صفحه اصلی  »  ایدز
image_pdfimage_print
شهریور
۲۴
۱۳۹۴
عدم تمکین زن ، در صورت ابتلای مرد به بیماری مقاربتی
شهریور ۲۴ ۱۳۹۴
خشونت خانگی و حقوق
۰
, , , , , , , , , , , , , , , ,
image_pdfimage_print

عکس :exopixel/Bigstock.com

ماهرخ غلامحسین پور

بیمارانی که شاهد از کارافتادگی و نابودی بخشی از اندام‌های فیزیکی و میزان قابل توجهی از رمق و شادمانی و میل به زندگیشان هستند، آیا می توانند ازدواج و زندگی عادی‌ داشته باشند؟

آیا مبتلایان به «اچ. آی. وی» و «هیپاتیت» یا سایر بیماری‌های خطرناک می توانند ازدواج کنند؟ آدم‌هایی که مادرند،کودکند یا بخشی از خانواده عزیز و دوست داشتنی ما هستند و تا چندی قبل سالم و‌‌ رها و شاداب بوده‌اند و هنوز هم نه کمتر از هر انسان دیگری روی این کره خاکی میل به زیست و زندگی دارند می‌توانند با چه شرایط حقوقی ازدواج کنند یا تن به جدایی بدهند؟حق و حقوق همسر یک بیمار مبتلا به اچ آی وی چیست؟

تا پیش از این و روزهای نخستی که آگاهی نسبت به بیماری ایدز یا سایر بیماری‌های خطرناک بسیار محدود و مبهم و تاریک بود، این تصور وجود داشت که بیماران مبتلا به این دشواری‌ها،حق ازدواج یا یک زندگی طبیعی را نخواهند داشت. اما امروزه نگاه به این مسئله از دریچه متفاوتی است.

بیماری‌های لاعلاج خط قرمز بین مرگ زیستن و مردن نیستند و بیماران لاعلاج هیچ نوع ممنوعیتی برای ازدواج ندارند، این بیماران حق زندگی و زیست طبیعی دارند.

با این نگاه که بایستی با مراعات حق و حقوق دیگری او را در معرض خطرهای احتمالی قرار ندهد.‌‌ همان طور که یک بیمار حق زیست دارد،موجبات آزار همسر یا زمینه برای ابتلای شریک زندگی اش به انواع درد‌ها نیز نباید فراهم باشد.

بررسی حقوقی این مقوله که آیا مبتلایان به بیماری های خطرناک حق ازدواج و فرزندآوری دارند یا خیر؟ مبحثی است که با خانم «نسرین معروف خانی»، حقوقدان ساکن  تهران در میان گذاشته‌ایم. متن زیر گفت‌و‌گوی خانه امن با این حقوقدان در تبیین و بررسی این مسئله است.

خانم «معروف خانی» آیا یک بیمار مبتلا به بیماری خطرناک می‌تواند به لحاظ قانونی ازدواج کند؟ ممنوعیتی برای این پیوند وجود ندارد؟

از نظر قانون مدنی ایران، اصل اول در هر معامله، قرارداد یا عقد برپایه اراده طرفین است و طبعا هم ازدواج از همین اصل تبعیت می‌کند.

یعنی در قانون هیچ مانعی برای جلوگیری از ازدواج دو نفر، ابتدا به ساکن وجود ندارد. اما این اصل مطلق نیست یعنی اینکه طبعا استثنا هم در نظر گرفته شده. از جمله ازدواج با محارم، ازدواج با خواهر همسر (در صورتی که هنوز طلاقی صورت نگرفته باشد.) ازدواج با زنی که خالی از موانع نکاح نیست. (یعنی زنی که مزدوج است یا در ایام عده طلاق یا وفات شوهر به سر می‌برد) و موارد مشابه.

بنا بر این هیچ منع قانونی برای ازدواج فرد بیمار وجود ندارد و قانون نمی‌تواند مانع شود.

اما نکته دیگر، پیش بینی موردی به نام «فسخ نکاح» است در قانون مدنی ایران مقرر شده که هر‌گاه عیوبی در یکی از زوجین موجود باشد، برای طرف دیگر، حق «فسخ نکاح» در نظر گرفته شده. یعنی منحل شدن عقد ازدواج به نحوی که گویا هیچ وقت رخ نداده است.

یعنی فردی که متوجه بیماری صعب العلاج همسرش بشود به راحتی می‌تواند درخواست طلاق کند و حقوقش در قانون در این مورد دیده شده؟

البته این شکل از فسح نکاح با موضوع طلاق متفاوت است. در طلاق،

حقوق و تکالیفی برای طرفین ایجاد می‌شود، ولی در فسخ نکاح، حق و تکلیفی وجود ندارد. با این مقدمه و با توجه به اصل آزادی اراده، ممانعت از ازدواج به خاطر بیماری، خلاف این اصل قانون است. و اساسا با اصول و مبانی میثاق‌ها و قراردادهای مبتنی بر آزادی اراده افراد هم در تقابل است. یعنی بعید است که هیچ سیستم قانونی چنین مجوزی داشته باشد که بتواند برای ازدواج یا عدم ازدواج افراد جامعه، ولو به سبب بیماری، تصمیم گیری کند و بتواند آن را با محدودیت مواجه سازد.

مشخصا در مورد ایدز با توجه به اینکه ممکن است طرف مقابل را هم درگیر کند چه؟

به اثبات رسیدن بیماری ایدز، در قانون مدنی ایران مانع ازدواج نیست و قانون چنین ممانعتی ندارد و اساسا چنین ممانعتی هم منطقی به نظر نمی‌رسد، چون در این مورد تصمیم با خود طرف است و هیچ کس برای نفس خود ضرر نمی‌خواهد.

البته در ماده ۱۱۲۳ قانون مدنی به چند عیب اشاره شده که در صورت وجود این عیوب و به شرط آنکه قبل از عقد به این عیوب پی برده شود، حق فسخ نکاح – که قبلا در مورد آن توضیح داده شد- برای طرف مقابل ایجاد می‌شود.

یکی از این عیوب که در بند ۵ ماده ماده ۱۱۲۳قانون مدنی به آن اشاره شده، «زمین گیری» است که از آن به بیماری صعب العلاج تعبیر شده و قابل تسری به بیماری ایدز هم می‌تواند باشد.

زمین گیری هم برای مرد و هم برای زن می‌تواند منجر به فسخ نکاح شود؟

خیر. این عیب تنها اگر در زن موجود باشد، موجب ایجاد حق فسخ نکاح برای مرد می‌شود و نقطه مقابل (بیماری مرد و حق فسخ نکاح زن) پیش بینی نشده است. (۱)

آیا این قانون تبعیض آمیز نیست؟

در‌‌ همان ماده ۱۱۲۷قانون مدنی نکته جالبی در نظر گرفته شده. مفاد این ماده می‌گوید: «هرگاه شوهر بعد از عقد مبتلا به یکی از امراض مقاربتی شود، زن حق خواهد داشت که از نزدیکی با او امتناع کند و امتناع به علت مزبور مانع حق نفقه نخواهد بود.» این پیش بینی قانون، خلاء قانونی پیش گفته شده یعنی«فقدان حق فسخ نکاح برای زن در صورت وجود بیماری صعب العلاج در مرد» را تا حدودی جبران می‌کند.

اما با این وصف ممکن است فرد مبتلا به بیماری، این مشکلش را از شریک آینده زندگی‌اش پنهان کند.

نه ممکن نیست. در این مورد و در مورد مقوله «فرزند آوری» افراد مبتلا به ایدز، قانون مداخله کرده . تبصره ماده ۲۳فصل سوم قانون حمایت خانواده مصوب اسفند ۱۳۹۱ چنین مقرر داشته است: «وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی مکلف است ظرف یک ‌ماه از تاریخ لازم‌ الاجراءشدن این قانون بیماری‌هایی را که باید طرفین پیش از ازدواج علیه آن‌ها واکسینه شوند و نیز بیماری‌های واگیردار و خطرناک برای زوجین و فرزندان ناشی از ازدواج را معین و اعلام کند. دفا‌تر رسمی ازدواج باید پیش از ثبت نکاح، گواهی صادرشده از سوی پزشکان و مراکز مورد تأیید وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی دال بر عدم اعتیاد به مواد مخدر و عدم ابتلاء به بیماری‌های موضوع این ماده و یا واکسینه شدن طرفین نسبت به بیماری‌های مذکور را از آنان مطالبه و بایگانی کنند.چنانچه گواهی صادرشده بر وجود اعتیاد و یا بیماری دلالت کند، ثبت نکاح در صورت اطلاع طرفین بلامانع است.

در مورد بیماری‌های مسری و خطرناک که نام آن‌ها به ‌ وسیله وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی تعیین و اعلام می‌ شود، طرفین جهت مراقبت و نظارت به مراکز تعیین ‌شده معرفی می‌‌ شوند.

بنا براین چنین ساز و کاری در قانون تعبیه شده و با وجود این که آزمایش HIV  در زمره آزمایش­های ضروری قبل از ازدواج نیست، ولی زوجین می توانند با کنار گذاشتن ملاحظات و رو در بایستی انجام این آزمایش را از یکدیگر خواستار شوند و قانون هم از آن ها حمایت می کند.

اما اگر عوارض بیماری، تولد فرزند بیمار یا ناقص باشد قانون در این مورد پیش بینی خاصی دارد؟

بله. دقیقا قانون به این مسئله توجه داشته. در مواردی که بیماری خطرناک زوجین به تشخیص وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی منجر به خسارت به جنین باشد، مراقبت و نظارت باید شامل منع تولید نسل نیز باشد.

اما اگر کودک شکل گرفته باشد چه؟

در آن صورت برای کمک به این افراد و جلوگیری از تولد کودک بیمار و ناقص، به این افراد مجوز سقط جنین داده می‌شود.

البته سقط جنین به طور کلی در قوانین ایران ممنوع است. در ماده ۶۲۴ قانون مجازات اسلامی، بخش تعزیرات، برای کسی که عمل سقط جنین انجام می‌دهد، حبس از دو تا پنج سال و همچنین بر حسب مورد، دیه در نظر گرفته شده، اما در عین حال در مورد برخی بیماری‌ها مجوز سقط جنین به مادر داده می‌شود، که البته باید قبل از چهار ماهگی جنین باشد.

بدین معنا که فرد مبتلا به ایدز می‌تواند پس از اطلاع از بارداری‌اش نسبت به سقط جنین اقدام کند؟

 بله، بیماری‌های شامل مجوز سقط جنین، در قانون نام برده شده، ودر بخش بیماری‌های مربوط به مادر بند ۱۴ چنین ذکر شده است: ابتلا به ویروس HIV که وارد مرحله بیماری AIDS  شده باشد.
اما اگر زوجی نتوانستند به هر دلیلی مطابق این قانون ممنوع النسل شوند یا سقط جنین کنند، مراکز مشاوره برای دادن مشورت به افراد مبتلا وجود دارد و این مراکز با تحت پوشش قراردادن افراد مبتلا و با راهنمایی‌های لازم، در بسیاری از موارد کمک می‌کنند تا فرزندان بدون ابتلا به ایدز متولد شوند.

 به عنوان نمونه یکی از مبتلایان به بیماری ایدزمی گوید: همسرم باردار شد و در روند آزمایشات فهمیدیم که او مبتلا به ایدز است اما خوشبختانه با راهنمایی‌های کادر پزشکی، دخترم سالم به دنیا آمد و اکنون در کلاس چهارم ابتدایی تحصیل می‌کند و یک پسر سالم چهار ساله نیز دارم. این مرد ۴١ ساله به این نکته اشاره می‌کند که یک سال بعد از این ماجرا نیز آزمایش «اچ. آی. وی» او مثبت بوده و معلوم شده که بیماری ایدز از طریق خودش به همسرش انتقال یافته است.

ممانعت قانونی از فرزند آوری ،خلاف ذات نکاح نیست؟

از نظر شرع و قوانین ایران که برگرفته از شرع است، اقتضای ذات نکاح تنها رابطه زناشویی است و فرزند آوری را شامل نمی‌شود.

و حرف آخر ؟

به نظر می‌رسد مورد ازدواج و فرزند آوری افراد مبتلا به بیماری‌های صعب العلاج که ایدز نیز شامل آن‌ها می‌شود، فرا‌تر از مواد و پیش بینی‌ها و مصوبات قانونی است و مداخلهٔ متخصصان علوم دیگر از جمله جامعه‌شناسان، پزشکان و کار‌شناسان دیگر علوم میانه را می‌طلبد.

(۱) البته در عقدنامه های چاپی سومین شرط از شروط دوازده گانه این است که اگر مرد دچار بیماری خطرناک شود زن حق طلاق خواهد داشت.

