صفحه اصلی  »  امنیت
image_pdfimage_print
شهریور
۲۷
۱۳۹۸
احساس عدم امنیت زنان در خانه و خیابان
شهریور ۲۷ ۱۳۹۸
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , ,
Isfahan, Iran - April 24, 2017: Iranian girl in hijab stands near wall in market with mobile phone in hand.
image_pdfimage_print

Photo: grigvovan//depositphotos.com

راضیه امیری

«به دوستم تجاوز شد، چون ساعت ۱۲ شب تنها به خانه برمی‌گشت. من اگر این کار را نکنم مورد تجاوز قرار نمی‌گیرم». این یک واگویه‌ایست که فرد به خودش می‌گوید تا بتواند با فرافکنی جنایتی که اتفاق افتاده‌ است، برای خود احساس امنیت دروغین ایجاد کند و خودش را راضی کند که نوع کنش او و دوستانش موجب تجاوز به آنان می‌شود نه نوع خواست فردی که این فعل از آن اوست.

جدای از غلط بودن این نگرش، ولی خود این واگویه و اقناع شخصی، ثابت می‌کند که چه اندازه افراد نیازمند احساس امنیت هستند.

احساس امنیت زنان را چگونه می‌توان تعریف کرد؟ بر اساس تعاریف آکادمیک احساس امنیت زنان عبارت است از میزان آرامش‌خاطر ذهنی و روانی زنان درباره اینکه در زندگی روزمره خود چقدر در برابر خطرات احتمالی و خشونت علیه آن‌ها در خانواده مصونیت دارند. این احساس به واکنش عاطفی زنان نسبت به خشونت احتمالی می‌پردازد.

اکثر زنان – خصوصا در کشورهای توسعه‌نیافته – خشونت خانگی را تجربه کرده‌اند. از این رو بحث احساس امنیت از آنجا که در برهم‌کنش تنگاتنگی با بحث خشونت خانگی دارد، بجاست در اینجا به این بحث بپردازیم که چگونه فقدان احساس امنیت برای زنان می‌تواند، تلخی و ناخشنودی برای این زنان خشونت‌دیده به همراه بیاورد.

اگر که در نظر بگیریم در خیلی از جوامع و خصوصا توسعه‌نیافته، اینکه جنس مذکر حق اعمال خشونت دارد،  گویی اصلی پذیرفته شده است. ایران نیز از این قاعده مستثنی نیست. در یک مقاله دانشگاهی پیرامون حق نانوشته جنس مذکر برای اعمال خشونت آمده است: «باورهای مردسالار حاکم بر جامعه، این خشونت‌ها را طبیعتِ مرد می‌داند و سعی در توجیه آن دارد و گاهی رنگ و سیاق اخلاقی و ناموسی به آن می‌دهد. این باورها، چنان در ذهن مرد و زن ایرانی از کودکی ریشه دوانده که اگر زن یا دختری در مقابل این خشونت‌ها مقاومت کند با برچسب‌ها و احکامی سخت‌تر روبه‌رو خواهد شد که اطرافیان و هم‌جنسان خود به او می‌دهند. نگرش‌های فرهنگی خانواده‌های ایرانی براساس تحمل و تبعیت زنان و فرزندان از درخواست‌های شوهر – پدر شکل گرفته است و خشونت‌های روزمره و محدود، تربیت در نظر گرفته می‌شوند؛ درنتیجه، بسیاری اوقات، فرد تحت خشونت، درکی از ستم وارد بر خود ندارد؛ اما عجیب آنکه زنان این موضوع را بیشتر از مردان توجیه می‌کنند».

البته در ایران کنونی شاید بتوان گفت زنان در فضای عمومی بیش از فضای خانه، احساس عدم امنیت دارند. اتفاق تلخی که برای زنان اصفهانی در پاییز ۹۳ اتفاق افتاد و اسیدپاشی به صورت دختران جوان آن شهر به بهانه حجاب و یا بدحجابی، نشان داد چگونه حکومت نیز همدست دیگر نیروها علیه احساس امنیت زنان فعالیت می‌کند. به یاد بیاوریم که هیچ‌گاه عاملان آن اسیدپاشی‌ها شناسایی نشدند. طبیعی‌‌ست که بازداشت آنان برای جمهوری‌اسلامی، زحمت چندانی نمی‌گرفت.

نکته جالب‌توجه آنجاست که بر اساس یک تحقیق دانشگاهی در سال ۹۵، زنان جوان بین پوشش و احساس امنیت، رابطه پرمعنایی نمی‌بینند. یعنی میزان پوشیدگی بر احساس امنیت جنسی یعنی میزان ترس و نگرانی آنان از مواجهه با آزارهای جنسی تأثیری ندارد. یعنی زنان دانشجو، صرف‌نظر از نوع پوشش و میزان پوشیدگی، از اینکه در فضای عمومی در معرض رفتارهای جنسی آزاردهنده قرارگیرند تقریباً به یک میزان احساس ناامنی می‌کنند».

دکتر «مصطفی آب‌روشن» یکی از اعضای انجمن جامعه‌شناسی، سیستم آموزشی کشور و نوع محتوای دروس فرزندان این سرزمین را دلیلی می‌داند که نگاه‌های جنسیتی را تقویت می‌کند و به تبع آن بر خشونت خانگی می‌دمد و به تبع آن احساس امنیت زنان بیش از پیش، کمتر و کمتر می‌شود. او می‌نویسد: «یکی از عوامل خشونت ورزی علیه زنان نظام آموزشی در ایران است گفتنی است که نهاد آموزش و پرورش از جمله عوامل جامعه پذیر کردن اعضای جدید جامعه است. مدرسه در ایران، تبعیض جنسیتی بین دختر و پسر را تولید و در ذهن عادی‌سازی می‌کند، عده‌ای معتقدند که تفاوت‌های جنسیتی ریشه در بیولوژی و تفاوت زیستی افراد دارد اما پژوهش‌ها ما را به این نتیجه می‌رساند که ریشه تمایزات رفتاری به نوع اجتماعی شدن افراد برمی‌گردد. در طول دوران تحصیل اینگونه به دانش‌آموزان القا می‌شود که نقش‌های مردانه، افراد را در منزلت و ارزش‌های فرهنگی بالاتری قرار می‌دهد و این باور غلط به صورت بخشی از یک برنامه آموزشی پنهان در نهاد مدرسه تقویت و باز تولید می‌شود».

به ادعای او تحلیل محتوای کتاب‌های درسی شاهدی‌ست بر این نکته که همه چیز قطبی شده است و جنس‌ها از «کلیشه‌های تجویزی» پیروی می‌کنند و شکستن این کلیشه‌ها نیز نامطلوب تلقی می‌شود. وقتی دختران در جایگاه‌هایی از پیش‌درنظرگرفته‌شده می‌ایستند، طبیعی‌ست که آنچه برای آنان در زندگی با دیگر جنس جلوه می‌کند، بیش از تفاوت‌های جنسیتی‌ست.

درواقع شاید بحث بالا بتواند اینگونه خلاصه شود که زنان ایرانی که خشونت خانگی، به شدت تقویت‌کننده احساس عدم امنیت است و با توجه به میزان بالای احساس عدم امنیت زنان، زنان ایرانی  به‌شدت نیازمند احساس امنیت در خانه و خیابان هستند و اگر سیستم سیاسی نمی‌تواند یا نمی‌خواهد این احساس را به وجود بیاورد، حداقل در خانه باید خانواده سازنده و مقوم این احساس برای زنان و دختران خانه باشد.

