صفحه اصلی  »  سازمان ملل متحد
image_pdfimage_print
آذر
۲۱
۱۳۹۶
پیام دبیرکل سازمان ملل متحد
آذر ۲۱ ۱۳۹۶
این سو و آن سو خبر
۰
, , , , ,
shutterstock_525709147
image_pdfimage_print

Photo: Rawpixel.com/shutterstock.com

یکشنبه ۱۰ دسامبر روز جهانی حقوق بشر بود. به همین مناسبت آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد، پیامی صادر کرد. متن کامل این پیام به این شرح است:

بزرگداشت امسال روز جهانی حقوق بشر یادآور  شروع جشنی یک‌ساله است، چرا که هفت دهه از تصویب یکی از درخشان‌ترین و گسترده‌ترین توافق‌نامه‌های بین‌المللی می‌گذرد. اعلامیه جهانی حقوق بشر برابری و کرامت همه انسان‌ها را تایید می‌کند و تصریح می‌دارد وظیفه اساسی همه دولت‌هاست که شرایطی فراهم کنند تا مردم از آزادی‌ها و حقوق غیرقابل‌انکار خود بهره‌مند شوند.

همه ما حق آزادی بیان داریم تا بتوانیم در تصمیم‌گیری‌هایی که بر زندگی ما تاثیر می‌گذارند، مشارکت کنیم. همه ما حق داریم که به دور از تمامی اشکال تبعیض زندگی کنیم. ما صاحب حقوقی چون حق تحصیل، بهداشت و سلامت، حوزه خصوصی، عدالت، فرصت‌های اقتصادی و برخورداری از استاندارد مناسب زندگی هستیم. این‌ها سنگ بنای توسعه پایدار و ایجاد جوامع مسالمت‌جو هستند.

از زمان ابلاغ این اعلامیه جهانی، حقوق بشر همراه با توسعه و صلح یکی از ارکان سازمان ملل بوده است. اگرچه با تصویب این اعلامیه نقض حقوق بشر پایان نیافت، اما به مردم بی‌شماری کمک کرد تا به آزادی و امنیت بیشتری دست یابند.  همچنین به جلوگیری از نقض حقوق بشر، دستیابی به عدالت و تقویت قوانین و ضوابط ملی و بین‌المللی حقوق بشری کمک شایانی کرده است.

با وجود این پیشرفت‌ها، اصول بنیادین حقوق بشر در مناطق مختلف به چالش کشیده شده‌اند. ما شاهد افزایش دشمنی با حقوق بشر و مدافعان آن از سوی کسانی هستیم که به دنبال سود بردن از بهره‌کشی و اختلاف میان مردم هستند. همچنین شاهد نفرت، سنگدلی، عدم تحمل و دیگر اقداماتی هستیم که همه ما را تهدید می‌کند.

در روز جهانی حقوق بشر، می‌خواهم از مدافعان و حمایت‌گران شجاع حقوق بشر شامل کارکنان سازمان ملل قدردانی کنم که همیشه و در هر شرایطی تلاش می‌کنند تا حقوق بشر را در سراسر جهان تقویت کنند. از همه مردم و رهبران جهان می‌خواهم تا با حمایت از تمام ابعاد حقوق بشر شامل حقوق فرهنگی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و مدنی از ارزش‌هایی پشتیبانی کنند که امید ما به جهانی عادلانه‌تر، امن‌تر و بهتر برای همه را زنده نگه می‌دارد.

آذر
۱۷
۱۳۹۶
پیام دبیر کل سازمان ملل متحد «آنتونیو گوترش»
آذر ۱۷ ۱۳۹۶
این سو و آن سو خبر
۰
, , , , ,
گوترش
image_pdfimage_print

Photo: UN/ António Guterres

دبیر کل سازمان ملل متحد، آنتونیو گوترش، به مناسبت روز بین‌المللی مقابله با خشونت علیه زنان و کمپین جهانی شانزده روز فعالیت در برابر خشونت جنسیتی پیامی صادر کرد. متن کامل پیام را در زیر مشاهده کنید:

هر زن و دختری حق دارد در جهانی عاری از خشونت زندگی کند. با این حال نقض حقوق بشر به شیوه‌های گوناگون در هر جامعه‌ای رخ می‌دهد و به ویژه زندگی افراد آسیب‌پذیر و افرادی که به حاشیه رانده شده‌اند را تحت تاثیر قرار می‌دهد. در سراسر جهان از هر ۳ زن بیش از یک نفر خشونت فیزیکی یا جنسی را در زندگی تجربه کرده، ۷۵۰ میلیون زن قبل از ۱۸ سالگی ازدواج می‌کنند و بیش از ۲۵۰ میلیون مورد ختنه زنانه قرارمی‌گیرند.

فعالان حقوق زنان به گونه‌ای هشدار‌دهنده آماج حملات قرار گرفته‌اند و خشونت علیه زنانِ سیاستمدار مانع پیشرفت حقوق مدنی، سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی زنان شده است.

حال همه‌ ملت‌ها تایید می‌کنند که خشونت علیه زنان، از جمله آزار و اذیت و اقدامات خطرناک، مانع اصلی در تحقق حقوق بشر و چالشی مستقیم در برابر حضور و مشارکت زنان در صلح پایداراست. بدون برخورد با آن، هرگز دستور کار ۲۰۳۰ برای توسعه پایدار را برآورده نخواهیم کرد.

اکنون زمان آن فرارسیده اقدام دسته جمعی خود را به کار گیریم تا یکسر به خشونت علیه زنان و دختران پایان دهیم. این امر مستلزم همکاری همه کشورها، مناطق وجوامع  برای حرکت هم‌زمان به سوی هدفی واحد است.

سازمان ملل متحد به طرق مختلف به مساله خشونت علیه زنان می‌پردازد، از جمله: صندوق اعتماد سازمان ملل متحد برای پایان دادن به خشونت علیه زنان،«اقدام ویژه» با همکاری اتحادیه اروپا برای متحد کردن تلاش‌های ما با تلاش‌های دولت‌های ملی و جامعه مدنی، و اقدام جهانی سازمان ملل متحد برای ایجاد شهرهای امن و فضاهای عمومی امن.

علاوه بر این سیاستِ من مبنی بر عدم تحمل آزار و اذیت جنسی در سازمان ملل، بخشی از استراتژی برابری جنسیتی است که در ماه سپتامبر ارائه شد. در عین حال متعهد هستیم تا نهضت «اتحاد برای محو خشونت علیه زنان» را با عنوان جدید «اتحاد تا ۲۰۳۰» ادامه دهیم.

حال زمان آن فرا رسیده همگی اقدامی واحد انجام دهیم تا زنان و دختران در جهانی عاری از اذیت و آزار، اقدامات خطرناک و سایر گونه‌های خشونت زندگی کنند.

آذر
۱۱
۱۳۹۳
نگاهی به خشونت خانگی علیه زنان و کودکان معلول، به مناسبت روز جهانی معلولین
آذر ۱۱ ۱۳۹۳
خشونت خانگی و حقوق
۰
, , , , , ,
image_pdfimage_print

6013914136_e7678ea955_b

عکس: David Amsler

موسی برزین خلیفه لو- وکیل و پژوهشگر

مقدمه

بدون شک اندیشه و تفکر بشر با گذشت زمان تغییر کرده و بیش از گذشته به سوی احترام به حقوق یکدیگر حرکت کرده است. طرح گفتمان حقوق بشر در دهه های اخیر و رواج اندیشه های حقوق بشری انسان ها را بر این داشته است که به محیط پیرامون خود و انسان ها بی تفاوت نبوده و حقوق انسانی یکدیگر را در نظر گیرند. در این راستا انسان هایی که به هر دلیلی دچار نوعی معلولیت شده اند دیگر افرادی غیر عادی و فاقد حق و حقوق شناخته نمی شوند؛ بلکه از لحاظ حقوق اجتماعی و انسانی برابر با دیگر انسان ها هستند. بدین معنی که نباید موقعیت ها و حقوق اجتماعی بر مبنای انسان های سالم پی ریزی شود بلکه دولت و اجتماع باید وضعیت معلولین را در نظر بگیرند، به طوری که این افراد به دلیل معلولیت خود محروم از حقوقی که دیگر انسان ها دارند نشوند. بر همین اساس مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال ۱۹۹۲ روز سوم دسامبر را روز جهانی معلولین تعیین نمود تا فرصت و بهانه ای باشد برای توجه بیشتر به وضعیت میلیون ها معلول در جهان و دقت به حقوق آنها. علاوه بر این امر تاکنون تلاش های ارزنده ای از طرف مجامع بین المللی و دولت ها و یا سازمان ها و نهادهای غیر دولتی برای بهتر شدن وضعیت معلولین و مشارکت بیشتر آنها در اجتماع صورت گرفته است. مهمترین سند بین المللی که تاکنون در مورد معلولین به تصویب رسیده است کنوانسیون حقوق افراد دارای معلولیت است که در ۱۳ دسامبر سال ۲۰۰۶ از طرف مجمع عمومی سازمان ملل متحد به تصویب رسید. این کنوانسیون مسائل مربوط به معلولین را ذکر کرده و دولت ها را موظف به رعایت حقوق آنان نموده است و دولت جمهوری اسلامی ایران نیز در سیزدهم آذرماه سال ۱۳۸۷ این کنوانسیون را پذیرفته و بدان ملحق شده است.