دی
۲۴
۱۳۹۳
خشونت جنسی و اچ آی وی
دی ۲۴ ۱۳۹۳
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , ,
image_pdfimage_print

3211232658_a8db32e40a_z

عکس: The Factionist – ethical appa

راهنمایی تخصصی برای سازمان‌های خدمات دهنده به قربانیان

مترجم: فرخ نیک‌مرام

رابطه میان خشونت جنسی و ویروس اچ آی وی

خشونت جنسی و ویروس اچ آی وی که غالبا با یکدیگر ارتباط نیز دارند، دو مورد جدی از خطرات متوجه عموم در سرا سر جهان هستند و هیچ منطقه، نژاد، قومیت، طبقه اجتماعی، گرایش جنسی، سن، مذهب و میزان ناتوانی یا توانایی از این دو در امان نیست. خشونت جنسی احتمال این که قربانی دچار بیماری‌های مقاربتی، از جمله اچ آی وی شود را افزایش می‌دهد. تاثیرات کوتاه مدت و بلند مدت هر دو مورد می‌تواند برای قربانی فلج کننده باشد. لکه ننگی که از سوی اجتماع بر هر دو زده می‌شود می‌تواند فرد را گوشه‌گیر کرده، از گرفتن کمک‌های لازم باز دارد. با توجه به وجود تبعیض، گوشه‌گیر شدن و عدم وجود خدماتی که از نظر اجتماعی حساسیت لازم را دارا هستند، موانع را برای بسیاری از گروه‌ها بزرگتر می‌کند. از آن جمله؛ اقلیت‌های نژادی، همجنس‌گرایان و دگرباشان جنسی، کارگران جنسی، فقرا، معلولین و قربانیان قاچاق جنسی و تجاوز از سوی همسر یا زوج عاطفی.

هم خشونت جنسی و هم اچ آی وی / ایدز در سرکوب اجتماعی ریشه دارند. نابرابری جنسیتی، فقر، مردسالاری و پدرسالاری، در غیاب حمایت‌های مناسب قانونی، خدمات و ثبات اجتماعی عوامل مشترک در هر دو مشکل هستند. (جوکس و سن گارسیا در سال ۲۰۰۲ و «برنامه ایدز سازمان ملل متحد» در سال ۲۰۰۴).

زنان، اقلیت‌های نژادی و ساکنان مناطق فقیر و در حال توسعه به شکل بیشتری با این مشکل رو به رو هستند. از دلایل این امر می‌توان به نابرابری‌های جنسیتی، نژادی، اجتماعی و اقتصادی که تمامی مناطق دنیا از آن رنج می‌برند اشاره نمود. («برنامه ایدز سازمان ملل متحد» در سال ۲۰۰۴). این راهنما اطلاعات زیر را ارائه می‌کند؛ میزان شیوع خشونت جنسی و اچ آی وی، روش‌های آزمایش و درمان گوناگون برای اچ آی وی، ترس‌های مبتلایان به اچ آی وی، آزمایش مهاجمان جنسی و گام‌های لازم برای متخصصان در این رشته‌ها برای بر آوردن بهتر نیازهای قربانیان خشونت جنسی.

تعریف خشونت جنسی

«خشونت جنسی، هر گونه عمل جنسی‌ بر خلاف ارده فرد مقابل را شامل می‌شود.» (مرکز کنترل بیماری‌های ایالات متحده، ۲۰۰۶). «خشونت جنسی ممکن است کلامی، فیزیکی یا روانی باشد. چنین خشونتی ممکن است شامل عمل کامل جنسی یا اقدام به آن باشد. آزار جنسی با تماس بدنی و بدون آن، که ممکن است شامل دید زدن، نشان دادن بدن، تصاویر جنسی، آزار جنسی یا تهدید به خشونت جنسی باشند نیز انجام می‌گیرد. (مرکز کنترل بیماری‌ها(ایالات متحده)، ۲۰۰۶).

شیوع خشونت جنسی

با توجه به این که میزان زیادی از خشونت جنسی هرگز گزارش نمی‌شود و مطالعات موجود دارای محدودیت‌های زیادی هستند، آمار موجود درباره میزان شیوع خشونت جنسی با یکدیگر تفاوت دارند. با این وجود، بر اساس مطالعات موجود، خشونت جنسی میلیون‌ها نفر را همه ساله در سر تا سر دنیا قربانی خود می‌کند. در سطح جهانی حدود ۲۰ درصد از زنان گونه‌ای از آزار جنسی در دوران کودکی خود را گزارش می‌دهند (رونیان، ۲۰۰۲). در ایالات متحده از هر چهار دختر یک نفر و از هر شش پسر یک نفر تا تولد ۱۸ سالگی خود مورد آزار قرار می‌گیرند (فینکلهور، ۱۹۹۰). در سطح جهانی یک چهارم زنان ممکن است از سوی زوج عاطفی خود دچار خشونت جنسی شوند (جوکس، سن و گارسیا مورنو، ص ۱۵۷، سال ۲۰۰۲).

تعریف اچ آی وی

اچ آی وی یک عفونت ویروسی است که احتمال دارد از راه ارتباط جنسی یا ردو بدل کردن سوزن و سرنگ (معمولا برای مصرف مواد مخدر) با فرد آلوده منتقل شود (مرکز کنترل بیماری‌های ایالات متحده، ۲۰۰۷). زنان باردار آلوده به این ویروس ممکن است در دوران بارداری، تولد و شیردهی کودک خود را نیز آلوده کنند (مرکز کنترل بیماری‌های ایالات متحده، ۲۰۰۷). اچ آی وی از طریق این مایعات در بدن انسان منتقل می‌شود؛ خون، ترشحات آلت تناسلی در زنان و مردان و شیر مادر (مرکز کنترل بیماری‌های ایالات متحده، ۲۰۰۷). بعضی از افراد ناقل ویروس اچ آی وی به بیماری ایدز مبتلا می‌شوند. ایدز تضعیف سیستم دفاعی فرد از طریق کاهش گلبول‌های سفید خون است (سازمان ملی بهداشت، ۲۰۰۵). کاهش این گلبول‌ها توان بدن برای مبارزه با عفونت‌ها را پایین می‌آورد و هر نوع عفونت را کشنده یا سرطان زا می کند (سازمان ملی بهداشت، ۲۰۰۵). اگرچه راه‌هایی برای کنترل این بیماری و ویروس وجود دارد، هنوز واکسن یا درمانی برای آنان یافت نشده است (سازمان ملی بهداشت، ۲۰۰۵).

شیوع اچ آی وی/ایدز در ایالات متحده

بر اساس آمارهای «مرکز کنترل بیماری‌ها» در ایالات متحده، در سال ۲۰۰۳ بین ۱۰۳۹۰۰۰ تا ۱۱۸۵۰۰۰ نفر آلوده به اچ آی وی یا بیماری ایدز در آمریکا زندگی می‌کردند (مرکز کنترل بیماری‌ها، ۲۰۰۶). بر اساس آمارهای سال ۲۰۰۵ این مرکز، افراد ۴۰ تا ۴۴ ساله بیشترین آمار را در میان افراد آلوده دارند (مرکز کنترل بیماری‌ها، ۲۰۰۵). اکثریت افراد آلوده (۴۷%) سیاهپوست، ۳۴ درصد سفید، ۱۷ درصد افراد با ریشه اسپانیایی (آمریکای لاتین) و کمتر از ۱ درصد را سرخپوستان، ساکنان آلاسکا و هاوایی و افراد با ریشه در خاور دور تشکیل می‌دهند. (مرکز کنترل بیماری، ۲۰۰۵). ۷۳ درصد افراد آلوده را مردان تشکیل می دهند که از طریق رابطه جنسی با سایر مردان (۶۱%)، استعمال وریدی مواد مخدر (۱۸%)، رابطه جنسی با زنان (۱۳%) و رابطه با سایر مردان به همراه استفاده وریدی از مواد مخدر (۷%) آلوده شده اند. (مرکز کنترل بیماری‌ها، ۲۰۰۵). ۳۷ درصد افراد آلوده را زنان تشکیل می‌دهند که ۷۲ درصدشان از طریق رابطه جنسی با مردان و ۲۶ درصد از طریق استعمال وریدی مواد مخدر آلوده می‌شوند. (مرکز کترل بیماری‌ها، ۲۰۰۵).

۳۷ درصد افراد آلوده را زنان تشکیل می‌دهند که ۷۲ درصد آنها از طریق رابطه جنسی با مردان و ۲۶ درصد از طریق استعمال وریدی مواد مخدر آلوده می‌شوند.

(مرکز کترل بیماری‌ها، ۲۰۰۵)

اچ آی وی در میان کارگران جنسی و قربانیان قاچاق انسان

با وجود این که اندازه گیری و مستندسازی تاثیرات اچ آی وی و ایدز بر روی کارگران جنسی و قربانیان قاچاق انسان برای سوء استفاده جنسی بسیار دشوار است، تحقیقات موجود نشان می‌دهد که این گروه از افراد شدیدا مورد خشونت جنسی قرار دارند. این گروه از افراد همچنین به دلیل عدم دسترسی به کاندوم و ناتوانی در مقابل مشتریانشان توان مراقبت از خود را از بیماری‌های مقاربتی، از جمله ایدز را از دست می‌دهند.

مطالعه‌ای بر روی ۵۰ زن که به جرایم مربوط به روسپیگری در بوستون زندانی بودند نشان از رواج زیاد خشونت جنسی داشت. (نورتون – هاوک، ۲۰۰۲)

۴۶ در صد از این زنان مورد خشونت فیزیکی و ۴۲ درصد مورد خشونت جنسی قرار گرفته بودند. خشونت جنسی و فیزیکی موجود که از سوی مشتریان و فروشندگان این زنان بر آنها وارد می‌شود و مصرف وریدی مواد مخدر (۵۶ درصد از این زنان از مواد مخدر وریدی استفاده کرده بودند) این زنان را در خطر بسیار شدید آلوده شدن به اچ آی وی قرار می‌دهد. (نورتون – هاوک ، ۲۰۰۲)

هفتاد درصد از این زنان عنوان کردند که به شدت از آلوده شدن به بیماری‌های مقاربتی مانند اچ آی وی ترس دارند. کارگران جنسی گاها هیچ راهی برای مراقبت از خود در برابر بیماری‌های مقاربتی ندارند. از میان زنانی که در بوستون مورد تحقیق قرار گرفتند ۱۶ درصد آلوده به ایدز بودند و ۴۸ درصد هر شش ماه یک بار آزمایش می‌دادند. (نورتون – هاوک ، ۲۰۰۲)

قربانیان قاچاق انسان برای بازار جنسی به صورت روزانه با میزان بسیار زیادی از خشونت جنسی و فیزیکی رو به رو هستند. این مسئله آنان را مستعد آلوده شدن به بیماری‌های مقاربتی و ویروس اچ آی وی می کند.

اچ آی وی / ایدز در میان مردانی که با مردان دیگر رابطه جنسی دارند

در آمریکا اچ آی وی به صورت بسیار گسترده تری مردانی که با مردان دیگر رابطه جنسی دارند را آلوده می‌کند. بر اساس آمار مرکز کنترل بیماری‌ها، در سال ۲۰۰۳، دو سوم موارد آلودگی به ویروس ایدز در میان این دسته بوده است. البته قابل توجه است که تنها ۵ تا ۷ درصد مردان در ایالات متحده خود را این گونه معرفی می کنند (مرکز کنترل بیمای‌ها، ۲۰۰۶). با این که شیوع اچ آی وی در میان این مردان در دهه های ۸۰ و ۹۰ میلادی کاهش داشت، تحقیقات جدید نشان از افزایش این آمار دارد. (مرکز کنترل بیماری‌ها، ۲۰۰۶)

اچ آی وی / ایدز در میان زنانی که با زنان دیگر رابطه جنسی دارند

تحقیقات مربوط به این ویروس بر روی زنانی که با زنان دیگر رابطه جنسی دارند بسیار محدود بوده است. با این که احتمال آلوده شدن در این روابط کمتر است، اچ آی وی همچنان ممکن است از راه ترشحات واژنی و گردنی و همچنین خونریزی در هنگام قاعدگی انتقال یابد. علاوه بر این، این دسته از زنان در صورت مصرف وریدی مواد مخدر، ایجاد رابطه جنسی با مردان دو جنس گرا و مردان دوجنس گرایی که مواد مخدر وریدی استفاده می‌کنند یا ایجاد رابطه جنسی مقعدی می‌توانند با خطر آلودگی رو به رو باشند. (شورای مسائل علمی، ۱۹۹۶)

اچ آی وی در میان زنان و دختران

در ایالات متحده آلودگی به اچ آی وی و بیماری ایدز یکی از بحران‌های رو به رشد در زمینه سلامت زنان و دختران به حساب می‌آیند. بین سال‌های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۳ آمار ایدز در میان زنان ۱۵ درصد و در میان مردان تنها ۱ درصد افزایش داشته است (مرکز کنترل بیماری‌ها، ۲۰۰۳). زنان بخش بزرگی از موارد جدید اچ آی وی و ایدز را تشکیل می‌دهند. ۵۰ درصد موارد جدید اچ آی وی و ایدز در سال ۲۰۰۳ در میان دختران ۱۳ تا ۱۹ ساله گزارش شده است (بنیاد خانواده هنری کیسر، ۲۰۰۶). رابطه جنسی دگرجنس گرایانه (با مردان) و تزریق مواد مخدر به ترتیب نخستین و دومین دلایل آلودگی در میان زنان هستند (مرکز کنترل بیماری‌ها، ۲۰۰۶).

