صفحه اصلی  »  سازمان‌های مردم‌نهاد
image_pdfimage_print
بهمن
۲۶
۱۳۹۶
نقدی بر نقش سازمان‌های مردم‌نهاد در زمینه‌ خشونت خانگی
بهمن ۲۶ ۱۳۹۶
خشونت خانگی و حقوق
۰
, , , , ,
shutterstock_646607779
image_pdfimage_print

Photo: cdrin/shutterstock.com

اسفندیار کیانی

با ظهور و پیدایش نهادهای مدنی مانند سازمان‌های مردم‌نهاد (سمن)، تحولات  مثبتی در حوزه‌های مختلف همچون قانون‌گذاری و مبارزه با خشونت به وقوع پیوسته است. در اهمیت این سازمان‌ها برای دستیابی به تغییر و بهبود شرایط اجتماعی تردیدی نیست. می‌توان گفت که با پیدایش این سازمان‌های مردم‌نهاد فاصله‌ بین فرمانروا (دولت) و فرمانبردار (مردم)  کمتر شده است. نتیجه این اتفاق می‌تواند کاهش و در نهایت محو تبعیض علیه زنان و خشونت خانگی باشد. اما این فقط یک روی سکه است. روی دیگر این سکه ممکن است بیش از پیش آسیب دیدن قربانیان خشونت خانگی باشد. البته در مقایسه با فواید این سمن‌ها این مساله کمتر به چشم می‌آید. در ادامه ماهیت و فعالیت این سازمان‌ها را نقد و بررسی می‌کنیم.

شاید به نظر برسد که سازمان‌های مردم‌نهاد مولود عصر مُدرن و محصول سیاست دولت-ملت‌های قرن بیستم و بیست و یکم هستند. اما در این نگاه تا حد زیادی پیشینه‌ این سازمان‌ها نادیده گرفته می‌شود. سازمان‌های مدنی در ایران عُمری به درازای هزار سال دارند. نهادهایی همچون خیریه‌ها، قرض‌الحسنه، نهاد “ریش سفیدی” برای حل اختلافات محلی و … اشکالی از نهادهای مدنی هستند که البته صبغه‌ مذهبی و دینی پررنگی دارند. اهمیت این نکته این است که با شناسایی نقش این نهادها شاید بتوان از آن‌ها برای بهبود و پیشبرد هدف مبارزه با خشونت خانگی بهره برد.

از همین نویسنده بیشتر بخوانید:

چالش‌های شهادت یک ناشنوا در دادگاه

قانون و روایت‌های خشونت خانگی

سرزنش قربانی و مساله رضایت

برای مبارزه با خشونت خانگی، این تنها سازمان‌های بین‌المللی نیستند که می‌توانند تغییر ایجاد کنند. شاید سازمان‌های بومی و ریشه گرفته از دل زندگی روزمره‌ مردم  به مراتب مفید‌تر و کارآمدتر باشند. مثلا نهاد روحانیت —که البته امروز تبدیل به نهادی بیشتر حکومتی شده است— در گذشته دارای قدرت و نفوذ فراوانی بین اقشار مختلف مردم، چه مذهبی  و چه غیر آن، بود. مثلا فتوای میرزای شیرازی در تحریم استعمال تنباکو نمونه‌ روشن قدرت سازمان‌های مردم نهاد در مقابله با ظلم و ساختارهای خشن حکومتی است. از این دست نهادها در ایران امروز کم نیستند که متاسفانه در سایه‌ کم‌توجهی، بدل به نهادهایی خنثی و گاهی مخرب شده‌اند. ای بسا اگر مردم در کنار دولت، از این نهادها هم حقوق خود و تغییر را مطالبه می‌کردند؛ احتمالا قانون، دولت، و حاکمیت نمی‌توانستند به یکه‌تازی در عرصه سیاست بدون واهمه از قدرت مردم ادامه دهند. راه کوتاه‌تر و کارآمدتر برای حمایت از قربانیان خشونت خانگی، تغییر قوانین، و  مشارکت  مردم در تحولات سیاسی، استفاده از ظرفیت‌های محلی در این خصوص است. برای نجات قربانیان و حمایت از آن‌ها، “عنوان” سازمان‌ها اهمیت چندانی ندارد، مادامی که این سازمان‌هابه بهبود شرایط کمک کنند. در گذشته مردم با مراجعه و توضیح مسائل برای عُلما از ایشان استفتائاتی می‌گرفتند که مبنای تغییرات عمده در قانون و سیاست کشور می‌شد. حتی قانون اساسی ایران، از مشروطه تا انقلاب اسلامی، به شدت متاثر از همین فتواها بوده است. البته امروز فاصله‌ مردم با نهاد مذهب این امر را دشوار می‌کند، اما هنوز هستند مراجعی که شاید بتوانند صدای مردم باشند.

