صفحه اصلی  »  ترجمه
image_pdfimage_print
فروردین
۲۱
۱۳۹۶
آیا خشونت‌گر قابل تغییر است؟
فروردین ۲۱ ۱۳۹۶
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , ,
young beautiful sad and desperate hispanic woman suffering depression looking thoughtful and frustrated at apartment balcony looking depressed at the street
image_pdfimage_print

Photo: Ocus Focus/bigstockphoto.com

کاترین رابینسون

برگردان میترا پهلوان از هات‌لاین 

«آدمها تغییرمی کنند.» این جمله، کوتاه معنی قابل توجهی دارد. ما با مفهوم تغییر و ناگزیر بودن آن در طول زندگی آشنا می شویم. نظرات، شخصیت، شغل، دوستان و خیلی چیزهای دیگر تغییر می کند. گروهی از تغییرات به نظر یک شبه اتفاق می‌افتد. اما برخی دیگر، آگاهانه هستند، مثل غلبه بر اعتیاد یا جبران کاستی‌ها و نقص‌ها درشخصیت خود یا دیگران.

اگر می‌خواهید که کسی از نزدیکانتان تغییر کند، احتمالا این تغییر غیرممکن به نظرمی‌رسد. اما ما همچنان امیدواریم که آنها تغییر کنند چون ما به یاد می‌آوریم که در گذشته آنها بسیارمتفاوت‌تر از آنچه که امروز هستند بودند. و این‌که اگر آنها یک بار به سمت «بدتر» شدن تغییر کرده‌اند چرا به سمت «بهتر» شدن نتوانند تغییر کنند؟

آیا شریک زندگی خشونت‌گر واقعا قابل تغییر است؟

مردم قابلیت تغییر دارند، اما باید عمیقا بخواهند که تغییر کنند و به تمام جنبه‌های تغییر، متعهد باشند‌، پس از آن می‌توانند روند تغییر را آغاز کنند.

ریشه بسیاری از رفتارهای خشونت‌گر،  نگرشی است که فرد آن را یاد گرفته و یا احساس امتیاز و حق برای اعمال خشونت است، که تغییر آنها می‌تواند بسیار سخت باشد. به همین علت تعداد بسیار کمی از خشونت‌گران تغییر می‌کنند.

قسمتی از این تغییر می‌تواند شامل  شرکت در برنامه‌های مشاوره‌ای بلندمدت (۱) باشد که بر روی رفتار، عکس‌العمل و حس مسولیت تمرکز دارد.

خشونت‌گر چگونه می تواند تغییر کند؟

براساس تحقیقات لاندی بنکرافت، تغییرات زیر می‌تواند نشان دهنده پیشرفت در پروسه تغییر باشد:

  • اشتباهی که انجام داده‌اند را صد درصد به عهده بگیرند.
  • از بهانه‌تراشی و یا سرزنش دیگران دست بردارند.
  • رفتار خود را اصلاح کنند.
  • مسولیت اشتباه خود را قبول کنند و بدانند که همیشه خشونت یک انتخاب آگاهانه است.
  • رفتارهای کنترل‌کننده خود را بشناسند.
  • دلایلی که آنها را به خشونت سوق می‌دهد را بشناسند.
  • قبول کنند که غلبه بر خشونت یک پروسه طولانی چندین ساله است.
  • برای پیشرفت و بهبودشان، طلبکار نباشند و یا انتظار پاداش نداشته باشند.
  • پیشرفت در مسیر بهبود را به عنوان مجوزی برای خشونت‌های گاه به گاه نبینند، (من مدت‌های زیادی این کار را نکرده بودم و حالا که انجام داده‌ام خیلی هم مشکل بزرگی نیست).
  • رفتارهای محترمانه، محبت‌آمیز و حمایت‌گرانه را شروع کنند.
  • مسولیت و قدرت در خانه را تقسیم کنند.
  • نحوه واکنش به عصبانیت و نارضایتی از شریک زندگی‌شان را تغییر دهند.
  • نحوه عمل در دعوا و مناقشات را تغییر دهد.
  • عواقب اشتباهاتشان را قبول کنند.

به عقیده بنکرافت، غلبه بر خشونتگری می‌تواند یک پروسه همیشگی باشد و تا آخر عمرادامه داشته باشد؛ در مورد لاندی بنکرافت می‌توانید اینجا بیشتر به انگلیسی بخوانید.

فراموش نکنیم: هیچکس شایسته خشونت نیست و هیچ گاه برای کمک گرفتن دیر نیست. ما امید داریم تا خشونتگری که می‌شناسیم تغییر کند، اما نباید انتظار داشته باشیم که آنها همیشه «می‌خواهند» و «می‌توانند» که تغییر کنند. بر روی تغییراتی که می‌توانید زندگی خود را بهبود بخشید تمرکز کنید، چون شما شایسته دوست داشته شدن و شادی و امنیت هستید.

اندی وارهول می گوید: «وقتی آدم‌ها آماده باشند، تغییر می‌کنند، قبل از آن هرگز. اگر آنها نخواهند که تغییر کنند، شما هرگز نمی‌توانید آنها را تغییر دهید.»

—-

(۱): این برنامه در آمریکا برای کسانی است که همسر خود را آزار می‌دهند و دادگاه آن‌ها را به این مراکز معرفی می کند. مراجعین باید تعهد کنند که تا پایان برنامه هیچ خشونتی انجام نخواهند داد و از الکل و مواد مخدر هم استفاده نمی‌کنند. برای اطلاعات بیشتر بخوانید.

دی
۴
۱۳۹۵
آیا خشونت‌گر قابل تغییر است؟
دی ۴ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , ,
Man physically abusing his wife. Domestic violence
image_pdfimage_print

Photo: djedzura/bigstockphoto.com

کاترین رابینسون

برگردان میترا پهلوان از هات‌لاین 

«آدمها تغییرمی کنند.» این جمله، کوتاه معنی قابل توجهی دارد. ما با مفهوم تغییر و ناگزیر بودن آن در طول زندگی آشنا می شویم. نظرات، شخصیت، شغل، دوستان و خیلی چیزهای دیگر تغییر می کند. گروهی از تغییرات به نظر یک شبه اتفاق می‌افتد. اما برخی دیگر، آگاهانه هستند، مثل غلبه بر اعتیاد یا جبران کاستی‌ها و نقص‌ها درشخصیت خود یا دیگران.

اگر می‌خواهید که کسی از نزدیکانتان تغییر کند، احتمالا این تغییر غیرممکن به نظرمی‌رسد. اما ما همچنان امیدواریم که آنها تغییر کنند چون ما به یاد می‌آوریم که در گذشته آنها بسیارمتفاوت‌تر از آنچه که امروز هستند بودند. و این‌که اگر آنها یک بار به سمت «بدتر» شدن تغییر کرده‌اند چرا به سمت «بهتر» شدن نتوانند تغییر کنند؟

آیا شریک زندگی خشونت‌گر واقعا قابل تغییر است؟

مردم قابلیت تغییر دارند، اما باید عمیقا بخواهند که تغییر کنند و به تمام جنبه‌های تغییر، متعهد باشند‌، پس از آن می‌توانند روند تغییر را آغاز کنند.

ریشه بسیاری از رفتارهای خشونت‌گر،  نگرشی است که فرد آن را یاد گرفته و یا احساس امتیاز و حق برای اعمال خشونت است، که تغییر آنها می‌تواند بسیار سخت باشد. به همین علت تعداد بسیار کمی از خشونت‌گران تغییر می‌کنند.

قسمتی از این تغییر می‌تواند شامل  شرکت در برنامه‌های مشاوره‌ای بلندمدت (۱) باشد که بر روی رفتار، عکس‌العمل و حس مسولیت تمرکز دارد.