علی رغم این تلاش ها هنوز هم افراد معلول از مشکلات بسیاری رنج می برند و به همین دلیل نمی توانند آن گونه که خود می خواهند زندگی کنند. یکی از مشکلات اساسی معلولین که تا کنون کمتر بدان توجه شده است انواع خشونت ها علیه آنان است. در این نوشته سعی خواهیم کرد به پدیده خشونت علیه معلولین به ویژه معلولین زن بپردازیم و راهکارهای مبارزه با آن را بیان کنیم.

تاریک ترین نوع خشونت

برخی از تحقیقات و گزارش های ارائه شده نشان می دهند که افراد معلول بیش از افراد سالم مورد خشونت قرار می گیرند. به عنوان مثال، نتایج تحقیقی که سازمان بهداشت جهانی انجام داده است بیانگر آن است که کودکان معلول تقریبا چهار برابر کودکان سالم مورد خشونت قرار گرفته اند.(۱) همچنین کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در گزارشی با عنوان « مطالعه موضوعی خشونت علیه زنان و دختران و معلولین» که به شورای حقوق بشر این سازمان در مارس ۲۰۱۲ ارائه داد، جوانب مختلف خشونت علیه زنان معلول را بررسی کرده و به نتایجی در مورد آمار چشمگیر این نوع خشونت اشاره کرده است.(۲) بالا بودن خشونت علیه زنان و دختران معلول نسبت به افراد سالم حتی مورد اشاره کنوانسیون حقوق افراد دارای معلولیت نیز قرار گرفته ، به طوری که در مقدمه آن اشاره شده است که: «زنان و دختران دارای معلولیت غالباً در معرض خطر بیشتری هم در درون و هم در بیرون خانه می باشند و مورد خشونت، آسیب، یا سوء استفاده، غفلت، یا برخوردهای ناآگاهانه، سوء رفتار و یا استثمار واقع می گردند.»

اینکه چرا افراد معلول به ویژه زنان دختران دارای معلولیت بیشتر از دیگران مورد سوء استفاده و خشونت قرار می گیرند می تواند دلایل مختلفی داشته باشد. ناتوانایی جسمی برای دفاع از خود یا فرار از موقعیت های خشونت بار، عدم درک کافی از جنسیت و مسائل جنسی به ویژه در معلولان ذهنی، وابستگی به دیگران در امور روزمره، فقدان شغل و درآمد مناسب، عدم درک کافی از بهره کشی و استثمار از جمله دلایلی است که معلولین را بیشتر در معرض خشونت خانگی قرار می دهد.

گرچه میزان بالای خشونت علیه زنان وکودکان معلول امری مشخص است، لکن بدون شک می توان گفت خشونت خانگی علیه زنان و دختران معلول پدیده ای است که به راحتی نمی توان به میزان آن پی برد. زیرا از یک طرف خشونت خانگی فی نفسه پدیده ای است که در بسیاری موارد در خانه پنهان می ماند و از طرف دیگر وقتی این خشونت علیه یک معلول اتفاق بیافتد درجه و میزان مخفی ماندن آن بسیار بیشتر می شود به جهت اینکه معلولین به دلیل شرایط جسمی یا ذهنی توان آشکارسازی آن را ندارند. بدین معنی که خشونت خانگی علیه زنان و کودکان نسبت به دیگر افراد بیشتر است در عین حال که نسبت به دیگر خشونت ها نیز مخفی تر می ماند. به همین دلیل شاید بتوان گفت خشونت خانگی علیه معلولین تاریک ترین نوع خشونت است. این امر باعث می شود که معلولی که در معرض خشونت خانگی قرار دارد نتواند از این خشونت رها شود و چه بسا ممکن است در تمام عمر خود تحت خشونت خانگی قرار گیرد.

اسناد بین المللی

 در برخی اسناد بین المللی و منطقه ای به طور مستقیم یا غیر مستقیم به خشونت علیه افراد معلول اشاره شده است. کنوانسیون حقوق کودک، کنوانسیون رفع تمامی اشکال تبعیض علیه زنان، کنوانسیون حقوق افراد دارای معلولیت، اعلامیه جهانی حقوق کودک، کنوانسیون منع شکنجه و سایر مجازات ها یا رفتارهای تحقیرآمیز غیرانسانی و ظالمانه، کنوانسیون بین‌المللی حمایت ‌از حقوق تمامی کارگران مهاجر و اعضاء خانواده‌های آنان از جمله اسنادی است که به حقوق معلولین و مبارزه با خشونت علیه آنان اشاره کرده است. مهمترین این سندها که مستقیما پدیده خشونت علیه معلولین را مورد توجه قرار داده است کنوانسیون حقوق افراد دارای معلولیت است. این کنوانسیون دولت ها را موظف کرده است که با خشونت علیه معلولین مبارزه کرده و تدابیر لازم در این زمینه را بیاندیشد.

بر اساس ماده ۱۶ این کنوانسیون:«۱-  دولت های عضو، تمامی تدابیر قانونی، اداری، اجتماعی و آموزشی یا سایر تدابیر مناسب را جهت حمایت از افراد دارای معلولیت در درون و بیرون از خانه در برابر تمامی اشکال استثمار، خشــونت و سوء استفاده از جمله در مورد جنبه های مبتنی بر جنسیت اتخاذ خواهند نمود.

‎‎‎۲- دولت های عضو تمامی تدابیر مناسب را جهت جلوگیری از تمامی اشکال استثمار، خشونت و سوء استفاده از طریق تضمین مواردی از جمله اشکال مناسب کمک های حساس جنسیتی و سنی و حمایت از افراد دارای معلولیت و خانواده ها و مراقبین آنها از جمله از طریق ارائه اطلاعات و آموزش در مورد چگونگی پرهیز، شناسایی و گزارش در مورد نمـونه هایی از استثمار، خشـونت و سوء استفاده نیز اتخاذ خواهند نمود. دولت های عضو تضمین خواهند نمود که خدمات حمایتی نسبت به سن، جنسیت و معلولیت از حساسیت برخوردارند.

‎‎‎۳-دولتهای عضو به منظور جلوگیری از وقوع تمامی اشکال استثمار، خشونت و سوء استفاده تضمین خواهند نمود که تمامی تسهیلات و برنامه های طراحی شده برای خدمت به افراد دارای معلولیت به‌طور مؤثر توسط مقامات مستقل نظارت می گردد.

‎‎‎۴- دولت های عضو تمامی تدابیر مناسب از جمله ارائه خدمات حمایتی را جهت ارتقاء فیزیکی، شناختی، بهبود روانی، توان بخشی و پیوستن مجدد اجتماعی در مورد افراد دارای معلولیت که به نوعی قربانی استثمار، خشونت یا سوء استفاده گردیده اند، اتخاذ خواهند نمود. بهبود و توان بخشی مزبور در محیطی به وقوع خواهد پیوست که بهداشت، رفاه، عزت نفس، شأن و استقلال فرد را پرورش می‌دهد و نیازهای خاص جنسیتی و سنی را در نظر می‌گیرد.

‎‎‎۵- دولت های عضو، قوانین و سیاست های مؤثر شامل قوانین و سیاست های متمرکز بر زنان و کودکان را به منظور تضمین این که مواردی از استثمار، خشونت سوء استفاده نسبت به افراد دارای معلولیت شناسایی، رسیدگی شده و در موقع مقتضی مورد پیگرد قرار گیرد، اتخاذ خواهند نمود.»

