صفحه اصلی  »  سالمند
image_pdfimage_print
دی
۳۰
ده هزار سالمند مجهول‌الهویه از سوی خانواده‌ها طرد شده‌اند
این سو و آن سو خبر
۰
,
image_pdfimage_print

معاون امور توانبخشی سازمان بهزیستی کشور با ارائه آماری در خصوص درصد سالمندان در کشور گفت: در حال حاضر تنها ۸.۵ درصد از افراد جامعه را سالمندان تشکیل می‌دهند که این رقم تا سال ۲۰۵۰ به ۲۵ درصد خواهید رسید.

وی با ابراز تاسف از کم‌توجهی برخی از خانواده‌ها نسبت به سالمندان، گفت: متاسفانه امروز حدود ۱۰ هزار سالمند مجهول الهویه در کشور وجود دارد که عمدتا از سوی خانواده‌های خود طرد شده‌اند و مسؤولیت نگهداری آنها به بر عهده نهادهای حاکمیتی افتاده است.

معاون امور توانبخشی سازمان بهزیستی کشور با اشاراه به زنانه شدن سالمندی، گفت: این یک پدیده‌ای است که باید مورد توجه قرار گیرد و در آینده تعداد زنان سالمند نسبت به مردان افزایش می‌یابد.

نحوی نژاد همچنین به آمار زنان سالمند تحت پوشش بهزیستی اشاره کرد و گفت: ۴۵ درصد از زنان سرپرست خانوار تحت پوشش این سازمان، سالمند هستند.

وی در ادامه گفت: در حال حاضر هیچ خانه سالمندان دولتی نداریم و همه آسایشگاه‌های سالمندان کشور مربوط به بخش خصوصی و خیریه ها است؛ این درحالیست که در نظر داریم تا همین ظرفیت فعلی خانه‌های سالمندان را نیز کاهش دهیم.

معاون امور توانبخشی سازمان بهزیستی کشور تصریح کرد: اگر ظرفیت خانه سالمندان را به همین منوال افزایش دهیم، درخواست مردم برای فرستادن سالمندان خود به آسایشگاه نیز زیاد می شود؛ این در حالیست که بجای نگهداری سالمندان در خانه سالمندان، ظرفیت مراکز روزانه نگهداری سالمندان را افزایش و طرح‌های مراقبت در خانه از سالمندان را اجرا می کنیم.

نحوی‌نژاد همچنین به محل سکونت مردان سالمند اشاره کرد و گفت: بالغ بر ۷۳ درصد از مردان در خانه‌های ملکی زندگی می‌کنند که درصد زنان برای زندگی در این محل‌ها نسبت به مردان کمتر است. ضمن اینکه میزان باسوادی در بین مردان سالمند بیشتر از زنان و حدود ۲.۸ برابر زنان سالمند است.

وی افزود: همچنین ۵۰ درصد خانه های سالمندان قدیمی و فرسوده بوده و برای بازسازی و نوسازی نیاز به وام های کم بهره و بلاعوض دارند؛ این نوسازی ها حداقل به یکهزار میلیارد تومان اعتبار نیاز دارد. هم اکنون جمعیت سالمندان در کشور بالغ بر ۶.۵ میلیون نفر می شود و خانه های سالمندان در سراسر کشور ظرفیت پذیرش ۱۵ هزار سالمند را دارند؛ بنابراین بدیهی است که تعداد خانه سالمندان در کشور کم است.

معاون امور توانبخشی سازمان بهزیستی کشور افزود: می خواهیم کاری کنیم که فقط سالمندانی که بیماری شدید دارند یا کسی را برای مراقبت ندارند یا تحت شرایط خاص اجازه زندگی نزد خانواده خود را پیدا نمی کنند، در خانه سالمندان بمانند و بقیه سالمندان را به تدریج به سمت مراقبت در منزل یا مراقبت موقت در مراکز ببریم.

 نحوی نژاد افزود: هم اکنون مراقبت های موقت برای سالمندان برای دو گروه از بیماران یعنی مبتلایان به اوتیسم و آلزایمر اجرایی شده و این دسته از بیماران فقط بطور مثال هنگامی که خانواده می خواهد به یک سفر یک ماهه برود یا خسته شده اند، در آسایشگاه ها مراقبت می شوند و بعد از مدت خاص و بطور مثال بهبود یافتن زخم بستر و اختلال رفتاری بیمار، دوباره نزد خانواده بازگردانده می‌شوند.