خشونت‌گر چگونه می تواند تغییر کند؟

براساس تحقیقات لاندی بنکرافت، تغییرات زیر می‌تواند نشان دهنده پیشرفت در پروسه تغییر باشد:

  • اشتباهی که انجام داده‌اند را صد درصد به عهده بگیرند.
  • از بهانه‌تراشی و یا سرزنش دیگران دست بردارند.
  • رفتار خود را اصلاح کنند.
  • مسولیت اشتباه خود را قبول کنند و بدانند که همیشه خشونت یک انتخاب آگاهانه است.
  • رفتارهای کنترل‌کننده خود را بشناسند.
  • دلایلی که آنها را به خشونت سوق می‌دهد را بشناسند.
  • قبول کنند که غلبه بر خشونت یک پروسه طولانی چندین ساله است.
  • برای پیشرفت و بهبودشان، طلبکار نباشند و یا انتظار پاداش نداشته باشند.
  • پیشرفت در مسیر بهبود را به عنوان مجوزی برای خشونت‌های گاه به گاه نبینند، (من مدت‌های زیادی این کار را نکرده بودم و حالا که انجام داده‌ام خیلی هم مشکل بزرگی نیست).
  • رفتارهای محترمانه، محبت‌آمیز و حمایت‌گرانه را شروع کنند.
  • مسولیت و قدرت در خانه را تقسیم کنند.
  • نحوه واکنش به عصبانیت و نارضایتی از شریک زندگی‌شان را تغییر دهند.
  • نحوه عمل در دعوا و مناقشات را تغییر دهد.
  • عواقب اشتباهاتشان را قبول کنند.

به عقیده بنکرافت، غلبه بر خشونتگری می‌تواند یک پروسه همیشگی باشد و تا آخر عمرادامه داشته باشد؛ در مورد لاندی بنکرافت می‌توانید اینجا بیشتر به انگلیسی بخوانید.

فراموش نکنیم: هیچکس شایسته خشونت نیست و هیچ گاه برای کمک گرفتن دیر نیست. ما امید داریم تا خشونتگری که می‌شناسیم تغییر کند، اما نباید انتظار داشته باشیم که آنها همیشه «می‌خواهند» و «می‌توانند» که تغییر کنند. بر روی تغییراتی که می‌توانید زندگی خود را بهبود بخشید تمرکز کنید، چون شما شایسته دوست داشته شدن و شادی و امنیت هستید.

اندی وارهول می گوید: «وقتی آدم‌ها آماده باشند، تغییر می‌کنند، قبل از آن هرگز. اگر آنها نخواهند که تغییر کنند، شما هرگز نمی‌توانید آنها را تغییر دهید.»

—-

(۱): این برنامه در آمریکا برای کسانی است که همسر خود را آزار می‌دهند و دادگاه آن‌ها را به این مراکز معرفی می کند. مراجعین باید تعهد کنند که تا پایان برنامه هیچ خشونتی انجام نخواهند داد و از الکل و مواد مخدر هم استفاده نمی‌کنند. برای اطلاعات بیشتر بخوانید.

آذر
۱۸
۱۳۹۵
روش‌های ارزیابی شدت خطرهای در کمین قربانیان خشونت خانگی
آذر ۱۸ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , , ,
Hands holding Purple ribbons toning copy space background Alzheimer's disease Pancreatic cancer Epilepsy awareness Hodgkin's Lymphoma awareness
image_pdfimage_print

Photo: Thitarees/bigstock.com

برگردان : نرگس ثابتی از بخش زنان سازمان ملل

نیازهای ایمنی قربانیان یا زنان و دخترانی که در معرض خطر خشونت قرار دارند، بسته به شرایط ویژه آنها و شکل خشونتی که با آن مواجه بوده‌اند، متفاوت است. پلیس و دیگر مسوولان بخش امنیتی می‌توانند اقدامات مختلفی را برای پرداختن به نیازهای همیشگی ایمنی و امنیتی زنان، انجام دهند. از این جمله می‌توان به کاهش خطر خشونت در آینده اشاره کرد، این اقدامات انجام ارزیابی و تخفیف خطر و نیز طرح یک برنامه ایمنی فردی برای قربانی را در بر می‌گیرد.

ارزیابی خطر

  • ارزیابی خطر ابزاری مهم برای کمک به پلیس برای تشخیص این است که قربانی در آینده در معرض چه درجه‌ای از خشونت قرار خواهد گرفت یا از چه درجه امنیتی برخوردار خواهد بود، تا از این طریق از حفاظت مناسب از قربانی مطمئن شود و به او کمک کنند که برنامه‌ای برای حفظ امنیت خود و امنیت افراد خانواده خود یا دیگر وابستگان (فرزندان، فامیل درجه دو و غیره) طراحی کند.
  • ارزیابی خطر انواع مختلفی دارد که برای قربانیان خشونت خانگی طراحی شده‌اند (ارزیابی‌های خطر مرگ، خطر ضرب و جرح مجدد)، اگرچه ابزارها از نظر علمی نمی‌توانند وقوع خشونت را پیش‌بینی کنند، اما ملاحظات اصلی برای به حداکثر کردن امنیت زنان و دختران هنگام استفاده از یک روش ارزیابی خطر ضروری است. نکاتی که باید در دستور کار باشد عبارت است از:
  • ارزیابی خطر باید با همکاری هر زن یا دختری که حس می‌کند در معرض خطر خشونت در آینده قرار داد، انجام گیرد. این زن باید راحت باشد و از هدف ارزیابی و دلیل سوالات خاصی که پرسیده می‌شود، کاملا آگاه باشد، زیرا این آگاهی در کسب اعتماد او برای افشای اطلاعات مربوط به آزار و اذیت نزد شما اهمیت بسیار دارد و در پرداختن و سخن گفتن از ترس‌های او مفید است. اینجا هم مانند دیگر مصاحبه‌ها، بسیار مهم است که مأموران پلیس دستورالعمل اخلاقی را رعایت کرده و حساسیت‌های مربوطه هنگام پرسش درباره نوع آزار یا ضرب و جرح را کاملا اِعمال کنند. آنها همچنین باید از آسیب‌پذیری قربانیان آگاه باشد و نیز این نکته را مد نظر قرار دهد که امنیت قربانیان تا چه اندازه می‌تواند تحت تأثیر مسائلی مانند وضعیت‌های اجتماعی و خانوادگی نابرابر، تبعیض و موانع دیگر مربوط به شرایط اقتصادی، آموزشی، زبانی و/یا مهاجرتی قرار داشته باشد.
  • ابزارهای ارزیابی خطر می‌بایست براساس هدف خاص (شناسایی خطر زن کُشی یا تهدید به آزار و اذیت از سوی شریک زندگی) انتخاب شوند، و برای بستری که قرار است در آن مورداستفاده قرار گیرند، به کمک نظرات قربانیان و وکلای ایشان، مناسب‌سازی شوند.
  • زنان هنگام ترک یک رابطه یا پس از ترک فرد خشونت‌گر، طی دوره حاملگی، یا وقتی که قبلاً سعی در خفه کردن آنها شده یا مورد آزار جنسی قرار گرفته‌اند، در معرض خشونت بیشتری، به ویژه حملات مرگبار، قرار دارند، آزار و اذیت قبلی، سابقه جنایی یا سوء مصرف مواد مخدر عواملی هستند که با خطر حمله مجدد از سوی شریک زندگی در ارتباط هستند. ارزیابی خطر می‌بایست مرتباً انجام شود زیرا تحرکاتی که روی خطر خشونت علیه زنان و دختران تأثیر می‌گذارد طی زمان تغییر می‌کند.
  • در عین این‌که زنان خود می‌توانند در شفاف‌سازی درباره خطر خشونت نقش داشته باشند و می‌توانند مرگ و میر و جراحات ناشی از خشونتی که از سوی شریک خشونت‌گرشان اعمال می شود را نیز به حداقل رسانند. به خاطر همین است که استفاده از ارزیابی‌ها در تکمیل سطح امنیت لازم و تعیین برنامه‌ای برای به حداقل رساندن خطراتی که ایشان را در آینده تهدید می‌کند، از اهمیت بسیاری برخوردار است.

ارزیابی‌های خطر معمولاً موارد زیر را مورد بررسی قرار می‌دهند:

  • سابقه و تاریخچه آزار (جسمی، جنسی، کمین کردن و تعقیب و مزاحمت، رفتار کنترل کننده و آزار حسی و روحی)، ازجمله تعداد دفعات و تغییر در شدّت آزار طی زمان.
  • فشار و تهدیدهایی که از سوی فرد خشونت‌گر اعمال می‌شود.
  • دسترسی یا استفاده از اسلحه.
  • مسائل مرتبط دیگری که ممکن است زن قربانی مورد اشاره قرار دهد (جدایی/مشکلات حضانت فرزند/سوء‌مصرف مواد مخدر/سابقه مشاهده یا تجربه آزار و اذیت در دوران کودکی/ آزار حیوانات، و غیره).