اگر تاکنون عضو کانال تلگرام خانه امن نشده‌اید، کلیک کنید.

در کنار این نهاد، در بسیاری از مناطق ایران، مساجد، تکیه‌ها، و خیریه‌ها می‌توانند آغازگر تغییرات بزرگی  باشند.  نباید بازیگرانی مانند این نهادها را از صحنه‌ سیاست به دور ریخت، به جای آن باید از آن‌ها استفاده جست و با آن‌ها در راستای تحقق اهداف مختلف همکاری کرد. مثلا در زمینه‌ خشونت خانگی،  می‌توان از مبانی دینی برای منع آزار و اذیت افراد —قاعده فقهی لاضرر­— استفاده کرد.  در زمینه‌ ایجاد فضای امن برای قربانیان —خانه‌های امن— همان‌طور که در درازای تاریخ مساجد، کلیساها، و کنیسه‌ها مامن و خانه‌ افراد نیازمند بوده است —نظیر مفهوم ابن‌سبیل یا در راه مانده— امروز هم می‌توان از این ظرفیت بالقوه استفاده جست و آن‌ها را بار دیگر در قامت نهادی برای کمک به مردم احیا کرد. این امر البته ممکن نیست مگر در صورت بسیج مردم برای بازپس‌گیری چنین نهادهایی از چنگال بعضی حاکمان که از این سازمان‌ها برای اهداف صرفا سیاسی و سلطه‌جویانه‌ خود بهره می‌گیرند.

فضای عمومی عرصه‌ رقابت همیشگی بین مردم و حاکم است و در صورت رخوت و کم‌توجهی مردم، دولت میزان بیشتری از این حوزه را تصرف و عرصه را به مردم تنگ‌تر خواهد کرد. اما اگر مردم از طریق این نهادها به فعالیت بپردازند، می‌توان اُمید داشت که فاصله‌ بین زمامدار و فرمانبر کمتر شود و مجالی برای بهبود وضعیت قوانین در خصوص خشونت خانگی، حمایت از قربانیان، و آموزش عموم فراهم شود. نهادهای مدنی همه و همه اَشکالی از نهادهای قدرت هستند و در نبود مشارکت مردم، این نهادها به راحتی بدل به نهادهایی مُضِر برای مردم —و مفید برای دولت— می‌شوند. نمونه‌ روشن این اتفاق را می‌توان چه در سطح بین‌الملل و چه در سطح محلی، در سازمان‌های مردم‌نهاد دید، که امروزه بسیاری از آن‌ها بدل به بازوان “قدرت حاکم” شده‌اند و کارکرد اصلی خود را در پس سایه‌ سنگین نام خود از دست داده‌اند.

شهریور
۳۰
۱۳۹۵
خشونت خانگی، کمپین‌های موفق
شهریور ۳۰ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , , ,
See blow for photo sources
image_pdfimage_print

See blow for photo sources

ترجمه: نرگس ثابتی

در مطالب قبلی درباره راه‌اندازی انجمن‌های پلیس اجتماعی و مکانیسم‌هایی برای مشارکت اجتماعی، گفتمان و پیشرفت گفتیم.