معاون امور توانبخشی سازمان بهزیستی کشور گفت: در حال حاضر هیچ سالمند پشت نوبت برای ورود به آسایشگاه‌های کشور نداریم؛ هرچند امکان دارد فقط در آسایشگاه کهریزک تهران به علت رایگان بودن آن، درخواست ها زیاد باشد، اما در برخی آسایشگاه های خصوصی حتی تخت خالی هم داریم. هم اکنون برای اجرای طرح های مراقبت های در منزل، ۱۰ هزار مراقب خانگی و پنج هزار مراقب برای ویزیت در منزل فعالیت دارند.

وی در خصوص شهریه آسایشگاه‌ها نیز گفت: شهریه آسایشگاه های خصوصی ۹۰۰ تا ۹۵۰ هزار تومان در ماه است که ۵۰۰ هزار تومان آن از سوی سازمان بهزیستی به صورت یارانه پرداخت می شود.

معاون امور توانبخشی سازمان بهزیستی کشور ادامه داد: بخشی از سالمندان مبتلا به آلزایمر در خانه های سالمندان نگهداری می شوند و هرچند آمار دقیقی از آنها در دست نیست، اما طبق آمار مراکز مختلف برآورد می شود حدود ۳۰ درصد از سالمندان در خانه های سالمندان دچار آلزایمر و فراموشی از نوع متوسط به بالا هستند؛ چون آلزایمر در ابتدا ممکن است تا زمانی که به اختلالات رفتاری، عدم کنترل در فرد و مسائلی از این دست برسد، در حد یک فراموشی مختصر بوده و خفیف باشد.

به گفته وی، هم اکنون ۲۳۰ خانه سالمندان در کشور فعالیت دارند که تعدادی از آنها به طور اختصاصی به اقلیت‌های مذهبی تعلق دارد؛ یک خانه سالمندان روسی ارتدوکس، یک خانه سالمندان ارمنی، دو خانه سالمندان کاتولیک، یک خانه سالمندان یهود و یک خانه سالمندان زرتشتی از جمله خانه های سالمندان مخصوص اقلیت های مذهبی است؛ به طور کلی نیز ۱۸ هزار سالمند در مراکز شبانه روزی سالمندان، نگهداری می شوند.

وی همچنین یادآور شد: ۶۰۰ تا ۷۰۰ هزار سالمند تحت حمایت های بهزیستی قرار دارند که یکصد هزار نفر آنان در مراکز شبانه روزی و روزانه سالمندان نگهداری می شوند؛ همچنین جمعیت سالمندان بالای ۶۰ سال در کشور ۶ میلیون و ۲۰۰ هزار نفر، سالمندان بالای ۶۵ سال بیش از چهار میلیون نفر و سالمندان بالای ۷۵ سال بیش از دو میلیون نفر است که در برنامه های بهزیستی، افراد بالای ۶۰ سال، سالمند محسوب می‌شوند.

منبع: ایسنا

دی
۲۱
چند روایت کوتاه: اینجا کهریزک است، جنوبی‌ترین نقطه پایتخت
این سو و آن سو خبر
۰
,
09_big
image_pdfimage_print

زمستان است و سرمای هوا ساکنین کهریزک را خانه نشین کرده، حیاط مجموعه خالی و سوت و کور است و غیر از تعداد انگشت شماری سالمند و معلول کسی در حیاط چندین هزار متری کهریزک به چشم نمی خورد.

می‌گفت آسایشگاه خوب است اما بهترین آسایشگاه هم خانه خودِ آدم نمی‌شود، کمی اشک هم می ریخت آخر. می‌گفت فقط یک آرزو دارد و آن برگشتن در جمع خانواده‌ای است که سال‌ها برایش زحمت کشیده، اینجا بغضش حسابی ترکیده بود. خب چه کار کند؟ دلش می خواست صدای نوه‌ها در گوشش بپیچد وقتی با بازی های کودکانه شان خانه را از شادی پر می کنند. سهم کوچکی از شادی‌های این دنیا.
آسایشگاه برای پدر و مادرهای پیر و تنها همه چیز دارد جز محبتی که نبودش را با پوست و استخوان حس می کنند، درست همان زمانی که بیش از همیشه به آن نیاز دارند. دیدن اشک های پیرزنی که دلش برای دیدن خانواده اش پر می کشد یا آن پیرمردی که هنوز امیدوار است بچه ها به سراغش بیایند و سال تحویل را مثل قدیم ها دور هفت سین خانه‌اش جشن بگیرد. درست مثل روزهایی که همه دور یک سفره بودند و سرنوشت هرکدامشان با یک گوشه دنیا گره نخورده بود.

