صفحه اصلی  »  مداخله
image_pdfimage_print
خرداد
۲۲
۱۳۹۶
پاسخ موثر به قربانیان خشونت خانگی چه ویژگی دارد؟
خرداد ۲۲ ۱۳۹۶
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , ,
Photo: ia_64/bigstockphoto.com
image_pdfimage_print

Photo: ia_64/bigstockphoto.com

انجمن ملی مددکاران اجتماعی آمریکا

ارزیابی

  • نیازمندی‌های ایمنی فوری قربانی را ارزیابی کنید. «آیا خطر فوری شما را تهدید می‌کند؟ شریک شما هم اکنون کجاست؟ زمانی که شما مراقبت پزشکی خود را به اتمام رساندید وی کجا خواهد بود؟ آیا نیازی به امنیت دارید یا آیا می‌خواهید فورا به پلیس اطلاع داده شود؟
  • الگو و سابقه سوءاستفاده را ارزیابی کنید. تاکتیک‌های جسمی، جنسی یا روانی شریک و همچنین فشارهای اقتصادی وارد بر بیمار را ارزیابی کنید. «خشونت از کی شروع شده است؟ آیا شریکتان شما را مورد اجبار یا آسیب جنسی قرار داده است؟ آیا شریکتان به خانواده، دوستان یا حیوانات خانگی‌تان آسیب زده است؟ آیا شریکتان فعالیت‌ها، پول، و فرزندانتان را کنترل می‌کند؟»
  • ارتباط بین خشونت خانگی و مشکلات سلامتی بیمار را ارزیابی کنید. تاثیر سوءاستفاده بر روی سلامت جسمی، روانی و معنوی قربانی را ارزیابی کنید. میزان کنترل شریک بر روی قربانی تا چه اندازه است؟ «رفتار سوءاستفاده گرانه شریکتان چگونه بر روی سلامت جسمیتان اثر می‌گذارد؟ (برای مثال، ورم مفاصل، گردن یا کمر درد مزمن، میگرن و دیگر سردرد‌های مکرر، لکنت، مشکلات دید، عفونت‌های جنسی، درد مزمن لگن، زخم معده، کولون اسپاستیک، و اسهال مکرر، یبوست یا اختلالات خوردن). رفتار سوءاستفاده‌گرانه چگونه بر روی سلامت روانی‌تان اثر می‌گذارد؟ (برای مثال، افسردگی، افکار خودکشی، استرس، اختلال روانی، مشکلات سوء مصرف مواد).»
  • میزان دسترسی فعلی قربانی به گروه‌های حمایت و پشتیبانی را ارزیابی کنید. آیا منابع احتماعی که از لحاظ فرهنگی مناسب باشد در اختیار بیمار قرار دارد؟ در حال حاضر علاوه بر خدمات مراقبت از سلامت چه منابعی در دسترس است؟ «از چه منابعی استفاده می‌کنید یا در گذشته امتحان کرده‌اید؟ چه اتفاقی افتاد؟ آیا این منابع مفید و مناسب بودند؟»
  • ایمنی بیمار را ارزیابی کنید: آیا خطر مرگ، یا آسیب یا صدمه در پی خشونت خانگی در آینده وجود دارد؟ در مورد تاکتیک‌های شریک سوال کنید: تشدید بسامد یا شدت خشونت، تهدید به قتل یا خودکشی، استفاده از الکل یا مواد، و همچنین عواقب سلامتی سوءاستفاده‌های گذشته.

