صفحه اصلی  »  مینا فخرآور
image_pdfimage_print
شهریور
۳۱
۱۳۹۳
وکیل مالیایی صلح و امید را می سازد
شهریور ۳۱ ۱۳۹۳
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , , , ,
image_pdfimage_print

WoA_SaranKeitaDiakite_300x300_EN jpg

عکس: beijing20/unwomen

مترجم: مینا فخرآور

داستان هایی از تجاوز گروهی، ازدواج اجباری و پدر هایی که با زور اسلحه مجبور به تجاوز به دخترانشان شدند، خواب را از چشم او ربوده است. ساران کیتا دایاکیته به زنان بی شماری گوش داده است که از قساوت و جنایاتی که بر مردم  کشور جنگ زده اش( مالی) به دست گروه های مسلح بعد از کودتای مارس ٢٠١٢ می رفت،  سخن می گفتند.در آوریل ٢٠١٢، در حالی که زنان کم کم از مذاکرات صلح در سراسر دنیا بهره مند می شدند، او یکی از زنان انگشت شماری بود که در مذاکرات صلح در واگادوگو Ouagadougou در بورکینا فاسو نقش داشت.

ساران می گوید: ” در کمال صداقت به شما اطمینان می دهم که در آن زمان، صدای ما به وضوح شنیده شد. تمام مسائلی که مطرح کردیم، در بیانیه نهایی لحاظ شدند.”

” اگر قصد مذاکره دارید، بایستی همه را در آن سهیم کنید. شما نمی توانید عهده دار مذاکرات باشید و نصف جمعیت را  به حساب نیاورید. زنان کلید رسیدن به صلح هستند. زنان، ارزش زندگی را درک می کنند. زنان، عاشق زندگی هستند. زنان، زندگی می بخشند. زنان، زندگی ها را نجات می دهند و این زنان هستند که آماده اند تا زندگی خود را بدهند تا که حتی همین زندگی ما از آنها متولد شود… عمل مذاکره است که زن را تعریف می کند. برگزاری مذاکرات بدون حضور زنان منجر به شکست می شود. اصلا مذاکرات  بدونِ زنان ممکن نیست.”

تجاوز جنسی به عنوان سلاح جنگی

مسیر کاری و حرفه ای ساران Saran یعنی وکالت با تخصص در حقوق بین الملل، در یک جامعه سنتی به هیچ روی کار آسانی نیست. امّا امروز او رئیس سازمان غیر دولتی ” کار بر صلح و امنیت زنان” کشورش مالی است.

او می گوید: ” شنیدن شهادت این زنان از  آنچه برایشان رخ داده، بسیار وحشتناک است. سن قربانیان از نه تا هفتاد ساله است. ترسی که این باز ماندگان تحمل کرده اند را تصور کنید! کاملاً درست است اگر بگوییم که از تجاوز جنسی،  به عنوان سلاح جنگی استفاده شده است.”

او از مهارت های حقوقی خود برای آموزش و توانمند سازی زنان جنگ زده مالیایی و در نهایت دستیابی به عدالت بهره برده است. سازمان مردم نهاد او، به بازماندگان خشونت با خدمات رایگان پزشکی و روان درمانی، مشاوره حقوقی و حتی برنامه های کار یابی  برای زنان و دخترانی که مجبور به ترک محل زندگی خود شده اند، یاری می رساند. او همچنین برای مشارکت زنان در حل بحران و مذاکرات صلح لابی و اعمال فشار می کند.

از آن زمان تا کنون ساران Saranانعکاس صداهای ناشنیده زنان مالی  بوده و بر مشارکت فعال آنها در مذاکرات صلح در بسیاری از مجامع سطح بالا، از جمله بحث آزاد شورای امنیت سازمان حقوق بشر که مرتبط با خشونت های جنسی مناقشه آمیز در آوریل ۲۰۱۳ است، پافشاری کرده است.