خرداد
۲
۱۳۹۸
چگونه امنیت را در پروسه حمایت‌گری بالا ببریم؟
خرداد ۲ ۱۳۹۸
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, ,
Photo: yacobchuk1/depositphotos.com
image_pdfimage_print

Photo: yacobchuk1/depositphotos.com

باران خسروی

همان‌طور که برای داشتن محیط کار سالم رعایت قوانین امنیتی مهم است، در حمایت‌گری هم رعایت امنیت از مهم‌ترین اصول ادامه کار است، گرچه تفاوت‌هایی بین امنیت در محیط کار روزانه شما که از آن دستمزد دریافت می‌کنید با نوع کار حمایت‌گری وجود دارد. به عنوان مثال اگر شما در یک کارخانه کار می‌‌کنید، باید از قبل بدانید که موقعیت دستگاه‌ها چگونه است. یعنی نحوه کار با دستگاه و پیچیدگی‌های آن را بدانید، از طرف کارفرما آموزش امنیت در محیط کار ببینید، دفترچه راهنمای امنیت در کار بگیرید و ….

همچنین اولین موردی که در اولین روز کار به شما نشان می‌دهند، راه‌های خروج اضطراری است که باید به خاطر بسپارید.

جنس کار حمایت‌گری اما معمولا شبیه بیشتر مشاغل درآمدزا نیست. دفترچه یا راهنمای مشخصی برای رعایت امنیت فردی وجود ندارد، جلسه آشنایی با موانع هم وجود ندارد و بنا بر موضوع حمایت‌گری و محیط حمایت‌گری، رعایت امنیت فردی متفاوت می‌شود.

در واقع در حمایت‌گری جغرافیای کار و موضوع کار روی بحث امنیت شما تاثیر می‌گذارد و تعریف امنیت را متفاوت می‌کند.

رعایت امنیت در حمایت‌گری معمولا در مقابل کسی است که در نتیجه حمایت‌گری شما ضرر می‌بیند که می‌تواند شخص متجاوز و خشونت‌گر باشد، شرکت صنعتی یا پروژه دولتی باشد یا می‌تواند نیروهای سیاسی محافظه‌کار یا خود دولت باشد.

ریسک‌های حمایت‌گری

وقتی ما در مورد حمایت‌گری و موضوعی که برایمان مهم است صحبت می‌کنیم به نوعی خودمان را در معرض ریسک و خطر قرار می‌دهیم چون به صورت عمومی‌ درباره موضوع صحبت می‌کنیم.

مثلا ممکن است در این خصوص با رسانه‌های مختلف صحبت کنیم و چهره و نام ما هم مورد شناسایی گروه‌ها قرار بگیرد. در نتیجه به راحتی می‌توانیم مورد هدف افراد مخالف قرار بگیریم.

خطر هم می‌تواند تهدیدهای کوچک یا جدی باشد، اعم از تعقیب، از دست دادن کار، آسیب جسمی‌ دیدن، دستگیری،‌ زندان یا حتی قتل.

در اینجا چند توصیه برای رعایت امنیت در پروسه حمایت‌گری آمده است که البته رعایت آن‌ها بر اساس شرایط شما متفاوت خواهد بود:

●       هزینهسنجی: اول از همه باید با ریسک‌ها آشنا شوید و بدانید کاری که می‌خواهید انجام دهید، چه قدر برای شما ریسک دارد. تهدیدها را شناسایی و بررسی کنید و برای آن‌ها آماده باشید. در عین حال فکر کنید کس یا کسانی که ضرر می‌بینند، ممکن است چگونه با شما برخورد کنند.

●       تهیه برنامه امن: برنامه شما در مقابل این تهدیدها چیست؟ وقتی که در موقعیت تهدید قرار گرفتید چه خواهید کرد؟

برنامه امن برای حمایت‌گر معمولا شبیه تهیه برنامه امن برای خشونت‌دیده است، با این تفاوت که اینجا موقعیت شما با خشونت‌دیده متفاوت است و ممکن است قدرت بیشتر در مسیر تهیه برنامه امنتان داشته باشید.

برنامه امن برای حمایت‌گر

همان‌طور که چک می‌کنید خشونت‌دیده خانه امنی دارد یا نه، برای خودتان هم چک کنید که خانه‌تان امن است یا نه. درها و قفل‌های در مهم هستند. اگر حتی برای کار حمایت‌گریتان تهدیدی وجود نداشته باشد، مهم است که خانه امنی داشته باشید. همچنین با همسایه‌ها ارتباط خوبی داشته باشید تا اگر برای شما موردی پیش آمد آن‌ها بتوانند به نزدیکان شما خبر دهند.

●       مرور و تغییر برنامه امن: شرایط تغییر می‌کند، پس برنامه شما هم نباید ثابت بماند.

●       باید امنیت کسانی را که با شما کار می‌کنند در نظر بگیرید: خاصیت کار حمایت‌گری معمولا ایجاب می‌کند شما تنها و به صورت شخصی کار نکنید. معمولا این کار یک کار گروهی است یا کار برای شخص یا گروهی خاص. به این ترتیب همیشه امنیت همکاران خود را هم در نظر بگیرید.

●       پرونده‌‌سازی از فعالیت‌های خود: سابقه‌ای از همه کارهای خود داشته باشید. اگر شما را به دادگاه کشیدند یا کار شما به مقامات قضایی کشید، همین پرونده‌‌‌سازی از فعالیت‌ها می‌تواند به شما کمک کند.

اگر شغل رسمی‌ دارید (مثل کار مددکاری) و براساس آن کار حمایت‌گری را انجام می‌دهید، سعی کنید حتما برای مراجع خود پرونده‌ای کاغذی یا آن‌لاین داشته باشید، تمام ایمیل‌های خود را پرینت بگیرید و ضمیمه پرونده کنید و تاریخ تماس‌های خود با خشونت‌دیده را داشته باشید.

البته پرونده‌سازی و داشتن سابقه همه کارها بر اساس نوع کار حمایت‌گری فرق می‌کند و برای حمایت‌گری در سطوح بالا مثلا تغییر قوانین متفاوت است و گاهی حتی لازم است حداقل ثبت فعالیت‌ها را داشته باشید؛ مثل پاک کردن ایمیل‌های روزانه.

●       همیشه مسیر کم خطرتر را انتخاب کنید: البته گاهی مسیر کم خطر رفتن جایی در حمایت‌گری ندارد، مخصوصا اگر به دنبال توجه رسانه‌ها باشیم.

●       ارتباطات با همکاران: سعی کنید کار خود را گروهی پیش ببرید و تنها در مسیر حمایت‌گری قدم برندارید. همکاران خود یا دوستان خود را در جریان روند کار خود قرار دهید و سعی کنید حتی اگر حس می‌کنید خطری شما را تهدید می‌کند، موضوع را با آن‌ها در میان بگذارید.

●       آموزش: سعی کنید آموزش لازم را در زمینه حفظ امنیت ببینید و دانش خود را بالا ببرید. این آموزش می‌تواند رسمی‌ یا غیر رسمی‌ باشد: مثلا با پرس‌‌و‌جو و مشورت با کسانی که کارشان مشابه کار شماست.

●       یادگیری حمایت‌گری برای خود: اگر در موقعیت دادگاه یا بازپرسی یا دستگیری قرار گرفته‌اید، سعی کنید از مهارت‌های حمایت‌گری اول برای خود استفاده کنید.

●       ارتباط با افراد مطمئن: با افراد قابل اطمینان کار کنید و در ارتباط باشید.

●       آمادگی برای بعد از حادثه: برنامه‌ای داشته باشید و بدانید که بعد از حادثه با چه کسانی ارتباط داشته باشید.