 آیا شریکتان تا به حال:

  • از سلاح در مقابل شما استفاده کرده یا شما را تهدید به استفاده از سلاح کرده است؟
  • اقدام به خفه کردن خود یا شما کرده است؟
  • شما یا فرزندانتان را برای رسیدن به خواسته‌هایش گروگان گرفته است؟
  • شما را تعقیب کرده است؟
  • به فرزندانتان آسیب زده یا آن‌ها را تهدید به آسیب زدن کرده است؟

آیا میزان سوءاستفاده بد‌تر شده است؟ آیا ترس جان خود را دارید؟ آیا شریکتان الکل یا مواد مصرف می‌کند؟ آیا تا به حال آنقدر احساس بدی داشته‌اید که نخواهید به زندگی ادامه دهید؟ آیا تا به حال به کشتن خود فکر کرده‌اید؟ آیا در گذشته دست به چنین کاری زده‌اید؟

مداخله

هدف‌های پاسخ موثر به قربانیان خشونت خانگی:

  • افزایش ایمنی قربانی و پشتیبانی از وی در محافظت از خود و فرزندانش از طریق تایید تجارب آن‌ها، ارائه پشتیبانی، و ارائه اطلاعات درباره منابع و انتخاب‌ها.
  • اطلاع رسانی به بیماران درباره محدودیت‌های حریم شخصی مثلا سوءاستفاده از کودکان یا گزارش نیازمندی‌های خشونت خانگی.
  • هدف این نیست که باعث شوید بیماران کسانی که از آن‌ها سوءاستفاده کرده‌اند را ترک کنند، یا مشکل را برای بیمار «حل» کنید، بلکه هدف ارائه پشتیبانی و اطلاعات است.

به صحبت‌های بیمار گوش کنید و پاسخ‌های تایید کننده بدهید:

۱.    «تو مستحق این شرایط نیستی. هیچ توجیهی برای خشونت خانگی وجود ندارد. تو مستحق شرایط بهتر هستی.»

۲.    «من نگرانم. این کار برای تو ضرر دارد (و ممکن است برای فرزندانت نیز ضرر داشته باشد).»

۳.    «این موضوع پیچیده است. برخی اوقات طول می‌کشد تا این مشکل حل شود.»

۴.    «تو در حل ‌این مشکل تنها نیستی. ممکن است راه حل‌هایی وجود داشته باشد. من از انتخاب‌هایت حمایت می‌کنم.»

۵.    «تو برای من مهم هستی. خوشحالم که موضوع را به من گفتی. من می‌خواهم تا ما با هم همکاری کرده تا تو در حد ممکن در امنیت و سلامتی باشی.»

۶.    «متوقف کردن سوءاستفاده وظیفه شریکت است و نه وظیفه تو»

در مورد خشونت خانگی به بیمار اطلاع رسانی کنید:

  • خشونت خانگی مشکلی رایج است و در تمامی انواع روابط اتفاق می‌افتد.
  • بیشتر خشونت‌ها ادامه پیدا کرده و پر تکرار و شدید‌تر می‌شوند.
  • خشونت در خانه می‌تواند به فرزندان آسیب بزند (اگر بیمار صاحب فرزند است).
  • خشونت خانگی بر سلامت بیمار تاثیر می‌گذارد.
  • متوقف کردن خشونت خانگی وظیفه فرد خشونت‌گر است و نه وظیفه قربانی.

به مشکلات ایمنی گوش کرده و به آن‌ها پاسخ دهید:

  • یک بروشور درباره برنامه ریزی ایمنی به بیمار نشان دهید و آن را با وی مرور کنید.
  • نظرات مختلف راجع به چگونگی خصوصی نگه داشتن اطلاعات و عدم دسترسی فرد سوءاستفاده گر به آن‌ها را بررسی کنید.
  • به بیمار پیشنهاد دسترسی فوری و ۲۴ ساعته به پشتیبانی تلفنی خشونت خانگی محلی، استانی، یا کشوری بدهید.
  • به وی پیشنهاد دهید تا در‌‌ همان زمان یا در ملاقاتی دیگر با یک پشتیبان یا وکیل صحبت کند.
  • اگر بیمار گفت که احساس می‌کند که در خطر است، حرف او را جدی بگیرید.
  • اگر بیمار در خطر جدی است و می‌خواهد تا رابطه را ترک کند، به وی توضیح دهید که بهترین راه ترک رابطه بدون اطلاع دادن به شریک است.
  • از اینکه بیمار به مکانی امن می‌رود اطمینان حاصل کنید و او را تشویق کنید تا با یک وکیل صحبت کند.
  • استقلال بیمار در تصمیم‌گیری برای درمان خود را تقویت کنید.