حقوق ایران

در حقوق ایران تا کنون مقرراتی در مورد معلولین به تصویب رسیده است. قانون جامع حمایت از معلولان مصوب ۱۳۸۳ مهمترین قانون داخلی در مورد معلولین است. این قانون هرچند برخی از مشکلات معلولین را مورد توجه قرار داده است اما نتوانسته گامی کافی و موثر برای احقاق حقوق معلولین بردارد. در این قانون مطلقا” به خشونت علیه معلولین اشاره ای نشده است. قانون ساختار نظام جامع رفاه و تأمین اجتماعی مصوب ۱۳۸۳ نیز موازینی را در حمایت از معلولان پیش بینی نموده است. علاوه بر این قوانین، دولت ایران کنوانسیون حقوق افراد دارای معلولیت را در سال ۱۳۸۷ امضاء و آن را پذیرفته است و متعهد شده است که آن قسمتی از کنوانسیون را که مغایر با قوانین داخلی نباشد اجرا کند. همانطور که در مبحث قبلی بدان اشاره رفت ماده ۱۶ کنوانسیون فوق حاوی مطالبی در مورد خشونت علیه معلولین است. با این وصف دولت ایران موظف است موازینی که در این ماده آمده است را رعایت کرده و تدابیر لازم را برای مبارزه با انواع خشونت علیه معلولین به ویژه خشونت خانگی علیه زنان معلول اتخاذ کند. اما با قاطعیت می توان گفت که تاکنون حکومت ایران گامی جدی برای مبارز ه با خشونت علیه معلولین برنداشته و چه در مرحله قانونگذاری و چه در عمل بدین امر توجه نداشته است. عدم نظارت کافی بر خانواده های معلولین و مراکز نگهداری معلولان و همچنین فقدان آموزش و حمایت لازم سرپرستان معلولین از دلایل خشونت خانگی علیه معلولین در ایران است. در مرحله قانونگذاری نیز مواردی مشاهده می شود که ممکن است خشونت خانگی علیه معلولین را سبب شود. به عنوان مثال بر اساس ماده ۳۰۱ قانون مجازات اسلامی تساوی در عقل از شرایط قصاص است. بدین معنی که اگر شخصی یک فرد دارای معلولیت ذهنی را به قتل برساند قصاص نمی شود و فقط به دیه و مقدار اندکی حبس آن هم در صورتی که قاضی تشخیص دهد محکوم خواهد شد. این تبعیض برخلاف شأن و کرامت انسانی است.

پی نوشت

۱٫http://isna.ir/fa/news/93010901408/

۲٫http://www.ohchr.org/documents/issues/disability/thematicstudyviolenceagainstwomengirls.pdf

آبان
۲۳
۱۳۹۳
روز جهانی بردباری ، رنسانسی برای تغییر
آبان ۲۳ ۱۳۹۳
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , , , ,
image_pdfimage_print

5621485977_161003b06f_b

عکس: Juan Manuel Cruz del Cue

فیروزه  فروزانفر – روزنامه نگار

رفع خشونت بدون ترویج بردباری ممکن نیست. اگرمی خواهیم خانه ها و خانواده هایمان بهره مند از شادی و آرامش و امنیت باشند، باید برای توسعه فرهنگ خویشتن داری و تساهل تلاش کنیم.

۱۶ نوامبر برابر با ۲۵ آبان روز جهانی بردباری است. روزی که به تعبیر بانکی مون دبیرکل سازمان ملل، راهی است برای زندگی براساس تفاهم متقابل و احترام به دیگران واعتقاد به اینکه از تنوع نباید ترسید بلکه باید آن را پذیرفت. ( ۱ )

بدون شک بردباری قوی ترین بنیان برای آشتی است. انسان های گوناگون با عقاید متکثر تنها با بردباری می توانند از سپهر عمومی تا سپهر خصوصی با یکدیگر زندگی کنند.

بردباری بی تفاوتی نیست بلکه راهی برای همزیستی مسالمت آمیز در این کره خاکی است.

بردباری مسیر مشترک ما برای داشتن جهانی بدون خشونت است که خانواده به عنوان نهاد بنیادی نقش تاثیر گذاری در شکل گیری آن بازی می کند.

گام اول محو خشونت پذیرش بردباری است و ارتقاء فرهنگ تفاهم و احترام و به رسمیت شناختن تفاوت ها الزامی است.

ستیز، ناشکیبایی، توهم و دشمنی خانه و جهان را ناامن می کند و نسلی و جهانی را از خود متاثر می سازد.

در دنیای مدرن ضرورت توجه به مدارا بیش از پیش به چشم می خورد زیرا مدارا تنها یک اصل مورد احترام نیست، بلکه ضرورتی برای صلح و رشد اقتصادی و اجتماعی همه مردم است.

ناشکیبایی از ترس و جهل ما انسان ها ریشه می گیرد. انسان های رشد یافته مسئولیت مدارا بدون در نظرگرفتن تمایز بر حسب نژاد، جنس، زبان، خاستگاه ملی، مذهب، یا ناتوانی، را بر دوش خود احساس می کنند و بر اساس آن حرکت می کنند.

پذیرفتن این حقیقت انسان‌ها، که به طور طبیعی از نظر ظاهر، وضعیت، گفتار، رفتار، و ارزش‌ها متفاوت هستند، این حق را دارند که در صلح زندگی کنند و همچنان که هستند باشند. این همچنین بدین معناست که دیدگاه یک فرد نباید به دیگران تحمیل شود.

داشتن خانه و جهان بدون خشونت ساده نیست نیاز به انضباط و اراده وتسلط بر خود دارد. هرچند که معنای آن در جوامع و بسته به نگرشی که ما به جهان داریم متفاوت است . اینکه ما همواره بین انسان ها رقابت ببینیم یا ارتباط خود با دیگر انسان ها را ارگانیک و در هم پیچیده تفسیر کنیم. همانطور که امروز میزان سنجش کشورها بر اساس میزان بردباری در اداره جامعه است، میزان سنجش روابط دموکراتیک در خانواده نیز با میزان الحراره بردباری سنجیده می شود.

انسان های بردبار به انسان های دیگر عشق و انسان های نابردبار درهراس از انسان ها به سر می برند.

بردباری فضیلتی برای انسان، خانواده، جامعه مدرن، متعادل ودموکراتیک است و صد البته طیفی از عملکرد است.

حرکتی حکیمانه برای رسیدن به سعادت و رضایت مندی در زیست انسانی و ارتباط با محیط پیرامون.

شاید به همین دلایل و ضرورت ها بود که کشورهای عضو سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد (یونسکو) در بیست و هشتمین نشست کنفرانس عمومی در پاریس از ٢۵ اکتبر تا ١۶ نوامبر ١٩٩۵ گرد هم آمدند و چنین روزی را روز جهانی بردباری معین کردند تا حسن تفاهم، گذشت و احترام به عقاید مخالف و دوستی بین تمام ملل و جمعیت های نژادی یا مذهبی را ترویج دهند.( ۲ )

امروز جهان با رشد ناشکیبایی روبروست. خشونت علیه زنان و کودکان حریم خصوصی را در معرض فرو پاشی قرار داده است. تهدید روابط توام با مدارا توسعه را با مانع جدی روبرو کرده و تروریسم و افراط گرایی امنیت خانه هایمان را تهدید می کند. تبعیض علیه زنان و کودکان آرامش را از خانه ها سلب کرده و آنها را در خطر محرومیت های روانی و اجتماعی و اقتصادی قرار داده است.

در ۲۵ نوامبر ۱۹۹۵ دولت ها درماده یک بیانیه مشترک نوشتند: مدارا توافق همگانی نیست، پذیرش امتیاز برای دیگری، گذشتن از امتیازات خود، یا بخشش و گذشت نیست. مدارا، بیش از هر چیز، گرایش ذهنی است که حاصل شناخت حقوق بشر جهانی و آزادی‌های بنیادی دیگران است. در هیچ وضعیتی این نمی‌تواند توجیه گر تخلف از این ارزش‌های بنیادی باشد. مدارا باید توسط افراد، گروه‌ها و دولت‌ها بکار رود. ( ۳ )

 مدارا مسئولیتی است که حقوق بشر، تکثرگرایی( ازجمله تکثرگرایی فرهنگی)، دموکراسی و نقش قانون را تایید می‌کند. این شامل رد کردن جزم گرایی، مطلق گرایی بوده و استانداردهای تنظیم شده در سندهای بین المللی حقوق بشر را تایید می‌کند.

 روش مدارا، هم خوان با احترام برای حقوق بشر بوده و به معنای تحمل بی عدالتی اجتماعی یا کنارگذاشتن یا تضعیف اعتقادات فرد نیست. معنای آن این است که فرد آزاد است که به اعتقادات شخصی خود پایبند بماند و بپذیرد که دیگران به اعتقادت خود پایبند بمانند. این یعنی پذیرفتن این حقیقت که انسان‌ها، که به طور طبیعی از نظر ظاهر، وضعیت، گفتار، رفتار و ارزش‌ها متفاوت هستند، این حق را دارند که در صلح زندگی کنند و همچنان که هستند باشند. این همچنین بدین معناست که دیدگاه یک فرد نباید به دیگران تحمیل شود.