●       نقش پلیس: بسته به نوع فعالیت شما پلیس می‌تواند حمایت‌گر یا خود بازدارنده باشد. نقش خود و نحوه برخورد احتمالی پلیس را همواره در ذهن مرور کنید. در ضمن فراموش نکنید گاه نیروهای لباس شخصی خود را به عنوان مامور پلیس یا قانون معرفی می‌کنند. در این گونه موارد حتما از آن‌ها کارت شناسایی بخواهید یا بهترین حالت این است که با پلیس تماس بگیرید و از آن‌ها بخواهید هویت مامور شخصی را برای شما مشخص کنند.

●       قرار امن: همیشه در مواردی که احساس می‌کنید رفتن به محیطی برای شما ایجاد خطر می‌کند (مثل شرکت در تجمع)، در پایان کار با دوستان یا افراد مورد اطمینان خود قرار امن بگذارید و به آن‌ها برنامه بدهید که اگر شما تا ساعت مشخصی به قرار امن نرسیدید، چه باید بکنند.

●       گروهی کار کنید: اگر هدف شما بزرگ و موانع امنیتی زیاد است، همیشه به خاطر داشته باشید کار گروهی به نفع شماست و هزینه شما را کمتر می‌کند.

به عنوان مثال مقایسه کنید که اگر شما به خاطر فعالیت حمایت‌گری خود دستگیر شوید و کسی نداند نوع کار حمایت‌گری‌ شما چیست، واکنش‌ها تا چه اندازه می‌تواند متفاوت باشد با زمانی که شما به عنوان عضوی از یک گروه کار کنید و افراد زیادی باشند که بیرون از زندان بتوانند برای شما فعالیت کنند و به نشر اکاذیب پایان دهند.

عضو کانال تلگرام خانه امن بشوید.

●       ناامید نشوید و موقعیت اعتماد و بیاعتمادی را بشناسید: درست است که کار حمایت‌گری موانع امنیتی زیادی دارد اما در عین حال حمایت‌گران، حمایت جامعه را دارند. اگر دستگیر و تهدید شدید که هیچ نوع حمایتی ندارید و همکاری یا اقرار به کارهای نکرده تنها راه نجات شماست، سعی کنید در ذهن داشته باشید که این موقعیت قابل اعتماد نیست و امید خود را از دست ندهید.

●       جزییات سفرتان را به افراد قابل اطمینان اطلاع دهید: اگر برای کار حمایت‌گری به سفر خارجی می‌روید، حتما از برنامه سفر خود و جزییات آن با افراد مورد اطمینان خود صحبت کنید و در طول سفر هم با آن‌ها در ارتباط باشید.

شماره پرواز، اطلاعات هتل (اگر برای گردشگری جایی می‌روید)، اطلاعات راننده تاکسی و جزییات قرارهای ملاقات خود را به همکار مورد اطمینان خود اطلاع دهید.

●       اطلاع‌رسانی درباره معلولیت یا بیماری: اگر معلولیت یا بیماری خاصی دارید، مساله را به یکی از افرادی که با آنان کار می‌کنید، اطلاع دهید.

●       همراه داشتن کارت شناسایی: سعی کنید در همه موارد کار حمایت‌گری، کارت شناسایی خود را همراه خود داشته باشید.

همچنین فرض کنید برای کار حمایت‌گری به شهر یا روستایی می‌روید که کسی شما را نمی‌شناسد و به هر دلیل مشکلی برای شما پیش می‌آید یا تصادف می‌کنید یا …. پس در کنار کارت شناسایی در کیف پول خود شماره تماس همکار خود را هم بگذارید که در صورت نیاز بتوانند با آن‌ها تماس بگیرند.

●       حفاظت از اطلاعات رایانه و تلفن: برای رایانه و موبایل خود کلمه عبور بگذارید. اگر رایانه شما دزدیده شود، آیا می‌توانند به راحتی اطلاعات دیگران را پیدا کنند؟

لیست شماره مخاطبان خود را حفظ کنید و هنگام ورود به شبکه‌های اجتماعی مراقب باشید. اگر از کافی‌نت استفاده می‌کنید، همیشه حواستان باشد از ایمیل‌ها و شبکه‌های اجتماعی خارج شوید. در مورد به اشتراک‌گذاری پست‌هایتان در شبکه‌های اجتماعی هم مراقب باشید که موضوعات را فقط با لیست دوستان خودتان به اشتراک بگذارید و اطلاعات شخصی خود را به اشتراک نگذارید.

●       همیشه محیط اطراف خود را شناسایی کنید: اگر در موقعیت یا فضا‌ی ناآشنا قرار می‌گیرید، همیشه بسنجید که آدم‌ها و محیط اطراف خود را تا چه اندازه می‌شناسید؟ آیا به آن‌ها اطمینان دارید؟

●       تنها نمانید: سعی کنید به‌خصوص تنها پیاده‌روی نکنید؛ مخصوصا در شب.

●       قرارهای عمومی بگذارید: قرارهایتان را در مکان‌های عمومی‌ بگذارید، مخصوصا با کسانی که برای اولین‌ بار برخورد می‌کنید. مثلا کافه‌های شلوغ یا رستوران‌های مرکز شهر، محل‌های خوبی برای چنین قرارهایی هستند.

●       به غریبه‌ها اعتماد نکنید: هرگز به خانه کسی نروید که نمی‌شناسیدش، حتی اگر شخص خشونت‌دیده باشد و از شما تقاضای کمک کند. اگر هم در موقعیتی قرار گرفتید که احساس خطر کردید، سریع محل را ترک کنید.

●       در شبکه‌های اجتماعی احتیاط کنید: هرگز اطلاعات را در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک نگذارید. مثلا داستان‌ خشونت‌دیده‌ را بازگو نکنید.

البته در این مورد غیر از موضوع امنیت، مساله حفظ اطلاعات دیگران هم در میان است.

●       آموزش دفاعی ببینید: اگر امکان دارد دوره مهارت‌های دفاعی ببینید تا اگر در موقعیت خطر یا تجاوز قرار گرفتید، بتوانید از خودتان حفاظت کنید و بدانید با افراد خشن چگونه باید برخورد کنید.

بیشتر بخوانید:

حمایت‌گران مراقب خودشان باشند

حمایت‌گران چگونه قانون را به نفع زنان عوض می‌کنند؟

نقش استراتژی در حمایت‌گری و خشونت خانگی

حمایت‌گری همیشه همراه با یک ترکیب هماهنگ شده از شناسایی مشکلات، خلق راه‌حل، توسعه استراتژی و قدم راهبردی به سمت تغییر مثبت است. یکی از قدم‌های اولیه در شناسایی مشکلات بحث امنیت و داشتن برنامه امن برای حمایت‌گر است.

به عنوان مثال شما می‌خواهید قانونی را به نفع خودتان و به نفع جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنید تغییر دهید، اما در عین حال باید در نظر داشته باشید فعالیت‌های حمایت‌گری در جوامع بسته‌ای مثل ایران گاهی می‌توانند هزینه‌های سنگینی داشته باشند و بنابراین باید در عین پیگیری هدف مورد نظر، بسیار عاقلانه وسنجیده حرکت کنید و برای هر حرکت در نظر بگیرید که هزینه چیست و چه قدر آمادگی دادن آن هزینه را دارید و آیا اصلا دادن بعضی هزینه‌ها منطقی است یا نه.

به هر حال در جامعه‌ای که سیستم امنیتی‌اش بر اساس منطق خاصی پیش نمی‌رود، گاهی حدس زدن و پیش‌بینی این که چه حرکتی ممکن است پرهزینه یا کم‌هزینه‌ باشد، سخت است. بنابراین توصیه همیشگی این است که جانب احتیاط را در تمام فعالیت‌ها در نظر بگیرید.