نمونه‌های موفق: گارد حفاظت محلی پروتکلی برای پاسخ به خشونت علیه زنان تدوین می‌کنند (روساریو، آرژانتین)

گارد حفاظت شهری شهرداری در روساریو (آرژانتین) یک نیروی پلیس غیرمسلح است که در سال ۲۰۰۴ راه اندازی شد و از مردان و زنان جوانی تشکیل شده که با اعضای جامعه و مراجع محلی در ارتقاء امنیت در اماکن عمومی مانند پارک‌ها، خیابان‌ها و مناطق تفریحی همکاری می‌کنند. در سال ۲۰۰۸، این گارد، مراجع محلی، نمایندگان زنان و نمایندگان امور اجتماعی و گروه‌های حمایت از قربانیان خشونت به طور مشترک پروتکل پاسخ به قربانیان خشونت علیه زنان را براساس آموزه‌های پلیس محلی و مسوولان شهر فوئنلابرادا (Fuenlabrada) در اسپانیا که قبلا پروتکل اجتماعی مشابهی را تنظیم کرده بود، تنطیم و تدوین کرد. کل مطالعه موردی درباره تجربه گارد حفاظت شهری شهرداری را مطالعه کنید.

  • دفترچه راهنمای گارد شهری شهرداری (CISCSA- زنان و شبکه زیستگاه، ۲۰۰۸). این منبع مرتبط با پلیس اجتماعی آرژانتین نتیجه آموزش‌های متعدد پلیس محلی درباره خشونت علیه زنان در شهرها است. این راهنما دارای چهار بخش است:

 ۱) خشونت شهری و خشونت علیه زنان؛

 ۲) بی اساس خواندن افسانه ها و عقاید خرافی درباره خشونت علیه زنان در شهر؛

 ۳) کنوانسیون های بین المللی، قوانین ملّی و استانی؛

 ۴) توصیه ها و اقدامات ضروری؛ همچنین این راهنما شامل یک واژه نامه و فهرست اصطلاحات و نیز یک پیوست منابع سازمانی و اجتماعی برای پاسخدهی به خشونت علیه زنان در روساریو می باشد. علاوه بر راهنمای نظری، هر بخش شامل تمرینهای عملی برای انعکاس و تحلیل می باشد که جهت ارزیابی این آموزش مورداستفاده قرار می گیرند.

  • برگزاری جلسات منظم بین رهبران جامعه – منتخب و سنتی – و پلیس: در بسیاری مواقع، قربانیان خشونت و خانواده‌های ایشان که ممکن است مایل باشند که رهبران منتخب یا سنتی جامعه در پرونده‌های خشونت خانگی و جنسی دخالت کنند یا وارد شوند. همکاری پلیس با رهبران سنتی برای ارتقاء حقوق انسانی زنان و دختران در این فرایندها و نیز تضمین این‌که قربانیان از فرصت گزارش‌دهی به پلیس برخوردارند و به دیگر مراجع مناسب طبق قانون دسترسی دارند، ضروری است.
  • هدایت فعالیت‌های توسعه و ارتباط با جوامع، به ویژه مردان و پسران: هم پلیس و هم سازمان‌های محلی می‌توانند فعالیت‌های توسعه مهمی را برای جمعیت های مختلف به ویژه مردان و پسران ترتیب دهند، تا آگاهی ایشان از حقوق بشر و مسائل مربوط به تساوی جنسیتی را افزایش دهد و مباحث مربوط به پیشگیری از و واکنش دربرابر خشونت جنسیتی را مطرح سازند.