در بند سوم این بیانیه آمده است که  مدارا بین افراد و در خانواده و سطوح اجتماع ضروری است. ترویج مدارا و شکل دادن به گرایشات ذهنی پذیرای صراحت، گوش کردن طرفین به همدیگر و همبستگی باید در مدرسه‌ها و دانشگاه‌ها و از طریق آموزش‌های غیررسمی در خانه و در محل کار انجام پذیرد. رسانه‌های جمعی در موقعیتی قرار دارند که نقش سازنده ای در فراهم آوردن گفتگو و بحث باز و آزاد ایفا می‌کنند، و می‌توانند ارزش‌های مدارا را اشاعه داده و خطرهای بی تفاوتی نسبت به رشد گروه‌ها و ایدئولوژی‌های ناشکیبا و متعصب را برجسته کنند.( ۴ )

 بدون تردید در این مسیر نقش آموزش برجسته است. آموزش و رسانه نقش تاثیر گذاری در توسعه فرهنگ مدارا بازی می کند. آموزش ریشه خشونت را خشک می کند و همبستگی برای بهره مندی از جامعه و خانواده دموکراتیک و تفکر نقاد و جستجو گر رافراهم می کند.

ما به بسیج همگانی برای آموزش نیازمندیم تا بنیادی قوی برای احترام و فهم متقابل در خانواده و محیط پیرامون خود ایجاد کنیم. ما برای بهره مندی از قوانینی که رویکردی منطقی در سایه روابط مسالمت جویانه در خانواده ایجاد کند نیازمند تولید دانش برای تقویت اندیشه بردباری هستیم. ما نیازمند رنسانسی در درون خود و ایجاد سنگ بنای در جامعه برای روابط برابر بین انسان ها هستیم.

نمی توان از آمار بالای طلاق ترسید و هم زمان بر طبل خشونت کوبید.

  بدون آزادی و انتخاب هم اندیشه مدارا در خانواده شکل نمی گیرد. محدودیت و نا برابری منازعه در خانواده را تشدید می کند و آمار طلاق عاطفی و غیر عاطفی مثل قارچ در جامعه رشد خواهد کرد. مدارا با دستور و نگاه سلسله مراتبی شکل نمی گیرد و ساز و کار خودش را دارد.

آنچه مسلم است بردباری را می توان آموخت و به دیگران نیز آموزش داد.

آبان
۱۳
۱۳۹۳
طرفداران نظام پارلمانی حقوق زنان و دختران را در کانون توجه قرار می دهند
آبان ۱۳ ۱۳۹۳
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , , , , ,
image_pdfimage_print

11116320723_8d37fed841_z

عکس: Photo Unit

مترجم: گ حقیقی

 سازمان ملل متحد، نیویورک –  چندی پیش صدها طرفدار نظام پارلمانی، مقامات و سیاست گذاران در اقصی نقاط جهان از ۲۳ تا ۲۵ آوریل در شهر استکهلم سوئد گرد هم آمدند، تا بر حمایت خود از حقوق زنان و نوجوانان، به ویژه حقوق مربوط به تولید مثل و باروری تأکید مجدد کنند.

 گردهمایی استکهلم ششمین کنفرانس بین المللی طرفداران نظام پارلمانی برای اجرای برنامه ICPD است که پس از گذشت ۲۰ سال از کنفرانس بین الملی جمعیت و توسعه (ICPD) اتفاق افتاد و تمرکز خود را به روابط بین مسائل جمعیت و توسعه پایدار گذاشت.

شرکت کنندگان در این گردهمایی به طور مشخص بر اهمیت حفاظت از حقوق زنان و نوجوانان و فراهم کردن آموزش های جامع در مورد گرایش جنسی و خدمات مربوط به سلامت تولید مثل در جهت  جهت ترویج رشد اقتصادی و توسعه اجتماعی تأکید کردند.

 در نتایج مکتوب حاصل از این کنفرانس، طی ” بیانیه تعهد استکهلم ” چنین آمده است: “دستیابی به توسعه اقتصادی و اجتماعی همه جانبه نیازمند قانونگذاری متناسب، سیاست گذاری های ملی و برنامه هایی است که حقوق بشر، شرافت و برابری برای همه را ضمانت و ترویج می کنند.”

 توسعه در ارتباط با حقوق دختران

در ابتدای جلسه دکتر ” باباتوندا اوسوتیمهین ” مدیر اجرایی UNFPA،  صندوق جمعیت سازمان ملل متحد، بر این نکته تأکید کرد که چگونه نقض حقوق زنان و دختران، هم پتانسیل آنان و هم پتانسیل جامعه شان را تحلیل می برد.

 او گفت: “این اصلا منطقی نیست ” که ما بگوییم، دخترها، شما آنقدر بزرگ شده اید که ازدواج کنید، آنقدر بزرگ شده اید که روابط جنسی داشته باشید و آنقدر بزرگ شده اید که بچه داشته باشید، اما آنقدر بزرگ نشده اید که دسترسی به روش های جلوگیری از بارداری داشته باشید، آنقدر بزرگ نشده اید که آموزش های گرایش جنسی ببینید، و آنقدر بزرگ نشده اید که اختیار بدن خودتان را داشته باشید.

بر اساس گزارش بررسی جهانی ICPD که کمی پیشتر در سال جاری منتشر شد، بین حقوق دختران، سلامت خانواده آینده شان و موفقیت اقتصادی کشورشان رابطه مستقیمی وجود دارد.

” هیلوی انگستروم”، وزیر سوئدی سازمان وزارت توسعه همکاری بین الملل بر این نکته تأکید مضاعف کرد و گفت: “بهداشت و درمان جنسی و باروری مؤثر برای زنان اهمیت بسزایی دارد… و به نفع اقتصاد است.”

 اما شرکت کنندگان در این گردهمایی مدعی بودند که تداوم ازدواج با کودکان، قطع یا بریدن اندام جنسی زنان (ختنه زنان)، بارداری نوجوانان، خشونت و تبعیض جنسیت محور نشان می دهد که به این مسائل اولویت  لازم برای رسیدگی داده نشده است.

متعهد به تغییر

شرکت کنندگان در بیانیه تعهد که در پایان این گردهمایی نوشته شد سوگند خوردند که برای تغییر تلاش کنند. در بیانیه تعهد ذکر می شود: “ما نگران این هستیم که با وجود دستاوردهای ۲۰ سال گذشته، این دستاوردها برای همه به شکل یکسان تجربه نشده باشند و تعداد قابل ملاحظه ای از مردم همچنان در شرایط فقر شدید زندگی کنند، بدون این که حقوق انسانی و آزادی های اولیه شان تحقق یابند.”

در میان تعهدهای متعدد درج شده در نتایج کنفرانس تعهد به “ترویج دسترسی به سلامت و حقوق جنسی و باروری برای همه، از جمله بهداشت و درمان، سلامت جنسی و باروری باکیفیت، و خدمات درمانی جنسی و باروری متناسب برای نوجوانان تاکید شد .  همچنین در این بیانیه بر برداشتن موانع اجتماعی و مقررات قانونی که بر دسترسی به اطلاعات و سلامت باروری و خدمات ویژه بر سر راه نوجوانان قرار دارد توجه شد و علاوه بر آن دسترسی به روش های پیشگیری و طیف گسترده ای از روش های مدرن برنامه ریزی خانواده و پیشگیری اضطراری طبق پیشنهاد سازمان بهداشت جهانی ضمانت شد.”

شرکت کنندگان همچنین توافق کردند که “هرجا قانون اجرا نشود و حمایتی برای پیشگیری و تأدیب جنایت های ناشی از نفرت انجام نشد، امضاء کنندگان بیانیه تعهد بدون توجه به نوع، ازآن قانون حمایت کنند و قدم های مؤثر برای محافظت از همه آدم ها از هر قوم و رنگی در برابر تبعیض، بدنام سازی و خشونت بردارند.”