منبع ۱ 

منبع ۲

منبع ۳

منبع ۴

منبع ۵

شهریور
۲۴
۱۳۹۵
راه‌اندازی انجمن‌های پلیس اجتماعی
شهریور ۲۴ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , ,
Photo: sohelparvezhaque/bigstockphoto.com
image_pdfimage_print

Photo: sohelparvezhaque/bigstockphoto.com

مترجم: نرگس ثابتی

انجمن‌های پلیس جامعه ساختارهای هماهنگی رسمی هستند که سعی دارند مسوولیت‌پذیری از پایین به بالا را ایجاد کرده و به اعضای جامعه – به ویژه زنان و دختران – اجازه دهند که روی واکنش‌ها و پاسخ‌دهی پلیس نظارت داشته باشند، بازخوردها را به اطلاع آنها برساند و تغییرات لازم را پیشنهاد دهند.

این هیأت‌ها می‌توانند به بهبود رابطه بین پلیس و شهروندان کمک کنند، گزارش‌دهی را تشویق کنند، و نیز به عنوان یک مکانیسم مراجعه رسمی برای افراد و جوامع عمل کنند تا ایشان بتوانند شکایات و نگرانی‌های خود را ثبت کنند. اگرچه در همگانی کردن احکام مربوط به خشونت علیه زنان و دختران در این انجمن‌ها تجربه محدودی وجود دارد، درس‌هایی از این تجربیات محدود گرفته شده که عبارتند از:

  • نمایندگی زنان در هر مکانیسم نظارتی، ضروری است، به ویژه وکلای زنان و نمایندگان سازمان‌های حامی زنان قربانی.
  • توسعه ظرفیت اعضای هیأت و سازمان‌های جامعه مدنی برای نظارت موثر بر کار پلیس می‌بایست راهنمایی لازم برای انجام نظارت روی خشونت علیه زنان را در بر داشته باشد.
  • آموزش مشترک نهاد نظارتی و پلیس می‌تواند همکاری و احترام متقابل را افزایش دهد و مسلماً بخش مهمی از ایجاد فرایندهای شفاف برای گزارش حوادث و پاسخ‌دهی [مناسب] است.

نمونه‌هایی از انجمن‌های پلیس اجتماعی 

بنگلادش: انجمن‌های پلیس اجتماعی در وضعیتی شکل گرفتند که خشونت در بنگلادش رو به افزایش بود، و اعتماد بین جامعه و پلیس بسیار ضعیف شده بود. این انجمن‌ها یک نقش رهبری داشتند و موجب تسهیل فعالیت‌هایی شدند که مشترکاً توسط اعضای جامعه و خود پلیس شناسایی می‌شوند، و به تدریج به شکل مکانیسم‌هایی مستقل درآمدند که می‌توانند عملیات خود را با کمترین حمایت بیرونی ادامه دهند. هر انجمن متشکل از ۲۰ تا ۲۵ عضو است که فعالیت‌های آنها توسط یک نماینده منصوب از سوی مراجع فرعی هدایت می‌شود. اعضای دیگر شامل مأموران پلیس، انصار (مأموران دولتی که مرتبه‌ای کمتر از پلیس دارند)، و نمایندگان یک سازمان مردم-نهاد (NGO) تسهیل کننده، با مدیران مدارس و معلمان، بازرگانان، رهبران مذهبی، نمایندگان سازمان‌های زنان، کشاورزان، و دیگر اعضای جامعه می‌باشند. هر انجمن دست کم یک بار در ماه تشکیل جلسه می‌دهد و در صورت وقوع مسائل فوریتی می تواند جلسات بیشتری را هم برگزار نماید. این جلسات روی فضای فعلی امنیت عمومی، مسائل ویژه یا فرصت‌های خاصی که انجمن می تواند به آنها واکنش نشان دهد. مرور و بررسی فعالیت‌های انجمن، و ابتکارات مربوط به این برنامه ها متمرکز است. چندین انجمن‌هایی هیأت‌های فرعی را برای مسائل امنیتی مختلف تشکیل داده‌اند که به مشکلات و مسائل جامعه دررابطه با خشونت علیه زنان می‌پردازند (Asia Foundation, 2009).

سریلانکا: پس از ارزیابی سال ۲۰۰۹ که در منطقه Kandy انجام شد و نشان داد که جوامع سینهالی، تامیل و مسلمان به همکاری با پلیس در مورد مسائل مشترک علاقمند هستند، بازرس کل پلیس به این نکته اشاره کرد که پلیس باید به یک سیستم خدماتی حرفه‌ای‌تر و «مردم-دوست‌تر» تبدیل شود و بر علاقمندی برای افزایش حضور پلیس اجتماعی درسراسر کشور  به منظور تأسیس یک فرهنگ خدمات عمومی و مسوولیت‌پذیری نسبت به اعضای جامعه، فارغ از جنسیت یا قومیّت تأکید کرد.

از آن هنگام تا به حال، پلیس در انجمن‌های مخصوص جوامع به شهروندان پیوسته تا بهتر در جریان حوادث جنایی و موارد درگیری قرار گیرد. برای مثال در گامپولا، بیشتر موارد مورد بحث در انجمن‌ها به خشونت خانگی، اختلافات بر سر املاک، سوء‌مصرف الکل، ضرب وجرح، و خسارت به اموال بوده‌اند. با توجه به این که هم زنان و هم مردان در بحث درباره موارد شایع – اما بسیار تابو – از سوءمصرف الکل و خشونت خانگی احساس راحتی می‌کردند و مشکلی نداشتند، روشن بود که جامعه این انجمن را مکانی امن برای ابراز عقیده خود می‌داند. برخی از افراد نگرانی های خود درباره شیوع آبجوسازی و فروش غیرقانونی الکل در منازل را مطرح کردند که خود علت موارد متعدد خشونت خانگی است. پس از شنیدن این نگرانی ها و مشکلات، پلیس گامپولا آبجوسازی غیرقانونی را به عنوان یکی از اولویت های خود شناسایی کرد که می توان آن را درآینده با راه اندازی کمپین های ضدالکل جهت آگاه سازی عموم عملی ساخت. نمایندگان جامعه تأیید کردند که این انجمن‌های ماهانه برای بحث درباره مسائل خشونت خانگی بسایر مفید بوده است، و در عین حال همگی موافق بودند که این مسائل راه حل های ساده ندارند (Levy, 2010).

آفریقای جنوبی: دولت محلی و نیروی پلیس آفریقای جنوبی در انجمن‌های پلیس اجتماعی شرکت و همکاری می‌کنند تا اولویت‌ها و اهداف مشترک در زمینه پیشگیری از جرم را تعیین کنند. این انجمن‌ها در فرموله کردن اولویت‌های پلیس محلی و اقدامات پیشگیری از جرم، سازمان‌های جامعه مدنی را نیز مشارکت می‌دهند و از آنها با این اهداف کمک می‌گیرند:

  • برنامه‌ها، پروژه‌ها یا اقداماتی که انجمن پلیس اجتماعی می‌تواند اجرایی کند؛
  • محل تأمین بودجه موردنیاز انجمن برای اجرای پروژه‌ها
  • چگونگی ارتقاء اهداف انجمن به وسیله پروژه انتخابی

طرح امنیت جامعه مبتنی بر یک بررسی ایمنی جامعه می‌باشد است با موارد زیر به کمک می‌آید:

  • تمرکز روی جدی‌ترین مسائل هنگامی که منابع محدوداند؛
  • ارائه دلیل و سند به مردم هنگامی که آنها با جدی‌ترین مسائل انتخابی موافق نمی باشند؛ و
  • هماهنگی کار سازمانهای مختلف به منظور جلوگیری از دوباره کاری.