این فعالیت‌ها می‌توانند اعتماد به پلیس را افزایش دهند و نیز می بایست تضمین کنند که اعضای جامعه و سازمان‌ها از مسوولیت‌های پرسنل امنیتی مربوط به این مسئله کاملا آگاهی دارند. اولویت‌های اصلی برای ارتباطات و افزایش سطح آگاهی توسط پلیس عبارتند از

  • فعالیت‌های لازم برای افزایش سطح آگاهی دررابطه با قوانین و سیاست‌های موجود
  • کمپین‌های محلی با بازیگران اصلی جامعه مدنی درباره اَشکال مختلف خشونت (برای مثال، خشونت خانگی، قاچاق انسان، تعرض جنسی/تجاوز، آزار و اذیت جنسی در فضاهای عمومی)
  • اطلاعات مربوط به دلیل و فرایند گزارش خشونت‌ها به پلیس (چرا، کجا و چگونه) و نیز اطلاعات مربوط به مسیر ارجاع موضوع به مراجع محلی.
  • فعالیت‌های خاص مدارس برای پیشگیری از خشونت در همکاری با وزارت آموزش و پرورش؛
  • ترجمه پروتکل ها و فرایندهای پلیس و نظامی به زبانهای لازم و نصب آنها در ایستگاههای پلیس در نقاط مناسب، همراه با یک برنامه ارتباط و آموزش؛
  • نصب پروتکل‌ها و فرایندهایی که به تعامل با جامعه مربوط می باشند به نقاط در معرض دید و نیز نقاطی با سطح بالای تعامل بین پلیس و مردم (پارک ها، میدانها، بازارها و غیره) همراه با یک کمپین اطلاع‌رسانی عمومی.

نمونه‌هایی از لوازم و اطلاعیه‌های افزایش سطح آگاهی درباره نقش پلیس

1

(ترجمه شکل: خشونت خانگی یک جرم است. مأموران آموزش دیده ما آماده اند گزارش شما را بسیار جدی و سریع ثبت نمایند.)

منبع:.Preventing Violence against Women Communica tion Materials . 

 2

ترجمه داخل شکل: پلیس عنان اختیار را از مجرمان خشونت خانگی می‌گیرد. خشونت خانگی یک جرم جدی است. اکنون پلیس حتی بدون نیاز به شکایت قربانی، آزارگر را دستگیر می‌کند.

اگر از مورد خشونت خانگی اطلاع دارید با ما تماس بگیرید.

یک خبر مهم برای مجرمان خشونت خانگی: سکوت شریک زندگی شما دیگر از شما محافظت نمی‌کند.

منبع: South Ayrshire Multi-Agency Partnership to prevent Violen ce  against Women

نمونه‌های موفق: کمپین خشونت خانوادگی پلیس نیوزیلند

از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۵ پلیس نیوزیلند، در همکاری با Communicado، یک کمپین آگاهسازی عمومی را برای تغییر طرز تفکر عمومی در جامعه بزرگتر و تأکید بر اینکه خشونت خانوادگی تنها یک مسئله “خانگی” نیست، بلکه جرمی است که نیازمند واکنش فوری، ازجمله کمک خواستن از دیگران است، راه اندازی شد.

یک هدف دیگر این کمپین ایجاد تغییر در فرهنگ داخلی پلیس بود که به طور سنتی، به جای اینکه پلیس مسوولیتی را بر دوش مجرم قرار دهد و اقداماتی برای تضمین امنیت زنان و کودکان دربرابر جنایتکاران و مجرمان انجام دهد، جدیّت تماس های مربوط به خشونت خانگی را هر چه بیشتر کاهش داد. هدف از این کمپین پوشش چهار گروه مختلف بود: زنانی که خشونت را تجربه می‌کنند، مجرمان/مجرمان بالقوه، شاهدان خشونت خانگی، و پلیس، با اهداف زیر:

  • تشویق گزارش‌دهی یا کمک خواستن از سوی زنان و کودکانی که خشونت را تجربه می‌کنند – و نیز افرادی که شاهد آزار و اذیت هستند.
  • بازداشتن مجرمان و مجرمان بالقوه از مبادرت به رفتارهای آزارگرانه یا ادامه چنین رفتارهایی، و تشویق ایشان به ثبت نام در گروه‌های تغییر رفتار مردان.
  • افزایش اجرای قوانین مربوط به خشونت خانگی توسط پلیس.