این بیماری به صورت غیرمتناسبی، زنان رنگین پوست را آلوده می کند. در سال ۲۰۰۲، در ایالات متحده، آلودگی اچ آی وی مهمترین عامل مرگ در میان زنان سیاهپوست بین ۲۵ تا ۳۴ سال بود (مرکز کنترل بیماری‌ها، ۲۰۰۶). در سال ۲۰۰۴ زنان سیاهپوست در حالی که تنها ۱۳ درصد جمعیت زنان در ایالات متحده را تشکیل می‌دهند، ۶۷ درصد مبتلایان زن در این کشور را تشکیل دادند (بنیاد خانواده هنری کیسر).

در سال ۲۰۰۲، در ایالات متحده، آلودگی اچ آی وی مهمترین عامل مرگ در میان زنان سیاهپوست بین ۲۵ تا ۳۴ سال بود.

(مرکز کنترل بیماری‌ها، ۲۰۰۶)

اچ آی وی/ ایدز در میان رنگین پوستان در ایالات متحده

اگر چه این آلودگی کلیه جمعیت را تهدید می‌کند، افراد رنگین پوست (غیر سفیدپوست) بیشتر در معرض آن قرار دارند. در مقایسه با سایر گروه‌های نژادی و قومی، سیاهپوستان بیشترین میزان اچ آی وی و ایدز را در میان خود دارند (مرکر کنترل بیماری‌ها، ۲۰۰۶). تنها ۱۲٫۳ درصد از جمعیت ایالات متحده سیاهپوست هستند اما این گروه نیمی از کل موارد آلودگی به اچ آی وی را تشکیل می‌دهند. در سال ۲۰۰۲ این آلودگی یکی از چهار عامل اصلی مرگ در میان مردان و زنان سیاهپوست بین ۲۵ تا ۵۴ بود. این عامل، عامل شماره یک مرگ در میان زنان سیاهپوست بین ۲۵ تا ۳۴ سال بود (مرکز کنترل بیماری‌ها، ۲۰۰۶).

جمعیت اسپانیایی تبار (آمریکای لاتین) در درجه دوم در میان اقوام و نژاد‌ها قرار دارند. این گروه حدودا ۱۴ درصد از جمعیت ایالات متحده را تشکیل می‌دهند، اما از ابتدای این اپیدمی، همواره ۱۸ درصد از آمار آلودگی در میان این گروه بوده است. امروزه، این گروه ۲۰ درصد از مبتلایان جدید به این بیماری را تشکیل می‌دهند (مرکز کنترل بیماری‌ها، ۲۰۰۶).

اگر چه این آلودگی کلیه جمعیت را تهدید می‌کند، افراد رنگین پوست (غیر سفیدپوست) بیشتر در معرض آن قرار دارند.

(مرکز کنترل بیماری‌ها، ۲۰۰۶)

شیوع اچ آی وی/ ایدز در سرتا سر جهان

اکثریت مبتلایان و افراد آلوده در جهان مردان هستند. با این وجود خطر روز به روز بیشتر زنان و دختران را تهدید می کند. شمار مبتلایان مونث این بیماری از ۱۶٫۵ میلیون در سال ۲۰۰۳ به ۱۷٫۵ میلیون در سال ۲۰۰۵ افزایش یافت (برنامه ایدز سازمان ملل و سازمان بهداشت جهانی، ۲۰۰۵). «معمولا زنان کم در آمد و بی در آمد در خطر آلودگی قرار دارند. نابرابری‌های سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و امنیت انسانی دلایل وخامت این موضوع در میان زنان و دختران بوده اند» (برنامه ایدز سازمان ملل و سازمان بهداشت جهانی، ۲۰۰۵).

در سر تا سر جهان زنان و دختران از طریق روابط جنسی با مردان در خطر آلودگی به این ویروس قرار دارند (برنامه ایدز سازمان ملل، ۲۰۰۴). «شواهد نشان می‌دهند که آزارهای گوناگون، من جمله آزار جنسی از سوی زوج‌های عاطفی و افراد ناآشنا احتمال آلوده شدن زنان و دختران را بالا می‌برد (برنامه ایدز سازمان ملل و سازمان بهداشت جهانی، ۲۰۰۵).

در سر تا سر جهان زنان اختیار بدن و رفتار جنسی خود را ندارند و به همین دلیل قادر به مراقبت از خود در برابر بیماری‌های این چنینی نیستند (سازمان بهداشت جهانی، ۲۰۰۰). زوج‌های آنان معمولا سنین بالاتری دارند و آلوده به ویروس هستند، این احتمال آلوده شدن زنان و دختران را افزایش می‌دهد. زنان و دختران معمولا از دستری به اطلاعات و وسایل بهداشت جنسی مانند کاندوم دور نگه داشته می‌شوند. حتی زمانی که دسترسی به کاندوم وجود دارد این زنان و دختران به دلیل نابرابری قدرت در این جوامع پدر سالار و خشونت جنسی توان متقاعد کردن مردان به استفاده از آن را ندارند.

تصویر کلی اچ آی وی / ایدز در جهان

  • در سال ۲۰۰۵، چهل میلیون نفر آلوده به اچ آی وی و مبتلا به ایدز در جهان وجود داشت (برنامه ایدز سازمان ملل و سازمان بهداشت جهانی، ۲۰۰۵).
  • ۵۰ درصد این افراد مرد، ۴۵ درصد زن و ۵ درصد کودک بوده‌اند (برنامه ایدز سازمان ملل و سازمان بهداشت جهانی، ۲۰۰۵).
  • در سال ۲۰۰۵ پنج میلیون مورد جدید آلودگی به اچ آی وی شناسایی شدند (برنامه ایدز سازمان ملل و سازمان بهداشت جهانی، ۲۰۰۵).
  • از ۳٫۱ میلیون مرگ مربوط به ایدز، ۵۷۰۰۰۰ مورد کودک بودند (برنامه ایدز سازمان ملل و سازمان بهداشت جهانی، ۲۰۰۵).
  • در میان سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵، تمامی مناطق دنیا بجز مناطق کارائیب شاهد افزایش آمار آلودگی بودند (برنامه ایدز سازمان ملل و سازمان بهداشت جهانی، ۲۰۰۵).
  • با وجود عدم افزایش در آمار، مناطق کارائیب پس از بخش جنوبی سحرای بزرگ آفریقا مقام دوم را در شیوع این آلودگی داشت (برنامه ایدز سازمان ملل و سازمان بهداشت جهانی، ۲۰۰۵).

عوامل خطر در مورد آلودگی به اچ آی وی در صورت تجاوز جنسی

عوامل آلودگی به صورت فردی و در سطح خانواده و اجتماع بروز می‌کنند. عوامل خطر شامل این مواردند: فقر، بی‌ثباتی اجتماعی، از هم پاشیدگی خانواده، آلودگی به سایر عفونت‌های مقاربتی، پایین بودن مقام اجتماعی و سیاسی زنان، خشونت جنسی، عدم تعهد به کاهش خشونت جنسی و اچ آی وی در میان بزرگان و رهبران و نقل و انتقال افراد، به خصوص به عنوان کارگران مهاجر (برنامه ایدز سازمان ملل، ۲۰۰۴). به گفته «مرکز کنترل بیماری‌ها» این موارد در سطح فردی موجب کاهش موفقیت در جلوگیری از آلوده شدن زنان سیاهپوست می‌شود؛ سن پایین، عدم شناسایی خطر در زوج، نابرابری جنسیتی در ارتباط با مردان، ضربه پذیرتر بودن زنان از طریق رابطه از طریق واژن، بیماری‌های مقاربتی، اعتیاد به مواد مخدر و مقام اجتماعی-اقتصادی پایین در میان این افراد (اتحاد ملی مدیران ایدز دولتی و قلمروی، ۲۰۰۶).

مدارک نشان می‌دهند که اچ آی وی نیز مانند سایر بیماری‌های مقاربتی از طریق تجاوز جنسی انتقال پیدا می‌کند. با این وجود، باور بر این است که آلودگی از طریق تجاوز کمتر اتفاق می‌افتد (مرکز کنترل بیماری‌ها، ۲۰۰۶). مرکز کنترل بیماری‌ها احتمال آلودگی در رابطه جنسی با توافق طرفین از طریق واژن را ۰٫۱ تا ۰٫۲ درصد می‌داند، رابطه مقعدی از این گونه احتمال آلودگی را به ۰٫۵ تا ۳ درصد می‌رساند. ممکن است احتمال آلودگی در تجاوز جنسی، با توجه به جراحاتی که قربانی متحمل می‌شود بیشتر باشد. این موضوع به خصوص درباره کودکان صدق می‌کند که ممکن است بارها مورد تجاوز قرار گیرند و حتی دچار جراحاتی در واژن یا مقعد شوند (مرکز کنترل بیماری‌ها، ۲۰۰۶).

این موارد در هنگام تجاوز از سوی فرد ناقل ویروس، احتمال انتقال آن به قربانی را افزایش می‌دهد (مرکز کنترل بیماری‌ها، ۲۰۰۵):

  • گاز گرفتن
  • تعدد متجاوزان
  • دخول واژینایل یا مقعدی
  • ضربه یا جراحت در مقعد یا واژن
  • وجود اسپرم یا مایعات جنسی در اطراف واژن یا مقعد
  • استفاده متجاوز از مواد مخدر وریدی

آزمایش اچ آی وی

آزمایش موثر برای تشخیص اچ آی وی نیازمند یک سری آزمایش خون در یک دوره زمانی است. «مرکز کنترل بیماری‌ها» پیشنهاد می‌کند که افرادی که در زندگی عادی خود و نه در زندگی حرفه‌ای (مانند پزشکان و…) احتمال آلوده بودن خود به اچ آی وی را می‌دهند نخست مورد آزمایش قرار گیرند و آزمایش بین ۴ تا ۶ ماه بعد و سپس بعد از شش ماه دوباره تکرار شود (مرکز کنترل بیماری‌ها ، ۲۰۰۵). این مرکز همچنین پیشنهاد می کند (مرکز کنترل بیماری‌ها، ۲۰۰۶):

  • آزمایش تمامی بیماران در این مورد، من جمله زنان باردار، مگر در مواردی که خود فرد اجازه آن را ندهد.
  • آزمایش دست کم سالانه افرادی که در خطر آلودگی قرار دارند.
  • عدم لزوم اجازه نامه مجزا برای تست اچ آی وی. ارائه مجوز کلی برای درمان از سوی بیمار خود به خود شامل تست اچ آی وی نیز می‌شود.
  • مشاوره اجباری برای جلوگیری از آلودگی نباید بخشی از آزمایش باشد.

این مرکز پیشنهاد می‌کند که قربانیان حملات جنسی در همان مرحله اول مورد آزمایش اچ آی وی قرار گیرند و این آزمایش ۶ هفته، ۳ ماه و ۶ ماه بعد نیز تکرار شود؛ بخصوص در مواردی که در آزمایش نخست، پس از تجاوز، ویروس در آزمایش یافته نشود ولی احتمال وجود آن همچنان وجود داشته باشد (مرکز کنترل بیماری‌ها، ۲۰۰۶).

این مرکز همچنین پیشنهاد می‌کند که درمانگران در مورد فواید و محدودیت‌های داروهای پیش‌گیری از ایدز با قربانیان گفتگو کنند و در صورت امکان برای مصرف ۳ تا ۷ روز به آنها این داروها را بدهند و وقت مجددی برای گفتگو مشخص کنند. علاوه بر این مرکز کنترل بیماری‌ها پیشنهاد می‌کند که تصمیم گیری در مورد آزمایش این قربانیان به صورت مورد به مورد انجام گیرد و درمانگران با تجربه تلاش نمایند که ضربه روحی بیشتری به قربانی وارد نشود. (مرکز کنترل بیماری، ۲۰۰۶).

آزمایش پادتن اچ آی وی چیست؟

بر اساس اطلاعات «منابع ملی آزمایش اچ آی وی» یکی از سازمان های زیر شاخه مرکز کنترل بیماری‌ها در ایالات متحده؛ زمانی که ویروس اچ آی وی وارد بدن می‌شود، به گروه خاصی از گلبول‌های سفید به نام «سلول‌های لنفوسیت تی چهار» یا «سلول‌های سی دی ۴» (سلول‌های کمک کننده) حمله می‌کنند. سیستم دفاعی بدن در آن زمان برای مقابله با این عفونت پادتن‌هایی را تولید می‌کند. با این که این پادتن‌ها توان مبارزه با اچ آی وی را ندارند، وجودشان در خون نشان دهنده‌ وجود اچ آی وی در بدن است. آزمایش‌های تشخیصی برای اچ آی وی به دنبال این پادتن‌ها می‌گردند، نه خود ویروس (منابع ملی آزمایش اچ آی وی، ۲۰۰۶).