بررسی ایمنی جامعه از طریق یک فرایند پنج مرحله ای برای شناسایی موارد زیر انجام می‌شود:

  • مشکلات جنایی و جرایم در جامعه (برای مثال خشونت خانگی).
  • کدام وظایف به عهده کدام سازمانها است: برخی سازمانها ممکن است خود دارای پروژه های پیشگیری از جرم باشند، و ممکن است فعالیت‌هایی برای پیشگیری از خشونت خانگی و حمایت از قربانیان مستقیم و غیرمستقیم آن قبلاً پیش بینی و اجرا شده باشند.
  • ویژگی‌های فیزیکی و اجتماعی منطقه: برای دانستن دلایل جرم در یک جامعه، ویژگی‌های فیزیکی و اجتماعی منطقه می‌بایست معلوم باشد. برای مثال: زنان بیشتر در معرض خشونت خانگی و آزار جنسی قرار دارند؛ مردان جوان بیشتر در معرض جرایم خشنونت بار دیگر قرار دارند و همچنین احتمال ارتکاب جرم و جنایت بین آنها بیشتر است.
  • مشکلاتی که بیشتر به زنان مربوط می‌شود و میتواند نتیجه تعرض جدی یا یک تهدید جدی باشد (برای مثال اگر تعرض علیه یک زن در محیط عمومی صورت گیرد، اکثریت زنان در آن منطقه احساس عدم امنیت خواهند کرد).
  • جزییات مهمترین مسائل امنیتی که زنان و دختران در جامعه با آن روبرو هستند و ممکن است براساس بافت اجتماعی، اقتصادی، قانونی، فرهنگی و سیاسی هر منطقه متفاوت باشد.

(اقتباس از Barnes, K. and Albrecht, P., (2008), ‘Civil Society Oversight of the Security Sector and Gender – Tool 9’, Gender & Security Sector Reform Toolkit, Eds. Megan Bastick and Kristin Valasek, Geneva: DCAF, OSCE/ODIHR, UN-INSTRAW).

  • راهنمایی های بیشتر را در بررسی های ایمنی (safety audits) در نمونه شهرهای امن ببینید.

درباره مکانیسم‌هایی برای مشارکت اجتماعی، گفتمان و پیشرفت بخوانید. در شماره بعدی درباره کمپین‌های موفق خشونت‌ خانگی بخوانید.

فروردین
۱۲
۱۳۹۵
رابطه‌ جنسی برابر و ایمن چه نوع رابطه‌ای است؟
فروردین ۱۲ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , , , , , ,
Happy couple sleeping in a comfortable bed at home
image_pdfimage_print

Photo: AntonioGuillem/Bigstock.com

محسن فرشیدی

اگر چه در طول تاریخ و میانِ جوامع انسانی، رابطه‌ میان زنان و مردان رایج‌ترین نوع رابطه‌ جنسی بوده است، اما روابط جنسی میان انسان‌ها به آن محدود نمی‌شود. امروزه در بسیاری از کشورهای توسعه یافته، شکل‌های دیگر از رابطه مثل همجنس‌گرایی، دوجنس‌گرایی و… نیز به رسمیت شناخته می‌شود. اما هر کدام از این رابطه‌ها، با در نظر گرفتن برخی شرایط می‌توانند یک رابطه‌ برابر و همچنین ایمن نام بگیرند.

رابطه‌ جنسی ایمن و غیرایمن

در یک قرن گذشته و با پیشرفت اطلاعات و علوم مختلف، بسیاری از مناسبات انسانی دچار تحولات و تغییرات اساسی گردید. شناخت و در ادامه کاهش بیماری‌های مختلف، یکی از مهمترینِ آن‌ها بوده است. برخی از این بیماری‌ها از طریق روابط جنسی قابلیت انتقال را داشته و امروزه با در نظر گرفتن شرایطی آسان می‌توان از انتقال آن‌ها جلوگیری کرد. مرکز ملی پیشگیری از ایدز ایران در تعریف یک رابطه‌ ایمن می‌نویسد: «رابطه جنسی ایمن به هر نوع ارتباط جنسی گفته می‌شود که احتمال انتقال بیماری‌های مقاربتی از جمله ایدز ازطریق آن به هیچ‌وجه وجود نداشته باشد.» این مرکز هم‌چنین به یک رابطه‌ جنسی ایمن‌تر اشاره و تاکید می‌کند در این رابطه جنسی احتمال انتقال بیماری کم‌تر است و به هرگونه رابطه جنسی نفوذی با استفاده مناسب از کاندوم گفته می‌شود. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت رابطه‌ای غیر ایمن است که  احتمال انتقال انواع بیماری‌های مقاربتی در آن زیاد باشد و یا هرگونه رابطه‌ جنسی نفوذی که در آن از کاندوم استفاده نشود و دیگر شرایط  یک رابطه‌ ایمن در آن در نظر گرفته نشده باشد.

اهمیت رضایت طرفین در یک رابطه‌ جنسی

شرط اول برای برقرار کردن یک رابطه‌ جنسی، رضایت طرفین است. بدین معنا که اصرار بر شروع و یا ادامه دادنِ یک رابطه، در صورتی که هر کدام از طرفین بدان رضایت نداشته باشند، می‌تواند به خشونت بیانجامد. اصرار بر ادامه‌‌ چنین رابطه‌ای مصداق تجاوز نیز خواهد بود. اهمیت رضایت طرفین به همان اندازه که میان دو فرد نه چندان آشنا اهمیت دارد، میان همسران نیز از اهمیت زیادی برخوردار است. امروزه در بسیاری از کشورها از رابطه‌ بدون رضایت همسران نیز لحاظ حقوقی در تعاریف خشونت و تجاوز قرار می‌گیرد. بنابراین اطمینان حاصل کردن از رضایت افرادی که در یک رابطه‌ جنسی هستند از شروط اولیه و مهم شکل‌گیری و ادامه‌ آن است.

ارگاسم، نشانه‌ای از یک رابطه‌ برابر

اگر چه برای شروع یک رابطه‌ جنسی رضایت طرفین شرط اول است، اما بعد از آن و برای داشتنِ یک رابطه‌ مطلوب، رسیدن به اوج لذت جنسی اهمیت دارد. این موضوع تنها زمانی حاصل می‌شود که نسبت به انواع  و چگونگی رسیدن به آن اطلاعات و آگاهی لازم وجود داشته باشد. بخش قابل توجهی از مشکلات افراد در یک رابطه، به عدم رضایت از رابطه‌ جنسی میان آن‌ها بر می‌گردد که نرسیدن یا توانایی نرسیدن افراد به ارگاسم یکی از مهم‌ترینِ آن‌هاست. یک رابطه‌ جنسی را می‌توان رابطه‌ای برابر نامید، که طرفین در آن به اوج لذت جنسی برسند. وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در تحقیقی تاکید می‌کند ۲۳ تا ۴۳ درصد زنان ایرانی در روابط جنسی به ارگاسم نمی‌رسند. در ادامه‌ی این تحقیق آمده است «نزدیک به ۸۷ درصد زنان اعلام کرده‌اند تقریبا هیچ‌وقت در روابط زناشویی پیش قدم نمی‌شوند و ۲۳.۵ درصد اظهار می‌کنند ابراز نیاز جنسی زن کاری ناشایست است و ۳۴ درصد می‌گویند حتی در صورت تمایل نباید زن شروع‌کننده باشد.» واقعیت این است که در کشورهایی با ساختارهای مردسالار از جمله ایران، روابط جنسی و هر مسئله‌ای که به لذت جنسی مرتبط شود تابو حساب شده و از سنین نوجوانی آموزش‌های لازم از طریق کتب آموزشی و یا دیگر ابزارهای فرهنگی مثل رسانه‌ها داده نمی‌شود. در خلاء چنین مواردی نقش خانواده‌ها و دیگر نهادهای غیردولتی دو چندان است. عموما در چنین جوامعی و به دلیل عدم آموزش‌ و آگاهی لازم، یک رابطه‌ جنسی میان زن و مرد به لذت بردن مردان خلاصه شده و مردان در محوریت قرار می‌گیرند و چنین رابطه‌هایی با به ارگاسم رسیدن آنان پایان پیدا می‌کند. عوامل زیادی وجود دارند که وقتی در کنار هم قرار می‌گیرند چنین نتیجه‌ای حاصل می‌شود. یکی از آن‌ها همان‌طور که گفته شد عدم آموزش درست و وجود ساختارها و آموزه‌های فرهنگی مردسالار است. مورد دیگر عدم آگاهی زنان در چگونگی رسیدن به ارگاسم به دلیل نبود آموزش‌های جنسی لازم است. نرسیدن هر کدام از طرفینِ یک رابطه‌ جنسی به ارگاسم، یکی از موارد اصلی‌ِ یک رابطه‌ نابرابر است.

