و نیز به عنوان یک مکانیسم مراجعه رسمی برای افراد و جوامع عمل کنند تا ایشان بتوانند شکایات و نگرانی‌های خود را ثبت کنند. اگرچه در همگانی کردن احکام مربوط به خشونت علیه زنان و دختران در این انجمن‌ها تجربه محدودی وجود دارد، درس‌هایی از این تجربیات محدود گرفته شده که عبارتند از:

نمونه‌هایی از انجمن‌های پلیس اجتماعی 

بنگلادش: انجمن‌های پلیس اجتماعی در وضعیتی شکل گرفتند که خشونت در بنگلادش رو به افزایش بود، و اعتماد بین جامعه و پلیس بسیار ضعیف شده بود. این انجمن‌ها یک نقش رهبری داشتند و موجب تسهیل فعالیت‌هایی شدند که مشترکاً توسط اعضای جامعه و خود پلیس شناسایی می‌شوند، و به تدریج به شکل مکانیسم‌هایی مستقل درآمدند که می‌توانند عملیات خود را با کمترین حمایت بیرونی ادامه دهند. هر انجمن متشکل از 20 تا 25 عضو است که فعالیت‌های آنها توسط یک نماینده منصوب از سوی مراجع فرعی هدایت می‌شود. اعضای دیگر شامل مأموران پلیس، انصار (مأموران دولتی که مرتبه‌ای کمتر از پلیس دارند)، و نمایندگان یک سازمان مردم-نهاد (NGO) تسهیل کننده، با مدیران مدارس و معلمان، بازرگانان، رهبران مذهبی، نمایندگان سازمان‌های زنان، کشاورزان، و دیگر اعضای جامعه می‌باشند. هر انجمن دست کم یک بار در ماه تشکیل جلسه می‌دهد و در صورت وقوع مسائل فوریتی می تواند جلسات بیشتری را هم برگزار نماید. این جلسات روی فضای فعلی امنیت عمومی، مسائل ویژه یا فرصت‌های خاصی که انجمن می تواند به آنها واکنش نشان دهد. مرور و بررسی فعالیت‌های انجمن، و ابتکارات مربوط به این برنامه ها متمرکز است. چندین انجمن‌هایی هیأت‌های فرعی را برای مسائل امنیتی مختلف تشکیل داده‌اند که به مشکلات و مسائل جامعه دررابطه با خشونت علیه زنان می‌پردازند (Asia Foundation, 2009).

سریلانکا: پس از ارزیابی سال 2009 که در منطقه Kandy انجام شد و نشان داد که جوامع سینهالی، تامیل و مسلمان به همکاری با پلیس در مورد مسائل مشترک علاقمند هستند، بازرس کل پلیس به این نکته اشاره کرد که پلیس باید به یک سیستم خدماتی حرفه‌ای‌تر و «مردم-دوست‌تر» تبدیل شود و بر علاقمندی برای افزایش حضور پلیس اجتماعی درسراسر کشور  به منظور تأسیس یک فرهنگ خدمات عمومی و مسوولیت‌پذیری نسبت به اعضای جامعه، فارغ از جنسیت یا قومیّت تأکید کرد.

از آن هنگام تا به حال، پلیس در انجمن‌های مخصوص جوامع به شهروندان پیوسته تا بهتر در جریان حوادث جنایی و موارد درگیری قرار گیرد. برای مثال در گامپولا، بیشتر موارد مورد بحث در انجمن‌ها به خشونت خانگی، اختلافات بر سر املاک، سوء‌مصرف الکل، ضرب وجرح، و خسارت به اموال بوده‌اند. با توجه به این که هم زنان و هم مردان در بحث درباره موارد شایع – اما بسیار تابو – از سوءمصرف الکل و خشونت خانگی احساس راحتی می‌کردند و مشکلی نداشتند، روشن بود که جامعه این انجمن را مکانی امن برای ابراز عقیده خود می‌داند. برخی از افراد نگرانی های خود درباره شیوع آبجوسازی و فروش غیرقانونی الکل در منازل را مطرح کردند که خود علت موارد متعدد خشونت خانگی است. پس از شنیدن این نگرانی ها و مشکلات، پلیس گامپولا آبجوسازی غیرقانونی را به عنوان یکی از اولویت های خود شناسایی کرد که می توان آن را درآینده با راه اندازی کمپین های ضدالکل جهت آگاه سازی عموم عملی ساخت. نمایندگان جامعه تأیید کردند که این انجمن‌های ماهانه برای بحث درباره مسائل خشونت خانگی بسایر مفید بوده است، و در عین حال همگی موافق بودند که این مسائل راه حل های ساده ندارند (Levy, 2010).