تست «ای آی آِی (روش آنزیم ایمنی)» و تست «الیزا (روش متصل به آنزیم)» معمولا برای تشخیص آلودگی به اچ آی وی استفاده می‌شوند (منابع ملی آزمایش اچ آی وی، ۲۰۰۶). اگر در هر یک از این دو آزمایش، واکنشی دیده شد، همان خون گرفته شده دوباره آزمایش خواهند شد. اگر برای دومین بار نیز واکنشی دیده شد، از طریق یک «بلات غربی» نتیجه تایید می‌شود. «بلات غربی» آزمایشی دقیق تر است که می‌تواند پادتن‌های مختلف را از پادتن‌های مخصوص اچ آی وی تفکیک کند و نتایج مثبت غلط را شناسایی کند. در صورتی که نتیجه هر سه آزمایش مثبت بود، فرد «اچ آی وی مثبت» دانسته خواهد شد (منابع ملی آزمایش اچ آی وی، ۲۰۰۶).

زودترین زمانی که فرد می‌تواند آزمایش بدهد چه زمانی است؟

پادتن‌ها معمولا ۳ ماه پس از آلودگی در مدت ۲۰ روز قابل ردیابی هستند، اما در موارد نادر ممکن است شش تا دوازده ماه طول بکشد (منابع ملی آزمایش اچ آی وی، ۲۰۰۶).

بسیار مهم است که فعالان و درمانگران قربانیان خشونت جنسی را از تمامی انواع تست آگاه کنند.

انواع آزمایش اچ آی وی

اشکال مختلفی از آزمایش تشخیص اچ آی وی از طریق پادتن وجود دارد. از جمله‌ آزمایش ناشناس (بدون ارائه هویت)، محرمانه، خانگی و فوری. درمانگران باید تمامی این آزمایش‌ها را برای قربانیان توضیح دهند. علاوه بر این، فعالان اجتماعی باید با درمانگران از نزدیک همکاری کنند تا قربانیان پیش از آزمایش، در ضمن آن و پس از آن از حمایت، مشاوره و منابع آموزشی برخوردار باشند. برای اطلاعات بیشتر در زمینه آزمایش اچ آی وی با سازمان‌های بهداشتی ایالتی، «منابع ملی آزمایش اچ آی وی» (www.hivtest.org) یا بخش اطلاعات مرکز کنترل بیماری‌ها تماس بگیرید که خط تلفنی آن در طول ۲۴ ساعت ۳۶۵ روز سال پاسخگوی سوالات است. تلفن‌ها: ۱-۸۰۰-CDC-INFO و ۱-۸۸۸-۲۳۲-۶۳۴۸ ( خانه امن: لازم به ذکر است این شماره تلفن های تماس برای کسانی که در ایالات متحده امریکا هستند قابل استفاده خواهد بود.)

آزمایش ناشناس اچ آی وی برای انجام تست از مراجعان درخواست ارائه نام یا اطلاعات شخصی نمی‌کنند. از این رو پس از انجام آزمایش، شخص اختیار کامل دارد که به خواست خود اطلاعات را با سازمان‌ها (مانند ادارات بهداشت ایالتی) یا افراد (مانند متخصصان یا زوج‌های کنونی و پیشین) در میان بگذارد یا خیر.

آزمایش محرمانه اچ آی وی برای کسانی که انتظار دارند اطلاعاتشان محرمانه بماند وجود دارد. اما لازم به ذکر است که در این گونه آزمایش، نتایج زیر نام فرد نگهداری می‌شوند و ممکن است در موارد بخصوص در اختیار درمانگران یا ادارات بهداشت قرار بگیرد. نتیجه این آزمایش‌ها ممکن است ضمیمه پیشینه پزشکی فرد شود.

آزمایش اچ آی وی خانگی؛ تا به حال «اداره خوراک و داروی فردال» تنها یک گونه از این نوع آزمایش به نام «دسترسی خانگی» (Home Access) را تایید کرده است. این جعبه آزمایش در بیشتر داروخانه‌ها موجود است (منابع ملی آزمایش اچ آی وی، ۲۰۰۶). برای استفاده از « Home Access » فرد لازم است که قطرات خون خود را بر روی یک برگه بریزد و آن را به آزمایشگاه دارای پروانه بفرستد (منابع ملی آزمایش اچ آی وی، ۲۰۰۶). به هر فرد، برای پیگیری شماره شناسایی داده می‌شود و برای استفاده کنندگان این محصول در طول آزمایش مشاوره نیز ارائه می‌گردد.

آزمایش فوری اچ آی وی می‌تواند ظرف ۲۰ دقیقه نتیجه آزمایش را مشخص کند. آزمایش‌های دیگر بین یک تا دو هفته زمان لازم دارند. دقت این آزمایش کمتر از سایرین نیست. هم ‌اکنون چهار مرکز آزمایش فوری اچ آی وی مجاز در ایالات متحده در حال فعالیت هستند. دسترسی به این خدمات ممکن است در بخش‌هایی از کشور آسان تر باشد تا سایر نقاط (منابع ملی آزمایش اچ آی وی، ۲۰۰۶).

معالجات پیشگیرانه

یکی از معالجات پیشگیرانه اچ آی وی «ان پی ای پی» نام دارد که مخفف «معالجه پیشگیرانه تماس غیر حرفه‌ای است». این یک دوره معالجه «ضد ویروس‌های پس‌گرد» است که تلاش می‌کند از جذب ویروس پس از تماس احتمالی جلوگیری کند. مرکز کنترل بیماری‌ها این معالجه را برای «کسانی که ظرف ۷۲ ساعت از تماس غیر حرفه‌ای با خون، ترشحات آلت تناسلی یا محصولات خونی فرد آلوده به ویروس، زمانی که احتمال آلودگی برای فرد ثالث بالاست» پیشنهاد می‌کند (مرکز کنترل بیماری‌ها، ۲۰۰۵).

این معالجه معمولا ترکیب دو یا سه داروی ضد ویروس است که بلافاصله پس از تماس تجویز و مورد استفاده قرار می‌گیرند. برای افرادی که اچ آی وی مثبت هستند معالجات دیگری نیز وجود دارد. (برای اطلاعات بیشتر با مرکز کنترل بیماری‌های ایالات متحده تماس حاصل کنید.)

مرکز کنترل بیماری‌ها هیچ گونه پیشنهادی، موافق یا مخالف، برای معالجه «ان پی ای پی» ظرف ۷۲ ساعت پس از تماس با فردی که معلوم نیست آلوده به اچ آی وی باشد یا خیر ندارد (مرکز کنترل بیماری‌ها، ۲۰۰۵). در این موارد پیشنهاد می‌شود که درمانگران به صورت فرد به فرد نیاز به معالجه یا آزمایش را مورد بررسی قرار دهند. این مرکز معالجه «ان پی ای پی» را پس از ۷۲ ساعت از زمان تماس یا برای افرادی که به صورت مداوم با خطر آلودگی سر و کار دارند، مانند معتادان تزریقی یا افرادی که بدون محافظت با بیماران شناخته شده رابطه جنسی برقرار می کنند، پیشنهاد نمی‌کند.

فواید آزمایش و معالجات پیشگیرانه برای قربانیان خشونت جنسی

آزمایش اچ آی وی قدم بسیار مهمی برای معالجه یا پیشگیری عفونت اچ آی وی است. پاره‌ای تحقیقات آزمایشگاهی بر روی انسان‌ها و حیوانات نشان داده است که معالجه «ان پی ای پی» در بازده زمانی  ۷۲ ساعت پس از تماس غیر حرفه‌ای با ویروس می‌تواند از آلودگی جلوگیری نماید. در همان بازده زمانی ۷۲ ساعت، هر چه زودتر این معالجه صورت گیرد شانس فرد برای جلوگیری از عفونت اچ آی وی بیشتر خواهد بود.

قربانیان خشونت جنسی لازم است بلافاصله به دنبال آزمایش و معالجه باشند، اگر چه پاسخ مثبت در این مقطع به این معناست که آلودگی به اچ آی وی پیشتر از این ایجاد شده است. مراکزی برای آزمایش ناشناس یا محرمانه در سر تا سر کشور وجود دارد که فعالان اجتماعی باید آنان را به قربانیان معرفی کنند. (برای اطلاعات بیشتر در مورد این منابع به بخش انواع آزمایش‌های اچ آی وی مراجعه کنید).

نگرانی‌های احتمالی در زمینه‌ معالجه و آزمایش برای قربانیان خشونت جنسی

برای بعضی از قربانیان انجام دادن آزمایش اچ آی وی در هنگام بررسی‌های پزشکی قانونی در مورد تجاوز ممکن است ضربه روحی وارده را تشدید کند. خبر آلوده شدن به اچ آی وی در کنار فشار روانی حاصل از تجاوز، ممکن است برای فرد غیر قابل تحمل باشد. به همین دلیل فرد باید از مشاوره، اطلاعات و حمایت لازم در هنگام تصمیم گیری برای انجام آزمایش اچ آی وی برخوردار باشد. نظر به این که آزمایش تشخیص اچ آی وی پادتن‌هایی را می‌یابد که تا سه هقته تولیدشان طول می‌کشد، نتیجه مثبت آزمایش تنها به این دلیل است که فرد پیش از تجاوز اخیر آلوده به اچ آی وی بوده است.

برخی قربانیان ممکن است بخواهند آزمایش را پس از ۲۴ ساعت یا ۴۸ ساعت انجام دهند تا بتوانند در این بازه زمانی تصمیم مناسب و آگاهانه بگیرند. در نهایت تنها تصمیم «صحیح»، تصمیمی است که قربانی پس از دریافت مشاوره و اطلاعات کامل به آن می‌رسد.

برای بعضی از قربانیان انجام دادن آزمایش اچ آی وی در هنگام بررسی‌های پزشکی قانونی در مورد تجاوز ممکن است ضربه روحی وارده را تشدید کند.      

دلایل عقب انداختن یا نپذیرفتن آزمایش اچ آی وی از سوی قربانیان خشونت جنسی

  • آزمایش بلافاصله پس از تجاوز می‌تواند فشار روحی را افزایش دهد
  • ممکن است در اورژانس، مشاوره و اطلاعات کافی برای قربانی موجود نباشد. در نتیجه ممکن است قربانی اطلاعات و حمایت لازم برای دادن اجازه آزمایش را نداشته باشد.
  • قربانیان تجاوز که قربانی خشونت خانگی یا قاچاق انسان نیز هستند ممکن است از آزمایش سر باز بزنند، مبادا از سوی متجاوزان مورد حمله قرار بگیرند.
  • مهاجران غیرقانونی ممکن است از ترس فرستاده شدن به کشورشان و یا به دلیل عدم اعتماد به بنیادهای اجتماعی اجازه آزمایش را ندهند.
  • ممکن است مشاوره به اندازه کافی با فرهنگ قربانی نزدیکی نداشته باشد و قربانی نتواند نگرانی‌های خود را با مشاور درمیان بگذارد.
  • مگر در مورد آزمایش‌های ناشناس، آزمایش اچ آی وی ۱۰۰ درصد محرمانه نیست. نتایج مثبت قربانیان را در طول مدت طولانی دنبال خواهند کرد. نتایج معمولا بین درمانگران پخش می‌شود. ممکن است به دلیل قانونی نتایج آزمایش به ادارات بهداشت ارائه شوند. نتایج آزمایش‌ها وارد پیشینه پزشکی قربانی شده و در نتیجه این اطلاعات ممکن است در دادگاه استفاده شود.
  • استفاده از بیمه برای آزمایش اچ آی وی ممکن است برچسب «پر خطر» را برای قربانی به همراه داشته باشد و در نتیجه هزینه بیمه وی بالا برود. این همچنین می‌تواند روند گرفتن بیمه جدید را نیز پیچیده کند. اگر اچ آی وی به عنوان بیماری پیش از خرید بیمه شناخته شود، بیمه آنها به شدت محدود خواهد شد و خدمات زیادی را زیر پوشش نخواهد گرفت.
  • هزینه معالجات پیشگیرانه بسیار زیاد است. حتی اگر ایالات برنامه‌ای برای پس دادن هزینه داشته باشند، فرد باید نخست از جیب خود هزینه را بپردازد و بعد ایالت مبلغ هزینه را به او باز خواهد گرداند. پرداخت فوری ۱۰۰۰ دلار برای بسیاری از قربانیان غیر ممکن است.
  • کارکنان تمامی اورژانس‌ها تعلیمات مناسب برای مشاوره اچ آی وی را ندیده اند.
  • با این که شماری از تحقیقات نشان می‌دهد که «ان پی ای پی» برای کسانی که در محل کار، آلوده شده اند نیز موثر است، تحقیقات برای میزان بازده آن همچنان در حال انجام است.