وی را به منابع محلی ارجاع دهید:

  • هرگونه سیستم پشتیبانی و وکالت را در زمینه مراقبت از سلامت توضیح دهید.
  • بیمار را به مراکز خدمات پشتیبانی و وکالت واقع در جامعه مانند گزینه‌های قانونی، خدمات وکالت و غیره ارجاع دهید.

گام‌های تکمیلی برای پزشکان مراقبت‌های سلامتی:

  • یک جلسه تکمیلی تعیین کنید. از اینکه بیمار به یک پزشک کمک‌های اولیه دسترسی خواهد داشت اطمینان حاصل کنید.
  • خشونت خانگی نیز مانند سایر مشکلات سلامتی (سیگار کشیدن، تغذیه ضعیف، فشار خون بالا و غیره)، معمولا نیازمند چندین مداخله در طول زمان است. از بیمار بپرسید که بعد از آخرین ملاقات چه اتفاق‌هایی افتاد.
  • سوابق پزشکی را بررسی کنید و در مورد موارد گذشته خشونت خانگی از بیمار بپرسید. این‌ها به خاطر این است تا در نگرانی بیمار شریک شوید و وی را ترغیب کنید که آزادانه در مورد مشکلات سلامتی‌اش با شما صحبت کند.
  • از بیمار بپرسید که آیا شماره تلفن یا آدرسی که بتوان در امنیت کامل با آن‌ها تماس گرفت وجود دارد یا خیر.

منبع 

مهر
۱
۱۳۹۵
نقش مداخله‌های حمایت‌گرایانه در خشونت خانگی
مهر ۱ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , ,
Photo: diego cervo/Bigstockphoto.com
image_pdfimage_print

Photo: diego cervo/Bigstockphoto.com

سمیه رشیدی

در خشونت خانگی تعریف حمایت‌گری و ترویج‌گری ارتباطی پیوسته و تنگاتنگ با یکدیگر دارند اگرچه شاید تعریف مشخص و ثابتی برای هر دو وجود نداشته باشد. در واقع این تعریف در هر کشوری با توجه به سابقه نهادهای مقرراتی، پیشرفت تاریخی و فرهنگی و بسته به امکانات موجود در آن کشور متفاوت است.

مداخله حمایت گرایانه در خشونت خانگی براساس مفهوم توانمند سازی  و حمایت اجتماعی است به این معنی که حمایت گر به دنبال تجویز راه حل به خشونت دیده نیست، بلکه در تلاش برای  توانمند سازی خشونت دیده است به نحوی که او بتواند از میان گزینه‌های پیش رو، بهترین انتخاب را انجام دهد. در نهایت حمایت گر به دنبال پیوند خشونت دیده با جامعه است، به طوری که او را دیگر به چشم قربانی و مقصر نگاه نکنند.

نقش حمایت گر-ترویج گر در زمینه خشونت خانگی به این برمی گردد که ترویجگر در جستجوی تمام راه‌های ممکن است تا صدای خشونت دیدگان را به گوش جامعه برساند و از حقوقشان دفاع کند و اگر قرار است تصمیمی برای آن‌ها گرفته شود سعی کند که آرزوها و نگاه‌های آن‌ها در این تصمیم دیده شود، در این موارد ترویجگر نقش عمده‌ای در تغییر سیستم موجود دارد.

دامنه مداخله حمایت گرایانه اما می‌تواند از پیشگیری از خشونت تا بهبود وتغییر وضعیت پیش برود. مداخله می‌تواند در سطح ابتدایی (مداخله نوع اول)، در سطح میانه و متوسط (مداخله نوع دوم)، و در سطح عالی و پیشرفته (مداخله نوع سوم) باشد. مداخله اولیه شامل پیشگیری از خشونت است، در مداخلات ثانویه هدف جلوگیری از خشونت بیشتر است و مداخله نوع سوم با کاهش عواقب ناشی از خشونت برروی خشونت دیده سروکار دارد. مدت زمان و شدت مداخله متغیر است و وابسته به نیاز خشونت دیده و بستر و امکانات موجود است.