علاوه بر پیام اصلی کمپین یعنی «خشونت خانوادگی یک جرم است –از پلیس کمک بگیرید»، پیامهای ویژه‌ای هم برای گروه‌های اصلی طراحی شد، ازجمله برای پلیس (خشونت خانوادگی در خانه می‌تواند منجر به نتایج جدی شود که در هر بستر دیگر برخوردی بسیار شدید را می طلبد – مثلا قتل). رویکردهای مورداستفاده این کمپین به شرح زیر است:

3

ترجمه متن داخل شکل: خشونت خانگی یک جرم است. برای کمک با پلیس تماس بگیرید.

  • رسانه‌های جمعی: ۳ مستند در تلویزیون ملی و در ساعات پربیننده؛ ۲ سری تبلیغ تلویزیونی (جمعاً ۱۴ تبلیغ)؛ ۲ نماهنگ؛ آگهی‌های چاپی؛ پوستر؛ نصب علائم و تابلوها در استادیوم های ورزشی و اتوبوس‌ها.
  • مداخلات اجتماعی که هم پلیس و هم ادارات غیردولتی را به کار می‌گیرند، ازجمله در راه‌اندازی خط تلفن بدون هزینه جهت درخواست کمک (۰۸۰۰) همراه با پخش مستندهای مرتبط.
  • افزایش ظرفیت و تلاش‌های سازمانی برای به چالش کشیدن نگرش و رفتار نیروهای پلیس درباره این موضوع، ازجمله آگهی‌ها، نشریه‌های داخلی، تغییر در سیاست‌ها و خط مشیء‌ها (برای مثال صدور اجازه برای دستگیری بدون نیاز به شکایت زنان قربانی) و آموزش.

یک بررسی روی کمپین مذکور زمینه‌های اصلی تغییر را بدین شرح شناسایی کرد:

  • سطح آگاهی کمپین رشد بسیار خوبی داشت (۹۲% تا اواخر سال ۱۹۹۵)، و دو-سوم افرادی که با کمپین در تماس بودند اظهار داشتند که این کمپین روی رفتار ایشان با خانواده تأثیر گذاشته است.
  • خط تلفن مذکور هزاران تماس را ثبت کرده که بیشتر آنها از سوی قربانیان بوده است، اما برخی هم از سوی شاهدان انجام گرفته است (۲۸% از زمان راه اندازی خط پس از پخش اولین مستند). تقریباً نیمی از تماس گیرندگان اعلام کردند که این اولین باری بوده که راز تجربه خشونت خانگی خود را برملا کرده‌اند.
  • خدمات زنان افزایش قابل ملاحظه‌ای را در استمداد از سوی زنان گزارش داد.
  • پلیس از رشد ۴۴ درصدی ضرب و جرح زنان توسط مردان از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۴ و کاهش اندک این جرائم از ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۶ خبر داد.
  • تعداد مردانی که خود به دنبال استمداد در مورد خشونت‌های خانگی به این کمپین مراجعه کردند ۵۰% افزایش داشته و ارجاع از سوی قضّات دادگاه‌ها نیز دوبرابر شده است. پس از پخش مستند دوم، مردان ۲۷% از تماس گیرندگان این خط را تشکیل می دادند.
  • در ۶ سال پیش از راه‌اندازی کمپین، هر ساله به طور متوسط ۱۴ زن توسط مردان شریک زندگی خود به قتل می‌رسیدند. این رقم در سال اول به ۱۰، در سال دوم به ۹ و تا سال ۱۹۹۶ به ۷ کاهش یافت.