ترس قربانی از آلودگی به اچ آی وی

اگر چه احتمال انتقال اچ آی وی در یک مورد تجاوز کم است، احتمال همچنان وجود دارد. به همین دلیل قربانی تجاوز ممکن است در هنگام تجاوز یا پس از آن نگران آلودگی باشد. خشونت جنسی نه تنها افراد را در خطر عفونت اچ آی وی قرار می‌دهد، که می‌تواند عفونت موجود به اچ آی وی را نیز شدت بخشد. قربانی که خود اچ آی وی مثبت باشد ممکن است در معرض عفونت‌های متعدد مانند انواع مختلف خود اچ آی وی قرار بگیرد. چنین وقایعی ممکن است به شدت بر روی معالجه بیمار و نتیجه آن تاثیر گذار باشد.

میزان ترس از آلودگی معمولا به ارتباط قربانی با فرد متجاوز برمی‌گردد. بر اساس یک مطالعه، ترس زنان از آلودگی به اچ آی وی از متجاوز ناشناخته بیشتر است تا متجاوزی که آنان با وی آشنایی دارند. (رزنیک، ۲۰۰۲). اگرچه این مطالعه مربوط به زنان می‌شد، مردان مورد تجاوز قرار گرفته نیز از چنین ترس‌هایی رنج می‌برند.

آزمایش افراد متجاوز

قوانین ایالات مختلف در مورد آزمایش گرفتن از متجاوزان جنسی متفاوت است و گفتگو در این مورد همچنان ادامه دارد. این گفتگو شامل حقوق محفوظ متجاوز از سوی قانون اساسی، اشکالات غیر قابل پیش بینی آزمایش متجاوز بر قربانی، سلامت عمومی و حقوق بشر می‌شود.

منابع زیر اطلاعات بیشتری را در مورد آزمایش اچ آی وی برای متجاوزین و حقوق قربانیان جرایم جنسی ارائه می‌دهند:

تست اچ آی وی و جرایم جنسی: خلاصه‌ای از قوانین ایالتی، ۲۰۰۵

این جدول حقوق قربانیان در مورد آزمایش اچ آی وی بر روی متجاوزین و قربانیان در ایالات متحده و منطقه واشنگتن (پایتخت آمریکا) و قلمروهای ایالات متحده توضیح می‌دهد. این جدول را می‌توان از «مرکز ملی منابع خشونت جنسی» تهیه نمود.

کتاب منبع حقوق قربانی، چاپ ۱۹۹۶

این کتاب مرجع اطلاعاتی مربوط به حقوق قربانی، من جمله جدولی از قوانین مربوط به قربانیان (تا سال ۱۹۹۵) از تمامی ایالات ارائه می‌ کند. این منبع را می‌توان از «مرکز ملی قربانیان جرم» دریافت کرد.

چگونه خدمات دهندگان می‌توانند به قربانیان یاری برسانند

خدمات دهندگان به قربانیان می‌توانند با کاهش ترس قربانی از آلودگی به اچ آی وی و تصمیمات آگاهانه برای آزمایش و معالجه به قربانیان کمک های فراوانی کنند. توجه به نکات زیر به خدمات دهندگان کمک می کند که نیازهای قربانیان خشونت جنسی را بهتر برآورده کنند:

  • در مورد اچ آی وی، تجاوز جنسی و منابع موجود مطلع باشید.
  • ارتباط میان تجاوز و اچ آی وی و سرکوب‌های اجتماعی را به صورت روز به روز درک کنید.
  • انواع مختلف آزمایش موجود در جامعه خود را بشناسید. به قربانیان اطلاعات دقیق بدهید و به آنان در تصمیم گیری یاری دهید.
  • بدون قضاوت گوش کنید و هیچ چیزی را فرض نکنید.
  • قربانیان را شناسایی کرده، به سازمان‌های شناخته شده و معتبر مراجعه دهید. آنها را به سوی منابعی راهنمایی کنید که بتوانند به آنان اطلاعات بیشتر و حمایت در زمینه خشونت جنسی و اچ آی وی بدهند.
  • آگاهی و درک بهتری از مسئولیت‌های اخلاقی و قانونی خود در زمینه رازداری در موارد خشونت جنسی و اچ آی وی به دست بیاورید.
  • راه‌هایی را بیابید تا هرچه بهتر مسائل مربوط به اچ آی وی و خشونت جنسی را، بخصوص در جوامع کوچک، خصوصی نگهدارید.
  • در زمان‌های مناسب با قربانی در مورد آلودگی به اچ آی وی، خطرات اچ آی وی، کاهش خطرات، آزمایش اچ آی وی و معالجه آن صحبت کنید.
  • فراموش نکنید که آزمایش اچ آی وی فقط قطعه‌ای از زنجیره خدمات و حمایت‌های لازم برای قربانیان است.
  • با درمانگران حرفه‌ای گفتگو کنید تا سیاست‌ها و منابعی بسازید که نسبت به قربانی حساس تر باشند، مثلا سیاست‌ها و منابع بهتر برای مشاوره پیش از آزمایش.
  • با متخصصان پزشکی و سایر متخصصان آموزش‌های متقابل انجام دهید تا اطلاعات و مهارت‌های اجتماع در مورد خشونت جنسی و اچ آی وی افزایش یابد.
  • پا به پای تغییر سیاست‌های ایالت در مورد آزمایش اچ آی وی و گزینه‌های معالجه آن حرکت کنید و ببینید که این سیاست‌ها چه تاثیری بر روی قربانیان می‌گذارند.

آذر
۲۷
۱۳۹۳
 پدرم را نادانی ما کشت؛ نه ایدز و اچ آی وی
آذر ۲۷ ۱۳۹۳
تجربه ها و خاطره ها
۱
, , , , ,
image_pdfimage_print

Parisa Safarpour

پریسا صفرپور- فارغ التحصیل رسانه و هنر

نسرین می‌گوید مدت هاست عذاب وجدان مرگ پدرش رهایش نمی کند. چرا که فکر می کند نادانی آنها باعث مرگ پدرش شده و نه ایدز.

نسرین ۳۸ساله، ساکن تهران، متاهل و حسابدار یک هایپرمارکت است. شوهرش پزشک عمومی است و با همسر و فرزندانش احساس خوشبختی می کند .

نسرین می گوید پدرش یک بنای زحمتکش اما معتاد بود. درآمد پدرم کم بود اما هم به موادش می رسید و هم به زندگی مان. مادرم هم نمی گذاشت احساس کمبود کنیم ضمن اینکه فقط دو بچه بودیم و مادرم تلاش می کرد ما را به روز و آبرومند بزرگ کند

پدر نسرین صبح یکی از روزهای تابستان سال ۷۲ از داربست سقوط کرد و مهره های چهارم و پنجمش آسیب دید و پای راستش شکست.

“خیلی خوب روزهایی که در خانه و بیمارستان بستری بود را به خاطر دارم. مادرم و عمه ها حسابی هوای او را داشتند و ما کمتر شلوغ می کردیم که مزاحمش نباشیم. اوضاع مادی خراب نشد چون هم پس انداز داشتیم و هم بیمه و هم فامیل دلسوز و خوب. اما پدرم بیشتر از قبل تریاک می کشید. ما تا پیش از بیماری اش فقط شبها آنهم در اتاق جدا دیده بودیم منقل و بساط راه بیاندازد ولی حالا هر دقیقه بساط پهن بود برای همین هم مادرم کم کم بی حوصله شد.”

یک شب که مادر نسرین از آوردن بساط به بهانهٔ اینکه برای سلامتی ات خوب نیست سرباز می زند، مرد او را به باد کتک می‌گیرد و فرزندان برای اولین بار شاهد چنین وضعیتی هستند. مادر نسرین قهر می کند و به خانه پدرش می رود.

نسرین که احساس خوبی از یادآوری آن روزها ندارد می گوید:” گچ پایش را در آورده بود اما با عصا راه می رفت. مادرم را با آن عصای فلزی به قصد کشت زد. ما حیرت کرده بودیم و از وحشت به حمام پناه بردیم. گریان و گیج نفهمیدیم مادر کی و چطور خانه را ترک کرد.”

به نظرم یک ماه طول کشید تا مادرم و دایی و مادربزرگم به اصرارها و ابراز پشیمانی عمه ها ، پدرم و ریش سفیدها راضی به آشتی شدند. من که نوجوان بودم و خاطرم نیست اما به نظر می رسد پدرم در آن مدت دیگر یک تریاکی آلوده نبود، بلکه اعتیاد پیدا کرد. به خانه دیر می آمد. گاهی جمعه ها هم نمی ماند و دیگر مثل قدیم ما را با فامیل به گردش و تفریح و پارک نمی برد و وقتش را با ما نمی گذراند .

یک سال طول کشید تا کار پیدا کند اما درآمدش کم شده بود. چون کمتر کار می‌کرد و بیشترچرت می زد. خوش نامی و خوش حسابی و خوش قولی اش زیر سؤال رفته بود و بیشتر اوقات نه در خانه پیدایش می شد و نه سر ساختمان.

عمه هایم می‌گفتند مردی که نتواند در خانه کنار زن و بچه و خانواده اش تریاک بکشد می‌رود کنار رفقا هرویین می کشد. پدرم یک شب دوستانش را دعوت کرد و هرویین کشیدند و مادرم از وحشت ما را برداشت و همگی خانه را ترک کردیم . یک سال دیگر با قهر و آشتی گذشت  تا اینکه پدرم کاملا بیکار شد فقط به اعتیادش می‌رسید و با فروش وسایل خانه روزها را می گذراند. چندبار هم دست روی ما بلند کرد تا بالاخره  مادرم طلاق گرفت و در کارخانۀ لبنیات مشغول به کار شد .

همۀ این‌ها کمتر ازچهارسال اتفاق افتاد و ما بچه‌ها به شدت طرف مادرمان بودیم و از پدرم دوری می‌کردیم. او نیز تا پیش از اطلاع از بیماری‌اش ما را نمی‌خواست و دلتنگی نمی‌کرد. گاهی عمه ها تلفن می‌زدند و ما را سرزنش می‌کردند که تا وقتی که پدرتان پول داشت خوب بود حالا که بدبخت شده رهایش کرده‌اید و از این حرف‌ها.

 ” توجیه مادر نسرین این است که همیشه دیده و شنیده بود که مردهای هروئینی زن و بچه‌شان را هم می‌فروشند و حتا اگر کم بیاورند آنها را وادار به تن فروشی می‌کنند. این بود که ترجیح ‌داد صد درصد از پدر بچه‌ها دوری کند”.

یک روز از دبیرستان آمدم دیدم مادرم خانه است درحالی که باید آن ساعت درکارخانه ‌بود. هزار آسمان و ریسمان را به هم بافت تا بالاخره از ازدواج مجدد حرف زد. آن موقع هنوز در دهۀ سی زندگی‌اش بود و البته من نمی فهمیدم جوان است. اما وقتی گفت سوپروایزر بخش که مرد زن مرده و نسبتاً پولداری است کمی آرام شدم. خوشبختانه خواهرم بچه تر بود و کمتر از من به اندیشیدن و کلنجار رفتن احتیاج داشت چون با دیدن اتومبیل  “دوو” که آن زمان در ایران برای خودش اسم و رسم و کلاسی داشت رام شد.

” هنوز چندماهی از ازدواج مادر نسرین نگذشته بود که خبر آوردند مرد در بستر بیماری است. آن‌ها ابتدا اهمیت ندادند و فکر کردند بالاخره معلوم بود که کنار جوی می‌میرد. یکی دوماه به پیغام ها و درخواست های عمه ها و فامیل پدری بی توجهی کردند تا اینکه شوهر مادرش آن‌ها را راضی کرد که به دیدار پدر بروند .”

نسرین ازشوهر مادرش به خوبی یاد می کند و در طول حرف هایش اغلب می گوید که شوهر مادرم مرد شریفی است و واقعاً برای من و خواهرم پدری کرد تا اینکه یک شب دایی پدرم خبر از مرگ زودرس پدرم آورد و گفت که موضوع جدی است.

مادر نسرین فرزندانش را همراهی نمی‌کند و بچه‌ها برای دیدن پدر بیمار به خانۀ عمو می‌روند. به گفتۀ او کسی زیاد تحویلشان نمی‌گیرد و حتا ریشخندشان می‌کنند.

نسرین حال پدرش را اینطور توصیف می کند. پدرم مثل یک چوب خشک به معنای واقعی شده بود. این نمی‌توانست اثر اعتیاد باشد. خواهرم کمی گریه کرد و من حتا رغبت نکردم مرد بیچاره را ببوسم. زردی انگشتان و سبیل و دور دهانش قابل توصیف نیست. خس خس عجیبی می‌کرد، فکر کردم سرطان ریه گرفته است. یکی از پسرعموهایم که در کودکی شیطنتی و بوسه ای رد و بدل کرده بودیم و حالا دانشجویی فرهیخته بود مرا کنار کشید و خبر ناگوار و حیرت انگیزی را به من داد. خبری که با شنیدنش حس کردم رگ هایم را به سیم برق وصل کرده اند .