از دیدن اشک‌های پیرزن، امیدهای پدر پیر و «کِز» کردن نعمت‌های زندگی در گوشه‌ای سرد، بدنت سرد می‌شود، بغض گلویت را فشار می‌دهد و اشک درون چشمانت دو دو می‌زند. پیش خودت می گویی مگر می شود فرزندی این گونه دلتنگی پدر و مادرش را ببیند و به راحتی و زندگی شخصی خودش فکر کند؟!
وقتی مددکار آسایشگاه می گوید شاید شرایط اقتصادی خیلی از آنها را مجبور به این کار کرده، به تمام این پیرزن ها و پیرمردها آفرین می گویم که در جوانی شان با وجود تمام مشکلات فرزندانشان را بزرگ کردند و شرایط اقتصادی را بهانه ای برای طرد آنها نکردند، هرچند داماد یا عروس بی معرفت هم بی تاثیر نیست.

۱۰۰ تختخواب برای ده‌ها قلب شکسته

اینجا کهریزک است، جنوبی ترین نقطه پایتخت، جایی که ۴۴ سال قبل دکتر محمدرضا حکیم زاده سنگ بنایش را برای نگهداری از ۱۰۰سالمند و بیمار بی‌سرپرست بنا کرد، اما هرگز فکرش را هم نمی‌کرد نیم قرن بعد حتی محله کهریزک را هم به نام آسایشگاهی که او بنا نهاده بود بشناسند.
آسایشگاه ۱۰۰ تخت خوابی کهریزک حالا هزار و ۷۵۰ مددجو دارد و هزینه نگهداری سالمندان، معلولان و بیماران ام اس که در این آسایشگاه خیریه روز و شب می‌گذرانند، سالیانه از ۳۵میلیارد تومان هم گذشته است. هزینه های سرسام آوری که بیش از ۸۲ درصد از آن توسط خیرین و مردم تامین می شود و دولت سهم اندکی در اداره این بنگاه خیریه بزرگ دارد.
این روزها کمتر کسی است که نام کهریزک و پدر و مادرهای پیر و چشم انتظار ساکن در آن به گوش کسی نخورده باشد، آنهم در ایامی مانند عید سعید قربان که سیل گوشت های قربانی به کهریزک سرازیر می شود.
نذوراتی که به گفته مسئولان کهریزک بیش از نیاز سالمندان و معلولان ساکن در این خانه بزرگ است و ای کاش مردم و خیرین قدمی برای تامین دیگر هزینه‌های این موسسه خیریه بر می داشتند. از پرداخت هزینه های آب و برق و گاز که مبادا با بالا رفتن میزان بدهی ها، قطع شود تا هزینه خرید لباس و پزشک و پرداخت حقوق پرسنل.
وارد آسایشگاه که می‌شوی غم عجیبی سر تا پایت را فرا میگرد. دیدن پدر بزرگ‌ها و مادر بزرگ‌هایی که چشم انتظار بر روی نیمکت‌های آهنی و سرد روز و شب سر میکنند و هیچکس نمی‌داند در این هوای سرد، کدامین سال‌های زندگی را با حسرت مرور می‌کنند. شاید به تولد بچه‌ها فکر می کند، یا روز ازدواجشان. شاید به روزی فکر می کند که پسرش اولین بار راه رفت، با همان پاهای کوچکی که حالا بزرگ شده اند و او را در این گوشه از دنیا به حال خودش رها کرده اند.