(Campbell, 2005; IACP, 2006; Metropolitan Police Service, 2003)

ارزیابی خطر برای انواع دیگر خشونت

  • قاچاق: راهنمای ضد قاچاق انسان برای کنشگران عدالت کیفری: بخش ۵: ارزیابی خطر در قاچاق در بررسی افراد (UNODC، ۲۰۰۹).
  • ازدواج اجباری و جنایاتی که به نام «شرف و ناموس» انجام می‌شود: خشونت خانگی، چک‌لیست‌های شناسایی خطر تعقیب و خشونت‌های اصطلاحاً «ناموسی»‌ (موجود به ۱۳ زبان) و راهنمایی مربوطه (انگلستان: اقدام مشترک علیه خشونت خانگی، ۲۰۰۹).
  • پلیس می‌تواند ارزیابی‌های خطر را به عنوان بخشی از بررسی‌های خود انجام دهد، یا می‌تواند، با رضایت زن یا دختری که در معرض خطر قرار دارد، با دیگر ارائه‌کنندگان خدمات و ادارات دیگر در این فرایند همکاری کند (Jaffe و Macquarrie، ۲۰۱۰). برای مثال، در کانادا، طرح ارزیابی و مدیریت تهدید رابطه دانشگاه آلبرتا (ARTAMI) بخشی است که چهار نیروی پلیس شهری، یک دادستان دولتی، یک کارشناس حقوق خانواده، یک متخصص امنیت قربانی، و یک رابط خدمات کودکان در آن عضو هستند و به یک روانشناس جنایی نیز دسترسی دارد. این بنیاد تلاش‌های مأموران دادگستری و سازمان‌های اجتماعی را هماهنگ می‌کند تا هر چه بیشتر به تهدیدهای خشونت بار، روابط پرخطر و وضعیتهای تعقیب را بر اساس تحلیل خطرات توسط ادارات خاص بپردازد و به آن رسیدگی کند. این بنیاد همچنین به عنوان منبعی برای پلیس، پناهگاه‌های خشونت خانگی، مأموران اصلاح [و تربیت]، مددکاران سلامت روانی، و جوامع توسعه راهبردهای امنیتی و حمایتهای دیگر از قربانیان، عمل می کند (Millar، ۲۰۰۹(.

راهنمای پلیس اوگاندا: راهنمای مصاحبه ارزیابی خطر (برای خشونت خانگی)

  • آیا تاکنون جراحت جدّی دیده‌اید؟ لطفاً واقعه را شرح دهید و زمان رخداد را ذکر کنید.
  • آیا تاکنون با کسی در این باره حرف زده‌اید؟ در صورت پاسخ مثبت مشخص نمایید که با چه کسی آن را در میان گذاشته‌اید.
  • آیا فرزند دارید؟ در صورت پاسخ مثبت مشخص نمایید که آیا فرزندان شما نیز از سوی پدر مورد خشونت قرار گرفته‌اند؟ در صورت پاسخ مثبت موضوع را شرح دهید.
  • آیا فرد مظنون دارای اسلحه است (برای مثال تفنگ، چماق، چاقو، نیزه، یا تیروکمان)؟ در صورت پاسخ مثبت می‌توانید نوع اسلحه را مشخص نمایید؟
  • آیا مظنون تا به حال شما را با اسلحه تهدید کرده؟ درصورت پاسخ مثبت واقعه را شرح دهید.
  • آیا مظنون تا به حال شما را به مرگ یا صدمه دیگری تهدید کرده است؟ اگر پاسخ مثبت است بفرمایید آخرین بار کِی بوده؟ چگونه شما را تهدید کرده؟
  • آیا مظنون سابقه خشونت با دیگران را دارد؟ درصورت پاسخ مثبت می ‌وانید چند نمونه را ذکر کنید؟
  • آیا او شما را از بیرون رفتن یا ارتباط با دیگران منع کرده است؟
  • اگر با مردان دیگر صحبت کنید بسیار ناراحت می‌شود یا شما را به داشتن رابطه با ایشان متهم می‌کند؟
  • آیا الکل می‌نوشد یا ماده مخدر مصرف می‌کند؟ درصورت پاسخ مثبت آیا پس از مستی، رفتاری خشن پیدا می‌کند؟
  • ایا فرد مظنون تابه حال شما را به رابطه جنسی مجبور کرده است؟
  • آیا تابه حال بچه‌ها را آزار داده است؟
  • آیا تابه حال حیوانات خانگی/حیوانات اهلی را آزار داده است؟
  • آیا تا به حال گلوی شما را [به قصد خفه کردن] فشار داده؟
  • آیا تعداد دفعات و/یا شدّت خشونت او افزایش داشته است؟
  • هرگونه اطلاعات دیگری که مایلید پلیس درباره خطری که احتمالاً متوجه شماست بداند، ذکر کنید (واقعه ای خاص، تهدیدی خاص یا حس خاصی که دارید).

براساس پرسش‌های فوق، درجه خطری را که متوجه قربانی است محاسبه نمایید.

درجه خطر

۱ تا ۴: در معرض خطر

۵ تا ۷: در معرض خطر جدّی

۸ تا ۱۰: در معرض خطر بسیار جدّی

هر کاری را که لازم است انجام دهید، ازجمله ارجاع قربانی به خدمات دیگر مخصوص زنان مورد خشونت، دستگیری فرد مظنون، و پیدا کردن محل اسکان جدید برای قربانی.

منبع:  Turyasingura. 2007.  “واکنش به خشونت خانگی: راهنما برای پلیس اوگاندا؛ مرکز پیشگیری از خشونت خانگی. کامپالا.

منابع دیگر:

Special Collection: Intimate Partner Homicide (National Online Resource Centre on Violence against Women, 2011). Available in English.

Inventory of Spousal Violence Risk Assessment Tools Used in Canada, (Millar, A. for Department of Justice, 2009). Available in English.

Intimate Partner Violence Risk Assessment Validation Study, Final Report (J. Roehl, Ph.D.; C. O’Sullivan, Ph.D.; D. Webster, ScD; J. Campbell, Ph.D. 2005). Available in English.

Risk Assessment (Turkish Police, UNFPA, 2007). Available in Turkish.

 

آذر
۱۰
۱۳۹۵
آیا شما به همسرِ خود صدمه می‌زنید؟ چند سوال ساده برای فکر کردن
آذر ۱۰ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و اجتماع
۱
, , , ,
Photo: Vertolet/Bigstockphoto.com
image_pdfimage_print

Photo: Vertolet/Bigstockphoto.com

برگردان مرسده محرابی از هات لاین

«زمانی‌که تصمیم بگیرید  به جای وسوسه و ولعِ کنترلِ مسائلی‌ که از قدرتِ شما خارج هستند کنترل خود را بر نقاط قوت خود متمرکز کنید، تغییری باورنکردنی در زندگی‌ شما رخ می‌دهد» – استیو مرابُلی

مادامی‌که ما ظرفیت تغییر را داریم، برای شروع تغییر باید از عمق وجود خواهان و متعهد به تمامِ جنبه‌های تغییر باشیم.

 

بسیاری از عواملِ مؤثرِ سببی پشتِ رفتارهای توهین‌آمیز، نگرش‌ها و احساسات حق و امتیازِ یاد گرفته شده هستند، که تغییرشان میتواند سخت باشد. اما تغییر امکان‌پذیر است. و درخواستِ کمک، اولین گامِ مهم است.

یک بخش از تغییر می‌تواند شاملِ یک شریک زندگی بدرفتار باشد که با میل و علاقه شخصی‌ در یک برنامه‌ که بر رفتار، انعکاس و پاسخگویی و مسولیت‌پذیری متمرکز است شرکت کند‪.

آیا شریک زندگی (پارتنر) خود را آزار می‌دهید؟

آیا تا به حال به این فکر کردید که ممکن است جوری رفتار می‌کنید که به صورت جسمی‌ یا روانی‌ به همسرتان صدمه می‌زنید؟

اغلبِ این رفتار‌ها به سختی قابل تشخیص هستند اگر شما عامل آنها هستید. اقرار به این که شما ممکن است به شریکتان صدمه بزنید اولین گام برای حرکت به سوی یک رابطه سالم‌تر است.

خودتان را برسی‌ کنید: در مقابل شریک زندگی (پارتنر)ِ خود چگونه رفتار می‌کنید؟

آیا شما…

* در موردِ روابطِ همسرتان با دیگران (دوستان، خانواده، همکاران) عصبانی‌ می‌شوید و احساس ناامنی‌‌ و مالکیت می‌کنید؟

* مرتب زنگ می‌زنید و اس‌ام‌اس می‌زنید تا همسر خود را چک کنید، یا از آنها می‌خواهید که  مرتب به شما خبر بدهند؟

* همسر خود را به روش‌های مختلف چک می‌کنید؟ ( مثل: ایمیلهایشان را بخوانید ، اس‌‌ام‌اس‌‌هایشان را چک کنید.)