این ابتکار یک نمونه منحصر بفرد از یک کمپین راه‌اندازی شده توسط پلیس بوده و جوایز متعدد ملی و منطقه‌ای را به خود اختصاص داده است، و اسناد و مواد اطلاع‌رسانی و رسانه‌ای آن جهت استفاده کمپین‌های بعدی در استرالیا مورد استفاده قرار گرفته است. اقتباس از :    VicHealth Review of Communication Components of Social Marketing/Public Education Campaigns Focusing on Violence against Women.” VicHealth. Melbourne.

http://www.endvawnow.org/en/articles/1097-mechanisms-for-community-engagement-dialogue-and-outreach.html?next=1098

شهریور
۱۹
۱۳۹۵
مکانیسم‌هایی برای مشارکت اجتماعی، گفتمان و پیشرفت
شهریور ۱۹ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , , ,
black African American race female hand touching knuckles with white Caucasian woman in agreement partnership and cooperation multiracial diversity immigration concept
image_pdfimage_print

Photo: Ocus Focus/Bigstockphoto.com

مترجم: نرگس ثابتی

تهیه شده توسط UN Women

گروه‌ها و سازمان‌های مردم-نهاد زنان می‌توانند پل‌های مهمی بین کارکنان بخش امنیتی و مردم باشند. طراحی مکانیسم‌هایی برای مشورت و همکاری با این گروه‌ها می‌تواند به بهبود واکنش پلیس علیه خشونت علیه زنان کمک کند و در این میان، کمک‌های سازمان‌های مردم-نهاد نقش ویژه‌ای به عهده دارد. از جمله این کمک‌ها می‌تواند به موارد زیر اشاره کرد:

  • ارائه پاسخ اولیه به قربانیان خشونت (برای مثال حمایت اجتماعی سریع، حفاظت، سرپناه، کمک‌های پزشکی و درمانی پایه، و مشاوره درباره آسیب‌های واردشده)، و سپس کمک به زنان برای تماس با پلیس یا همراهی با ایشان در اداره پلیس محلی. این سازمان‌ها می‌توانند زنان و دختران را به خدمات حمایتی دیگر ارجاع دهند یا همچنان ازجمله از طریق تأمین مساعدت‌های حقوقی به حمایت فعال از ایشان ازطریق فرایند دادخواهی و التیام ادامه دهند.

در مواردی که زنان خانه و اجتماع خود را ترک می‌کنند، معمولاً سازمان‌های جامعه مدنی هستند که از بازگرداندن قربانی به جامعه یا صحنه‌های جدید اجتماعی حمایت می‌کنند.

  • کمک به نهادهای اطلاعاتی محلی برای شناسایی جرایم، نوع و محل خطرات بالقوه امنیتی که به ویژه زنان و دختران را تهدید می‌کنند.
  • ارائه اطلاعات مربوط به نقش پرسنل هماهنگ در پیشگیری از خشونت و حمایت از قربانیان، که به ویژه در موقعیت‌هایی دارای اهمیت است که پس از یک دوره درگیری، بی‌توجهی یا اقدام توهین‌آمیز پلیس، اعتماد به پلیس کاهش یافته است.
  • اجرای نقش مهم نظارت بر کار پلیس برای اطمینان از عمل‌کرد مناسب آن در پیشگیری از خشونت و واکنش در برابر آن، و نیز اطمینان از اینکه هر گونه آزار و اذیت توسط پرسنل پلیس حتماٌ مورد پیگیری قرار می‌گیرد. اغلب سازمان‌های زنان از ارتباط خوبی با یکدیگر برخورداراند و می‌توانند به ایجاد پیوندهای مهم و اساسی بین جوامع و گروه‌های مشاوره در سطوح منطقه‌ای و ملی، کمک کنند.
  • تقویت دانش و ظرفیت پلیس جهت رسیدگی به خشونت جنسیتی (برای مثال، با تسهیل توسعه آموزش جنسیتی و/یا برگزاری کلاس‌های آموزشی برای پلیس و پرسنل نظامی).
  • تسهیل مالکیت محلی و آگاهی اجتماعی از اقدامات پلیس و افزایش آگاهی پلیس از فرصت‌های موجود برای مشارکت با جوامع.
  • ارائه مشاوره و مساعدت با تلاش‌هایی در جهت افزایش نمایندگی زنان و موضوعات جنسیتی در موسسات امنیتی.