او می گوید: “زنان در قلب مسئله قرار دارند. مشارکت فعال آنها واجب و ضروری است، فعال به معنای واقعی کلمه. در تمامی مراحل مدیریت بحران، زنان بایستی صاحب نقش باشند. بحرانی که بخواهد بدون حضور زنان مدیریت شود، حتما شکست می خورد. “

لینک منبع 

بهمن
۲۸
۱۳۹۲
صندوق جمعیت سازمان ملل متحد و بسته آموزشی برای زنان خشونت دیده
بهمن ۲۸ ۱۳۹۲
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , ,
image_pdfimage_print

2557288150_32139a7796

عکس:   garryknight

مترجم: مینا فخرآور

برنامه ریزی در زمینه خشونت علیه زنان در هند، به دلیل وسعت، تنوع و سیستم حکومتی غیر متمرکز(حکومت محلی) پیچیده است. در چنین فضایی یافتن راهی در سطح ملی که بتواند یک رویکرد جامع و چند جانبه را در مبارزه علیه خشونت علیه زنان تسهیل کند بسیار تعیین کننده و حائز اهمیت است. این رویکرد می تواند بر اساس تعهداتی که در سطح ملی وجود دارد تنظیم شود بخش بهداشت می تواند نقطه اغازی برای چنین رویکردی باشد.

همکاران داخلی، که از طرف صندوق جمعیت سازمان ملل متحد حمایت می شوند، به منظور نشان دادن عکس العملی یکسان در مقابل خشونت علیه زنان با تمرکز ویژه براستفاده از نظام بهداشت و سلامت به عنوان نقطه شروع، فعالتشان را آغاز نمودند. از موفقیت های به دست آمده از این اقدامات، می توان به افزایش حساسیتِ سیستم بهداشت و سلامت، سیستم ارجاعِ ، بالا بردن ظرفیت های زنان برای تصمیم گیری، خدمات حرفه ای برای مشاوره درمانی، ایجاد حمایت اجتماعی وسیع تر که منجر به این طرح های ابتکاری شود که دولت های استانی در فاز ٢ برنامه تولید مثل و سلامت کودک آنرا پذیرفته بودند. این اقدامات قرار است با حمایت دولت ادامه پیدا کنند، حمایتی که از طریق منابعِ صندوق جمعیت سازمان ملل متحد، از طریق حمایت مستقیم  برای تامین بودجه ملی دچار مشکل شده اند و بودجه لازم برای طرح های خاص در سطح استان/ منطقه اختصاص داده نشده بود.

صندوق جمعیت سازمان ملل متحد،در سطح سیاست گذاری، با کمیسیون ملی حقوق بشر، کمیسیون ملی برای زنان و دیگر نهاد های دولتی همکاری کرده است تا سیاستِ گفتگو در مسائل جنسیتی که شاملِ حقوق باروری، توانمندسازی زنان و رهایی شان از خشونت می شود را ترویج کنند. وزارت بهداشت و رفاهِ خانواده با حمایت صندوق جمعیت سازمان ملل متحد ،در توسعه یک استراتژی حمایت ملّی برای پایان بخشیدنِ به عمل از بین بردن دختران قبل از تولّد تاثیر گذار بوده اند.

موسسه ملی بهداشت و رفاه خانواده برای اطلاع کادر درمانی، برنامه آموزشی خدمات بهداشتی در خصوص مسائل جنسیتی در بخش سلامت باروری و بهداشت نوجوانان ارائه نمود.  کمیسیون ملّی برای زنان با همکاری صندوق جمعیت سازمان ملل متحد، بسته آموزشی در خصوص خشونت علیه زنان تهیه کردند که شامل یک کتابچه راهنما برای پزشکان سیستم بهداشت و درمان عمومی ، کتابچه راهنما برای آموزش پزشکان و یک پوستر ضد خشونت بود. همراه با این بسته آموزشی جمعیت سازمان ملل متحد، آموزش حساسّیت سازی در قبال خشونت علیه زنان را برای کادر درمانی به عنوان مسئله بهداشت عمومی و به عنوان بخشی از آموزش باروری و سلامت کودک در نظر گرفت. این عمل آنهارا قادر به درک بهتر اثرات خشونت بر سلامت زنان، شناسایی و جلوگیری از سوء رفتار و تجاوز و کمک به نجات یافتگان می سازد. از طریق برنامه های آزمایشی، پرتکلی درزمینه رسیدگی به نجات یافته گان خشونت همچنین  برای بخش های بیمارستانی که مراجعان اورژانسی قربانی خشونت پذیرش می کنند، تهیه کرده است/