* احساس می‌کنید که همسر شما باید برای بیرون رفتن، کار کردن، مدرسه رفتن، یا معاشرت با دیگران از شما اجازه بگیرد؟

* اگرهمسرتان به دلخواهِ شما رفتار نکند یا کاری که ازش می‌خواهید را انجام ندهد عصبانی‌ می‌شوید؟

* خشم و عصبانیتان را گردنِ مواد مخدر، الکل، یا رفتارِ همسرتان می‌اندازید؟

* کنترلِ عصبانیت و آرام شدن برایتان بسیار دشوار است؟

* خشمِ خود را با تهدید به صدمه زدن به همسرتان، و یا در واقع انجام آن (صدمه‌ی جسمی‌، کتک.. ) ابراز می‌کنید؟

* خشمِ خود را به صورتِ شفاهی‌ با بلند کردنِ صدایتان، فحش دادن، و یا تحقیر ابراز می‌کنید؟

* همسرتان را از پول خرج کردن منع می‌کنید، یا برایشان شرط می‌گذارید که اجازه خرج کردن را تنها در صورتِ نگه داشتنِ رسید دارند؟

* همسرِ خود را مجبور به نزدیکی‌ می‌کنید؟ یا سعی‌ می‌کنید مجبورشان کنید؟ ( خودتان را به ایشان تحمیل می‌کنید؟ )

* از حوادث کوچک یا «اشتباهاتی» که شریکتان مرتکب می‌شود خیلی عصبانی می‌شوید؟

شریکتان چگونه واکنش نشان می‌دهد؟

آیا او…

* وقتی‌ با شماست، عصبی به نظر می‌رسد؟

* به نظر می‌‌آید که از شما می‌ترسد؟

* وقتی‌ عصبانی هستید منقبض می‌شوند یا می‌خواهند از شما دوری کنند؟

* به خاطر انجامِ کاری که مجبورشان کردید، یا کاری که می‌خواستند انجام بدهد و شما نذاشتید، گریه می‌کند؟

* به نظر می‌‌آید که می‌ترسد، یا قادر به مخالفت با شما نیست یا جراتِ اظهارِ نظر ندارد؟

* معاشرت خود را با دوستان، همکاران یا خانواده  محدود می‌کند که از خشمِ احتمالی‌ شما جلوگیری کند؟

اگر هر یک از این رفتار‌ها به نظرتان آشناست و با رفتارِ شما یا واکنشِ پارتنرِ شما همخوانی دارد، می‌تواند پرچم قرمزی احتمالی‌ باشد که نشان از صدمه زدنِ شما به آنها دارد. ممکن است درکِ این مساله برای شما دشوار و دلسرد کننده باشد. با آگاهی‌ پیدا کردن و قبول کردن این امر که رفتارِ شما ممکن است سوال برانگیز باشد و قبولِ مسئولیتِ رفتارتان، شما یک قدم  تا آغاز به تصحیحِ رفتارتان جلوتر هستید‪.

شهریور
۲۴
۱۳۹۵
راه‌اندازی انجمن‌های پلیس اجتماعی
شهریور ۲۴ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , ,
Photo: sohelparvezhaque/bigstockphoto.com
image_pdfimage_print

Photo: sohelparvezhaque/bigstockphoto.com

مترجم: نرگس ثابتی

انجمن‌های پلیس جامعه ساختارهای هماهنگی رسمی هستند که سعی دارند مسوولیت‌پذیری از پایین به بالا را ایجاد کرده و به اعضای جامعه – به ویژه زنان و دختران – اجازه دهند که روی واکنش‌ها و پاسخ‌دهی پلیس نظارت داشته باشند، بازخوردها را به اطلاع آنها برساند و تغییرات لازم را پیشنهاد دهند.

این هیأت‌ها می‌توانند به بهبود رابطه بین پلیس و شهروندان کمک کنند، گزارش‌دهی را تشویق کنند، و نیز به عنوان یک مکانیسم مراجعه رسمی برای افراد و جوامع عمل کنند تا ایشان بتوانند شکایات و نگرانی‌های خود را ثبت کنند. اگرچه در همگانی کردن احکام مربوط به خشونت علیه زنان و دختران در این انجمن‌ها تجربه محدودی وجود دارد، درس‌هایی از این تجربیات محدود گرفته شده که عبارتند از:

  • نمایندگی زنان در هر مکانیسم نظارتی، ضروری است، به ویژه وکلای زنان و نمایندگان سازمان‌های حامی زنان قربانی.
  • توسعه ظرفیت اعضای هیأت و سازمان‌های جامعه مدنی برای نظارت موثر بر کار پلیس می‌بایست راهنمایی لازم برای انجام نظارت روی خشونت علیه زنان را در بر داشته باشد.
  • آموزش مشترک نهاد نظارتی و پلیس می‌تواند همکاری و احترام متقابل را افزایش دهد و مسلماً بخش مهمی از ایجاد فرایندهای شفاف برای گزارش حوادث و پاسخ‌دهی [مناسب] است.

نمونه‌هایی از انجمن‌های پلیس اجتماعی 

بنگلادش: انجمن‌های پلیس اجتماعی در وضعیتی شکل گرفتند که خشونت در بنگلادش رو به افزایش بود، و اعتماد بین جامعه و پلیس بسیار ضعیف شده بود. این انجمن‌ها یک نقش رهبری داشتند و موجب تسهیل فعالیت‌هایی شدند که مشترکاً توسط اعضای جامعه و خود پلیس شناسایی می‌شوند، و به تدریج به شکل مکانیسم‌هایی مستقل درآمدند که می‌توانند عملیات خود را با کمترین حمایت بیرونی ادامه دهند. هر انجمن متشکل از ۲۰ تا ۲۵ عضو است که فعالیت‌های آنها توسط یک نماینده منصوب از سوی مراجع فرعی هدایت می‌شود. اعضای دیگر شامل مأموران پلیس، انصار (مأموران دولتی که مرتبه‌ای کمتر از پلیس دارند)، و نمایندگان یک سازمان مردم-نهاد (NGO) تسهیل کننده، با مدیران مدارس و معلمان، بازرگانان، رهبران مذهبی، نمایندگان سازمان‌های زنان، کشاورزان، و دیگر اعضای جامعه می‌باشند. هر انجمن دست کم یک بار در ماه تشکیل جلسه می‌دهد و در صورت وقوع مسائل فوریتی می تواند جلسات بیشتری را هم برگزار نماید. این جلسات روی فضای فعلی امنیت عمومی، مسائل ویژه یا فرصت‌های خاصی که انجمن می تواند به آنها واکنش نشان دهد. مرور و بررسی فعالیت‌های انجمن، و ابتکارات مربوط به این برنامه ها متمرکز است. چندین انجمن‌هایی هیأت‌های فرعی را برای مسائل امنیتی مختلف تشکیل داده‌اند که به مشکلات و مسائل جامعه دررابطه با خشونت علیه زنان می‌پردازند (Asia Foundation, 2009).

سریلانکا: پس از ارزیابی سال ۲۰۰۹ که در منطقه Kandy انجام شد و نشان داد که جوامع سینهالی، تامیل و مسلمان به همکاری با پلیس در مورد مسائل مشترک علاقمند هستند، بازرس کل پلیس به این نکته اشاره کرد که پلیس باید به یک سیستم خدماتی حرفه‌ای‌تر و «مردم-دوست‌تر» تبدیل شود و بر علاقمندی برای افزایش حضور پلیس اجتماعی درسراسر کشور  به منظور تأسیس یک فرهنگ خدمات عمومی و مسوولیت‌پذیری نسبت به اعضای جامعه، فارغ از جنسیت یا قومیّت تأکید کرد.