به طور کلی معمولاً سخت است که بدانیم در شرایطی که کسی مورد خشونت قرار گرفته است، بهترین نوع کمک و حمایت چه گونه است، اما معمولاً اطرافیان و گروه‌های مداخله کننده حامی می‌توانند به عنوان تأثیرگذارترین در نظر گرفته ‌شوند. شما می‌توانید نقش حمایت گر وترویج گر را با هم داشته باشید و در عین حال که سعی می‌کنید به طور مستقیم با مراجع در ارتباط باشید و به او کمک برسانید، سعی در تغییر شرایط موجود هم داشته باشید.

در این جا تلاش شده است گروه‌های حامی را به سه دسته تقسیم بندی کنیم و نقش آن‌ها را براساس موقعیت سازمان، دوست یا خانواده و فعال اجتماعی ترسیم کنیم.

به عنوان سازمان خدمات‌دهنده:

  • از اشکال متفاوت و انواع خشونت آگاه شوید، امکانات و محدودیت‌های خود را بهتر بشناسید تا بهتر بدانید که سازمان شما در چه مورد می‌تواند بهترین خدمات و سرویس را ارائه دهد.
  • با سازمان‌های بزرگ‌تر و قدیمی‌تری که سال‌هاست در این زمینه کار می‌کنند آشنا شوید، خدمات آن‌ها را بدانید، سعی کنید با آن‌ها رابطه داشته باشید، ارجاع بدهید، و ارجاع بپذیرید و سعی کنید با آن ها پروژه‌های مشترک انجام دهید.
  • از شبکه‌های محلی حامی اطراف خشونت دیده آگاهی پیدا کنید.
  • از متخصصانی که در این زمینه تخصص دارند دعوت کنید که در جلسات ماهانه کارمندانتان شرکت کنند و آن‌ها را آموزش دهند.
  • به داوطلبان و کارمندانتان آموزش ترویجگری بدهید و این که چطور می‌توانند ترویجگر منع خشونت باشند.
  • در مورد منابع موجود اطلاعات کامل به‌ دست بیاروید.
  • سیستم درستی برای ارجاع دادن داشته باشید و سعی  کنید بانک اطلاعاتی منسجم و قوی داشته باشید.
  • در مورد خدمات خود تبلیغ کنید تا شبکه‌های محلی شما را بیشتر بشناسند.
  • بروشورهای اطلاعاتی در مورد برنامه خود درست کنید.
  • پوسترهایی علیه خشونت علیه زنان تهیه کنید و تا جایی که می‌توانید آن‌ها را پخش کنید: می‌توانید در دستشویی‌های عمومی، ایستگاه‌های اتوبوس ومحل های عمومی نصبشان کنید.
  • سعی کنید کارتی با شماره سازمانتان را به خشونت دیده بدهید، تا در صورت نیاز با شما تماس بگیرند یا بتوانند مشاوره تلفنی داشته باشند.
  • اگر خشونت دیده‌ای به سازمان شما مراجعه کرد، اطمینان دهید که اطلاعاتش پیش شما امن است و در عین حال سعی کنید برنامه امن برای او تهیه کنید. تا می‌توانید به او در همان یک جلسه اطلاعات لازم را در این خصوص بدهید، چرا که ممکن است دیگر نزد شما نیاید. سعی کنید مطمئن شوید در لحظه خطر جانی او را تهدید نمی‌کند.
  • با پلیس محلی رابطه برقرار کنید و سعی در آموزش پلیس داشته باشید.
  • هر ازچند گاهی روش‌های برخورد و نحوه عمل سازمانتان را مورد ارزیابی قرار دهید.
  • سعی کنید خدماتتان را براساس نیاز خشونت دیده تنظیم کنید.
  • برنامه‌ها و پروژه‌های خاصی برای جوانان داشته باشید و سعی کنید آن‌ها را درگیر و همراه سازمانتان کنید.