پیشگیری از بارداری

رابطه‌ای می‌تواند ایمن باشد و به اوج لذت جنسی ختم شود که با آسایش و خاطرجمعی طرفین همراه باشد. یک رابطه‌ جنسی که با ارگاسم همراه است، در صورت در نظر گرفتن برخی شرایط به سادگی می‌تواند به بارداری ختم شود. موضوعی که انتخاب بسیاری از زنان شاید در آن زمان نبوده و برای آن آمادگی نداشته باشند و یا چنین تصمیمی را به صورت کلی نداشته باشند. بنابراین هر کدام از طرفینِ یک رابطه‌ موظف هستند دیگری را در این مورد آگاه کنند و به کمک هم  احتمال بروز بارداری را از بین ببرند. با پیشرفت‌های مختلف، راه‌های پیشگیری از بارداری نیز سهل و وسایل آن در دسترس همگان قرار گرفته است. اما افراد قبل از برقراری یک رابطه‌ جنسی باید از آن‌ها آگاهی داشته باشند. در کشورهایی که در آن‌ها قوانین سخت‌گیرانه برای سقط‌ جنین، حتی در صورت بارداری ناخواسته وجود دارد، لزوم توجه بیش‌تر به این مقوله ضروری‌ است. رایج‌ترین نوع پیشگیری از بارداری استفاده از کاندوم است. کاندوم‌ها جدای از اینکه یک رابطه‌ ایمن را تا حدود زیادی تضمین می‌کنند، یک رابطه‌ بدون نگرانی از احتمال بارداری را نیز تضمین می‌کنند. امروزه در بسیاری از کشورهای دنیا در داروخانه‌ها و فروشگاه‌ها به سادگی می‌توان انواع مختلف کاندوم را تهیه کرد. از جمله راه‌های دیگر، استفاده از قرص‌های ضدبارداری است. اضافه بر آن مقالات فراوانی در سایت‌ها و وبلاگ‌های اینترنتی در زمینه آموزش و راه‌های پیشگیری از بارداری در دسترس هستند که قبل از ایجاد یک رابطه‌ جنسی، طرفین بهتر است آن‌ها را مطالعه و اطلاعات لازم را داشته و در اختیار هم بگذارند. به هر میزان که نگرانی‌ها از هر کدام از موارد ناخواسته، مثل انتقال بیماری‌ها یا احتمال بارداری کاهش پیدا کنند، یک رابطه‌ جنسی با کیفیت‌تر و برابر‌تر خواهد بود.

سوال و خواسته‌های خود را مطرح کنید

بعد از چند مورد اصلی و در نظر گرفتن شرایطی که ذکر شد، جزئیات یک رابطه‌ جنسی نیز اهمیت بسزایی دارد. یک رابطه‌ جنسی مطلوب رابطه‌ای است که لحظه به لحظه‌ آن و در جزییات نیز برای طرفین رضایت‌بخش باشد. واقعیت این است هر چقدر هم که شناخت میان طرفین در یک رابطه بالا باشد، اما هیچ چیز به اندازه‌ طرح خواسته‌ها نمی‌تواند رابطه را به سمت مطلوب و اوج لذت پیش ببرد. هر کلام و یا رفتاری که برای هر کدام از طرفین مطبوع نباشد، می‌تواند تمایل به ادامه‌ رابطه را از بین برده و آن را در همان نقطه متوقف کند. بهترین و راحت‌ترین اقدام، عنوان کردنِ آن‌ها در تمامی لحظاتِ یک رابطه‌ جنسی است. بسیاری از سوءتفاهم‌ها و مشکلات صرفا به دلیل عنوان نکردن آن‌ها ایجاد می‌شوند.

نه یعنی نه، در هر لحظه از رابطه

یک رابطه‌ جنسی اگر تمامی شرایط بالا را نیز داشته باشد و در جزئیات نیز با رضایت کامل و کیفیت مطلوب برای طرفین پیش رود، منتها در هر لحظه از رابطه، چنان‌چه یکی از طرفین به هر دلیلی تمایلی به ادامه‌ آن نداشته باشد، آن رابطه باید در همان زمان متوقف شود. گفتنِ “نه” در هر سطحی از رابطه‌ جنسی به معنی پایانِ آن است تا مجددا شرایط رابطه با رضایت طرفین ایجاد شود. سایت زنان تی‌وی در یک کلیپ با نام رضایت پیش از سکس، به سادگی یه چای دم کردنو در تایید این موضوع می‌نویسد: «رضایت در هر فعلی که بین انسان‌ها به وقوع می‌پیوندد از مهم‌ترین مؤلفه‌هاست. سکس هم فعلی است که بین دو انسان یا بیش‌تر اتفاق می‌افتد. به‌ عبارت‌ دیگر سکس یک فعل با دو فاعل یا بیش‌تر است و رضایت همه طرفین برای وقوع این فعل مهم‌ترین نکته است و این کلیپ کوتاه سعی می‌کند اهمیت رضایت همه طرفین را در سکس نشان دهد.»

یک رابطه‌ زمانی برابر است که تمامی این موارد را دارا باشد. بدین معنا که ایمن باشد، با رضایت کامل طرفین بوده و اجباری در آن نباشد. طرفین از روش‌های مختلف پیشگیری از بارداری آگاهی داشته باشند. خواسته‌ها وعلایق خود را مطرح کنند و برای رساندنِ خود و دیگری به اوج لذت جنسی تلاش کنند. چنان‌چه هر کدام از شرایط ذکر شده در یک رابطه‌ جنسی وجود نداشته باشد، آن رابطه را نمی‌توان یک رابطه‌ جنسی برابر و ایمن دانست. اضافه بر آن، دولت‌ها این مسئولیت را دارند که از سنین نوجوانی مقدمات آموزش‌های لازم در این زمینه را برای افراد فراهم کنند و همچنین قانون‌گذاران باید پیش‌بینی‌های لازم برای شرایطی که خشونت و اجبار در یک رابطه‌ جنسی صورت می‌دهد را کرده و از فرد آزاردیده حمایت‌های لازم را صورت دهند.

آبان
۷
۱۳۹۴
استفاده امن از اینترنت برای قربانیان خشونت خانگی
آبان ۷ ۱۳۹۴
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , , , ,
image_pdfimage_print

عکس:ra2studio/Bigstock.com

خانه امن: صحبت کردن درباره خشونت خانگی، به ویژه هنگامی که از خشونت خانگی جان سالم به در برده اید، شهامت می خواهد. بعضی اوقات ممکن است برایتان راحت تر باشد که درباره این موضوع با دیگران، دوست، یکی از اعضای خانواده، وکیل، یا هر فردی دیگری  از طریق تلفن یا ایمیل صحبت کنید.