خبر ابتدا این بود که مرد ذات الریه دارد و اعتیادش را صد روز است ترک کرده اما این حال نزار به دلیل ابتلا به ویروس اچ آی وی است.

من مدام می‌گفتم ایدز؟ و او می‌گفت نه، این‌ها فرق دارند و من سرش فریاد می‌کشیدم که فرق ندارد. راستش نمی خواستم بشنوم چون برای خواهرم که او را کمی در آغوش گرفته و بوسیده بود نگران شده بودم. سریع دخترک را برداشتم و بی توجه به توضیح اطرافیان فرار کردم. تمام راه هر دو گریه می کردیم.

مادرم هم عصبانی و نگران شده بود. همان روز خواهرم را به نزدیک ترین درمانگاه برد و توضیحات دکتر هم درباره تفاوت اچ آی وی و ایدز و راه‌های انتقال تا چند روز ما را راضی‌ نکرد . اگرچه بعد از مدتی نگرانی برای دختر کوچک که پدر بیمارش را بوسیده بود با تحقیق و سوال و پرسش رفع شد، اما همه ما از اینکه پدر مبتلا به ایدز است، ناراحت ومضطرب و غمگین بودیم .

چند ماه بعد خبر می‌رسد مرد به کار برگشته و اطرافیانش مراقب هستند مجدد سمت اعتیاد نرود. یک روز نسرین او را در خیابان می بیند و با اینکه حس  می کند حالش بهترشده  اما هنگامی که مرد برای بوسیدن دخترش جلو می رود نسرین خود را عقب می کشد و سریع خداحافظی می کند .

به گفتۀ نسرین پدرش تا بیش از یک سال بعد خوب کار کرد و پاک ماند اما هرچه بیشتر سعی می‌کرد به دخترها نزدیکتر بشود آن دو بیشتر دور می‌شدند. پدرخواندۀ آن‌ها نیز بعد از مدتی شاکی می‌شود و سعی می‌کند مرد را از زندگی‌شان دور کند.

یک شب از مهمانی برمی گشتیم که دیدیم جلوی در خانه ایستاده است. خدا ما را ببخشد چنان ناراحت شدیم گویی قاتل عزیزمان است و از قصاص فرار کرده. با معصومیتی که امروز آن را می‌فهمم پیش آمد و جلوی مادرم و شوهرش خم شد و سلام کرد. گفت آمده‌ام این را بدهم به دخترها و بروم. یک بستۀ شکلات خارجی بود که گفت صاحب یکی از ساختمان هایی که در آن کار می‌کند از کویت آورده است. مادرم با داد و بیداد و شوهرش مودبانه اما عصبی از او خواست دیگر مزاحم نشود. من قهرآمیز کمی دلم سوخت اما واقعاً از برخورد با او وحشت داشتم. خواهرم خواست بسته شکلات را بگیرد اما مادرم آن را گرفت و پرت کرد و از ما خواست آنجا را ترک کنیم.

نسرین می‌گوید اگرچه پدرم دوسال بعد بر اثر اعتیاد مجدد و ضعف جسمانی درگذشت اما آن شب آخرین باری بود که او را دیدم. او معتقد است اگر اطلاع رسانی بیشتر و واضح تری دربارۀ ایدز و اچ آی وی در کشور وجود داشت، حداقل او را پس از ترک اعتیاد به عنوان پدری که با آن‌ها زندگی نمی‌کند می‌پذیرفتند و این سبب می‌شد او بیشتر زنده بماند و آن‌قدر ضعیف و خسته نشود که در آستانه پنجاه سالگی بی‌کس و تنها بمیرد.

حالا که تفاوت‌ها را می‌دانم و به نقش خانواده در سلامت مبتلایان به اچ آی وی مثبت و ایدز واقف هستم اصلاً نمی‌توانم خودم را ببخشم. هرچند ما بی اطلاع و بچه سال بودیم و مادرم می‌خواست مراقب باشد که ما آسیب نبینیم ولی اصلاً روش درستی در پیش نگرفته بودیم و کارمان بی رحمی بنظر می رسید. نمی‌خواهم قضاوت بشوم ولی خودمان خودمان را قضاوت می‌کنیم و بدحال و غصه دار هستیم.

 

آذر
۱۱
۱۳۹۳
مریم مرنجون، زنی که ایدز داشت
آذر ۱۱ ۱۳۹۳
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , ,
image_pdfimage_print

8305778458_41de86bcf6_z (1)

عکس: Ari Braginsky

ماهرخ غلامحسین پور- روزنامه نگار

اپیزود اول

«مریم مرنجون»، زنی با ظاهری آشفته و کم عقلی بود که آن زمان ها در شهر زادگاهم سرگردان در کوچه و خیابان ها می گشت. اولین بار که توجهم را جلب کرد روزی بود که با مادرم می رفتیم خرید. انتهای بن بست یک  خیابان خلوت او را با موهای به هم ریخته اش دیدیم که با حال زار و نزار تلاش می کرد از دست کارگری که از خلوتی خیابان استفاده کرده و می خواست او را به ساختمان نیمه کاره ای بکشاند، فرار کند.

 لباس‌هایش کثیف و مندرس، مو‌هایش ژولیده و از فرط چرک و پلشتی به هم چسبیده بود. بعضی ها می‌گفتند توی بمباران‌های زمان جنگ، دست عراقی‌ها افتاده و تا جان داشته، به طور گروهی به او تجاوز کرده اند و به خاطر همین هم عقلش را از دست داده است. به راحتی می شد رد پای زیبایی سال های دور را در خطوط چهره چرک گرفته اش دید. می توانست قیافه با شکوهی داشته باشد. پاتوقش ترمینال اتوبوسرانی بود. بعدها دیدم جل و پلاسش همیشه انتهای ترمینال پهن بود و شب‌ها وقت خواب می‌رفت توی تاریکی آلونکی که با پلاستیک و مقوا علم شده بود.

هر از گاهی بهزیستی، یا بهداشت یا “ان جی او”های تازه تاسیس یا هر ارگان دیگری از وسط خیابان جمعش می‌کرد و می‌بردش، چند روزی چهره ملیح شهر از وجود بیچاره اش خلاص می شد، اما دیری نمی پایید که عین یک دمل چرکی ماندگار باز هم  پیدایش می‌شد. با سر کج، چانه ای قوی و  لبخندی به پهنای صورت و چشم هایی که یا دودو می‌زد و یا ساعت ها به یک گوشه خیره می ماند و نشان از عدم تعادل داشت.

 آن روز سپیده زده بود یا نزده بود، درست یادم نیست، که با عجله می‌رفتم برسم به اتوبوس که دیدمش. از ساختمان نیمه کارهٔ روبرو خانه ما با لباس‌های پاره، کتک خورده، گریان بیرون می‌آمد. داشت لیچار بار مردی می‌کرد که آن طرف خیابان به دیوار ساختمان تکیه داده بود و خودش را می‌خاراند. از عرض خیابان گذشت و لبهٔ پیاده رو نشست و بعد خندید. قهقهه‌ای که نمی‌دانم از سر فهم و درد بود یا بی غمی؟

دوستی که همراهم بود گفت:«به این بدبخت هم رحم نمی‌کنند!» برایم تعریف کرد که او بار‌ها در همین محله مورد تجاوز قرار گرفته است. می‌گفت خیلی از مردهای معتاد را دیده که توی پارک پشت مدرسه سراغش می‌روند. می‌گفت مادرش مربی بهداشت است و تاکید کرده به او زل نزنیم مبادا به ما حمله کند، مبادا هوس کنیم کمکش کنیم یا نزدیکش شویم، چون اینها همه ایدز دارند. صدایی توی گوشم دم گرفته بود: «این‌ها همه ایدز دارند، اینها همه ایدز دارند، اینها همه ایدز دارند…»

از آن وقت‌ها، بیش از بیست سال گذشته است. آن روزها من نمی دانستم ایدز چه بلای خانمان سوزی است. حالا ایدز از آنچه فکر می‌کنم در اطرافم فراوان‌تر شده؛ بیماری که محصول فقر، نابرابری‌های جنسیتی و خشونت موجود در جامعه مدرن امروزی است.

ایدز ویروس مهلکی است که باعث ایجاد اختلال در عملکرد سلول‌های ایمنی بدن می‌شود وبه مرور زمان در بدن گسترش پیدا می کند. پروسهٔ مرگبار و آزار دهنده‌ای که از تبدیل شدن ویروس به بیماری ممکن است چیزی در حدود ده تا پانزده سال طول بکشد. یعنی اگر گفته‌های مادر دوستم دربارهٔ مریم مرنجون درست بوده باشد یحتمل آن زن رنجدیده تا به حال مرده. کسی که با شنیدن هر خبری دربارهٔ ایدز چهرهٔ آزرده و دردکشیده‌اش در آن صبح کذایی به خاطرم می‌آید.

خشونت جنسی و رفاقتش با ایدز

آموزه‌های متعدد در جوامع امروز به بالا بردن آگاهی افراد در خصوص دلایل ابتلا به ایدز کمک فراوانی کرده و این اتفاق خوشایندی است. امروزه اغلب افراد با دسترسی به اینترنت و منابع آموزشی می‌دانند که این بیماری از طریق مقاربت جنسی نامطمئن، تزریق خون آلوده، استفاده از سرنگ مشترک در میان معتادان و البته از مادر به کودک در زمان بارداری، زایمان یا دوران شیردهی منتقل می‌شود. اما شاید بسیاری هنوز ندانند همانطور که یکی از دلایل اصلی و مهم ابتلا به سرطان، استرس و تنش‌های عصبی عنوان شده، خشونت جنسیتی هم یکی از عمده دلایل و عوامل ابتلا و شیوع ایدز به شمار می‌رود.

روسپی‌ها و ارائه دهندگان خدمات جنسی و مشتریان آن‌ها و معتادان تزریقی بیش از سایرین در معرض ابتلا به ایدزقرار دارند. در کنار آن‌ها کودکان کار را نیز باید از گروه های آسیب پذیر‌تر تلقی کرد چرا که بیش از آنچه تصور می شود در معرض تعرض و آزارهای فیزیکی و جنسی قرار دارند. اما آنچه در واقع نگران کننده به نظر می‌رسد آگاهی از این نکته است که بیش از نیمی از مبتلایان به ایدز در جهان «زن» هستند و اغلب آنان با رفتارهای خشونت آمیز به ایدز مبتلا شده‌اند. ممکن است برای بسیاری از ما این سوال مطرح باشد که چرا خشونت، منجر به افزایش شیوع بیماری می‌شود؟

خوب است بدانیم وقتی از خشونت حرف می‌زنیم به مجموعه‌ای از رفتارهای فرهنگی و بومی غلط که موجب ایجاد ترس، اضطراب، عدم تمرکز و بروز رفتارهای پرخطر می‌شود اشاره می کنیم. ترس از بروز خشونت باعث مخفی کاری فرد مبتلا می شود، او بیماری را کتمان می کند، یا امکان پیگیری به ابتلا را از دست می دهد. این مسئله عملا با گسترش بیماری در ارتباط است.

اپیزود دوم

دخترک دست در دست هم بازی‌هایش می‌خواند:«دخترا موشن، مثل خرگوشن، پسرا شیرن، مثل شمشیرن» شعر کودکانه برایم آشناست. بسیاری از هم نسلان من با شنیدن این شعر‌ها و زمزمه کردنشان بزرگ شدند. غافل از آنکه این‌ آموزه ها مصداق بارز نابرابری است. تلقینی برای اینکه در بزرگسالی، مرد‌ها خودشان را برنده مثل شمشیر و قدرتمند مثل شیر ببینند. نابرابری قدرت از منظر اجتماعی، اقتصادی، وفرهنگی و سیاسی در جوامعی نظیر ایران ریشه دار است. باور به اینکه مرد‌ها قدرتمند ترند، تبدیل می‌شود به دلیل اصلی خشونت‌هایی که بر پایهٔ جنسیت استوارند.