آفریقای جنوبی: دولت محلی و نیروی پلیس آفریقای جنوبی در انجمن‌های پلیس اجتماعی شرکت و همکاری می‌کنند تا اولویت‌ها و اهداف مشترک در زمینه پیشگیری از جرم را تعیین کنند. این انجمن‌ها در فرموله کردن اولویت‌های پلیس محلی و اقدامات پیشگیری از جرم، سازمان‌های جامعه مدنی را نیز مشارکت می‌دهند و از آنها با این اهداف کمک می‌گیرند:

طرح امنیت جامعه مبتنی بر یک بررسی ایمنی جامعه می‌باشد است با موارد زیر به کمک می‌آید:

بررسی ایمنی جامعه از طریق یک فرایند پنج مرحله ای برای شناسایی موارد زیر انجام می‌شود:

(اقتباس از Barnes, K. and Albrecht, P., (2008), ‘Civil Society Oversight of the Security Sector and Gender – Tool 9’, Gender & Security Sector Reform Toolkit, Eds. Megan Bastick and Kristin Valasek, Geneva: DCAF, OSCE/ODIHR, UN-INSTRAW).

درباره مکانیسم‌هایی برای مشارکت اجتماعی، گفتمان و پیشرفت بخوانید. در شماره بعدی درباره کمپین‌های موفق خشونت‌ خانگی بخوانید.




مکانیسم‌هایی برای مشارکت اجتماعی، گفتمان و پیشرفت


Photo: Ocus Focus/Bigstockphoto.com

مترجم: نرگس ثابتی

تهیه شده توسط UN Women

گروه‌ها و سازمان‌های مردم-نهاد زنان می‌توانند پل‌های مهمی بین کارکنان بخش امنیتی و مردم باشند. طراحی مکانیسم‌هایی برای مشورت و همکاری با این گروه‌ها می‌تواند به بهبود واکنش پلیس علیه خشونت علیه زنان کمک کند و در این میان، کمک‌های سازمان‌های مردم-نهاد نقش ویژه‌ای به عهده دارد. از جمله این کمک‌ها می‌تواند به موارد زیر اشاره کرد:

در مواردی که زنان خانه و اجتماع خود را ترک می‌کنند، معمولاً سازمان‌های جامعه مدنی هستند که از بازگرداندن قربانی به جامعه یا صحنه‌های جدید اجتماعی حمایت می‌کنند.

رویکردهای مختلف و مکانیسم‌های خاصی که می‌توان برای افزایش مشارکت و گفتمان بین پلیس و سازمان‌های اجتماعی و حامیان این عرصه اختیار کرد به شرح زیر می‌باشد (Barnes and Albrecht, 2008):

چنین جمعیت‌هایی می‌توانند به عنوان انجمن‌های مهمی برای اشتراک اطلاعات و دیدگاه‌ها درباره چگونگی بهبود امنیت اجتماع عمل کنند، مثلاً با انجام ارزیابی از امنیت و ایمنی در جامعه ؛ افزایش آگاهی و ارائه آموزش مناسب (برای مثال گشت‌های امنیت غیررسمی آموزش پلیس در باب چگونگی واکنش به حوادث خشونت‌بار)؛ و حامیان محلی که آگاهی و دانش پلیس درباره آداب و رسوم محلی را افزایش می‌دهند.

در کشور پرو، پارلمان یک نظام ملی امنیت شهروندی را تدوین کرده تا اقدامات مشارکتی محلی جهت پیشگیری از جرم و جنایت را بهبود بخشد و پاسخگوبودن و مسوولیت‌پذیری پلیس دربرابر جوامع را افزایش دهد. این نظام با تشکیل هیأت‌های محلی امنیت شهروندی، به موسسات محلی متکی است.