پیرمردی با رکوردی عجیب در کهریزک

زمستان است و سرمای هوا ساکنین کهریزک را خانه نشین کرده است، حیاط مجموعه خالی و سوت و کور است و غیر از تعداد انگشت شماری سالمند و معلول کسی در حیاط چندین هزار متری کهریزک به چشم نمی خورد.
اتفاقی با «نقی» یعنی قدیمی ترین مهمان کهریزک برخورد می کنیم. او تنها مستاجر آسایشگاه است که از سالروز تاسیس آنجا تا امروز میمان کهریزک بوده است؛ ۴۴سال زمان کمی نیست برای تنها بودن.
نقی معلول جسمی حرکتی است و علاوه بر این به سختی می تواند صحبت کند. یکی از پرسنل آسایشگاه حرف های نقی را برایمان ترجمه می کند. اینکه از همان روز اول همراه دکتر حکیم زاده به کهریزک آمده و امسال چهل و چهارمین سالی است که حضورش در کهریزک را جشن می گیرد اما دقیقا نمی داند که چندسال دارد.
نقی از دار دنیا هیچ ندارد. نه قوم و خویش، نه مال و اموال. او تنهایی اش را در تمام این سال ها با خدا قسمت کرده است.
پرستارش می گوید: نقی هر سال سه ماه روزه است و رفاقتش با خدا سر دراز دارد. او را شخصِ دکتر حکیم زاده موسس آسایشگاه کهریزک به اینجا آورده و حالا قدیمی ترین مددجوی کهریزک است. نقی در این دنیا هیچ دوست و آشنایی ندارد اما خیرین و مردمی که هر از گاهی به دیدن ساکنین کهریزک می آیند نقی را مثل یک پدر یا برادری مهربان دوست دارند. حیف که دوست نداشت تصویری از او منتشر شود.

اینجا جمع مردان تاریخ جمع است

به آسایشگاه مردان می رسیم، جمع پدر بزرگ های تنها! پدرهای دیروز که خانواده‌ای اتکایش به بازوانشان بود و امروز آنقدر تنها مانده اند که باید روز و شب درگوشه‌ای از آسایشگاه به سر کنند.
پیرمرد، لاغر و نحیف روی نیمکت، بی تفاوت به سرمای زمستان نشسته است. پرستار میگوید بابا هشت سالی هست که اینجاست، می دانی شغل بابا چه بوده؟ بابا معلم تاریخ جغرافیا بوده و شاگردهایش الان هرکدام برای خودشان کسی شده اند.اینجا جمع مردان تاریخ جمع است، اما معلم تاریخ هم دارند.
پیرمرد با سردی نگاه می کند، دلش خون است، از بی مهری ها. میگوید وقتی سکته کردم نگهداری از من سخت بود. اما الان با هشت سال پیش خیلی فرق کرده ام. کارهایم را خودم میکنم ولی بازهم کسی سراغم نمی آید… بغض می‌کند و با حسرت از پسر نداشتنش می‌گوید و آهی می‌کشد که ای کاش پسر داشتم و به خاطر حمام کردن و کارهای دیگر کارم به آسایشگاه نمی کشید.

حرف هایمان هنوز تمام نشده بود که داوود از راه می رسد. داوود ۳۰ ساله به نظر می رسد و معلولیت ویلچرنشینش کرده است. داوود را کوهی از انرژی می بینم، پر از دغدغه و امید. می گوید فکرم درگیر است؛ فصل امتحانات دانشگاه است و باید برای امتحانات بخوانم. از آنطرف مسابقات شطرنج هم داریم و باید تیمم را بچینم.
هزینه دانشگاه داوود و امثال او، خرج رفت و آمدش تا دانشگاه و دیگر هزینه های سرسام آور را مردم می دهند؛ خیرینی که حتی نامی از آنها برده نمی شود، تا معلولیت برای امثال داوود تبدیل به محدودیت نشود.

آشنایی با پیرمرد مشهور تلگرامی

وارد سالن آسایشگاه که می شویم، چهره مهربان پیرمردی خندان برایم آشنا به نظر می رسد. چند دقیقه ای فکر می کنم و ناگهان کلیپی کوتاه که چندی پیش در فضای مجازی دست به دست می شد مقابل چشمانم مرور می شود.