اگر در رابطه خشونت آمیزی به سر می برید، اقداماتی وجود دارد که می توانید انجام دهید تا اطمینان حاصل کنید که وقتی از طریق تلفن یا ایمیل ارتباط برقرار می کنید، یا در اینترنت به دنبال منابعی درباره خشونت خانگی هستید، برای شما امن و بی خطر است.

استفاده امن و بی خطر از اینترنت

جستجوی محرمانه

به صورت پیش فرض، هر مرورگر اینترنتی که از آن استفاده می کنید دو چیز را، حتی پس از آنکه کامپیوترتان را خاموش کنید، ذخیره و نگهداری خواهد کرد:

  • وب سایت هایی که آنها را بازدید کردید
  • تمام جستجوهایی که انجام داده اید

 هر مرورگر، حتی آنهایی که در تلفن یا تبلت هستند، گزینه ای برای جستجوی محرمانه (private browsing) دارند تا این داده ها هرگز ذخیره نشوند. اگر می خواهید نحوه استفاده از اینترنت خود را از فرد پرخاشگر یا هرکسی که به کامپیوتر، تلفن، یا تبلت شما دسترسی دارد دور نگه دارید، به شما اکیداً توصیه می کنیم از جستجوی محرمانه استفاده کنید.

پاک کردن تاریخچه مرورگرتان (Browser History)

اگر سراغ وب سایت هایی رفتید و یا جستجوهایی انجام دادید و از مرورگر محرمانه استفاده نکردید، می توانید تاریخچه خود را پاک کنید تا این اطلاعات در دسترس دیگران قرار نگیرد.اگر به دنبال وکیل یا خدمات دیگری هستید و نمی خواهید شریک پرخاشگر شما چیزی بفهمد، به شما اکیداً توصیه می کنیم تاریخچه مرورگر خود را پاک کنید.

دیگر گزینه ها

اگر انجام این کارهای مرتبط با فناوری برایتان راحت نیست، یا اصلا کار با کامپیوتر برایتان آسان نیست، گزینه های دیگری نیز هست که احتمال «جاسوسی کردن» فرد پرخاشگر را درمورد استفاده شما از اینترنت کاهش می دهد.

  • از کامپیوتر در کافی نت استفاده کنید
  • از کامپیوتر، تلفن، یا تبلت دوستی مورد اعتماد یا عضوی از خانواده تان استفاده کنید.در مورد این گزینه ها، باید آگاه باشید که تاریخچه وب سایت ها  و جستجوی شما ممکن است کماکان در دستگاهی که از آن استفاده می کنید ذخیره شود.

اگر وب سایت، آدرس ایمیل، شماره تلفن، یا اطلاعاتی دیگری وجود دارد که به آن ها نیاز دارید، قبل از آنکه آن اطلاعات را از تاریخچه مرورگر یا ایمیل خود پاک کنید، آن ها را در جایی امن یادداشت و نگهداری کنید.

استفاده امن و بی خطر از ایمیل

تغییر رمز عبورها یا پسوردها

یکی از بهترین راه ها برای اینکه اطمینان داشته باشید فقط خودتان به ایمیلتان دسترسی دارید  این است که به طور مرتب رمز عبورهای خود را تغییر دهید.

هنگامی که این کار را انجام می دهید، حتماً رمز عبوری را انتخاب کنید که حدس زدنش برای دیگران آسان نباشد. برای مثال، از روز تولد یا نام فرزندتان استفاده نکنید. وب سایت هایی وجود دارند که می توانند برای ایمیل یا دیگر حسابهایتان رمز عبورهای امن ایجاد کنند. مانند:https://identitysafe.norton.com/password-generator/

ذخیره کردن رمز عبورهای را غیرفعال کنید

تقریباً تمامی ارائه دهندگان ایمیل و همچنین بسیاری از وب‌سایت ها  گزینه ای دارند که وقتی وارد آن می شوید رمز عبور شما را به خاطر می سپارد تا هر بار که می خواهید وارد ایمیل خود شوید نیازی به وارد کردن رمز عبور نداشته باشید. اگرچه این کار باعث می‌شود که سریع تر

به ایمیل خود دسترسی داشته باشید، اما اگر این گزینه فعال باشد، هر کسی که به کامپیوتر شما دسترسی داشته باشد می تواند ایمیل شما را باز کند. حواستان باشد که روی این گزینه ها  (remember me on this computer) یا (save this password) کلیک نکنید.

ایمیلی جدید ایجاد کنید

اگر می خواهید به وکیل یا شخص دیگری درباره خشونت خانگی که با آن مواجه هستید و تجربه می کنید ایمیل بزنید، شاید بهتر باشد یک آدرس ایمیل جدید ایجاد کنید. این کار خیلی مفید خواهد بود اگر می خواهید اطلاعات شما  گمنام بماند یا هنگامی که آدرس ایمیلتان شامل اسمتان یا دیگر اطلاعاتی است که هویت شما را مشخص می کند.

به درستی ایمیل ها را پاک کنید

چه از ایمیل فعلی خود استفاده می کنید و چه ایمیل جدیدی درست کرده اید، بهتر است ایمیل هایی که درباره وضعیت خود به وکیل یا اعضای خانواده خود فرستاده اید یا از آن ها ایمیل دریافت کرده اید را ثبت نکرده باشید. بنابراین، حواستان باشد که حتماً ایمیل ها را به درستی پاک کنید.

در مورد هر ایمیلی که می فرستید، یک کپی از آن در پوشه «موارد ارسالی» (Sent) یا «صندوق خروجی»  (Outbox) ایجاد می شود.

برای اینکه آن ایمیل را پس از ارسال برای همیشه پاک کنید، باید پوشه «صندوق خروجی» یا «موارد ارسالی» را باز کنید، پیغام هایی را که قصد پاک کردنشان را دارید انتخاب کنید و سپس گزینه «حذف کردن» (delete) را انتخاب کنید.

باید به این موضوع توجه داشته باشید که صرفاً چون ایمیلی را پاک کرده اید به این معنا نیست که آن ایمیل برای همیشه پاک شده است.

آخرین گام این است که پوشه «موارد حذف شده» (Deleted) یا «سطل زباله» (trash) را باز کنید، آن پیغام یا پیغام ها را انتخاب کنید، و سپس روی گزینه حذف کردن کلیک کنید. این گام آخر برای اینکه ایمیلی را که در صندوق ورودی (inbox) دریافت و پاک می کنید برای همیشه حذف شود، الزامی است.

تیر
۲۵
۱۳۹۴
سازمانهای غیر دولتی و ضرروت “آگاهی ، دانایی و سازمان دهی “
تیر ۲۵ ۱۳۹۴
کارگاه آزاد
۰
, , , ,
image_pdfimage_print

خانه امن:”آگاهی ، دانایی و سازمان دهی ” ۳ کلید واژه فعالیت های جمعی و گروهی است . هیچ فعالیت جمعی بدون وجود این عناصر نه تشکیل می شود و نه تداوم پیدا می کند .

اگر سازمانی ، انجمنی و یا هر حرکت اجتماعی نتواند خود را دراین مسیر تقویت کند سرنوشتی به جز فروپاشی ندارد .

مدیر و یا رهبر در این فعالیت ها اعم از خرد و کلان تنها با بازتولید “آگاهی و دانایی و سازماندهی” می توانند مدیران فردا و یا رهبران فردا را بیافریند و اگرنه پویش و تلاش برای تداوم و تعمیق ارزش های مدنی برای بهره مندی از جامعه دموکراتیک از میان می رود و جامعه را دچار سردرگمی و در جا زدن و حتی بازگشت به عقب می کند .

به عبارتی عناصری که نام بردیم ۳ عنصر تعطیل ناشدنی برای رسیدن به جامعه مدنی است که می تواند مشارکت اجتماعی را در جامعه تقویت کند و در صورت فقدان، بی اعتمادی و انفعال اجتماعی را به جای آن بنشاند .