از آن هنگام تا به حال، پلیس در انجمن‌های مخصوص جوامع به شهروندان پیوسته تا بهتر در جریان حوادث جنایی و موارد درگیری قرار گیرد. برای مثال در گامپولا، بیشتر موارد مورد بحث در انجمن‌ها به خشونت خانگی، اختلافات بر سر املاک، سوء‌مصرف الکل، ضرب وجرح، و خسارت به اموال بوده‌اند. با توجه به این که هم زنان و هم مردان در بحث درباره موارد شایع – اما بسیار تابو – از سوءمصرف الکل و خشونت خانگی احساس راحتی می‌کردند و مشکلی نداشتند، روشن بود که جامعه این انجمن را مکانی امن برای ابراز عقیده خود می‌داند. برخی از افراد نگرانی های خود درباره شیوع آبجوسازی و فروش غیرقانونی الکل در منازل را مطرح کردند که خود علت موارد متعدد خشونت خانگی است. پس از شنیدن این نگرانی ها و مشکلات، پلیس گامپولا آبجوسازی غیرقانونی را به عنوان یکی از اولویت های خود شناسایی کرد که می توان آن را درآینده با راه اندازی کمپین های ضدالکل جهت آگاه سازی عموم عملی ساخت. نمایندگان جامعه تأیید کردند که این انجمن‌های ماهانه برای بحث درباره مسائل خشونت خانگی بسایر مفید بوده است، و در عین حال همگی موافق بودند که این مسائل راه حل های ساده ندارند (Levy, 2010).

آفریقای جنوبی: دولت محلی و نیروی پلیس آفریقای جنوبی در انجمن‌های پلیس اجتماعی شرکت و همکاری می‌کنند تا اولویت‌ها و اهداف مشترک در زمینه پیشگیری از جرم را تعیین کنند. این انجمن‌ها در فرموله کردن اولویت‌های پلیس محلی و اقدامات پیشگیری از جرم، سازمان‌های جامعه مدنی را نیز مشارکت می‌دهند و از آنها با این اهداف کمک می‌گیرند:

  • برنامه‌ها، پروژه‌ها یا اقداماتی که انجمن پلیس اجتماعی می‌تواند اجرایی کند؛
  • محل تأمین بودجه موردنیاز انجمن برای اجرای پروژه‌ها
  • چگونگی ارتقاء اهداف انجمن به وسیله پروژه انتخابی

طرح امنیت جامعه مبتنی بر یک بررسی ایمنی جامعه می‌باشد است با موارد زیر به کمک می‌آید:

  • تمرکز روی جدی‌ترین مسائل هنگامی که منابع محدوداند؛
  • ارائه دلیل و سند به مردم هنگامی که آنها با جدی‌ترین مسائل انتخابی موافق نمی باشند؛ و
  • هماهنگی کار سازمانهای مختلف به منظور جلوگیری از دوباره کاری.

بررسی ایمنی جامعه از طریق یک فرایند پنج مرحله ای برای شناسایی موارد زیر انجام می‌شود:

  • مشکلات جنایی و جرایم در جامعه (برای مثال خشونت خانگی).
  • کدام وظایف به عهده کدام سازمانها است: برخی سازمانها ممکن است خود دارای پروژه های پیشگیری از جرم باشند، و ممکن است فعالیت‌هایی برای پیشگیری از خشونت خانگی و حمایت از قربانیان مستقیم و غیرمستقیم آن قبلاً پیش بینی و اجرا شده باشند.
  • ویژگی‌های فیزیکی و اجتماعی منطقه: برای دانستن دلایل جرم در یک جامعه، ویژگی‌های فیزیکی و اجتماعی منطقه می‌بایست معلوم باشد. برای مثال: زنان بیشتر در معرض خشونت خانگی و آزار جنسی قرار دارند؛ مردان جوان بیشتر در معرض جرایم خشنونت بار دیگر قرار دارند و همچنین احتمال ارتکاب جرم و جنایت بین آنها بیشتر است.
  • مشکلاتی که بیشتر به زنان مربوط می‌شود و میتواند نتیجه تعرض جدی یا یک تهدید جدی باشد (برای مثال اگر تعرض علیه یک زن در محیط عمومی صورت گیرد، اکثریت زنان در آن منطقه احساس عدم امنیت خواهند کرد).
  • جزییات مهمترین مسائل امنیتی که زنان و دختران در جامعه با آن روبرو هستند و ممکن است براساس بافت اجتماعی، اقتصادی، قانونی، فرهنگی و سیاسی هر منطقه متفاوت باشد.

(اقتباس از Barnes, K. and Albrecht, P., (2008), ‘Civil Society Oversight of the Security Sector and Gender – Tool 9’, Gender & Security Sector Reform Toolkit, Eds. Megan Bastick and Kristin Valasek, Geneva: DCAF, OSCE/ODIHR, UN-INSTRAW).

  • راهنمایی های بیشتر را در بررسی های ایمنی (safety audits) در نمونه شهرهای امن ببینید.

درباره مکانیسم‌هایی برای مشارکت اجتماعی، گفتمان و پیشرفت بخوانید. در شماره بعدی درباره کمپین‌های موفق خشونت‌ خانگی بخوانید.

مرداد
۱۹
۱۳۹۵
داستان آنا: شرح یک تجاوز
مرداد ۱۹ ۱۳۹۵
تجربه ها و خاطره ها
۰
, , ,
Photo: De Visu/ Bigstock.com
image_pdfimage_print

Photo: De Visu/ Bigstockphoto.com

سه ماه یا بیش‌تر بود که او را می‌شناختم و با هم وقت می‌گذراندیم. هر دو خیلی مشروب می‌خوردیم. یک شب، خیلی عصبانی شد و به من فحش می‌داد و بعد من را به سمت دیوار هل داد. خیلی ترسیدم، اما عذرخواهی کرد و گفت دیگر این کار را تکرار نمی‌کند. یک شب دیگر، می‌خواست با من سکس کند، گفتم باید کاندوم بگذاری! گفت: کاندوم ندارم. ازش خواستم که کارش را ادامه ندهد اما قبول نکرد. گفت که مسئله مهمی نیست، نگران نباشم. در ابتدا به حرفش خندیدم چون واقعا فکر می‌کردم شوخی می‌کند اما زود متوجه شدم شوخی ندارد، از ترس خشکم زد. گفتم ادامه ندهد، اما به حرفم گوش نمی‌کرد. از خودم دورش کردم اما هولم داد و با زور مرا به زمین چسباند. خیلی قوی بود. به من تجاوز کرد.

 چطور با این مسئله کنار آمدم

من در کودکی مورد سوءاستفاده قرار گرفته بودم و این مسئله را به او نیز گفته بودم. همان زمان نیز افسرده بودم و چندین‌بار به خودم آسیب رسانده بودم. بعد از تجاوز همه چیز بدتر شد. سعی کردم خودکشی کنم. فکر کنم فقط می‌خواستم به خودم آسیب بزنم اما برش خیلی عمیقی زدم، و مرگ را به چشم خودم دیدم. مجبور شدند من را به سرعت به به بیمارستان برسانند.

 وضعیت چگونه تغییر کرد

جلسات مشاوره را شروع کردم. باید با سوءاستفاده‌های کودکی، اعتیاد به مواد و الکل و نیز تمام افرادی که با آن‌ها خوابیده بودمU کنار می‌آمدم. و هم‌چنین در مورد تمام دفعاتی که رگم را بریده بودم و خودسوزی کرده بودم با مشاور صحبت کردم. داشتم دیوانه می‌شدم و تنها چیزی که در ذهنم می‌گذشت خودکشی بود. از خودم متنفر بودم. مشاوره و مصرف داروهای ضدافسردگی خیلی به من کمک کرد.

آنچه نجاتم داد

خواهران و دوستانم جان من را نجات دادند با این‌که خیلی اذیتشان کردم. یک شب با تمام وجودم احساس کردم که نباید خودم را سرزنش کنم و از آن زمان بود که شروع به تغییر کردم. اوضاعم خیلی خراب بود و تمام تلاشم را می‌کردم. متوجه شدم که باید خودم را ببخشم و نباید خودم را سرزنش کنم. متوجه شدم که باید همیشه خودم را به خاطر اشتباهاتم ببخشم.

 چه توصیه‌ای به دیگران دارم

اگر در برابر سوءاستفاده کاری انجام ندهید اوضاع همیشه بدتر می‌شود. باید خودتان، دوست خودتان باشید. خودتان به خودتان رحم کنید. باید خودتان را ببخشید. شما لیاقت اوضاع بهتری را دارید. شما انسان هستید و لیاقت دارید که با احترام با شما برخورد شود. هیچ‌وقت نباید تسلیم شوید. به خودتان آسیب نزنید. به یاد داشته باشید شما تنها نیستید!