پیرمردی دوست داشتنی که می گفت:«دخترم، هرکجایی که هستی، من تو کهریزکم… شماره تلفنی، خودت بیا، بخش یک اتاق ۵٫٫٫٫»

آن روزها کلیپ پیرمرد اشک خیلی ها را در آورده بود. اشک آنهایی که پدرهایشان دیگر بینشان نبودند و حاضر بودند تمام دار و ندارشان را بدهند اما یکبار دیگر پدر را در آغوش بگیرند. همان روزها خیلی ها به دیدن پیرمرد آمدند اما از دخترش خبری نشد.

پیرمرد مهربان است و خوش برخورد. سوهانی صدایش می زنند.

سوهانی با اینکه هفت سالی است مهمان کهریزک است اما روحیه ای طناز دارد.۷

سال پیش دخترش او را به تحویل آسایشگاه داده و رفته است.

می پرسم راستی بابا جان دخترت بالاخره آمد یا نه؟ خنده ای می کند و می گوید: نه هنوز نیامده است.
پرستار به آرامی می گوید: هیچ خبری از دخترش نیست، معلوم نیست زنده باشد یا نه. اگر زنده بود حتما پیدایش می کردیم ولی دختری در کار نیست، سوهانی اینجا تنهاست، تنهای تنها.

پیرمرد مشهور تلگرامی در کهریزک +عکس

مردم کهریزک را تنها نگذاشته اند

اینها اما یک روی سکه است، روی دیگرش را هم باید دید، باید دید که مردم می آیند و با جان و دل کمک می کنند و مهر می ورزند و همراز اهالی اینجا می شوند. اسپانسرها هم هستند که بی چشمداشت کمک می کنند و توقع سلفی و نام و امضا ندارند.
مدیران اینجا هم حواسشان جمع است و نمی گذارند هر فرد و گروه و شرکتی برای کمک کردن، خودشان را تبلیغ کنند و ده برابر رقمی که اینجا هزینه کرده اند، سود مادی و معنوی برای خودشان ایجاد کنند.
مهندس علینقی را در همین حوالی و در میان آمد و رفت های این آدم ها که الحمدلله قلیل و رو به کاهش نیستند، می بینم. طبق معمول همه آنهایی که اینجا می آیند، چشمانش خیس شده اما در همان حال، مشغول خنده و گفتگو با تعدادی از اهالی قدیمی اینجاست. مثل خیلی ها که اینجا می آیند، تمایلی به توضیح دادن درباره کمک ها و برنامه هایش ندارد اما مثل ساکنان خونگرم کهریزک، از همه می خواهد اگر کمک مادی هم از دستشان بر نمی آید، ساعتی قدم زدن در این مجموعه و ملاقات با پدرها و مادرهای ایرانی را از دست ندهند.
دیگرانی هم هستند که مهمانهای دائمی اینجا هستند. علی آقا که تمایل به گفتن فامیلش ندارد، برایمان می گوید که به دیدار این عزیزان عادت کرده و گویی جزئی از خانواده شان شده، بارها و بارها در ماه اینجا می آید و حسابی سبک می شود، درست مثل اشک هایی که آدمی در آغوش پدر و مادرش می ریزد.

پیرمرد عروسکی که روزی میلیاردر بود

درست روبروی اتاقی که سوهانی با فکر دختر و نوه هایش روز و شب ها را به سر می کند، پیرمرد عروسکی خانه دارد. ۸۰ ساله است اما تمام دار و ندارش از دنیا عروسک های رنگارنگی است که دور تا دور تخت خوابش چیده است.
آقای فرونچی مهربان است و مهمان نواز. آنقدر که به زور دستمان را می گیرد و داخل اتاقش می برد. از عکس های دوران جوانی اش تا عروسک های بی جانی که حالا همدم و مونسش شده اند را یک به یک نشانمان می دهد.


قصه فرونچی قصه پردردی است. مرد ثروتمندی که حالا همه به پیرمرد عروسکی می شناسندش. هنوز هم حال و روزش به هم می ریزد وقتی یاد روزی می افتد که دو پسرش خانه بزرگ و تمام دارایی اش را به نامشان زدند و پیرمرد را تنها و بی کس رها کردند و رفتند.حالا یکی از پسرها تکنسین هواپیما است و دیگری تکنسین کشتی های مسافربری. هر دو از ایران رفته اند و فرونچی را با عروسک هایش تنها گذاشته اند.