بیمارستان ها به عنوان اولین خط واکنش

در بیشتر اوقات زنانِ خشونت دیده پس از اینکه جراحت سطحی شان به زخمی عمیق تبدیل شد به پلیس مراجعه می کنند. ولی در عین حال، شکستگی استخوان، ضرب دیدگی، سوختگی و یا سایر علائم خشونت مبتنی بر جنسیت از جمله ناتوانی و حاملگی های پر خطر می توانند زنان را به بیمارستان ها و اماکن پزشکی بکشانند. به گون های متفاوتیمی توانند مراکز شناسایی و رسیدگی به زنان یا قربانیان خشونت باشند . استفاده از بیمارستانها برای این شکل از خشونت خیلی کم یا ناموفق بوده است بیشتر به این خاطر که بیماران برای معالجه” حوادث” به بیمارستان ها مراجعه می کنند و نه برای جراحات و یا صدمات ناشی از خشونت.

برنامه های بیمارستان ها برای قربانیان خشونت بسیار مفید هستند به این جهت که برای قربانیان، درخواست مراقبت پزشکی خجالت کمتری دارد تا پیگیری قانونی و مراجعه به پلیس زیرا زنانی که مورد آزار بدنی یا روانی قرار گرفته اند، بیشتر ترجیح می دهند به بیمارستان مراجعه کنند. در بسیاری از مناطق مثل راجستانRajistan، رفت و آمد زنان محدود است. مراجعه به بیمارستان از رفتن به پلیس یا مرکز مشاوره های رایگان راحت ترو بیشتر در دسترس است.

برای هر مرکز مشاوره خانواده، اتاقی در بیمارستان تعیین شده است امّا محل دقیق این اتاق، بسته به هر منطقه تفاوت دارد. بطور مثال در اَلوار Alwar  مرکزی در “بیمارستان زنانzenan” یا همان بیمارستان فقط برای زنان در نظر گرفته شده است. در کارااولی karauli فضای مشاوره در دپارتمان زنان و زایمان قرار گرفته است.

رویکرد کلّی این است زنانی که مورد خشونت هستند شناسایی شوند واز بیمارستان ها به عنوان نقطه آغازی برای دریافت خدمات استفاده کنند. بدین منظور مکانیسم های خاصی برای ارتباطات  در این زمینه بین مراکز مشاوره و بخش های مختلف بیمارستانی ایجاد شده است.

منبع: (صفحه ۱۸) http://goo.gl/AZyFrc

 

آبان
۲۴
۱۳۹۲
داستان های قربانیان قاچاق و تجاوز (قسمت اول)
آبان ۲۴ ۱۳۹۲
تجربه ها و خاطره ها
۰

image_pdfimage_print

5051450457_3c360daeae_z

عکس:  ah Lun

خانه امن: شهادت قربانیانی که در این گزارش آمده است، صرفا گویای گوشه هایی از قاچاق هایی می باشد که اتفاق میافتند و همه اشکال قاچاق را بیان نمی کنند. هرکدام از این سرگذشت ها می تواند در هر جای دنیا به وقوع بپیوندد. آنها، اشکال بسیاری از قاچاق را که در طیف وسیع مکانی روی می دهند را یه تصویر می کشند. نام بسیاری از قربانیان در این گزارش تغییر داده شده است. علی رغم اینکه اکثر تصاویر بی عنوانی که در گزارش درج شده است تصاویر واقعی قربانیان قاچاق نیستند، اما آنها بیانگرحالات بی شماری از بهره برداری انسانی هستند که در بردارنده نوع قاچاق و تنوع فرهنگی و متفاوت قربانیان است.

مکزیک ــ ایالات متحده

ماریا النا تنها سیزده سال داشت، وقتی که یک آشنای خانوادگی به او گفت که با پیشخدمتی در رستوان های آمریکایی می تواند ده برابر مبلغی که در روستای کوچکش درآمد داشته باشد. او و تعدادی از دختران دیگر با ماشین از مرز عبورداده شدند و سپس باقی راه را پیاده پیمودند. آنها چهار شبانه روز را از میان بیابان گذشتند از تگزاس عبور کردند و سپس مسیر شرق را به سمت فلوریدا برگرفتند.