به عنوان دوست، خانواده، اعضای محلی یا فرد نزدیک

  • درگیر شوید، بدون قضاوت و بدون خشونت.
  • زنگ در را به صدا در آورید: اگر در نزدیکی شما خشونتی رخ می‌دهد، وقتی صدای خشونت را می‌شنوید زنگ در خانه‌شان را بزنید. مثلاً بگویید که می‌خواهید چیزی قرض بگیرید و اگر فکر می‌کنید موقعیت خطرناک است تنها نروید و در صورت نیاز با پلیس تماس بگیرید.
  • مخالفت خود را با اشکال مختلف خشونت در زندگی روزانه خود نشان دهید.
  • از رسانه‌هایی که خشونت را عادی نشان می‌دهند حمایت نکنید.
  • از جاهایی که به نوعی خشونت علیه زنان را حمایت می‌کنند خرید نکنید: به عنوان مثال فیلمی که روی پرده  سینما است و خشونت را عادی جلوه می‌دهد را حمایت نکنید و اجازه بدهید آن‌ها بدانند شما به چه دلیل حمایتشان نمی‌کنید.
  • به جوک‌های سکسیستی نخندید، آن هارا منتشر نکنید واجازه بدهید دیگران بدانند چرا شما آن جوک را توهین کننده می دانید.
  • اعتقادی را که خشونت دیده را سرزنش می‌کند، به چالش بکشید.
  • در موقعیت‌های خصوصی و عمومی خشونت گر را متهم کنید و اگر رفتاری خشونت گر است آن را به رویشان بیاورید: مثلاً اگر دوستی می‌گوید من اجازه نمی‌دهم همسرم هر غلطی می‌خواهد بکند، به او توضیح دهید که این نوع رفتار خشونت است.
  • از پروژه حمایتی و سازمان‌های خدمات دهنده به خشونت دیدگان حمایت کنید: در برنامه‌های آموزشی آن‌ها مشارکت کنید. سعی کنید آن‌ها را حمایت مالی کنید و اگر فرصت برای کار داوطلبانه دارید به آن‌ها در این زمینه کمک کنید.
  • اگر فرصت رسمی پیدا کردید و تریبونی رسمی پیدا کردید از آن استفاده کنید، مثل فرصت نوشتن در روزنامه یا استفاده از رسانه‌ها
  • اگر کسی به شما گفت که قربانی خشونت است یاد بگیرید که چگونه مشکل او را نزد دیگران فاش نکنید و در عین حال بتوانید او را به منابع حمایتی متصل کنید.
  • از تکنولوژی استفاده کنید: فیس بوک، توئیتر، اینستاگرام و سایر شبکه‌های اجتماعی می‌توانند تریبون شما برای آگاهی رسانی در این زمینه باشد.
  • هر عمل کوچک می‌تواند رهایی بخش باشد: اجاره بدهید آن‌ها بدانند شما می‌توانید از آن‌ها حمایت کنید، خانه شما می‌تواند خانه امن آن‌ها باشد یا اگر آن‌ها نیاز دارند به سازمان خدماتی مراجعه کنند به آن‌ها پیشنهاد بدهید که شما می‌توانید مراقبت از کودکانشان را در آن چند ساعت به عهده بگیرید.
  • اجازه بدهید بدانند شما می‌توانید شاهد آن‌ها باشید و تا جایی که می‌توانید مستند سازی کنید : اگرشاهد خشونت بودید، تاریخ و زمان را فراموش نکنید و برای خودتان یادداشت کنید، دقیقاً نحوه و مدل خشونت را بدانید ممکن است برای شهادت دادن شما در دادگاه لازم باشد.
  • در پله‌های دادگاه تنهایشان نگذارید.
  • در پیدا کردن وکیل به آن‌ها کمک کنید.
  • به آن‌ها و روایتشان صبورانه گوش دهید.
  • عموماً خشونت گر سعی در ایزوله کردن خشونت دیده دارد شما سعی کنید آن‌ها را در فعالیت‌های اجتماعی درگیر کنید.
  • در دسترس باشید. اگر به شما گفتند که ناامن هستند تلفنتان را خاموش نگه ندارید و بهترین روش دسترس را به آن‌ها بدهید.
  • اگر از خشونت دیده خبری نیست شما از او خبر بگیرید.
  • دانش قدرت است: سعی کنید دانش خود در این زمینه را بالا ببرید، مدام در حال یادگیری و به روز کردن دانش خودتان باشید.
  • موقعیت خشونتی را که در آن هستند با دیگران مقایسه نکنید.