قصه عروسک هایش هم شنیدنی است. پرستار می گوید: وقتی بابا را به آسایشگاه آوردند آنقدر افسرده بود که کلامی حرف نمی زد. به توصیه روانشناسان دو تا عروسک به بابا دادیم و گفتیم سعی کن با این عروسک ها حرف بزنی. یک شب بالاخره بغضش ترکید و یک دل سیر گریه کرد. از آن به بعد توانست حرف بزند و به همین خاطر هرکس به دیدنش می آید برایش عروسک می آورد!

چشم بر هم زدنی کافی است تا متوجه شویم قریب ۴ ساعت است در این مجموعه قدم زده و اشک ها و لبخندهای پدربزرگ ها و مادربزرگ های دوست داشتنی را از نزدیک لمس کرده ایم. باید رفت اما هنگام خروج، غمی در چهره هر ساکن اینجا که رفتن مراجعه کننده ای را می بیند، موج می زند. شاید باید بلند فریاد می زدیم که زود باز میگردیم، سریعتر از قبل و این بار با همراهانی بیشتر، شاید با آدم هایی از جنس فرزندان شما.

منبع: رکنا

دی
۱۴
بهزیستی برای مناسب‌سازی خانه نیم میلیون معلول و سالمند پول ندارد
این سو و آن سو خبر
۰
, ,
pic-1108-1430548705
image_pdfimage_print

معاون امور توانبخشی سازمان بهزیستی کشور ضمن بیان آنکه خانه ۵۰۰ هزار معلول و سالمند نیازمند مناسب سازی است گفت: برای رفع حداقل نیازهای معلولان و سالمندان در زمینه تجهیزات توانبخشی سالانه ۱۶۰ میلیارد تومان نیاز است که در حال حاضر چشم انداز بودجه توانبخشی کشور مناسب نیست.

حسین نحوی‌نژاد در نشست خبری که امروز به مناسبت رونمایی از سامانه پیامکی معبر برگزار شد اظهار کرد: متاسفانه در حال حاضر ضمانت اجرایی خوبی برای مناسب سازی محیط در قانون حمایت از حقوق معلولان فعلی وجود ندارد، این در حالیست که در لایحه اصلاحی این قانون که در حال حاضر در مجلس در دست بررسی است الزامات و تکالیف خوبی در این زمینه گذاشته شده است.

وی افزود: در آئین نامه اجرایی این قانون آمده است که ظرف یک سال نماهای ساختمانی و ظرف دو سال باید تمام ساختمان‌ها مناسب سازی شود.

نحوی نژاد در ادامه عنوان کرد: بخشی از وابستگی معلولان از آنجایی نشات می‌گیرد که این افراد امکان حمل و نقل شهری و یا جابجایی در منزل خود را ندارند این در حالیست که اگر این شرایط محقق شود حتی ممکن است معلولان شدید نیز دیگر نیازمند مراقب نباشند، با این وجود باید اعلام کنیم که در حال حاضر این امکانات در خیلی از آسایشگاه‌ها نیز وجود ندارد.

معاون توانبخشی سازمان بهزیستی کشور ادامه داد: به همین دلیل به صورت پایلوت با در نظر گرفتن اعتباری خاص آسایشگاه کهریزک و منزل چند تن از معلولان را و همچنین برخی از خودروهای پلاک ویژه معلولان را مناسب سازی کردیم و در سال آینده این طرح را به صورت کشوری اجرا خواهیم کرد.

نحوی نژاد همچنین با تاکید بر آنکه وسایل مورد نیاز معلول در خانه محدود به تامین ویلچر، عصا و سمعک نیست گفت: در حال حاضر وسایل ای دی ال هم به امکانات توانبخشی معلولیت اضافه شده به این معنا که دستگیره در منازل، نحوه استفاده از سرویس بهداشتی و سایر نیازهای فرد معلول در خانه وی مکانیزه شود.

وی تصریح کرد: در سال جاری ۲ میلیارد تومان برای این برنامه اختصاص داده شد و این در حالیست که ۵۰۰ هزار معلول و سالمند با معلولیت شدید در کشور داریم که ۹۰ درصد آنها از مراقب خانگی برخوردارند و باید برای آنها نیز امکاناتی را فراهم کنیم. به این ترتیب اکنون مسئله رفع نیازهای روزمره معلولان در منازل آنها در بهزیستی مطرح و پیگیری می‌شود.