 خشونت خانگی، سوء استفاده جنسی از کودکان، تجاوز‌هایی که هنگام یورش‌ها و جنگ‌ها به کشورهای شکست خورده رخ می‌دهد نیز از این جمله‌اند. بر اساس گزارش‌های منتشر شده بین ‌٢٠ تا ‌۴٨ درصد از دختران ‌١٠ تا ‌٢۵ساله گزارش کرده‌اند که اولین تماس جنسیشان به اجبار بوده است. خطر تنها متوجه زنان جوانی که رابطه جنسی خارج از محدوده ازدواج دارند نیست. حتی زنان جوانی که فقط با همسرانشان ارتباط جنسی دارند نیز در معرض خطرند. به خصوص در جوامعی که به دلیل وجود تعالیم دینی مسئله‌ای به نام «تمکین» وجود دارد. ارتباط جنسی بر خلاف خواست زن، یک جور تجاوز است که در بستر زناشویی رخ می‌دهد. در این شرایط احتمال قانع کردن شریک جنسی برای استفاده از کاندوم به عنوان یک عامل بازدارنده شیوع بیماری چیزی نزدیک به صفر است. یکی دیگر از مواردی که در این پژوهش‌ها بدان اشاره شده، بروز جراحت در ناحیه تناسلی یا نقاط دیگر بدن زن در هنگام برقراری ارتباط جنسی توام با خشونت است. خواه شخص مبتلا یک قربانی تجارت سکس باشد، خواه زنی که در بستر زناشویی مورد آزار جنسی واقع می‌شود.

اپیزود سوم  

زن رو به دوربین برنامه «ماه عسل» نشسته و حرف می‌زند. دو فرزند نوجوانش هم در برنامهٔ زنده حضور دارند. مادرشان مبتلا به اچ آی وی است و پدرشان در اثر بیماری ایدز از دنیا رفته است. زن شجاعانه حرف می‌زند. از خودش، بیماری و مصائبش. از دارو‌ها و سختی تهیه آنها. من ته دلم منتظر یک جور فاجعه برای آن زن هستم.

 یک سال بعد زن و فرزندانش دوباره مقابل‌‌ همان دوربین‌ها نشسته‌اند. گله‌مند و پشیمان. گله دارند از مردمی که بعد از دیدن برنامه و اطلاع از بیماری او آن‌ها را آزرده‌اند. شیشه‌های منزلشان را شکسته‌اند. فرزندان زن از جانب دوستان نزدیک و صمیمی شان طرد شده‌اند و آزار‌ها به حدی رسیده که ناچار شده‌اند محل زندگی و تحصیلشان را عوض کنند.

اینجا همان جایی است که عرف اجتماعی و سنت های نگفته به هم یاری غول هولناک بیماری می آید تا بیمار درمانده را زمین بزند.

 ترس از طرد شدن، ناراحت کردن خانواده، برچسب خوردن و نظایر آن اغلب دلایلی است که فرد مبتلا به ایدز برای پنهان کردن بیماری عنوان می‌کند. همچنان که به همین دلایل در برابر تجاوز که مصداق بارز خشونت است سکوت می‌شود. این اتفاق با توجه به فرهنگ موجود در بستر جامعه‌ای که فرد بیمار در آن رشد می‌کند شدت و حدت می‌یابد. منظور این است که این واکنش‌های خاص جامعهٔ ایران نیست. بنا بر شواهد، پژوهشی در آمریکا نشان دهندهٔ آن است که بین ١٨ تا ۴۵درصد زنانی که به بیماری خود اعتراف کرده‌اند از سوی نزدیکان، دوستان و جامعه مورد آزار و اذیت کلامی قرار گرفته اند.

راه های مقابله با خشونت جنسی

فراموش نکنید که استقلال مالی زنان در شرایط کنونی یکی از راه هایی است که می‌تواند منجر به از بین رفتن ارتباطات پر خطر شود. در بسیاری از موارد، تن دادن به ارتباط جنسی به عنوان شغل، به دلیل عدم وجود منابع کافی مالی اتفاق می‌افتد.

مددکاران اجتماعی، مقامات قضایی، قانون گذاران، کمپین‌های اطلاع رسانی و فعالان مدنی در حوزهٔ زنان می‌توانند الگوهای رفتاری را که موجب صدمه زدن به زنان می‌شود آموزش دهند. آنچه مسلم است یکی از موانع بر سر راه خشونت و تن ندادن به آن آگاهی و اشراف داشتن نسبت به آن است.

وضع قوانین بازدارنده و کارآمد از سوی دولت‌ها منجر به کاهش اعمال خشونت علیه زنان و کودکان خواهد شد. مسلم است وقتی برای نقض قوانین، ضمانت‌های اجرایی جدی وجود داشته باشد سرپیچی از آن به سهولت امکان پذیر نیست.

منابع:

UNAIDS Report on the Global AIDS Epidemic. UNAIDS، ۲۰۱۱. با ترجمه نیکزاد زنگنه

 لینک ترجمه http: //۴dahuint. bidarzani. com/۸۷۷۰

 http: //youtu. be/Z۷V۲pip۰q۷s

آذر
۱۰
۱۳۹۳
چگونه به خانواده ام بگویم ایدز دارم؟
آذر ۱۰ ۱۳۹۳
تجربه ها و خاطره ها, خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , , , , ,
image_pdfimage_print

8577126059_67d2f1dce7_z (1)

عکس: shelleytree

مژگان میراشرافی – مددکار اجتماعی

« آنجلا ۴۵ ساله  و اهل یکی از کشورهای آمریکای جنوبی است که با وجود تحمل سختی های بسیاری در طول زندگی اش می گوید، بازگو کردن خبر ابتلا به ویروس “اچ. ای. وی” به فرزندان و خانواده اش؛ سخت ترین و تلخ ترین لحظه زندگی او بوده است.

آنجلا بارها و بارها از سن ۹ سالگی مورد سوء استفاده جنسی و تجاوز قرار گرفته است. مادرش به مواد مخدر اعتیاد داشته و از زمانی که یادش می آید مجبور بوده خرج اعتیاد مادرش را بدهد و از خواهران و برادرانش مراقبت کند. او در ابتدا کار جا به جایی مواد را به عهده داشته اما بعد از ربوده شدن توسط یکی از گنگ های مواد مخدر، وادار به تن فروشی هم شده است.

این دختر جوان در سن ۱۵ سالگی با کمک یکی از اعضای مسن تر گنگ فرار کرده و بعد ها با او ازدواج می کند؛ اما همسرش توسط افراد مسلح گنگ مزبور کشته می شود. آنجلا می گوید: وقتی برای زایمان فرزند دومم در بیمارستانی در پرو بستری شدم، تازه فهمیدم که به اچ. آی. وی میتلا شده ام. درد شدیدی داستم اما در کشور من تابوهای فرهنگی و اجتماعی زیادی وجود دارد. تابوهایی که باعث شد من را از بیمارستان بیرون بیاندازند در حالی که به هیچگونه خدمات بهداشتی و درمانی دسترسی نداشتم.

آنجلا می گوید، حکایت ترور، تجاوز و خشونت بارها و بارها در زندگی او تکرار شده است. حالا او که به طور معجزه آسایی توانسته با فرزندانش به آمریکای شمالی فرار کند؛ در حالی تولد ۴۵ سالگی اش را در انجمن حمایت از بیماران مبتلا به ایدز جشن می گیرد که علاوه بر ویروس “اچ. ای. وی” با  افسردگی، اختلال استرس پس از ضربه (تروما) و بیماری اضطراب دست و پنجه نرم می کند.»

خشونت علیه زنان یکی از مشکلات جهانی سلامت است

 خشونت خانگی یکی از مهمترین دلایل آزار زنان در بیشتر کشورهای جهان است که طیف وسیعی از مشکلات سلامت جسمی، روانی و جنسی را به جای می گذارد. تجاوز و خشونت جنسی برعلیه زنان در جهان روز به روز در حال افزایش است. علاوه برآن تجارت سکس و سایر اشکال سوء استفاده ها باعث افزایش آسیب پذیری زنان در مقابل ویروس “اچ. ای. وی” شده است.  ترس از خشونت باعث مخفی کاری و در نتیجه عدم دسترسی زنان به اطلاعات، تست “اچ. ای. وی”، پیشگیری، خدمات مشاوره و درمان می شود. این مسئله عملا” با انگ ناشی از اچ. ای .وی در ارتباط است.

 بین ۲۰ تا ۴۸ درصد از دختران ۱۰ تا ۲۵ ساله گزارش کرده اند که اولین تماس جنسی شان به اجبار بوده است

آمارهای جهانی نشان داده است که این خطر تنها به زنان جوانی که رابطه جنسی خارج از ازدواج دارند محدود نمی شود. حتی زنان جوانی که تنها با همسرشان ارتباط جنسی دارند نیز در معرض خطر قرار دارند. چرا که استفاده از کاندوم در ارتباطات زناشویی به عنوان یک راه پیشگیری کمتر مورد توجه قرار می گیرد.

زهرا که به بیماری های ایدز و هپاتیت مبتلاست و در مرکز گذری درمان اعتیاد شهر مشهد بستری است می گوید که خرج موادش را از راه تن فروشی تامین می کرد.

« زهرا در “مرکز گذری درمان اعتیاد در شهر مشهد” می گوید که خرج موادش را از راه تن فروشی تامین می کرده او به بیماری هپاتیت و ویروس اچ.ای. وی مبتلا است. او می گوید بارها و بارها مشتریانش در شهر مشهد حتی مردان متاهل، راضی به استفاده از کاندوم نشده اند.»

 ایدز یکی از عوامل اصلی بیماری و مرگ ومیر زنان در جهان است  

تحقیقات نشان داده است که زنان بیشتر از مردان در معرض ابتلا به ویروس اچ .ای. وی در اثر مقاربت جنسی با فرد آلوده ای هستند که از کاندوم استفاده نمی کند. زنان جوان بیشتر احتمال دارد که بامردان مسن تر رابطه جنسی برقرار کنند و مردان مسن تر معمولا بیشتر سابقه مناسبات جنسی داشته اند[۱] و در نتیجه احتمال آلوده بودن به ویروس ایدز بیشتر است.

فیزیولوژی مجرای تناسلی زنان، آنان را نسبت به مردان بیشتر در معرض ابتلا به ویروس “اچ. ای. وی” قرار می دهد

 زنان در طول یک رابطه جنسی، دو برابر بیش از مردان ممکن است به اچ .آی. وی مبتلا شوند. خشونت یا رابطه اجباری معمولا خراش یا بریدگی هایی در ناحیه تناسلی به وجود می آورد، که نفوذ ویروس “اچ. ای. وی” از راه مخاط واژنی را تسهیل می کند. رابطه جنسی اجباری توانایی زنان را برای وادار کردن شریک جنسی خود به استفاده از کاندوم کاهش می دهد[۲].

با توجه به اینکه تنها راه مبارزه با این بیماری پیشگیری است. به منظور کاهش شیوع آن در میان زنان و دختران جوان می بایست برنامه هایی فراگیر در مقابل خشونت علیه زنان و ایدز در سطح سیاست گذاری ها و اجرا در نظر گرفته شود.  می توان گفت که انتشار شواهدی که نشان دهد، خشونت علیه زنان چه هزینه های اقتصادی و بهداشتی را به دنبال دارد و تاکید بر ارتباط آن با بیماری ایدز می تواند برافزایش فعالیت هایی که باعث بهبود و پیشرفت آموزش ها و قوانین موجود  شود؛ تاثیر گذار باشد. مددکاران اجتماعی به عنوان  امدادگرانی که درخط مقدم کار با زنان و بیماران مبتلا به ویروس “اچ.ای .وی”  مشغول به ارائه خدمات اجتماعی هستند، می توانند با اتخاذ نقش های کمک کننده و مدافعه گری در تغییر سیاست های آموزش و درمانی در مواجه با این بیماری نقش بسیار تعیین کننده ای داشته باشند.

وظایف مددکاران در مواجهه با بیمار مبتلا به ویروس “اچ .آی .وی”

باید به مددکاران اجتماعی و مقامات قضایی و قانونی که ممکن است با قربانیان خشونت های خانگی و اجتماعی مواجه می شوند، روش های  پیشگیری از ابتلا به “اچ. ای. وی”  آموزش داد. این آموزش ها باید شامل اطلاعات و شیوه های درمانی پس از ابتلا به بیماری نیز باشد.

راهنما و استاندارد جهانی کار با یک مراجع مبتلا به ویروس “اچ. ای. وی” برای  مددکاران اجتماعی شاغل در بخش ها و سازمان های مختلف خدمات اجتماعی؛ مبتنی بر خدماتی است که سازمان متبوع مددکار به این دسته از افراد ارائه می دهد. با این وجود تمامی مددکاران اجتماعی در برخورد با یک مراجع مبتلا به ویروس “اچ. ای. وی” رویکردی همه جانبه نگر را اتخاذ می کنند.

این رویکرد بر طبق استاندارد تعیین شده توسط انجمن جهانی مددکاران اجتماعی شامل، ارزیابی اولیه و طرح ریزی مداخلات حرفه ای است که فرد مبتلا به آن نیازمند است. ارزیابی و جمع آوری اطلاعات در مورد وضعیت بیمار می بایست  با تاکید برروی نقاط قوت به همراه سنجش نیازها و ضعف های موجود در زندگی بیمار باشد. مهمترین قسمت ارزیابی اولیه، اندازه گیری سطح عملکرد روزانه بیمار است. این ارزیابی رویکردی همه جانبه نگر دارد، به طوریکه تمامی سطوح فیزیکی، محیطی، رفتاری، روانشناختی و اقتصادی را به همراه ارزیابی وضعیت بهداشت روانی بیمار در نظر می گیرد.