رویکردهای مختلف و مکانیسم‌های خاصی که می‌توان برای افزایش مشارکت و گفتمان بین پلیس و سازمان‌های اجتماعی و حامیان این عرصه اختیار کرد به شرح زیر می‌باشد (Barnes and Albrecht, 2008):

  • ایجاد شوراهای امنیت جامعه محلی یا [پیشگیری از] خشونت علیه زنان، که مستلزم وجود نمایندگان بخش‌های مختلف جامعه ازجمله سازمان‌های زنان، و نیز پلیس، است و دستورات ویژه‌ای در کاهش خشونت علیه زنان و دختران دارد.

چنین جمعیت‌هایی می‌توانند به عنوان انجمن‌های مهمی برای اشتراک اطلاعات و دیدگاه‌ها درباره چگونگی بهبود امنیت اجتماع عمل کنند، مثلاً با انجام ارزیابی از امنیت و ایمنی در جامعه ؛ افزایش آگاهی و ارائه آموزش مناسب (برای مثال گشت‌های امنیت غیررسمی آموزش پلیس در باب چگونگی واکنش به حوادث خشونت‌بار)؛ و حامیان محلی که آگاهی و دانش پلیس درباره آداب و رسوم محلی را افزایش می‌دهند.

  • نمونه‌هایی از شوراهای امنیت محلی و طرح‌های امنیت شهروندی

در کشور پرو، پارلمان یک نظام ملی امنیت شهروندی را تدوین کرده تا اقدامات مشارکتی محلی جهت پیشگیری از جرم و جنایت را بهبود بخشد و پاسخگوبودن و مسوولیت‌پذیری پلیس دربرابر جوامع را افزایش دهد. این نظام با تشکیل هیأت‌های محلی امنیت شهروندی، به موسسات محلی متکی است.

در این هیأت‌ها، فرماندهان پلیس محلی با مراجع رسمی و نمایندگان جوامع در زمینه پیشگیری از جرم همکاری می‌کنند. این هیأت‌ها مکانیسم‌هایی از پایین به بالا هستند که پلیس را در برابر رفتارهای خود و کیفیت خدمات خود پاسخگو می‌کند و راهی مهم برای مشارکت جامعه در مسائل امنیتی را باز می‌کند. وظیفه آنها این ست که یک برنامه امنیت شهروندی در سطح شهرداری (شهری) و براساس ارزیابی مسائل ایمنی و امنیتی، طراحی کنند. این طرح امنیتی با بسیج همکاری و منابع محلی اجرا می‌شود. هیأت‌های مذکور همچنین مسوولیت بررسی تأثیر این طرح و نظارت بر عملکرد کارمندان دولتی مجری طرح، از جمله پلیس، را نیز بر عهده دارند.

در شیلی، کلمبیا و گواتمالا نیز نهادهای مشابهی مانند هیأت‌های امنیت محلی تأسیس شده‌اند. در کلمبیا، اعضای هیأت محلی شامل نمایندگان پلیس و فرماندهان نظامی، شهردار و نمایندگان دانشگاهی و بخش خصوصی می‌باشند. ((Barnes, K. and Albrecht, P., (2008), ‘Civil Society Oversight of the Security Sector and Gender – Tool 9’, Gender & Security Sector Reform Toolkit, Geneva: DCAF, OSCE/ODIHR, UN-INSTRAW).)