معاون توانبخشی سازمان بهزیستی کشور تاکید کرد: این امکانات برای همه ۶ میلیون سالمند کشور مهیا نخواهد شد بلکه فقط برای مددجویان بهزیستی محقق می‌شود و در زمان اجرای این برنامه هم به آن دسته از معلولانی که دارای معلولیت شدید بوده و نیاز مالی بالا دارند و یا تنها زندگی می‌کنند کمک مالی بیشتری ارائه می‌شود.

وی ادامه داد: هدف بهزیستی مناسب سازی ۵۰۰ هزار منزل معلول و سالمند است که برای هر منزل ۱ میلیون تومان اعتبار نیاز داریم. به این ترتیب ۵۰۰ میلیارد تومان اعتبار مورد نیاز این طرح است و این اعتبار با بودجه توانبخشی که در کل ۶۰۰ میلیارد تومان بوده تقریبا برابری می‌کند؛ به این ترتیب برای رفع حداقل نیازهای معلولان و تجهیزات توانبخشی آنها حداقل سالانه ۱۶۰ میلیارد تومان مورد نیاز است.

نحوی نژاد همچنین با بیان آنکه بودجه مناسب سازی کشور در سال آینده ۵ میلیارد تومان در نظر گرفته شده است گفت: بودجه مناسب سازی سال آینده ۵ میلیارد تومان بوده که نیازمند تامین اعتبار است. با این حال چشم انداز بودجه توانبخشی سال آینده مناسب نیست.

به گفته معاون توانبخشی سازمان بهزیستی کشور در حال حاضر ۳۴۰ هزار نفر در حوزه توانبخشی شامل معلول، سالمند و بیماری روانی مزمن مستمری بگیر بوده و ۱۵۰ هزار نفر نیز پشت نوبت دریافت خدمات این سازمان هستند.

منبع: ایسنا

تیر
۴
تاکید خانه امن برضرورت برنامه‌ریزی درحمایت از زنان بیوه 
این سو و آن سو خبر, خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , ,
news13535_5822
image_pdfimage_print

بیست و سه ژوئن «روز جهانی زنان بیوه» نام‌گذاری شده است چرا که به خصوص در کشورهای در حال توسعه زنان از اقشار آسیب پذیر اجتماع محسوب می‌شوند و با تبعیض‌های مضاعف فرهنگی و حتی قانونی روبرو هستند. در چنین روزی باید بر ضرورت برنامه ریزی دولت ایران درایجاد نهادهای حمایتی از زنان بیوه به ویژه سالخوردگانی که این دوره را سپری می‌کنند تاکید کرد و به همین مناسبت است که سازمان ملل متحدد به منظور حمایت از حقوق و آزادی‌های اساسی‌شان در جوامع مختلف کشور‌های عضو را دعوت به همکاری می‌کند.

به نظر نمی‌رسد در جمهوری اسلامی ایران آمار و اطلاعات دقیقی از تعداد و سن و وضعیت زندگی و اوضاع اقتصادی این زنان موجود باشد. زنانی که به دلیل قانونی بودن سن ازدواج زیر ۱۸ سال‌گاه بیوگی را از کودکی تجربه می‌کنند و در جامعه بی‌درو پیکر امروز که از اوضاع نابسامان اقتصادی به سر می‌برد از امنیت لازم برای زیست اولیه و اشتغال امن بدون آنکه تحت فشار و آزار‌های جنسی قرار بگیرند بهره‌مند باشند.

از دولت جمهوری اسلامی ایران انتظار می‌رود با توجه به ارزش‌هایی که خود را به آن متعهد می‌داند و از رسانه‌ها و دستگاه‌های تبلیغاتی بر این ارزش‌ها تاکید می‌کند برنامه‌ریزی برای زنان بیوه را در صدر اولویت‌های فرهنگی و اجتماعی خود قرار داده و به جای صرف بودجه برای ترویج شعار سبک زندگی اسلامی در عمل از چنین سبکی برای حمایت از این زنان مدل سازی کند تا جامعه به جای شعار در عمل با بهبود وضعیت این زنان روبرو شود. به خصوص در جامعه ما که بسیاری از دختر بچه‌ها قبل از رسیدن به بلوغ بیوه می‌شوند.