 این گردهمایی سه روزه توسط”  UNFPA”  و “جبهه اروپایی جمعیت و توسعه ” به همراه پارلمان سوئد و  پارلمان سوئدی متشکل از تمام احزاب در رابطه با حقوق و سلامت جنسی و تولید مثل و وزارت خارجه  برای سلامت و حقوق سوئد سازماندهی شده است

 منابع مرتبط:

– See more at: http://unfpa.org/public/home/news/pid/17214#sthash.bEOnh7GE.dpuf

مهر
۲۳
۱۳۹۳
روز بین المللی زنان روستایی: آیا ۲۰میلیون زن می‌توانند یک قاره را نجات دهند؟
مهر ۲۳ ۱۳۹۳
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , ,
image_pdfimage_print

CIFOR

عکس: CIFOR

هدف سازمان ملل متحد از برگزاری روز جهانی زنان روستایی، پرداختن به نقش یک‌ چهارم جمعیت زمین در توسعه اقتصاد کشاورزی، امنیت غذایی و زدودن خطوط فقر چه در جوامع توسعه‌ یافته و چه در حال توسعه است. زنانی که  نفش بسزایی در جمع‌آوری محصول، نگهداری از دام، تأمین غذا، آب و سوخت، و فعالیت‌های بیرون از مزرعه همچون نگهداری از کودکان، سالمندان و بیماران دارند.

الن جانسون سیرلیف، رئیس جمهور لیبریا می ‏گوید: “روشن است اگر شما به مسائل زنان رسیدگی می ‏کنید، باید به زنان روستایی بپردازید. قسمت اعظم زنان ما در نواحی روستایی زندگی می‏ کنند. آنها ملت را تغذیه می‏ کنند. بیشتر کارهای کشاورزی و قسمت اعظم کارهای مربوط به خرید و فروش محصولات غذایی بر عهده آنهاست.” وی در بزرگداشت زنان روستایی در رم و در سال ۲۰۱۲ توجه به زنان روستایی را شرط توسعه پایدار دانست.

اما برای ماری سادرا، کشاورزی در “ریفت والیِ “ کنیا، هیچ‏ کدام از حقوق فراگیری که زنان طی چند سال اخیر به دست آورده اند، اهمیتی ندارد مگر اینکه او خود بتواند مالک زمینی باشد که روی آن کار می‏ کند.

وی می گوید : “از ابتدای ازدواجم، مشکل اصلی من داشتن زمین و عدم کنترل آن بوده است. من می ‏خواهم بر آن زمین کنترل داشته باشم تا هم خودم و هم فرزندانم احساس امنیت کنیم.”

همسر ماری می گوید: “اگر ماری مالک زمین باشد، مرا ترک خواهد کرد؟ من دوست ندارم با چنین چیزی مواجه شوم. من می‏ دانم که فرهنگ من باید تغییر کند؛ زیرا زنان انسان هستند، اما من هنوز آمادگی آن را ندارم.”

۱۵ اکتبر روز بین المللی زنان روستایی است. نهاد سازمان ملل پس از تصویب قعطنامه ۱۳۶٫۶۲ سازمان ملل در دسامبر ۲۰۰۷، روز ۱۵ اکتبر را به عنوان روز جهانی زنان روستایی اعلام کرد ونهاد زنان ملل متحد از سال ۲۰۱۲، برنامه‌هایی با سازمان برنامه جهانی غذا و کشاورزی برای توانمند سازی زنان روستایی فقیر از طریق اقدامات اقتصادی و تأمین غذایی اجرایی نموده است. برخی از این اقدامات با اهداف توانمند سازی زنان روستایی برای پیگیری حقوقشان به زمین، مالکیت، فرصت‌ها و انتخاب‌هایشان انجام می‌گیرد.

برنامه‌های سازمان ملل

به مناسبت روز جهانی زنان روستایی امسال، بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل، در پیامی ‌زنان روستایی را نیروی عظیمی‌ در راستای نیل به توسعه جهانی دانست. وی توجه به این گروه را برای نیل به اهداف توسعه هزاره، توسعه پایدار، و توافقات آب و هوایی جهانی مهم ذکر کرد.

 دبیرکل سازمان ملل مواجهه زنان با بلایای طبیعی، منابع طبیعی و فقر را دلیل اهمیت بیشتر جایگاه آنان دانست و بر لزوم توانمندسازی زنان روستایی به منظور مبارزه با فقر، گرسنگی، تغییرات آب و هوایی، و فرسایش زمین، از طریق تأمین منابع بیشتر برای آنان تأکید کرد.

در این روز، نهاد زنان سازمان ملل نیز با برگزاری برنامه‌های سالانه خود به بزرگداشت نقش زنان روستایی در توسعه جوامع و مبارزه با فقر می‌پردازد. این نهاد با اکران فیلم مستند «توزیع: آیا ۲۰میلیون زن می‌توانند یک قاره را نجات دهند؟» و معرفی موضوع «هیچ‌کس را پشت سر مگذار: همه با هم برای رفع فقر مطلق بیندیشیم، تصمیم بگیریم و عمل کنیم» در روز جهانی غذا، به بزرگداشت جایگاه زنان روستایی خواهد پرداخت.

آنچه در گرامی داشت چنین روزی قابل اهمیت است مسائل زنان روستایی است که قابل انطباق با مسائل زنان شهری نیست و اساساً آنچه به عنوان مسائل و دغدغه‌های زنان در شهرها مطرح می‌شود، به کلی متفاوت از مشکلات و مطالبات زنان در روستاها است .

 نقش، شغل و وظایف و امکانات بهداشتی و آموزشی نقطه تمایز زنان روستایی از زنان طبقه متوسط شهری است. مشاغلی مانند قالی‌بافی، دامداری، کشاورزی، صنایع دستی و ….. که  اشتغال غیررسمی را تداعی می‌کند. هر چند که مرز شاغل بودن یا نبودن آنها به اندازه زنان کارمند در شهرها مشخص نیست، به همین دلیل برخی از فعالیت‌های این زنان دیده نمی‌شود.

مشاغلی که دارای حقوق و مزایای کمتر و آینده نا مطمئن‌ است و احتیاج بیشتری به اختصاص بیمه و حقوق بازنشتگی دارند. بر همین اساس نهاد زنان ملل متحد بر مشارکت زنان روستایی در تصویب قوانین، سیاست‌ها و برنامه‌ها در کلیه موضوعات مرتبط با زندگی آنها، ازجمله تأمین امنیت غذایی و بهبود معیشت این گروه از زنان، تأکید می‌کند.

زنان روستایی از مردان روستایی فقیرترند

 هدف سازمان ملل متحد از برگزاری روز جهانی زنان روستایی، پرداختن به نقش یک‌ چهارم جمعیت زمین در توسعه اقتصاد کشاورزی، امنیت غذایی و زدودن خطوط فقر چه در جوامع توسعه‌ یافته و چه در حال توسعه است. زنانی که  نفش بسزایی در جمع‌آوری محصول، نگهداری از دام، تأمین غذا، آب و سوخت، و فعالیت‌های بیرون از مزرعه همچون نگهداری از کودکان، سالمندان و بیماران دارند.

از سوی دیگر زنان روستایی، بخصوص در جوامع در حال توسعه، در معرض تبعیضات و آسیب‌های بسیاری هستند. آنان در یک کشور در حال توسعه، به طور یقین از مردان فقیرتر، آسیب‌پذیرتر، کم‌سوادتر، بیمارتر و دارای امید به زندگی پایین‌تری هستند و به احتمال فراوان زمینی در مالکیت خود ندارند بخصوص که آسیب‌پذیری زنان در این جوامع بیش از هرچیز برآمده از بی‌سوادی آنهاست که دور باطلی از فقر و عدم برخورداری را دامن می‌زند. دختران روستایی به دلیل جنسیت از تحصیل محروم می‌شوند و این ناتوانی از خواندن و نوشتن، آنها را از حلقه تصمیم‌گیری‌های آتی نیز بیرون نگه می‌دارد.

از سوی دیگر، افزایش قیمت غذا بیشتر از همه به افراد فقیر در نواحی روستایی لطمه می ‏زند؛ زیرا آنها کمتر از سایرین به منابعی همچون اعتبار بانکی، وام، پس ‏انداز، تکنولوژی و تأسیسات زیربنایی دسترسی دارند. در چنین شرایطی، زنان بیشتر مستعد از دست دادن دارایی‏ های خود هستند؛ زیرا انتظار می ‏رود فروش جواهرات یا دام‏ های کوچک، آسان ‏تر از دارایی‏ های معمول مردانه همچون زمین یا دام‏ های کلانِ قابل جایگزین باشد.

سایر روش ‏های متداولی که زنان برای مقابله با قیمت ‏های بالا اتخاذ می‏ کنند، از نوعی هستند که زنان و کودکان را بیشتر از مردان تحت تأثیر قرار می‏ دهد؛ آنها سعی می‏ کنند کمتر بخورند تا مردان و کودکان بتوانند تغذیه بهتری داشته باشند؛ آنها مسئولیت مراقبت از بیماران در خانه را برعهده می‏ گیرند؛ هزینه‏ های مربوط به موارد غیرغذایی همچون تحصیلات و مراقبت‏ های بهداشتی را کاهش می‏ دهند؛ برای غذای کمتر با ارزش تغذیه ‏ای پایین ‏تر، پول خرج می ‏کنند؛ برای تغذیه خانواده بر قرض گرفتن تکیه می ‏کنند؛ و برای به دست آوردن پول، کار بیشتری انجام می‏ دهند.