منبع: داستان آنا

مرداد
۱۲
۱۳۹۵
نکاتی که در کار با قربانیان خشونت خانگی باید بدانیم
مرداد ۱۲ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و حقوق
۰
, , , , ,
Photo: YakobchukOlena/ Bigstock.com
image_pdfimage_print

Photo: YakobchukOlena/ Bigstock.com

ارزیابی

پیش از ارزیابی:

  • محیط های ساکت، خصوصی دفتر خود را برای انجام مصاحبه شناسایی کنید
  • مشخص کنید که آیا هنوز خطری وجود دارد و این که خشونت‌گر کجا است
  • در صورتی که هر دو طرف حاضر شدند، برای جدا کردن طرفین برنامه داشته باشید
  • گزینه‌های ارجاعی خود، مانند برنامه خشونت خانگی محلی را به خاطر داشته باشید
  • خود را با پروتکل‌های بین شما و مرکز ارائه دهنده خدمات خشونت خانگی آشنا کنید – در صورتی که چنین مرکزی وجود ندارد، برای وی وکیل بگیرید.
  • آیا او نیازهای خاصی دارد؟
  • برای کودکانی که ممکن است با خود بیاورد چه فضایی وجود دارد؟
  • به یاد داشته باشید:
  • مصاحبه با فردی در رابطه با سوءاستفاده یا تجاوز در مقابل فرزندان درست نیستا.
  • از کودکان نباید به عنوان مترجم استفاده شود یا از آن ها درخواست شود تا گفته‌های بزرگسالان را تایید کنند یا به والدینشان بگویند که شما چه گفته‌اید.

غربال‌گری عمومی

تمرین کنید و روش پرسش مختص خود را داشته باشید. مانند آن چه در زیر آمده است:

  • متوجه شده‌ام که تعدادی از موکلان من… (نگران روابطشان هستند، و ترس هایی دارند که صحبت درباره آن ها ممکن است سخت باشد) بنابراین این سوالات را از تمام کسانی که می بینم می پرسم…
  • وضعیت زندگی شما چگونه است؟
  • آیا اتفاقی در خانه می افتد که باعث شود احساس ناامنی کنید؟
  • به نظر می رسد نگرانی خاصی درباره امنیت/شریک زندگی‌تان دارید؟
  • از این موضوع بیشتر برای من بگویید.
  • از رابطه تان به من بگویید. چه چیزی از رابطه شما خوب است… و چه چیزی خیلی خوب نیست؟
  • تصمیم گیری های در مورد پول در زندگی شما چگونه گرفته می شود؟ در مورد نظم چطور؟
  • آیا شریکتان هرگز غیرتی شده و رفتارهای سلطه گرایانه دارد؟
  • در این صورت… از این موضوع بیشتر برای من بگویید.
  • وقتی که شریک تان عصبانی می شود چه اتفاقی می افتد؟
  • چیزهایی که باعث ترس شما می شود را توصیف کنید.
  • احساستان در مورد شریکتان را توصیف کنید.
  • آیا تا به حال هرگز نگران امنیت فرزندانتان بوده اید؟
  • اگر بله… از این موضوع بیشتر برای من بگویید.

سوال در مورد سوءاستفاده یا خشونت

  • آیا کسی باعث شده که احساس راحت نبودن بکنید؟
  • آیا در زندگی تان کسی هست که از او بترسید؟
  • آیا کسی شما را مجبور به انجام کاری که دوست ندارید کرده است؟ یا با شما کاری کرده باشد که شما دوست نداشته باشید؟
  • آیا این شخص شما را تهدید به آسیب کرده است؟
  • آیا این شخص هرگز به شما آسیب رسانده است؟
  • اگر با سایر افراد صحبت کنید یا با دوستانتان بیرون بروید آیا از حرف هایی که این شخص ممکن است بزند یا کارهایی که ممکن است با شما بکند می ترسید؟

پاسخ به خشونت خانگی

حتما:

  • دلیل وقفه شخص برای فاش کردن اطلاعات را در نظر داشته باشید.
  • از پرسیدن مستقیم این که آیا وی قربانی خشونت خانگی است خودداری کنید.
  • در صورت وجود خشونت خانگی یا خشونت هنگام دوستی، نام شریک یا نامی که او را صدا می زنند را پرسیده و از آن استفاده کنید.
  • حرف های شخص را باور کنید.
  • به آن ها یادآوری کنید که مقصر نیستند.
  • وعده هایی که نمی توانید انجام دهید را ندهید.
  • به شخص اجازه دهید تا در مورد قدم های بعدی هر چقدر که می خواهد تصمیم بگیرد – حتی شخصی با معلولیت شناختی هم درباره کارهایی که می خواهد بکند و اتفاقاتی که قرار است بیفتد احساساتی دارد.
  • تایید کنید که اگر هر زمانی وی نیاز به صحبت کردن داشت می توانید به حرف های او گوش کنید و می تواند با خیال آسوده با شما حرف بزند یا این که می توانید به او کمک کنید تا شخصی با چنین تجاربی پیدا کرده و با وی حرف بزند.
  • وی فرد مجرم را می شناسد و برایش اهمیت زیادی قائل است، پس خشونت را محکوم کنید نه فردی که به او آسیب رسانده است.
  • نباید:
  • … کسی را مجبور به حرف زدن کنید
  • …از این که شخصی از حرف زدن خودداری می کند برداشت شخصی کنید
  • …تهدید کنید که موضوع را به کسی می گویید…و نیز قول ندهید که موضوع را به کسی نگویید زیرا ممکن است مجبور باشید
  • …شخص خشونت‌گر را با استفاده از عنوان روابطه‌شان صدا نزنید
  • …از وی بپرسید «چه کاری کردی که باعث ناراحتی یا عصبانیت طرف مقابل شد؟»
  • استفاده از سوالات مستقیم

سوالاتی بپرسید که به صحبت در مورد کنترل، ترس، خشونت، تهدید (شامل نگرانی در مورد فرزندان) می رسد…

  • آیا (شریکتان) شما را از رفتن به سر کار/مدرسه/کلیسا، دیدن یا تماس با دوستان و خانواده منع می کند؟ آیا وی زمانی که تلویزیون تماشا می کنید اجازه استفاده از زیرنویس را به شما نمی دهد؟ آیا پول شما را کنترل می کند، یا ابزار کمکی شما را می گیرد؟ (ابزار کمکی ممکن است شامل واکر یا توالت، ویلچر، دستگاه TTY، کامپیوتر، تلفن های دارای نور فلش یا نور زنگ در، ابزارهای کمک شنوایی، تخته های ارتباطی و غیره می شود.)
  • اگر (شریکتان) مراقبت کننده شما نیز است، آیا از دادن داروهایتان خودداری می کند یا از گفتن این که چه دارویی مصرف می کنید به شما سر باز می زند؟
  • آیا (شریکتان) تا به حال شما/مشکل ناشنوایی/یا معلولیت شما را مسخره کرده است؟
  • آیا (شریکتان) شما را تهدید به آسیب رساندن به شما، فرزندانتان یا خودش کرده است؟
  • آیا (شریکتان) تا به حال شما را هل داده، به شما لگد، کتک زده، سعی در خفه کردن شما یا آسیب رسانی به هر نحو دیگری داشته است؟
    • در این صورت، بدترین قسمت را به من بگویید. جدیترین قسمت این آسیب رسانی ها چه بوده است؟
  • چه چیزی باعث شد امروز تماس بگیرید؟
  • آیا ممکن است به من بگویید که چه اتفاقی افتاد؟
  • آیا این اتفاق قبلا نیز افتاده بود؟
  • در گذشته چه چیزی به شما کمک می کرد؟
  • آیا فکر می کنید دوباره موثر است؟
    • اگر این طور فکر نمی کنید، شرایط چه فرقی کرده است که دیگر موثر نیست؟
  • دوست داشتید چه اتفاقی می افتاد؟
  • من چطور می توانم به شما کمک کنم؟

خشونت خانگی و آمار سلامت روانی

خشونت خانگی تاثیر قابل توجهی بر سلامت روانی دارد

در مطالعه زنانی  که مورد خشونت فیزیکی قرار گرفته‌اند:

  • نرخ PTSD بین ۵۴% تا ۸۴%.
  • نرخ افسردگی بین ۶۳% تا ۷۷% .
  • نرخ اضطراب بین ۳۸% تا ۷۵%.
  • حملات اضطراب و بی خوابی
  • فکر/اقدام به خودکشی
  • به طور میانگین، نیمی از زنانی که در این محدوده سلامت روانی بوده اند یا هم اکنون مورد سوءاستفاده یکی از نزدیکان خود هستند یا در گذشته این مسئله را تجربه کرده اند.
  • خشونت خانگی یکی از دلایل اصلی اقدام به خودکشی در زنان است
  • خشونت خانگی در بر دارنده ۸ شاخص از ۱۰ شاخص اصلی سلامت برنامه مردم سالم ۲۰۱۰ است که شامل خطر مشکلات سلامت روانی می شود.
  • نزدیک به ۹۰% زنان بی خانمان که بیماری روانی نیز دارند، در کودکی و بزرگسالی مورد سوءاستفاده شدید قرار گرفته اند.
  • زنانی که در بزرگسالی تجربه سوءاستفاده را داشته اند تاثیرات منفی روانی بیشتر نسبت به زنانی که چنین تجربه ای نداشته اند پذیرفته اند؛ همچنین زنانی که هم در بزرگسالی و هم در کودکی تجربه سوءاستفاده را داشته اند تاثیرات منفی روانی بیشتر نسبت به زنانی که فقط در یکی از این دوران مورد سوءاستفاده قرار گرفته اند داشته اند.
  • اختلالات روانی خاص مرتبط با خشونت بین فردی شامل استرس حاد و اختلالات استرس پس از سانحه، سایر اختلالات اضطرابی مانند اختلال ترس و اختلال وسواس فکری-عملی، اختلالات جسمانی و خوردن، افسردگی و کج خلقی اساسی، اختلالات تجزیه ای و تشخیص محور II مانند اختلال شخصیت مرزی و همچنین اختلال عملکرد جنسی، خود زنی و سوء مصرف مواد می‌شود

تشخیص دوگانه:

  • نتایج مطالعه ای ۵ ساله بر روی ۲۰۰۰ زن که به طور همزمان اختلالات سلامت روانی و سوءاستفاده از مواد و سابقه تروما داشتند، نشان داد که زنانی که هر سه مشکل را دارند پس از درمان می توانند با مشاوره ای که هر سه نیاز آن ها را مورد توجه قرار می دهد بهبود پیدا کنند.
  • زنان مورد سوءاستفاده در خطر رو به افزایش سوءاستفاده از مواد هستند.
  • نمرات سوءاستفاده های بین زن و شوهر قوی ترین پیش بینی کننده اعتیاد به الکل زنان بود.
  • زنانی که سابقه خشونت خانگی داشتند در مقایسه با افرادی که چنین سابقه ای نداشتند، به میزان بیشتری احتمال مصرف مواد مختلف در دوران بارداری و پیش از آن را دارا بودند.

منبع: Pennsylvania Coalition Against Domestic Violence

مرداد
۱۱
۱۳۹۵
احکام حمایتی برای حفاظت از قربانیان خشونت خانگی
مرداد ۱۱ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و حقوق
۰
, , , , ,
Photo: Daxiao Productions/ Bighealer.com
image_pdfimage_print

Photo: Daxiao Productions/ Bighealer.com

بسیاری از کشورها برای خشونت خانگی از راه حل‌های مدنی یا  احکام حمایتی استفاده می‌کنند. این احکام را قضات برای تعیین محدودیت برای رفتار خشونت‌گر صادر می‌کنند. در صورت دسترسی به راه حل های مدنی، معمولا احکام برای بیرون کردن موقت خشونت‌گر از خانه یا ممانعت از دسترسی او به همسر (یا استفاده از واسطه برای دسترسی یافتن صادر می شوند). حکم حمایتی می تواند یک حکم یک طرفه فوریتی باشد یا یک حکم دراز مدت.

احکام حمایتی تدابیری در حمایت از زنان هستند که به آنها زمان می دهند درباره چگونگی تامین امنیت خود در دراز مدت را تصمیم بگیرند بدون اینکه مجبور باشند، سریعا درخواست طلاق یا جریمه جزایی ضمانت اجرا نمایند. احکام حمایتی جایگزین وکالتی تعقیب جزایی به حساب می آیند بنابراین قانون گذاری احکام حمایتی در سراسر جهان در حال افزایش است و کشورهای بسیاری از جمله آذربایجان و قزاقستان در حال رسیدگی به طرح قانون گذاری هستند. چارچوب مدل سازمان ملل شامل بند احکام حمایت مدنی هم می شود.

 انواع احکام حمایتی

در صورتی که امنیت قربانی یا خانواده اش در خطر قطعی یا بی واسطه باشد حکم یک طرفه بدون توجه به خوانده هم امکان صدور دارد. معمولا حکم یک طرفه اعتبار کوتاه مدت دارد.  صدور احکام حمایتی بلند مدت نیاز به محاکمه دادگاهی با حضور خشونت‌گر دارند. در تعداد زیادی از کشورها، حکم حمایتی می تواند دارای بندهایی باشد که امکان بیرون راندن خوانده از منزل بدون سلب مالکیت خانه، جلوگیری از خشونت بیشتر خوانده یا تهدید او برای اعمال خشونت بیشتر، ممانعت از دسترسی خوانده یا نزدیک شدن او به قربانی و اطرافیان او، سپردن حضانت به پدر یا مادر سالم، حمایت از زن و فرزندان او و جلوگیری از دارا بودن اسلحه گرم یا خرید آن توسط خوانده را فراهم سازند.

 تاریخچه احکام حمایتی

از اصلی ترین و مهم ترین اهداف حکم حمایتی تامین آسایش قربانیان خشونت خانگی به وسیله سیستم قضایی است که در کنترل خود قربانیان باشد.  شکل گیری حکم مدنی برای راه حل حمایتی امریکا در فاصله سال های ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۰، پاسخی بود به نیاز قربانیان خشونت خانگی که خواستار تمام شدن فوری خشونت در منزلشان بودند.  غالبا هدف قربانی این است که رفع خشونت بدون مداخله سیستم قضا و بدون درخواست طلاق صورت بگیرد.  در صورتی که خطر حتمی وجود می داشت، قربانیان خشونت خانگی می توانستند خواسته شان را مستقیم و بدون نیاز به وکیل در دادگاه مطرح کنند و حکم فوریتی بدون واسطه بگیرند.  در ادامه این دادخواست، یک محاکمه در حمایت از حقوق صریح قانونی خوانده صورت می گرفت.

حکم مدنی راه حل حمایتی، زمانی شکل گرفت که روال دادرسی قضایی هم برای رسیدگی موثرتر به خشونت خانگی اصلاح شد.  پلیس قدرت دستگیری مجرمان خشونت را دارد، اگر پس از رسیدن به محلی که خشونت در آن رخ داده «دلایل باورپذیر» مبنی بر روی دادن جرم خشونت خانگی وجود داشته باشد. قدرت دستگیری مجرمان بدون آسیب زدن جدی به آنها در اختیار پلیس لحاظ شده است.  این قدرت پلیس برای پیگیری جرایم خشونت خانگی هنوز هم فارغ از کنترل قربانی یا خواسته های اوست. اصلاحیه های سیستم های قضایی و مدنی در دستیابی به دو هدف امنیت قربانی و پاسخگویی خشونت‌ گر اهمیت فراوان دارد.

مزایا

دادن اختیار و کنترل  به قربانی برای درخواست حکم حمایتی نسان می‌دهد که افراد مورد خشونت، خود بهترین قضاوت از خطری را دارند که شریک خشونت‌گر برای انها ایجاد کرده است. ثابت شده که چنانچه قربانی درخواست تدبیر حمایتی نماید این خطرات افزایش می یابند چرا که رهایی از دست خشونت‌گر خطرناک ترین لحظه خشونت خانگی است. درخواست حکم حمایتی و در پی آن رهایی قربانی از خشونت‌گر می تواند سلب قدرت و کنترل از طرف خشونت‌گر تلقی شود و در نتیجه خطرات متوجه قربانی را افزایش دهد.  دادن اختیار درخواست حکم حمایتی به قربانی به او این امکان را می دهد که درباره زمان بندی و ماهیت رهایی متضمن امنیت خود تصمیم بگیرد.

برخی از ملاحظات بالا می تواند برای دادن اختیار به اشخاص ثالثی مانند همسایگان، موسسات تعاون اجتماعی، مدارس، یا کارمندان دولت باشد تا از طرف قربانی درخواست حکم حمایتی نمایند. این درخواست شخص ثالث هم می تواند راهکار نجات قربانی خشونت خانگی و قوه کنترل او را زیر سوال ببرد.