۲۳ ژوئن «روز جهانی زنان بیوه» نام‌گذاری شده است. چرا که بر طبق برآوردهای ملل متحد، به طور تقریبی در تمامی ‌کشور‌ها، بالغ بر ۷ تا ۱۶ درصد کل جمعیت زنان بالغ را زنان بیوه تشکیل می‌دهند و به این ترتیب ملیون‌ها زن در سراسر جهان و در ایران با پدیده فقر، آزار و اذیت جنسی و جسمی و روانی، بی‌خانمانی، آداب و رسوم غلط و حتی قتل‌های ناموسی، افراط گرایی، منع از ازدواج مجدد و یا ازدواج اجباری، مالکیت و دخل و تصرف در اموال و حتی سو استفاده روبرو می‌شوند.

از مصادیق دیگری که زنان بیوه از آن رنج می‌برند فقدان دسترسی به سلامت و بیمه، استاندارهای اولیه زندگی و حتی حق حیات و کرامت انسانی است. حقوقی که با آموزش و تبلیغ و فرهنگ سازی می‌توان بخش عمده‌ای از مشکلاتی که این زنان با آن روبرو هستند کاهش داد و جامعه را با حقوق این زنان آشنا کرد.

دبیرکل ملل متحد در پیام سال ۲۰۱۶ به مناسبت چنین روزی بر لزوم حمایت از حقوق زنان بیوه در سراسر جهان تأکید کرد و خاطرنشان کرد: وقتی فردی، شوهرش را از دست می‌دهد، نباید حقوق خود را نیز از دست بدهد چرا که تعداد ۲۴۵ میلیون زن بیوه در سراسر جهان بسر می‌برند که تقریبا نیمی از آنان در فقر زندگی می‌کنند. اغلب خانواده‌ها و جوامع بر زنان بیوه داغ ننگ می‌زنند. بسیاری از آنان به دلیل سن یا جنسیت از تبعیض زنج برده و با سوءاستفاده جنسی و جسمی زندگی کرده‌اند.

بانکی مون در ادامه می‌گوید: زنان بیوه سالمند اغلب پس از یک عمر کار سخت اما بدون دستمزد، سرمایه اقتصادی اندکی دارند. حتی در کشورهای توسعه یافته، ارزش حقوق بازنشستگی زنان حدود ۴۰ درصد کمتر از مردان است. زنان بیوه جوان به عنوان سرپرست خانوار و مسئول نگهداری فرزندان، با چالش‌های دیگری روبرو هستند و فرصت‌های اقتصادی بسیار محدودی دارند.

حال این پرسش اساسی از مقامات جمهوری اسلامی از گذشته تا کنون و همان‌هایی که امروزقدرت تصمیم گیری دارند وجود دارد که شما برای بهبود وضعیت زنان بیوه چه کرده‌اید؟ زنان بیوه جوان به دلیل فقدان برنامه ریزی شما از چه مشکلاتی رنج می‌برند و از چه فرصت‌هایی محروم هستند؟

کدامین برنامه حمایتی به عنوان دستورکار در سیاست گذاری عمومی دولت جمهوری اسلامی وجود دارد و عواقب چنین کم کاری و اهمالی بر جامعه ایران چیست؟

 خانه امن از مسوولان دولتی به ویژه رییس قوه مجریه آقای حسن روحانی می‌خواهد اندکی به اهمیت این موضوع و عواقب بی‌برنامگی و سامان دهی برای زنان بیوه فکر کنند و چنانچه خود نیز به اهمیت آن پی بردند دربرنامه ریزی و همراهی با برنامه‌های بین المللی همراه شده و ارگان‌های ذی ربط را به پیگیری ویژه این مهم ترغیب و دستورات لازم را صادر کنند.

شاید اگر یک فقره از اختلاس‌های مالی که درسال‌های گذشته اقتصاد ایران را با فروپاشی مواجه کرده به این فقره اختصاص می‌یافت گزارش دولت ایران به ملت و سازمان ملل متحدد می‌توانست به عنوان یک نمونه موفق در منطقه و جهان بدرخشد.