آنچه مسلم است کشورهای در حال توسعه با وجود ماشینی‌شدن فرآیند کشاورزی مدرن و گسترش شهرنشینی، در این روز با برگزاری نشست‌های محلی، ملی، بین‌المللی و اینترتی به بررسی جوانب این موضوع پرداخته و سعی در برطرف ساختن موانع رشد این گروه دارندولی همچنان مشکلات زنان روستایی در صدر مشکلات زنان قرار دارد .

زنان روستائی ایران همیشه کار دارند

بیکاری یک مسئله بزرگ شهری است که ویژگی های آن با بیکاری در روستا تفاوت دارد. روستائی روی زمین کار می کند. با دام سر و کار دارد، با صنایع دستی روزگار می گذراند، خانه اش را خودش می سازد، با تامین چوب در فصل تابستان، سرمای زمستان را می شکند. در مجموعه ای از کارهای زراعی و صنعتی و خانگی، دست زنان روستائی ایران همیشه در کار است. در آن جا تبعیض برای اشتغال زنان، آن گونه که در شهر ها و در مشاغل نوین شاهد بر آن هستیم بیداد نمی کند. مردان مانع کارهای کشاورزی و صنعتی زنان نمی شوند. اساسا بدون نیروی کار زن روستائی، روستا زنده و پاکیزه و با طراوت نمی شود. خانواده به رفاه نمی رسد.

پرسش این است که زنان روستائی ایران، در برداشت محصول و توزیع صنایع دستی که خود تولید کرده اند، چه اندازه سهم دارند. در کشت و کار خانوادگی، زندگی معیشتی افراد خانواده ضمن یک تقسیم کار طبیعی که به تدریج و در طول قرون پذیرفته شده، تامین می شود. مردان روستاهای ایران بر ۹۹ در صد از زمین های مزروعی مالکیت دارند. سهم زنان از مالکیت بر زمین های مزروعی فقط یک در صد است. حال آن که میزان کار زنان روی زمین اگر بیش از مردان نباشد، کمتر از آنان نیست. در بخشی از انواع کشاورزی مثل شالیزارها، زنان بچه های خود را از دوران نوزادی تا بعد روی زمین و ضمن کار بزرگ می کنند. بچه ها همواره در قنداق و گهواره ای، زیر سایبانی، کنار دست شان است، یا درون کوله ای امن، پشت شان آرمیده و مادر در همان حال خم و راست می شود و بچه و زمین را همزمان مراقبت می کند. آواز مادران کشاورز از پرچین ها می گذرد و فضای باز و هوای پاک روستا را صفا می بخشد.

بیماری های استخوانی مانند آرتروز، پوکی استخوان از دوران جوانی ،زنان کشاورز را رنج می دهد. زمین مال آنها نیست. در مالکیت شوهر یا پسر یا دامادشان است. با آن که کار می کنند، وانمود می شود که نفقه خور مردان خانواده هستند. نظام قانونگذاری ایران تا چند سال پیش سهم الارث زنان را از عرصه و زمین بکلی نادیده می گرفت و فقط اجازه می داد تا آن ها فقط در حدود یک هشتم از اعیانی سهم ببرند، آن هم به صورت نقد و پس از ارزیابی دیوارهای خانه و اتاقی که روی زمین ساخته شده بود، یک هشتم را تعیین و پرداخت می کردند. در قوانین ایران همان یک هشتم سهم الارث زن، بین چند همسر مردی که فوت می شد به صورت مساوی تقسیم می شد. چند سالی است در قانون تجدید نظر کرده اند. پس از تجدید نظر، زن از قیمت زمین و عرصه هم ارث می برد. اما همان یک هشتم را. اگر متوفی همسر یا همسران دیگری داشته باشد، قیمت زمین و عرصه تقسیم بر ۸ می شود و همان یک هشتم بین زنان به نسبت مساوی تقسیم می شود. از این روست که همچنان مردان ایرانی مالک بر ۹۹ در صد از زمین های مزروعی هستند و زنان روستایی فقط یک در صد در مالکیت شان است.

مهر
۱۰
۱۳۹۳
چشم در برابرچشم موجب ایجاد جهانی پر از نابینا است
مهر ۱۰ ۱۳۹۳
این سو و آن سو خبر
۰
, , , ,
image_pdfimage_print

Redefining Sustainable Development: Ki-moon

عکس: World Economic Forum

بانکی مون درروز جهانی بدون خشونت گفت: چشم در برابرچشم موجب ایجاد جهانی پر از نابینا است

 دبیرکل سازمان ملل متحد در پیامی به مناسبت روز جهانی بدون خشونت(۲ اکتبر ۲۰۱۴ برابر با ۱۰ مهر ماه جاری) از تمامی مردم جهان خواست تا با نفوذ نابردباری مبارزه و براساس فلسفه بدون خشونت ماهاتما گاندی برای ایجاد همبستگی انسانی تلاش کنند .

بانکی مون در این پیام گفت: درزمانی که خشونت فرقه ای افزایش یافته و تخریب بی جهت مکان‌ها و میراث فرهنگی ادامه دارد، موقع مناسبی برای یادآوری فراخوان گاندی برای صلح و آشتی و هشدار وی است مبنی بر این که «چشم در برابرچشم موجب ایجاد جهانی پر از نابینا می‌شود.

وی تصریح کرد: ما باید فرهنگ صلح را پرورش دهیم، بر گفت‌وگو و تفاهم تکیه کنیم، فرهنگ بدون خشونت را ترویج دهیم و صلح پایدار ایجاد کنیم. ما می‌توانیم از راه آموزش راه‌های نوین همزیستی با یکدیگر درسراسر جهان ایجاد کنیم چرا که  آموزش می‌تواند بنیادی برای توسعه الگوی جدید شهروند جهانی و همبستگی ارائه دهد که برای جهان امروز بسیار اساسی است.

دبیرکل سازمان ملل از تمام مردم جهان درخواست کرد در روز جهانی بدون خشونت فلسفه ماهاتما گاندی را سرمشق قرارداده چرا که وی اثبات کرد اعتراض‌های صلح‌آمیز می‌تواند بیش‌تر از تجاوزات دستاورد داشته باشد.

بان کی مون افزود: عدم خشونت نه راکد بودن و نه منفعل بودن است، بلکه شهامت ایستادگی در برابر آنانی است که برای اجرای خواسته یا باورهای خود از خشونت استفاده می‌کنند و ما نیازمند مصمم بودن به ایستادگی در برابر بی عدالتی، تبعیض و بی رحمی و مطالبه احترام برای گوناگونی و حقوق بشرهستیم .

وی ضمن تاکید بر شهامت وحرکت به سوی پذیرش گفتگوی مسالمت‌آمیز است گفت:  عدم خشونت نیازمند رهبرانی است که در سراسر کشورها و در جوامع و خانه‌ها، ارتشی از مردم شجاع آماده برای صلح‌خواهی، آزادی و عدالت از آنان پشتیبانی کند.

همچنین دراین پیام آمده است: امروز تولد “مهاتما گاندی” است  و طنین میراث او قدرت مخالفت صلح‌آمیز با ظلم، بی‌عدالتی و نفرت  است ؛ او سرمشق و مایه الهام تاریخ‌سازان بسیاری از جمله “مارتین لوتر کینگ”، “وکلی هاول”، “ریگوبرتا منچوتوم” و “نلسون ماندلا” شد.

پیام آنانی که  به هریک از ما دفاع از منزلت انسان، نفی نابردباری و کوشیدن برای جهانی که در آن مردم از تمامی فرهنگ‌ها و عقاید بر مبنای احترام و برابری در کنار هم زندگی کنند را یادآوری کرد.

ما در چنین روزی  عدم خشونت را جشن می‌گیریم.