بسیاری از مددکاران اجتماعی براین باورند که مهمترین قسمت کار با یک مراجع” “اچ. ای. وی””  مثبت، در نظر گرفتن و شناسایی منابع  غیررسمی حمایتی او، مانند خانواده، دوستان، سایر نقش های اجتماعی او در محیط اطرافش، موقعیت شغلی و مهمتر از همه باورها و اعتقادات مذهبی اوست. شناسایی و شناخت منابع حمایتی،  نقاط قوت و ضعف زندگی فرد، راه را برای  طرح مشاوره های حمایتی و روانشناسی هموار می کند.

ارائه خدمات مشاوره ای کوتاه و بلند مدت نظیر مشاوره های آموزشی، تشکیل گروه های درمانی و خودیار به منظور افزایش مهارت های مقابله ای فرد بیمار، اطمینان به پایبندی به طرح درمانی و پیشگیری توسط بیمار و کاهش عواملی که کارکرد روزانه و کیفیت زندگی فرد را تحت تاثیر خود قرار می دهد، در کنار تسهیل دسترسی فرد بیمار به منابع حمایتی مالی و غیر مالی از جمله وظایف مددکاران اجتماعی در کار با این گروه از افراد است.

با این وجود در سراسر دنیا هنوز ارائه خدمات حرفه ای و درمانی به زنانی که  مبتلا به ویروس “اچ. ای. وی”  هستند و همچنین تحت خشونت خانگی قرار دارند، به دلیل بسیاری از مسائل فرهنگی و تابوهای اجتماعی بسیار چالش برانگیز است. تابوهای اجتماعی و فرهنگی در کنار افزایش فقردر میان جمعیت زنان که رفتارهای پرخطر مانند تن فروشی در مقابل غذا، مسکن و پول را درزنان تشدید می کند ، اعتیاد به مواد مخدر و روانگردان اجرای طرح های پیشگیری اولیه و ثانویه و همینطور درمان را با مشکلات زیادی روبرو کرده است.

منابع:

 تبعیض جنسی کشنده تر از بیماری ،تغییر برای برابری ، نوامبر ۲۰۱۱ [۱]

http://www.opdv.ny.gov/professionals/health/hivaids.html

بیدار زنی ،رابطه ایدز و خشونت های مبتنی برجنسیت ، نیکزاد زنگنه  [۲]

http://4dahuint.bidarzani.com/8770

Women and HIV/AIDS: Confronting the crisis

https://www.unfpa.org/hiv/women/report/chapter6.html

  • Social Work in an AIDS/HIV clinic

http://www.socialworker.com/feature-articles/practice/Social_Work_in_an_HIV-AIDS_Clinic

HIV/AIDS Medical Social Worker Standards of Care 

 http://hivcommission

la.info/hiv_medical.pd

آذر
۸
۱۳۹۳
حمایت سیاسی گسترده از طرح کاهش ۹۰ درصدی آلودگی کودکان به«اچ آی وی» منجر به نتایج بسیار امیدوار کننده‌ای می شود
آذر ۸ ۱۳۹۳
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , , ,
image_pdfimage_print

 3068790387_182dd0af28_b

 عکس: Magnus Franklin

ترجمه: فرخ نیک مرام

حدود ۹۰ درصد از کودکان آلوده به ویروس اچ آی وی به صورت عمودی از سوی مادر در مراحل بارداری، وضع حمل و شیر دادن آلوده می‌شوند. اگر داروهای موسوم به «ضد ویروس‌های پسگرد یا آنتی رترووایرال» (antiretroviral) در دوران بارداری و وضع حمل به مادر و پس از تولد به کودک داده شوند، آمار انتقال بیماری به صورت عمودی به شدت کاهش می‌یابد. در صورت درمان نشدن، ۱۵ تا ۴۵ درصد از نوزادان ،  مادران ناقل این ویروس آلوده خواهند شد. و در صورت دسترسی نیافتن به درمان مناسب، نیمی از این کودکان پیش از رسیدن به تولد دو سالگی جان خود را از دست می‌دهند.

در سال ۲۰۱۱ دبیر کل سازمان ملل برنامه‌ جهانی جدیدی برای کاهش آمار کودکان حامل ویروس اچ آی وی، به میزان ۹۰ درصد تا سال ۲۰۱۵ اعلام کرد. این برنامه تلاش می‌کند که آمار مرگ و میر زنان باردار و مادران حامل ویروس را کاهش دهد. با این که ارائه‌ خدمات سرعت و شدت بیشتری پیدا کرده است، برای رسیدن به ضرب الاجل سال ۲۰۱۵ سرعت پیشرفت باید افزایش پیدا کند.

رواج زنان باردار ناقل اچ آی وی

بر اساس تخمین ها در سال ۲۰۱۲ حدود ۱٫۵ میلیون زن باردار ناقل ویروس در کشورهای فقیر و رو به رشد زندگی می کردند. بیش از ۷۰ درصد این زنان ساکن ۱۰ کشور در آفریقای سیاه (کشورهای جنوب صحرای بزرگ آفریقا) بودند. این کشورها عبارتند از: نیجریه، آفریقای جنوبی، جمهوری متحد تانزانیا، کنیا، اوگاندا، زیمبابوه، موزامبیک، مالاوی، اتیوپی و زامبیا.

کاهش آمار انتقال عمودی اچ آی وی نیازمند گام‌های متعدد است. اولین آنها مشاوره و آزمایش داوطلبانه و خصوصی برای زنان باردار و شیرده است. پس از آن درمان مادام العمر این زنان با داروهای آنتی رترووایرال و استفاده از این داروها بر روی نوزادان به عنوان راهی برای پیش گیری ضرورت دارد. وضع حمل ایمنی نیز باید در دستور کار قرار بگیرد و مادران باید در مورد انتخاب گزینه‌های مناسب برای تغذیه‌ کودکانشان راهنمایی شوند.

برنامه‌ای جهانی

در ژوئن ۲۰۱۰ نهاد های داخلی سازمان ملل و سازمان های جهانی و کلیدی با مشارکت و رهبری یونیسف، برنامه‌ مشترک سازمان ملل برای اچ آی وی و ایدز (UNAIDS) و سازمان بهداشت جهانی تعهد کردند، برای جلوگیری از آلودگی بیشتر کودکان به اچ آی وی با یکدیگر همکاری کنند. یک سال بعد در اجلاس عمومی سران در مورد ایدز، دبیرکل سازمان ملل برنامه ای را برای کاهش ۹۰ درصدی کودکان آلوده به اچ آی وی تا سال ۲۰۱۵ آغازکرد. در همین دوره زمانی این برنامه قرار است از مرگ ۵۰ درصد از مادران آلوده به این ویروس جلوگیری کند. این برنامه شامل اهداف زمان بندی شده‌ بین المللی است که از سوی کشورهای بسیاری برای تحقق آنها تعهد شده است. این برنامه همچنین ۲۲ کشور که نیازمند دریافت حمایت بیشتر هستند را شناسایی کرده است.

چارچوبی با اهداف دقیق, برای نظارت بر این برنامه‌ بین المللی طراحی شده است.

1_115

پیشرفت

برای شناسایی افرادی که نیازمند درمان و مراقبت بیشتر هستند گسترش آزمایش اچ آی وی و مشاوره با زنان باردار بسیار اهمیت دارد. این مساله از این رو مهم است که تعداد بسیار اندکی از زنان باردار از احتمال وجود ویروس در بدن خود آگاهی دارند. در سال ۲۰۱۲ میزان ۴۰ درصد زنان باردار در کشورهای فقیر و در حال توسعه، برای اچ آی وی مورد آزمایش شده اند. این رقم از سال ۲۰۱۰ که ۳۰ درصد از این افراد و سال ۲۰۰۵ که تنها ۸ درصد از زنان باردار این مناطق مورد آزمایش قرار گرفتند بیشتر است.

بسیاری از کشورها نیز در درمان زنان باردار حامل ویروس در حال پیشرفت هستند. در سال ۲۰۱۰ میزان زنان باردار و حامل اچ آی وی در کشورهای فقیر و در حال توسعه که درمان موثر با داروهای آنتی رترووایرال دریافت می کردند، ۶۲ درصد بود که این رقم از میزان ۴۸ درصد در سال ۲۰۱۰ بالاتر است.

در میان مناطق، اروپای مرکزی و شرقی و کشورهای استقلال یافته‌ شوروی سابق، بیشترین میزان پوشش (۹۵ درصد) با داروهای آنتی رترووایرال را به زنان بارداری که حامل ویروس اچ آی وی هستند ارائه می‌کنند. در رده‌ بعد، کشورهای آمریکای لاتین و کشورهای دریای کاراییب (۸۸ درصد) و آفریقای شرقی و جنوبی (۷۵ درصد) قرار دارند. پوشش در سایر مناطق همواره کمتر از ۵۰ درصد است. آسیای شرقی و کشورهای واقع در اقیانوس آرام (۴۳ درصد)، آفریقای غربی و مرکزی (۳۰ درصد)، خاور میانه و شمال آفریقا (۱۰ درصد) و آسیای جنوبی (کمتر از یک درصد) از جمله این مناطق هستند.

میزان پوشش درمانی با داروهای آنتی رترووایرال از ۹۵ درصد در کشورهای استقلال یافته‌ شوروی سابق تا کمتر از ۱ درصد در آسیای جنوبی، منطقه به منطقه تفاوت دارد.

2_116

(توضیح تصویر) درصد تخمینی زنان باردار ناقل ویروس اچ آی وی که موثرترین درمان‌ها با داروهای آنتی رترووایرال، برای جلوگیری از انتقال ویروس به کودک را دریافت می کنند بر اساس منطقه، در تمامی کشورهای فقیر و در حال توسعه و در ۲۲ کشور اولویت یافته در برنامه‌ بین‌المللی

* میزان درمان بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ با میزان درمان بین سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۲ قابل مقایسه نیست چرا که در فاصله‌ ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ درمان بر اساس دستورکارهای پیشین سازمان بهداشت جهانی انجام می‌گرفت که شامل داروی «نویراپین» با دوز ثابت بود.

** CCE و CIS در جدول شامل کشورهای اروپای مرکزی و شرقی و کشورهای استقلال یافته شوروی سابق می‌شوند.

نکته: خطوط عمودی باریک به معنای عدم یقین و تخمینی بودن این آمار است.

منابع: برنامه مشترک سازمان ملل متحد برای اچ آی وی و ایدز، یونیسف و سازمان بهداشت جهانی، گزارش پاسخ جهانی به ایدز در سال ۲۰۱۳، و تخمین‌های اچ آی وی و ایدز در سال ۲۰۱۲ از سوی برنامه مشترک سازمان ملل متحد برای اچ آی وی و ایدز

کاهش شدید در آمار کودکان تازه آلوده شده به اچ آی وی به چشم می‌خورد و سرعت پیشرفت بیشتر شده است. عامل اصلی این پیشرفت‌ها دسترسی بیشتر به خدمات مربوط به آن است. با این وجود سرعت بیشتری  نیاز است، که این برنامه بتواند تا ضرب العجل سال ۲۰۱۵ به هدف خود که کاهش ۹۰ درصد در میان کودکان آلوده شده به اچ آی وی بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۵ است برسد.

شمار کودکانی که به اچ آی وی آلوده می‌شوند به شدت کاهش یافته است اما سرعت بیشتری برای رسیدن به هدف لازم است.

3_117

(توضیح تصویر) شمار تخمینی کودکانی (۰ تا ۱۴ سال) که به تازگی آلوده به اچ آی وی شده‌اند؛ روندهای جهانی، میزان کاهش سالیانه و روند پیش بینی شده، ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۵

دستورالعمل‌های سازمان بهداشت جهانی پیشنهاد می‌کنند که تمامی کودکان متولد از مادران آلوده به اچ آی وی، برای پیشگیری داروهای آنتی رترووایرال دریافت کنند. پوشش درمان پیشگیرانه با آنتی رترووایرال ها در سال ۲۰۱۲ در میان کودکان در مقایسه با مادران کمتر بود. با این وجود در آن سال، حدود ۵۲ درصد از ۱٫۵ میلیون کودکی که مادرانشان در هنگام بارداری ناقل ویروس اچ آی وی بودند از داروهای پیشگیرانه برخوردار شدند.

اطلاعات نشان می‌دهد که استفاده از خدمات مربوط به پیشگیری از انتقال عمودی ویروس در حال گسترش است. اما هنوز موانع مهمی باید از میان راه برداشته شوند تا به اهداف برنامه‌ بین المللی دست یافت. علاوه بر کیفیت پایین خدمات رسانی در مناطقی که رسیدن به آن‌ها دشوار است، نظام بهداشتی ضعیف در آن مناطق، ترس، ننگ و عدم پذیرش که زنان را از آزمایش اچ آی وی باز می‌دارند، موانع جدی در برابر افزایش این خدمات است.