به عنوان فعال اجتماعی

  • ترویج گر از میان برداشتن خشونت باشید.
  • قانون را بدانید.
  • تلاش برای تغییر قوانین داشته باشید.
  • افراد تاثیرگذار در این زمینه بشناسید.
  • سعی در حمایت سازمان‌های محلی داشته باشید و آن‌ها را به دیگران بشناسید.
  • آگاهی عمومی را در این خصوص بالا ببرید.
  • شبکه‌های محلی اطراف خود را درگیر کنید.
  • آمارها را بدانید و انتشار دهید.
  • کمپین‌های معروف محو خشونت را بشناسید، با آن‌ها همراهی و برای همراه کردن دیگران هم تلاش کنید.
  • جنبش‌های محو خشونت را بشناسید.
  • استادهای دانشگاه و فضای دانشگاه را درگیر کنید.
  • روزهای جهانی محو خشونت را پاس بدارید.
  • با متخصصان سلامت در ارتباط باشید.
  • سعی در ترویج رابطه سالم باشید.

خشونت خانگی ضربه محکم و اساسی بر سلامت فیزیکی و روانی خشونت دیده می زند به نوعی که دامنه تأثیر خشونت می‌تواند از کارافتادگی موقت یا همیشگی را هم در بر بگیرد. بنابراین شکی در این وجود ندارد که حمایت از قربانی خشونت خانگی می‌تواند تأثیر مهمی در بهبود و بازگشت خشونت دیده به جامعه داشته باشد. موارد بالا تنها پیشنهادهایی برای بهبود شرایط خشونت دیدگان با توجه به موقعیت فردی حمایت گر-ترویج گر است و بسته به شرایط خشونت دیده و بستر اجتماعی- فرهنگی و قانونی است.

منبع ۱

منبع ۲

منبع ۳

منبع ۴

مرداد
۲۷
۱۳۹۵
ارزیابی و مداخله در خشونت خانگی
مرداد ۲۷ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , ,
Photo: ginasanders/ Bigstock.com
image_pdfimage_print