منابع:

http://www.unic.org.in/display.php?E=13573&K=Non-Violence

http://www.un.org/sg/statements/index.asp?nid=8079

http://www.unis.unvienna.org/unis/en/pressrels/2014/unissgsm559.html

https://www.facebook.com/pages/2-October-International-Day-of-Non-Violence/103128953130241

http://www.unmultimedia.org/radio/english/2014/10/gandhi-to-be-remembered-on-international-day-of-non-violence/#.VC2gFPldXTo

مرداد
۲۱
۱۳۹۳
جوانی را در قفس حبس می کنند
مرداد ۲۱ ۱۳۹۳
خشونت خانگی و حقوق
۰
, , , , ,
image_pdfimage_print

A0864222

عکس:  farsnews

مهری ملکوتی: وکیل- پژوهشگر

 امروز را سازمان ملل متحد روز جوانی اعلام کرده و بیانیه ای پیرامون اهمیت آن صادرشده است. سالهاست ویژگی های جوانی که یکی از بارزترین نشانه های آن، انتخاب پوشاک متنوع و رنگارنگ و معاشرت افراد دو جنس در محافل عمومی و دانشگاهی و شغلی و تفریحی و ورزشی است ، در ایران مورد حمله و هجوم شیوه هائی از قانونگذاری و سیاستگذاری قرار گرفته که “جوانی” را در محاصره انواع کنترل های غیر لازم و نامتناسب با مشخصات طبیعی و خدادادی آن از شادی و طراوت تهی کرده است. بایدها و نباید ها به “جوانی” که در ادبیات ایرانی از آن همچون بهاری پر شکوفه یاد شده، ماهیتی مجرمانه داده است. جوان، حتی در مواردی که باید و نباید های افراطی در حوزه اخلاق را مراعات نمی کند، و ضوابط افراطی را می شکند تا به اقتضای جوانی شادمانی کند، با احساس ناامنی و ترس و شاید احساس گناه روزگار می گذراند که شور و شوق جوانی را به تدریج در او فرو می کاهد.

در این شرایط جمعیت کشور هرچند جوان باشد، نیروی جوانی از بس مجبور است خود را کتمان کند، پیر و افسرده به نظر می رسد. رکود اقتصادی عامل دیگری است که بی رحمانه، بر جوانی می تازد و بیکاری مثل خوره به جان غرور جوانی افتد.

“خانه امن” نامه هائی از دختران و پسران تحصیلکرده و بیکار دریافت می کند که دردناک است. مردان جوان از این که کار پیدا نمی کنند و نمی توانند خانه و زندگی مستقل داشته باشند، گرفتار افسردگی می شوند و گاهی در همزیستی با خانواده به شدت خشونت خانگی از سوی پدر را تحمل می کنند و چه بسا خود نیز خشونت را نسبت به افراد خانواده بازتولید می کنند. زنان جوان از این که به چشم می بینند مراکز کاری ترجیح می دهند، مردان جوان و هم شرایط آنها را استخدام کنند، با اندوه روزگار می گذرانند و سرانجام به ازدواجی تن می دهند که هر چند ظاهر اجباری ندارد، ولی راهی است برای فرار از زندان خانه پدر و مادر. آنها نیز به استقلال نمی رسند و خشونت خانگی در خانه شوهر بر آنها تحمیل می شود.

اما مشکلات اقتصادی فقط یک وجه از مشکلات جوانان امروز ایران است. آنها با وجوه دیگری از عوامل مواجه می شوند که اساسا در صدد است جوان را در آغاز بالندگی به انفعال و افسردگی نزدیک کند. این موانع اغلب اجتماعی است و متاسفانه وقتی از سوی کارشناسان مسائل اجتماعی، مطرح می شود و مورد نقد قرار می گیرد، سیاسی داوری می شود و فرصتی باقی نمی ماند تا نقد و بررسی شده و شیوه های برخورد درست با آن در جریان تضارب آراء کشف و انتخاب بشود. بنابراین “جوانی” در فضائی که پر از محدودیت است به تدریج پژمرده می شود.

 اشاره ای به دیگر محدودیت ها و موانع

دختران جوان از آزادی های اجتماعی کمتری به نسبت مردان جوان، برخوردارند. فضای ورزشی که به آنها اختصاص داده شده در مقایسه با مردان جوان در حد هیچ است.

لحظه به لحظه فضای معاشرت افراد دو جنس تنگ تر می شود. تفکیک جنسیتی در دانشگاه ها و اخیرا تاکید مدیران سطح بالا و ائمه جمعه بر ضرورت تفکیک جنسیتی در فضای کار و اشتغال، شور و حال جوانی را در هر دو جنس تقلیل داده است. گوئی جوانی لاجرم مرحله ای از زندگی است که در آمیخته با گناه و فساد است و باید با ایجاد محرومیت، جوان ها را پیش از آن که مرتکب گناه شوند، با انواع تفکیک جنسیتی، مجازات کرد.

زنان جوان را که عاشق هیجان های ورزشی هستند و به اقتضای جوانی دوست دارند برای قهرمانان ورزشی در استادیوم ها هورا بکشند و کف بزنند، تحقیر می کنند و آنها را پشت درهای بسته جا می گذارند.

پارک ها را دارند به صورت غم انگیزی زنانه-مردانه می کنند. در فاصله دو صندلی می خواهند یک میز کوچک بگذارند تا آن جوان که این سوی میز روی صندلی پارک نشسته از جوان دیگری که آن سوی میز روی صندلی پارک نشسته کاملا دور باشد. دل شان خوش است که با این راه حل هائی که بر خلاف اصول مدنیت است، “جوانی” را در قفس حبس می کنند. حال آن که خوب می دانند جوانی از درون هر قفسی پر می کشد به سوی آزادی. فقط این احتمال قوی است که رسیدن به آزادی در محاصره موانع ، با دسترسی به مواد مخدر اشتباه شود و جوان های محبوس بخواهند در قفسی که برای آنها ساخته اند با این مواد به احساس نشئگی و آزادی برسند. در شرایط کنونی این رویکرد جبرانی در جمعیت جوان کشور بسیار جدی است و با این وصف آقایان افتاده اند به جان فضاهای کاری و نیمکت های پارک ها.

موانع بر سرراه جوانی در ایران یکی دوتا نیست. فقط به اقتضای روز جوانی به چند نمونه اشاره کردیم. با این تاکید که:

“جوانی” استعداد است، سازنده است، طراوت و سرزندگی است، و هنگامی که به جوان مثل یک مجرم بالفطره نگاه کنند، “جوانی” تبدیل می شود به نیروئی ویرانگر که ناکامی های خود را در مواد مخدر می جوید و بسیار ویرانگری های دیگر که تا فرصتی دست دهد، به آن سمت می شتابد.

روز جوانی بر جوان های ایرانی گرامی باد.

اسفند
۸
۱۳۹۲
فعالیت های سازمان زنان سازمان ملل متحد سال ۲۰۱۳ در یک نگاه
اسفند ۸ ۱۳۹۲
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , ,
image_pdfimage_print

 5546048226_effc498950_b

عکس:  ILRI

ویدا بالیخانی- روزنامه نگار

سال ۲۰۱۳ سازمان زنان سازمان ملل متحد با تصویب تاریخی قطعنامه پایان به خشونت علیه زنان میان ۲۰ کشور، تا تمرکز برکمپین های سکسیم آنلاین، برنامه هایی را طراحی کرد که برنامه های آن، برای دستیابی به برابری جنسیتی تیتر اول وسایل ارتباط جمعی جهان گشت. همچنین این برنامه های سازمان زنان باعث شد تا کشورهای جهان، اقداماتی را در این زمینه به انجام رسانند. که فهرست این اقدامات عبارتند بودند از:

January 23, 2013  تجهیزهند برای مبارزه علیه تجاوز( در سال ۲۰۱۳ مرگ دختر دانشجویی که مورد تجاوز گروهی قرار گرفت و چند تجاوز دیگر در امکان عمومی، باعث شد که توجهات بیشتری به این معضل در هند جلب شود و اقداماتی در این زمینه صورت پذیرد.)

January 26, 2013  قرقیزستان مجازات های سنگین تری برای عروس دزدی در نظر گرفت ( این مجازات ها از ۳ سال زندان به ۱۰ سال افزایش پیدا کرد.)

January 31, 2013 شلوار بپوش ( فرانسه قانون ۲۰۰ ساله ممنوعیت پوشیدن شلوار زنان را منحل کرد.)

March 8, 2013 ما ” یک زن” هستیم  (همکاری مشترک هنرمندان و موسیقدانان زن و مرد در ۲۰ کشور برای ضبط  موسیقی متن “یک زن” سازمان زنان سازمان ملل متحد، متحد شدند شهروندان جهان برای برابری جنسیتی و حقوق زنان در تمام جهان کمپین به راه انداختن)

March 20, 2013 قطعنامه تاریخی پایان به خشونت علیه زنان و دختران (بسیج انجمن ها و بدست آوردن تیتر یک رسانه های ارتباط جمعی در پنجاه و هفتمین کمیسیون وضعیت زنان، که منجر به توافق تاریخی دول برای مبارزه با خشونت علیه زنان شد.)