در هاییتی، یک برنامه زنان سازمان ملل با بودجه DFID (وزارت توسعه بین‌الملل: وزارتخانه‌ای در انگلیس که وظیفه آن توسعه خارج از کشور است) در ۹ جامعه مختلف کار می‌کرد تا نقش زنان در اقدامات انجام شده در سطح جامعه را ارتقا دهد و درنتیجه خشونت علیه زنان را مورد بررسی قرار داده و امنیت جامعه را بالاتر ببرد. در هر جامعه، این برنامه سازمان‌های زنان را برای تأسیس شوراهای امنیت محلی مورد حمایت قرار داد. این شوراها نمایندگانی از تمامی بخش‌ها ازجمله دولت محلی، پلیس، قوه قضاییه، آموزش و پرورش، بهداشت، کلیسا، و سازمان‌های زنان را در خود دارند. نقش آنها بحث درباره نیازهای امنیتی زنان، افزایش آگاهی درباره خشونت علیه زنان و بهبود پاسخگویی و مسوولیت پذیری تأمین کنندگان خدمات محلی (ازجمله پلیس) به عنوان حلقه‌ای از شبکه اجتماعی مربوطه است. نتایج اولیه نشان می دهد که این شوراها نقش مهمی در افزایش اعتماد به پلیس دررابطه با حوادث خشونت آمیز بازی می‌کنند (Spraos, H. 2011; McLean Hilker, L. 2009).

مرکز زنان وانواتو (کشوری در اقیانوس آرام: Vanuatu) شوراهایی علیه خشونت نسبت به زنان را تأسیس کرده که نقش مهمی را در ارتقای آگاهی جامعه و مشاوره در رسیدگی به این مسئله و نیز حمایت از زنان در مناطق روستایی، بازی می‌کند. این شوراها متشکل از زنان و مردان برجسته جامعه – در برخی موارد افراد مسن تر، رؤسا و پرستاران و بهیاران روستا – می‌باشند و با پلیس و قوه قضاییه هم همکاری دارند. این شوراها از سوی مرکز زنان وانواتو از نظر سواد حقوقی و مهارت‌های مشاوره تحت آموزش قرار می‌گیرند. شواهد نشان می‌دهد که ابن شوراها سطح آگاهی جامعه درباره خشونت علیه زنان را بالا برده و باعث می‌شود که پوشش رسانه‌ای درباره این مسئله افزایش یافته و موارد جرم و جنایت جنسیتی هر چه بیشتر در دادگاه‌های سنتی و رسمی مطرح شود و تحت پیگرد و رسیدگی قرار گیرد (AusAid (2008)AusAid websiteAusAid (2009) Vanuatu Country Report).

منبع: زنان سازمان‌ ملل

  • در مطلب بعدی به راه اندازی انجمن‌های پلیس اجتماعی و نمونه‌های از این مدل در کشورهای محتلف می‌پردازیم. 

 

اسفند
۲۶
۱۳۹۴
نقش سازمان‌های مردم‌نهاد در کاهش خشونت خانگی
اسفند ۲۶ ۱۳۹۴
پادکست
۰
, , , , ,
image_pdfimage_print

در بیست‌و‌یکمین میزگرد خانه امن، الهه امانی، فعال حقوق زنان و امید میلانی، مدرس و پژوهش‌گر حقوق «نقش سازمان‌های مردم‌نهاد و جامعه مدنی در کاهش و پیش‌گیری از خشونت خانگی» را بررسی کرده‌اند.

الهه امانی فعال حقوق زنان است. وی کارگاه‌های آموزشی و سخنرانی‌های بسیاری در مورد خشونت و تبعیض علیه زنان برگزار کرده و از سال ۱۹۹۳ با خانه‌های امن لس‌آنجلس و اورنج‌کانتی همکاری می‌کند. سخنران دیگر این میزگرد، امید میلانی، مدرس و پژوهش‌گر حقوق در دانشگاه اُتاوای کانادا است. وی در زمینه‌ حقوق بشر، حقوق کیفری، حقوق و هنر، حقوق و جامعه‌شناسی و حقوق و فلسفه فعالیت می‌کند.