Photo: ginasanders/ Bigstockphoto.com

انجمن ملی مددکاران اجتماعی آمریکا

ارزیابی

  • نیازمندی‌های ایمنی فوری قربانی را ارزیابی کنید. «آیا خطر فوری شما را تهدید می‌کند؟ شریک شما هم اکنون کجاست؟ زمانی که شما مراقبت پزشکی خود را به اتمام رساندید وی کجا خواهد بود؟ آیا نیازی به امنیت دارید یا آیا می‌خواهید فورا به پلیس اطلاع داده شود؟
  • الگو و سابقه سوءاستفاده را ارزیابی کنید. تاکتیک‌های جسمی، جنسی یا روانی شریک و همچنین فشارهای اقتصادی وارد بر بیمار را ارزیابی کنید. «خشونت از کی شروع شده است؟ آیا شریکتان شما را مورد اجبار یا آسیب جنسی قرار داده است؟ آیا شریکتان به خانواده، دوستان یا حیوانات خانگی‌تان آسیب زده است؟ آیا شریکتان فعالیت‌ها، پول، و فرزندانتان را کنترل می‌کند؟»
  • ارتباط بین خشونت خانگی و مشکلات سلامتی بیمار را ارزیابی کنید. تاثیر سوءاستفاده بر روی سلامت جسمی، روانی و معنوی قربانی را ارزیابی کنید. میزان کنترل شریک بر روی قربانی تا چه اندازه است؟ «رفتار سوءاستفاده گرانه شریکتان چگونه بر روی سلامت جسمیتان اثر می‌گذارد؟ (برای مثال، ورم مفاصل، گردن یا کمر درد مزمن، میگرن و دیگر سردرد‌های مکرر، لکنت، مشکلات دید، عفونت‌های جنسی، درد مزمن لگن، زخم معده، کولون اسپاستیک، و اسهال مکرر، یبوست یا اختلالات خوردن). رفتار سوءاستفاده‌گرانه چگونه بر روی سلامت روانی‌تان اثر می‌گذارد؟ (برای مثال، افسردگی، افکار خودکشی، استرس، اختلال روانی، مشکلات سوء مصرف مواد).»
  • میزان دسترسی فعلی قربانی به گروه‌های حمایت و پشتیبانی را ارزیابی کنید. آیا منابع احتماعی که از لحاظ فرهنگی مناسب باشد در اختیار بیمار قرار دارد؟ در حال حاضر علاوه بر خدمات مراقبت از سلامت چه منابعی در دسترس است؟ «از چه منابعی استفاده می‌کنید یا در گذشته امتحان کرده‌اید؟ چه اتفاقی افتاد؟ آیا این منابع مفید و مناسب بودند؟»
  • ایمنی بیمار را ارزیابی کنید: آیا خطر مرگ، یا آسیب یا صدمه در پی خشونت خانگی در آینده وجود دارد؟ در مورد تاکتیک‌های شریک سوال کنید: تشدید بسامد یا شدت خشونت، تهدید به قتل یا خودکشی، استفاده از الکل یا مواد، و همچنین عواقب سلامتی سوءاستفاده‌های گذشته.

 «آیا شریکتان تا به حال:

  • از سلاح در مقابل شما استفاده کرده یا شما را تهدید به استفاده از سلاح کرده است؟
  • اقدام به خفه کردن خود یا شما کرده است؟
  • شما یا فرزندانتان را برای رسیدن به خواسته‌هایش گروگان گرفته است؟
  • شما را تعقیب کرده است؟
  • به فرزندانتان آسیب زده یا آن‌ها را تهدید به آسیب زدن کرده است؟

آیا میزان سوءاستفاده بد‌تر شده است؟ آیا ترس جان خود را دارید؟ آیا شریکتان الکل یا مواد مصرف می‌کند؟ آیا تا به حال آنقدر احساس بدی داشته‌اید که نخواهید به زندگی ادامه دهید؟ آیا تا به حال به کشتن خود فکر کرده‌اید؟ آیا در گذشته دست به چنین کاری زده‌اید؟

مداخله

هدف‌های پاسخ موثر به قربانیان خشونت خانگی:

  • افزایش ایمنی قربانی و پشتیبانی از وی در محافظت از خود و فرزندانش از طریق تایید تجارب آن‌ها، ارائه پشتیبانی، و ارائه اطلاعات درباره منابع و انتخاب‌ها.
  • اطلاع رسانی به بیماران درباره محدودیت‌های حریم شخصی مثلا سوءاستفاده از کودکان یا گزارش نیازمندی‌های خشونت خانگی.
  • هدف این نیست که باعث شوید بیماران کسانی که از آن‌ها سوءاستفاده کرده‌اند را ترک کنند، یا مشکل را برای بیمار «حل» کنید، بلکه هدف ارائه پشتیبانی و اطلاعات است.

به صحبت‌های بیمار گوش کنید و پاسخ‌های تایید کننده بدهید:

۱.    «تو مستحق این شرایط نیستی. هیچ توجیهی برای خشونت خانگی وجود ندارد. تو مستحق شرایط بهتر هستی.»

۲.    «من نگرانم. این کار برای تو ضرر دارد (و ممکن است برای فرزندانت نیز ضرر داشته باشد).»