April 17, 2013 نیوزیلند اولین کشور آسیا – اقیانوسیه بود ازدواج همجنسگرایان را به رسمیت شناخت

May 23, 2013 اولین روز بین المللی برای پایان بخشیدن به زخم زایمان

June 6, 2013 حمایت اتحادیه اروپا از قربانیان خشونت خانگی ( اتحادیه اروپا خشونت علیه زنان را اینگونه تعریف می کند: “هر خشونت و تبعیض جنسی که چه در زندگی خصوصی و چه در زندگی عمومی باعث آزار و صدمه فیزیکی، جنسی، و روانی به زنان می شود است  که از آن جمله می توان از تهدیدهایی چون تهدید به محروم کردن از آزادی نام برد”. احتمالاً برای اتحادیه اروپا خشونت خانگی به عنوان مهمترین نوع خشونت علیه زنان محسوب و در اولویت رسیدگی قرار دارد.)

June 26, 2013  آغاز طرح سازمان زنان سازمان ملل برای برابری جنسیتی

September 1, 2013 خیزش زنان سنگال برای جایگاه های ارشد

September 5, 2013 پیمان بین المللی برای حقوق کارگران داخلی اجباری می شود

September 19, 2013  رواندا: سقف شیشه ای را بشکن

October 18, 2013 تصویب قطعنامه تقویت نقش زنان برای پیشگیری از خشونت و کمک به بهبود آنان

October 18, 2013 سازمان زنان سازمان ملل متحد تبلیغات هشتک  womenshould زنان باید را ارائه داد(  Memac Ogilvy و Mather Dubai یک سری آگهی را به عنوان ایده خلاقانه ای  برای سازمان زنان، سازمان ملل متحد ساخته اند که استفاده اصلی از گوگل در مورد گستردگی تبعیض جنسی و مردسالاری را نشان می دهد. بر اساس جستجوهای ۹ مارچ امسال که بر روی گوگل انجام شده اند، تمایل به رفتارهای قالبی و انکار حقوق زنان را نشان داده است.)

November 25, 2013 — December 10, 2013 جهان نارنجی تو( Memac Ogilvy و Mather Dubai یک سری آگهی را به عنوان ایده خلاقانه ای  برای سازمان زنان، سازمان ملل متحد ساخته اند که استفاده اصلی از گوگل در مورد گستردگی تبعیض جنسی و مردسالاری را نشان می دهد. بر اساس جستجوهای ۹ مارچ امسال که بر روی گوگل انجام شده اند، تمایل به رفتارهای قالبی و انکار حقوق زنان را نشان داده است.)

November 26, 2013 افزایش نمایندگان زن در گفتگوهای صلح کلمبیا

December 5, 2013 فعال پاکستانی “ملاله یوسف زی” جایزه حقوق بشر دریافت کرد

December 9, 2013 کفش های او را بپوش (تمرکزبرخشونت هایی که زنان و دختران مصری با آن مواجه هستند برای جلب توجه مردان و پسران به موقعیتی که زنان مصری در آن قرار دارند.)

منابع:

http://www.un.org/womenwatch/timeline/2013-year-in-review.html#0

 http://goo.gl/W48XOK

اسفند
۲۵
۱۳۹۱
یک وعده یک تعهد است
اسفند ۲۵ ۱۳۹۱
این سو و آن سو خبر
۰
, , , , ,
image_pdfimage_print

 نوشته ای از Aldijana Sisic مدیر کمپین اتحاد

کمپین اتحاد – سازمان ملل متحد

در پنجاه و هفتمین جلسه کمیسیون وضعیت زنان که بین چهارم تا پانزدهم مارچ ۲۰۱۳ در نیویورک برگزار شد، دولت ها دو هفته را به بحث و تبادل نظر پیرامون جلوگیری و خاتمه دادن به خشونت بر علیه زنان و دختران پرداختند. موضوع جلسه این بود: (حقوق بشر به تمامی مردم دنیا تعلق دارد) و این دنیا باید خالی از خشونت زنان و دختران باشد. آنها مشترکاً معتقد بودند که صدای قربانیان و نجات یافتگان خشونت را راهنمای تصمیمات و راه خود قرار دهند. در واقع این اهداف و تعهدات مشترک بین المللی آنهاست که یک ساختار و چارچوب مشخص  به تمام بحث و تبادل نظرهای این کمیسیون می دهد. این در حالی است که صدای قربانیان و نجات یافتگان خشونت سر تا سر دنیا و امید و آرزوی زنان و دختران بیشماری که مورد خشونت قرار گرفته اند می توانند یادآور این موضوع باشند که این گردهمایی ها و بحث و پیمان ها نباید در جوهر و کاغذ خلاصه شوند بلکه باید به سمت هدفی بالاتر که ایجاد تغییر و تحول مثبت است سوق گیرند. حرفه من (Aldijana Sisic ) به عنوان یک فعال حقوق بشر، به من این امکان را میدهد که با افرادی ملاقات کنم که چه زندگی و چه حرفه و دانش آنها می تواند به تلاشها و کوشش های من در زمینه پایان دادن به خشونت های علیه زنان و دختران ساختار دهد.

اینها مردمانی هستند که نه تنها از آنها یاد می گیرم بلکه برای من انگیزه ای می شوند که به جلو حرکت کنم، قدمی دیگر بردارم و فعالیت هایم را توسعه بخشم. در میان آنها دو زن خارق العاده به نامهای Enisa از بوسنی و LingyaChea از کامبوج بودند که بدون شک منبع الهام من خواهند بود. افتخار ملاقات با Enisa از آنجا نصیب من شد که ایشان یکی از سخنرانان گردهمایی بودند که توسط کمپین اتحاد در پنجاه و پنجمین جلسه کمیسیون وضعیت زنان در ۲۰۱۱ صورت گرفت. او دعوت شده بود تا داستان خود را به گوش دنیا برساند. در زمان جنگ بوسنی Enisa برای چندین ماه به اردوگاه تجاوز جنسی برده شده بود و توسط سربازان مکرراً مورد تجاوز قرار گرفته بود. از آنجا که Enisa می خواست داستانش را به گوش تمامی مردم جهان برساند، برای پر کردن فیلم مستندی که توسط سازمان ملل تهیه شده و «التیام بخشیدن به زخمهای جنگ» نامیده شد، با شهامت و راسخ به محل آن اردوگاه باز گشت. او اظهار داشت با این که بازگشت به آن محل برای او بسیار تلخ و دردناک بود ولی با این وجود اینکار را کرد تا بتواند فریاد اعتراضی باشد از زبان تمامی زنانی که متحمل این رنج و خشونت ها شده اند و حق و جرأت اعتراض را نیز ندارند.

با LingyaChea 19 ساله را نیز سال گذشته در تشکل جهانی جوانان کمپین اتحاد ملاقات کردم. او یکی از ۴۰ زن و مردی بود که از اقسا نقاط دنیا آمده بودند تا دانش، تجربه، موفقیت ها و چالشهایی را که در مسیر مبارزه با خشونت های علیه زنان و دختران با آن دست و پنجه نرم می کردند را به اشتراک بگذارند.

داستان شخصی  LingyaChea، عزم و شهامت وی برای ساختن آینده ای امن تر برای زنان جوان کامبوج، همه حضار آن گردهمایی را تحت تأثیر قرار داد.

 پدر من یک قمار باز بود و نمی دانم که در چه موردی با وی صحبت کردند که او به من گفت که به تایلند بروم و با آن دو مرد کار کنم. نمی توانستم مخالفت کنم. به من گفت که هر کاری می گوید انجام دهم. به جز دنبال کردن آنها نمی دانستم چه کار کنم. چاره ای نداشتم و در نهایت با آن دو مرد به تایلند رفتم. اما زمانی که به آنجا رسیدم، آن نه تنها کاری را که وعده داده بودند به من ندادند بلکه مرا به فاحشه خانه ای فروختند زمانی که ۱۰ سال بیشتر نداشتم.

خشونت علیه زنان و دختران امری انتزاعی نیست، بلکه شخصی و محرمانه است. فرقی نمی کند که زمان جنگ است یا صلح، در هر حال زنان و دختران به سادگی در معرض این خشونت ها هستند و تنها به این دلیل که از جنس مؤنثند.

روزانه هزاران زن در معرض تجاوزهای جنسی و ضرب و شتم قرار می گیرند و به قتل می رسند. داستان ها ی Enisa و LingyaChea نمونه های بارزی از میلیونها مورد خشونت های شدید و مشابهی هستند که پنهان و خاموشند اما متداول.

مدیر کمپین اتحاد سازمان ملل متحد در انتها گفت: پس، بله، امیدواریم.

ترجمه: ویدا بالیخانی

                                                                                                            Source :  http://endviolence.un.org/UNiTE-a-promise-is-a-promise.shtml