در این هیأت‌ها، فرماندهان پلیس محلی با مراجع رسمی و نمایندگان جوامع در زمینه پیشگیری از جرم همکاری می‌کنند. این هیأت‌ها مکانیسم‌هایی از پایین به بالا هستند که پلیس را در برابر رفتارهای خود و کیفیت خدمات خود پاسخگو می‌کند و راهی مهم برای مشارکت جامعه در مسائل امنیتی را باز می‌کند. وظیفه آنها این ست که یک برنامه امنیت شهروندی در سطح شهرداری (شهری) و براساس ارزیابی مسائل ایمنی و امنیتی، طراحی کنند. این طرح امنیتی با بسیج همکاری و منابع محلی اجرا می‌شود. هیأت‌های مذکور همچنین مسوولیت بررسی تأثیر این طرح و نظارت بر عملکرد کارمندان دولتی مجری طرح، از جمله پلیس، را نیز بر عهده دارند.

در شیلی، کلمبیا و گواتمالا نیز نهادهای مشابهی مانند هیأت‌های امنیت محلی تأسیس شده‌اند. در کلمبیا، اعضای هیأت محلی شامل نمایندگان پلیس و فرماندهان نظامی، شهردار و نمایندگان دانشگاهی و بخش خصوصی می‌باشند. ((Barnes, K. and Albrecht, P., (2008), ‘Civil Society Oversight of the Security Sector and Gender – Tool 9’, Gender & Security Sector Reform Toolkit, Geneva: DCAF, OSCE/ODIHR, UN-INSTRAW).)

در هاییتی، یک برنامه زنان سازمان ملل با بودجه DFID (وزارت توسعه بین‌الملل: وزارتخانه‌ای در انگلیس که وظیفه آن توسعه خارج از کشور است) در 9 جامعه مختلف کار می‌کرد تا نقش زنان در اقدامات انجام شده در سطح جامعه را ارتقا دهد و درنتیجه خشونت علیه زنان را مورد بررسی قرار داده و امنیت جامعه را بالاتر ببرد. در هر جامعه، این برنامه سازمان‌های زنان را برای تأسیس شوراهای امنیت محلی مورد حمایت قرار داد. این شوراها نمایندگانی از تمامی بخش‌ها ازجمله دولت محلی، پلیس، قوه قضاییه، آموزش و پرورش، بهداشت، کلیسا، و سازمان‌های زنان را در خود دارند. نقش آنها بحث درباره نیازهای امنیتی زنان، افزایش آگاهی درباره خشونت علیه زنان و بهبود پاسخگویی و مسوولیت پذیری تأمین کنندگان خدمات محلی (ازجمله پلیس) به عنوان حلقه‌ای از شبکه اجتماعی مربوطه است. نتایج اولیه نشان می دهد که این شوراها نقش مهمی در افزایش اعتماد به پلیس دررابطه با حوادث خشونت آمیز بازی می‌کنند (Spraos, H. 2011; McLean Hilker, L. 2009).

مرکز زنان وانواتو (کشوری در اقیانوس آرام: Vanuatu) شوراهایی علیه خشونت نسبت به زنان را تأسیس کرده که نقش مهمی را در ارتقای آگاهی جامعه و مشاوره در رسیدگی به این مسئله و نیز حمایت از زنان در مناطق روستایی، بازی می‌کند. این شوراها متشکل از زنان و مردان برجسته جامعه – در برخی موارد افراد مسن تر، رؤسا و پرستاران و بهیاران روستا – می‌باشند و با پلیس و قوه قضاییه هم همکاری دارند. این شوراها از سوی مرکز زنان وانواتو از نظر سواد حقوقی و مهارت‌های مشاوره تحت آموزش قرار می‌گیرند. شواهد نشان می‌دهد که ابن شوراها سطح آگاهی جامعه درباره خشونت علیه زنان را بالا برده و باعث می‌شود که پوشش رسانه‌ای درباره این مسئله افزایش یافته و موارد جرم و جنایت جنسیتی هر چه بیشتر در دادگاه‌های سنتی و رسمی مطرح شود و تحت پیگرد و رسیدگی قرار گیرد (AusAid (2008)AusAid websiteAusAid (2009) Vanuatu Country Report).

منبع: زنان سازمان‌ ملل