۳.    «این موضوع پیچیده است. برخی اوقات طول می‌کشد تا این مشکل حل شود.»

۴.    «تو در حل ‌این مشکل تنها نیستی. ممکن است راه حل‌هایی وجود داشته باشد. من از انتخاب‌هایت حمایت می‌کنم.»

۵.    «تو برای من مهم هستی. خوشحالم که موضوع را به من گفتی. من می‌خواهم تا ما با هم همکاری کرده تا تو در حد ممکن در امنیت و سلامتی باشی.»

۶.    «متوقف کردن سوءاستفاده وظیفه شریکت است و نه وظیفه تو»

در مورد خشونت خانگی به بیمار اطلاع رسانی کنید:

  • خشونت خانگی مشکلی رایج است و در تمامی انواع روابط اتفاق می‌افتد.
  • بیشتر خشونت‌ها ادامه پیدا کرده و پر تکرار و شدید‌تر می‌شوند.
  • خشونت در خانه می‌تواند به فرزندان آسیب بزند (اگر بیمار صاحب فرزند است).
  • خشونت خانگی بر سلامت بیمار تاثیر می‌گذارد.
  • متوقف کردن خشونت خانگی وظیفه فرد خشونت‌گر است و نه وظیفه قربانی.

به مشکلات ایمنی گوش کرده و به آن‌ها پاسخ دهید:

  • یک بروشور درباره برنامه ریزی ایمنی به بیمار نشان دهید و آن را با وی مرور کنید.
  • نظرات مختلف راجع به چگونگی خصوصی نگه داشتن اطلاعات و عدم دسترسی فرد سوءاستفاده گر به آن‌ها را بررسی کنید.
  • به بیمار پیشنهاد دسترسی فوری و ۲۴ ساعته به پشتیبانی تلفنی خشونت خانگی محلی، استانی، یا کشوری بدهید.
  • به وی پیشنهاد دهید تا در‌‌ همان زمان یا در ملاقاتی دیگر با یک پشتیبان یا وکیل صحبت کند.
  • اگر بیمار گفت که احساس می‌کند که در خطر است، حرف او را جدی بگیرید.
  • اگر بیمار در خطر جدی است و می‌خواهد تا رابطه را ترک کند، به وی توضیح دهید که بهترین راه ترک رابطه بدون اطلاع دادن به شریک است.
  • از اینکه بیمار به مکانی امن می‌رود اطمینان حاصل کنید و او را تشویق کنید تا با یک وکیل صحبت کند.
  • استقلال بیمار در تصمیم‌گیری برای درمان خود را تقویت کنید.

وی را به منابع محلی ارجاع دهید:

  • هرگونه سیستم پشتیبانی و وکالت را در زمینه مراقبت از سلامت توضیح دهید.
  • بیمار را به مراکز خدمات پشتیبانی و وکالت واقع در جامعه مانند گزینه‌های قانونی، خدمات وکالت و غیره ارجاع دهید.

گام‌های تکمیلی برای پزشکان مراقبت‌های سلامتی:

  • یک جلسه تکمیلی تعیین کنید. از اینکه بیمار به یک پزشک کمک‌های اولیه دسترسی خواهد داشت اطمینان حاصل کنید.
  • خشونت خانگی نیز مانند سایر مشکلات سلامتی (سیگار کشیدن، تغذیه ضعیف، فشار خون بالا و غیره)، معمولا نیازمند چندین مداخله در طول زمان است. از بیمار بپرسید که بعد از آخرین ملاقات چه اتفاق‌هایی افتاد.
  • سوابق پزشکی را بررسی کنید و در مورد موارد گذشته خشونت خانگی از بیمار بپرسید. این‌ها به خاطر این است تا در نگرانی بیمار شریک شوید و وی را ترغیب کنید که آزادانه در مورد مشکلات سلامتی‌اش با شما صحبت کند.
  • از بیمار بپرسید که آیا شماره تلفن یا آدرسی که بتوان در امنیت کامل با آن‌ها تماس گرفت وجود دارد یا خیر.

منبع