بدون “آگاهی و دانایی و سازمان دهی” تلاش  برای تقویت جامعه مدنی ، حقوق شهروندی، دستیابی به توسعه پایدار و بهبود وضعیت اقتصادی نیزبی معناست . بنابراین چنانچه مایل به بهره مندی ازمواهب برشمرده هستیم چاره ای به جزحرکت در مسیری که به شکل مستمر ما را دراین مسیر قرارمی دهد نداریم .

تبلور این سه عنصر، تربیت نیروهایی انسانی است که با انسجام و پیوستگی بتوانند ارزش های جامعه مدنی را درک کرده و برای تحقق و تداوم آن تلاش کنند . بررسی جوامع پیشرفته نشان دهنده نقش ارزشمند این عناصر در رشد و توسعه اجتماعی و اقتصادی و فرهنگی آنهاست .

حال چنانچه هر کدام از ما مایل به پیشرفت و رشد هستیم باید دو نکته اساسی را بدانیم . رشد و پیشرفت تک تک ما بدون پیشرفت جامعه ای که در آن زندگی می کنیم و بدون خروج از لفافه ای که دور خود پیچیده ایم ممکن نیست .

ریشه رشد تک تک ما در زیر ساخت های اجتماعی است که در آن زندگی می کنیم و طرز تلقی ما از رشد اقتصادی و کاهش نابرابری و ریشه کن کردن فقر و خشونت وسو تغذیه و بیکاری واعتیاد و طرز تلقی عامه مردم اززندگی که  در چگونگی رشد و توسعه دارای اهمیت است .

همه مردم مشتاق جامعه و شرایطی هستند که در آن با رفاه و برابری زندگی کنند ولی باید بدانند که با اشتیاق امکان دستیابی به چنین شرایطی محال است .

اگر ما مایل به زندگی در جامعه توسعه یافته هستیم باید بدانیم و یاد بگیریم که شرایط و فرایند دور شدن از «توسعه نیافتگی» چیست و ما در چه فرایندی قادریم یک حرکت تاریخی را شروع کنیم و در آن حرکت موفق شویم . باید بدانیم که چگونه برای تشکیل ساختاری تازه و عبور از مناسباتی که ما را درشرایط پس رفت قرا می دهد حرکت کنیم .

تولد و رشد چنین ساختاری نیازمند خود ماست که با”آگاهی و دانایی و سازماندهی “برای شکل گیری جامعه ای با ارزش های مدنی تلاش کنیم و برای رشد تدریجی آن وقت بگذاریم و هزینه بدهیم .

بطور مثال تا چه اندازه حاضریم برای بهره مندی از خانه هایی بدون خشونت در اطراف خود ظرفیت و قابلیت های جدید ایجاد کنیم . تا چه اندازه حاضریم برای فرآیند تحول همه جانبه توانایی های انسانی و آموزشی خلق کنیم .

بدون شک توسعه پایدار از بستر نیروی انسانی یعنی من و شما می گذرد و پیش شرط هر تحول و توسعه ای از خود ما آغاز می شود . رکن بهبود ما هستیم و سرمایه ای که از خود برای توسعه خرج می کنیم .

اگر چه این سرمایه گذاری مستلزم فرآیند طولانی و بلندمدت است اما بازدهی آن بسیار عمیق و گسترده بوده و حیات توام با آسایش و امنیت و رفاه تک تک ما راتامین می کند .

بنابراین اگرمایل به بهره مندی خانواده ای بدون خشونت هستیم باید از همین امروز شروع کنیم و ظرفیت های بهره مندی را پیرامون خود فراهم کنیم

مرداد
۲۹
۱۳۹۳
بدون شما این خانه امن نمی شود
مرداد ۲۹ ۱۳۹۳
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , , , , ,
image_pdfimage_print

 

پیشگیری و مقابله با خشونت خانگی بدون همراهی شما امکان پذیر نیست و به نظر می رسد برای دستیابی به چنین اهدافی نیازمند گفتمان ، عمل و حمایت مشترک و همگانی هستیم .

حمایتی که بدون نظر مثبت و همیاری دولت ممکن نیست . وظیفه ما صرفنظر از ارتقاء آگاهی و ظرفیت سازی جامعه ، حساس سازی و جلب توجه مردم و دولتمردان به پدیده خشونت خانگی است .

هرچه از فعالیت خانه امن می گذرد ضرورت شکل گیری این حرکت جمعی وحضورتک تک شما که صدای ما را می شنوید  بیشتر احساس می شود . حضوری که به شکسته شدن سکوت در مقابل خشونت خانگی کمک می کند . خشونتی که تا پشت درهای بسته اتفاق می افتد در معرض نگاه جامعه و قانوگذار و مجری قانون قرار نمی گیرد و چرخه خشونت متوقف نخواهد شد . واقعیت این است که این قربانیان غریبه نیستند . ما هستم یا شما ، همسایه یا خواهر و دوستان و اقوام ما . آنها با ما زندگی میکنند . درون ما ، درون خانه ، مدرسه و محل کارمان . قربانیانی که از اتهام و قضاوت بیش از خشونت می ترسند و به همین دلیل درباره خشونتی که بر آنها می رود سکوت می کنند .

هر چه از عمر خانه امن می گذرد ضرورت بازآموزی و ارتقاء دانش ، آموزش همگانی برای خودمان و مخاطبان ، سازمان های ذی نفع ، وکلا ، پلیس ، پزشکان ، قضات وحتی فعالان اجتماعی که تمرکز خود را برروی مقابله با خشونت خانگی گذاشته اند بیشتراحساس میشود .

 ضرورت برنامه ریزی و سازمان دهی و تولید مستمر اطلاعاتی که می تواند به کنترل خشونت خانگی کمک کند و همه این فعالیت ها بدون همکاری شما در هر مقام و موقعیت و تحصیلات و طبقه ای که هستید امکان پذیر نیست.

خانواده ها نیازمند آموزش و تبادل تجربه هستند . معلمان و مدیران مدارس نیازمند شناخت و تشخیص اهمیتی که این موضوع در آموزش و چگونگی پرورش کودکان دارد و حتی نهادهای “امنیتی و اطلاعاتی ” نیازمند درک ارتباط مستقیمی که میان خشونت و امنیت اجتماعی وجود دارد هستند . نهادهایی که می توانند با درک مثبت از نقش مشارکت مردم در کنترل خشونت خانگی به جای حذف نهادهای مردمی ، زمینه حضور و فعالیت آنها را برای کنترل خشونت خانگی و پیامد های آن بر جامعه فراهم کنند .

بدون شک اهداف و  فعالیتها یی که بر شمردیم با کار و فعالیت چند نویسنده و آموزشگر ولو شبانه روزی در جامعه محقق نمی شود . ما نیازمند همکاری با یکدیگر برای داشتن خانه ها و جامعه ای بدون خشونت هستیم .

بنا براین اگر وزیرهستید یا وکیل ، فعال اجتماعی یا معلم ، روزنامه نگار یا قاضی ، مترجم یا مددکار اجتماعی ، روحانی یا خانه دار می توانید با گام های کوچک در جهت تحقق آرزوی بزرگ کنترل خشونت خانگی همراه شوید .

تنها امید ما این است که “خانه امن” را خانه خودتان بدانید و با آن مهربان باشید . پیشنهاد بدهید و در اجرایی شدن آن کمک کنید .

هدف ما رفع خشونت خانگی از کودکان ، زنان ، سالمندان ،معلولان ، بیماران و حتی مردانی است که در خانه ها یشان احساس شادی و امنیت نمیکنند .

ما موفق خواهیم شد اگر دست هایمان را به هم گره کنیم .

 فرم همکاری با “خانه امن”