در نهایت ماریا النا و باقی دختران به مقصد، به کاراوان از کارافتاده ای که در آن مجبور به تن فروشی بودند رسیدند. به ماریا النا تجاوز گروهی شد. سپس در همان کاراوان زندانی و تا هنگامی که رضایت داد هرچه به او می گویند انجام دهد. او بیست و چهار ساعته تحت مراقبت بود و مجبور به سکس با حدود سی مرد در روز بود. وقتی فهمیدند که باردار شده او را وادار به سقط جنین کردند. سپس روز بعد، برای کار فرستاده شد و بالاخره ماریا النا وقتی از چنگال قاچاقیانش رهایی یافت که همراه آنها دستگیر شده بود.

بنگلادش ــ لبنان

امینا خانه اش را در بنگلادش را به قصد خدمت کاری در لبنان ترک کرد. علی رغم وعده های مزایای کاری، به چنگال کارفرمای سوء استفاده گری گرفتار آمد. او به مدت سه ماه مورد شکنجه و تعرض قرار گرفته و در خانه محبوس شد. امینا بعدها گفت:” به ندرت به من غذا داده می شد.”

” در حالیکه تنها در یک اتاق زندانی بودم حتی نمی دانستم که لبنان چه شکلی می تواند باشد.” امینا موفق به فرار شد و توانست با هزینه آژانس کاریابی که او رابه خارج فرستاده بود به وطنش بازگردد. او هنوز از چشم درد ناشی از جراحات وارده توسط کارفرمایش رنج می برد، اما چون دلالی که به او وعده کار داده بود گذرنامه و قرداد کاریش را ضبط کرده است، او نمی تواند ازاو در مراجع قانونی شکایت کرده یا خسارت یا بگیرد.

هند

گایان، پسربچه ای پانزده ساله از مدرسه ترک تحصیل کرده بود که یک دلال به او وعده کاری خوب در ناحیه “جارسوگودا” را داد. در عوض او به همراه پسر های دیگر در کارخانه ای زندانی و به بیگاری گرفته شدند، با غذای بسیار کمی که  به آنان داده می شد، به شدت مورد ضرب و شتم قرار می گرفتند، با سیگار سوزانده و بدنشان را داغ می کردند و اجازه خواب شبانه نداشتند، مگر برای ساعات اندکی. والدینش پس از یک سال که او دیگر به خانه بازگشته بود فهمیدند بر گایان چه گذشته است. آنها گفتند:”تازه می فهمیم که چگونه با او رفتار می شده…صاحبکارانش همیشه هنگام مکالمه تلفنی گایان با ما, حضور داشتند.” وقتی والدین گایان به مقامات شکایت کردندسه نفر از قاچاقچیان مربوطه دستگیر شدند. پلیس دست به تلاش برای نجات باقی پسرانی که در همان مکان به کار اجباری و اسارت بدهی بودند زد.

رومانی ــ انگلستان

یوتا تنها هفت سال داشت هنگامی که از رومانی به انگلستان فرستاده شد تا به عنوان خدمت کار خانه مشغول به کار شود. خانواداش تصور می کردند با این کار فرزندشان را از فقر دور نگه می دارند، اما زوج رومانیایی که یوتا به استخدامشان درآمده بود، او را مورد آزار و اذیت فیزیکی و روحی قرار می دادند و اورا مجبور کرده بودند که روی زمین بخوابد. این زوج قربانی دیگری نیز داشتد، رضوان یک مرد رومانیایی پنجاه و سه ساله که به بردگی گرفته شده و مورد تجاوز قرار گرفته شده بود. رضوان پس از آنکه به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود و دیدن نحوه ای که با یوتا رفتار می شد، فرار کرد و تخلفات آن خانداده را به پلیس گزارش کرد. وقتی پلیس یوتا را تجات داد او لباس بسیار کثیفی به تن داشت و سرش پر زخم بود و دندان هایش به قدری پوسیده بودند که مجبور به کشیدنشان شد. او هرگز به مدرسه فرستاده نشده بود و نمی توانست حتی به زبان مادری خودش تا ده بشمرد. زوج رومانیایی، به جرم قاچاق انسانی مجرم شناخته شدند و به تحمل حبس تا چهارده سال محکوم شدند.

مترجم: مینا فخرآور

منبع: http://goo.gl/nSH68x