احکام می توانند بنا بر نیازهای ویژه قربانی مناسب سازی شوند. برای مثال احکام حمایتی می توانند اجازه دهند متجاوز در خانه بماند اما از صدمه زدن او به همسر و فرزندان جلوگیری کنند یا او را از سلاح هایی که ممکن است در اختیار داشته باشند خلع کنند.  احکام حمایتی همچنین اجازه می دهند، گارد پلیس در محل حاضر باشد تا اگر خشونت‌گر به خانه برگشت او را خلع سلاح کنند. احکام حمایتی همچنین حضانت فرزندان، پشتیبانی از فرزندان و نگهداری انها را پوشش می دهند. احکام از قربانی و فرزندان او و همچنین از دوستان و خانواده او حمایت می کنند. خشونت‌گر شاید به افرادی که به قربانی کمک می کنند هم آسیب برساند تا خودش را از صدمه دیدن حفظ کند.

در حوزه‌های قضایی که به قضات اجازه صدور “احکام یک طرفه” می دهند، مهم است که زن بتواند حکم حمایتی بگیرد بدون اینکه نیاز باشد همسرش در جریان این درخواست قرار بگیرد. این از آن جهت است که اگر خشونتگر مطلع شود، ممکن است پیش از صدور حکم از سوی قاضی در صدد انتقام برآید. چنانچه زن بتواند نشان دهد که خطری حتمی او را تهدید می کند، قاضی می تواند حکم یک طرفه فوری صادر نموده و تاریخ دادگاه برای صدور حکم دائم را تعیین نماید. این تاریخ معمولا یک تا دو هفته پس از صدور حکم اولیه است. متعاقبا خشونت‌گر از احکام حمایتی و تاریخ دادگاه آگاه خواهد شد. وی در این دادگاه می تواند اتهامات را بپذیرد یا رد کند و برای تبرئه خودش شاهد بیاورد.

 هدف احکام حمایتی اطمینان از این است که فرد مورد خشونت فردی نباشد که به اجبار از خانه بیرون رانده می شود.  خشونت‌گر با اعمال خشونت شریکش را مجبور می کند بین ترک خانه و تحمل خشونت یکی را انتخاب کند. احکام حمایتی، رنج ترک خانه را به عهده فردی می گذارند که در پیدایش لزوم آن اقدام دست داشته است.

احکام حمایتی بر اقدامات جزایی برتری دارند. روال های جزایی می توانند طولانی و پیچیده باشند. به طور معمول، احکام حمایتی سریع و نسبتا ساده هستند. در برخی حوزه ها، میزان قطعیت مورد نیاز برای محکومیت جزایی بالاتر از میزان قطعیت مورد نیاز صدور احکام حمایتی است. اگر تنها مجازات جزایی مد نظر باشد، قربانی طی روال های جزایی هیچ حمایت قضایی در برابر تجاوز دریافت نخواهد کرد مگر در صورتی که مجرم در آن زمان زندانی شده باشد. احکام حمایتی از مجازات های جزایی منعطف تر هم هستند و می توانند طبق نیاز قربانی مناسب سازی شوند.  در نهایت، روال های مدنی مانند احکام حمایتی به قربانی فرصت می دهند تا در روال مشارکت داشته باشند و درمان خودش را انتخاب نماید. این در حالی است که روال های جزایی می توانند بدون مشارکت قربانی هم ادامه یابند و محرومیت های جزایی بسیاری از نیازهای زنان صدمه دیده از جمله پشتیبانی اقتصادی را در نظر نمی گیرند.

سودمندی

در گزارشی که در سال ۲۰۰۹ با بودجه دیوان عدالت ملی صورت گرفت و فراگیرترین مطالعه ای است که تا امروز در امریکا صورت گرفته است، احکام حمایتی با توجه به خشونت شریک در محیط های شهری و روستایی مورد بررسی قرار گرفته اند. این گزارش نشان داد که احکام حمایتی ابزارهای امنیت عمومی مهم هستند.  نیمی از تمام قربانیان مورد مطالعه هیچ نقض حکم حمایتی را تجربه نکرده بودند.  افرادی که نقض حکم را تجربه کرده بودند به کاهش چشمگیر تجاوز و استرس های مرتبط با آن و ترس از آسیب بیشتر اشاره کردند. اکثریت زنان مورد مطالعه باور داشتند که حکم حمایتی ابزار امنیتی سودمندی است. نتیجه این مطالعه این بود که احکام حمایتی کیفیت زندگی را هم افزایش می دهند و چنانچه احکام حمایتی به اجرا درآیند، افزایش امنیت قربانی و رفاه وی به کاهش هزینه های تحمیل شده بر اجتماع می انجامد. برای دانلود گزارش کامل از سایت دیوان عدالت ملی اینجا را کلیک کنید.  (PDF)

این مطالعه نشان دهنده پیشرفت های بسیاری است ازجمله:  دسترسی بیشتر به احکام حمایتی؛ افزودن حمایت های قوی تر برای زنانی که پس از دریافت OFP تحت تعقیب شریک خشن قرار می گیرند؛ و تقویت اجرای OFP ها.   برای دانلود گزارش کامل از وبسایت دیوان عدالت ملی اینجا را کلیک کنید.  ( PDF)

 محدودیت‌ها

البته احکام حمایتی حمایت را تضمین نمی کنند. خشونت‌گران ممکن است این احکام را زیر پا بگذارند و به شریک هایشان حمله کرده و حتی آنها را بکشند. و پلیس و تعقیب گران  باید این احکام را به اجرا درآورند. اگر اجرا نشوند، خشونت‌گران گمان خواهند کرد که هیچگاه برای تعرض هایشان تنبیه نخواهند شد. چنانچه زنان قادر به پرداخت هزینه های دادگاه یا سفر به نزدیک ترین شهر برای درخواست حکم نباشند، گرفتن احکام حمایتی دشوار خواهد بود.

برخی از حامیان این امر بیان داشته اند که مجازات های جزایی مفیدتر هستند، چرا که خشونت خانگی را جرم تلقی می‌کند و دارای ابلاغیه اجتماعی است که این خشونت تحمل نمی شود. خشونت‌گر هم در احکام حمایتی و هم در روال های جزایی «مسئول» است، اما محرومیت های قابل دسترسی در روال های جزایی سنگین تر هستند. احکام حمایتی تنها رفتار خوانده را محدود می کنند، اما محرومیت های جزایی به کردار وی برچسب نادرست می زنند.

 در موارد مشخص، اجرای قوانین احکام حمایتی می تواند پیامدهای منفی ناخواسته ای برای زنان آسیب دیده به همراه داشته باشند. حامیان در ایالات متحده دریافتند که که در برخی موارد احکام بر علیه خشونت‌گر و هم قربانی صادر می شوند (احکام حمایتی دوجانبه) احکام حمایتی دوجانبه هر دو طرف را مسئول نقض حکم می شمارند. حامیان دریافتند که خشونت‌گران، زنان را مجبور به نقض حکم کرده و سپس آنها را تهدید می کنند که نقض حکم را گزارش خواهند داد. همچنین، پلیسی که درگیر حکم دوجانبه است اغلب نمی تواند تشخیص دهد که خشونت‌گر اصلی چه کسی بوده و در نتیجه یا از اجرای حکم باز می ماند یا هر دو طرف را دستگیر می کند. جعبه ابزار خاتمه دادن به خشونت علیه زنان اطلاعات مرتبط با شیوه شناسایی پرخاشگر اصلی را در اختیار پلیس می گذارد. این بسته را شورای مشاوره ملی خشونت علیه زنان و وزارت دادگستری ایالت متحده در امور خشونت علیه زنان تهیه کرده است.

اطلاعات بیشتر احکام حمایت مدنی از طریق برنامه های وکالت روستایی زنان قابل دسترسی است. برای مشاهده لیستی از تحقیقات و گزارش مرتبط با احکام حمایتی، قوانین خانوادگی و شبه جرایم، اینجا را کلیک کنید.  همچنین، برای مشاهده پیشنهادات مرتبط با پیش نویس قانون احکام حمایتی به گزارش گروه متخصص سازمان ملل در سال ۲۰۱۰ با نام «کتابچه قانون خشونت علیه زنان» (بخش ۳٫۱۰)  مراجعه کنید. برای نسخه روسی پیشنهادات در «اقدامات مطلوب قانونگذاری خشونت علیه زنان» هم اینجا را کلیک کنید.

منبع: حامیان حقوق بشر 

x


اکتبر، ماهی برای پیشگیری و مبارزه با خشونت خانگی برای همه


«یک ماه برای مبارزه با خشونت خانگی»