صفحه اصلی  »  2020 February
image_pdfimage_print
بهمن
۲۳
۱۳۹۸
تأثیرات خشونت خانگی بر کودکان (قسمت چهارم و پایانی)
بهمن ۲۳ ۱۳۹۸
خشونت خانگی و اجتماع
۰

1430269915406
image_pdfimage_print

تأثیرات خشونت خانگی بر کودکان

قسمت چهارم و پایانی

ترجمه و تألیف از «خانه امن»

منبع: وب‌سایت دفتر سلامت زنان، وزارت سلامت و خدمت انسانی ایالات متحده آمریکا

آیا بهتر است در یک رابطه خشن بمانم یا این که فرزندانم را در محیطی بدون خشونت و به تنهایی بزرگ کنم؟

کودکان در یک محیط امن، باثبات و مملو از عشق، بهتر رشد می‌کنند. چه با یک والد یا با دو والد. ممکن است فکر کنید که اگر کودکان شما، خشونتی را که در خانه اتفاق می‌افتد، نبینند، احتمالاً تحت تأثیرات منفی آن نیز قرار نخواهند گرفت. اما آن‌ها ممکن است صدای فریاد یا ضرب و شتم را بشنوند و این به همان میزان، تأثیرات منفی بر آن‌ها به جای می‌گذارد. آن‌ها هم‌چنین ترس و تنش را به خوبی حس می‌کنند. حتی اگر آن‌ها، خشونتی را که شما متحمل می‌شوید، به چشم نبینند، اما هم‌چنان در معرض تأثیرات منفی آن قرار دارند. خشونتی که می‌دانند جریان دارد.

اگر تصمیم به ترک رابطه خشونت‌آمیز بگیرید، به کودکانتان کمک می‌کنید تا بیشتر احساس امنیت کنند و احتمال این که در آینده، مورد خشونت واقع شوند و آن را بپذیرند نیز کاهش خواهد یافت. اگر این تصمیم را بگیرید، راه حل‌های بسیاری وجود دارد تا بتوانید پس از ترک این رابطه، از خود و کودکانتان حمایت کنید.

اگر هم‌اکنون امکان یا آمادگی ترک رابطه خشن را ندارم، چطور می‌توانم به امنیت خودم و فرزندانم کمک کنم؟

امنیت شما و فرزندانتان، اولویت‌های اساسی و مهمی هستند. اگر هم‌اکنون امکان یا آمادگی ترک شخص آزارگر را ندارید، گام‌هایی هست که می‌توانید به هدف افزایش امنیت خود و کودکانتان بردارید. از قبیل:

  • داشتن یک نقشه برای این که چگونه می‌توانید امنیت خود و فرزندانتان را در هنگام بروز خشونت افزایش دهید. در جریان گذاشتن بزرگسالانی که کودکان به آن‌ها اطمینان دارند و شناسایی جاهایی که به وقت بروز خشونت می‌توانید به آنجا بروید و غیره از جمله چنین نقشه‌های از پیش طراحی‌شده‌ای هستند.
  • با کودکانتان حرف بزنید و برای آن‌ها توضیح دهید که خشونت چیست، چگونه اتفاق می‌افتد و چرا چیز خوبی نیست و باید با آن مقابله کرد.
  • با فردی از نزدیکان خود که به وی اعتماد دارید، درباره این که در هنگام خشونت چه کار می‌توانید کنید، صحبت کنید.

اگر قصد ترک یک رابطه آزارگر را دارید، شاید بهتر است از قبل درباره آن با کودکانتان و جلوی آن‌ها صحبت نکنید. چرا که کودکان کمتر از بزرگسالان، قابلیت نگهداری یک راز را نزد بزرگسال دیگری دارند. یکی از دوستان یا آشنایان مورد اعتماد خود را از زمانی که قصد دارید، رابطه پرخشونت را ترک کنید، آگاه کنید. امنیت جسمی شما و کودکانتان بسیار مهم‌تر از این است که زمان دقیق ترک رابطه را به آن‌ها از پیش بگویید.

بهمن
۱۶
۱۳۹۸
تأثیرات خشونت خانگی بر کودکان (قسمت سوم)
بهمن ۱۶ ۱۳۹۸
خشونت خانگی و اجتماع
۰

elementaryschoolstudentsg4_1510020-860x573
image_pdfimage_print

تأثیرات خشونت خانگی بر کودکان

قسمت سوم

ترجمه و تألیف از «خانه امن»

منبع: وب‌سایت دفتر سلامت زنان، وزارت سلامت و خدمت انسانی ایالات متحده آمریکا

چگونه می‌توانم به بازیابی کودکانم پس از مشاهده یا تجربه خشونت خانگی کمک کنم؟

شما می‌توانید برای کمک به کودکان خود پس از این که قربانی مشاهده یا تجربه خشونت خانگی شده‌اند، بدین شکل یاری برسانید:

  • به آن‌ها کمک کنید تا احساس امنیت کنند: کودکانی که خشونت خانگی را تجره یا مشاهده می‌کنند، نیاز دارند تا پس از آن به احساس امنیت دست یابند. این نکته را در نظر بگیرید که در برخی موارد، ترک روابط پرآزار می‌تواند به سلامت جسم و روان کودک شما کمک کند. برای او درباره اهمیت روابط سالم و بدون آزار در زندگی توضیح دهید.
  • با آن‌ها درباره ترس‌هایشان صحبت کنید: بگذارید بدانند آن چه رخ داده، تقصیر آن‌ها یا شما نیست. درباره این که چگونه با کودکانتان در این باره صحبت کنید و به آن‌ها گوش بدهید، بیشتر بیاموزید.
  • با کودکانتان درباره روابط سالم صحبت کنید: با صحبت کردن درباره این که روابط سالم و ناسالم چه روابطی هستند، اجازه دهید تا کودکتان از تجربه آزاردهنده‌ای که داشته، بیاموزد.
  • با کودکتان درباره خط قرمزها حرف بزنید: به کودکانتان بیاموزید که هیچ کس حق لمس آن‌ها یا انجام کاری را که موجب شود، احساس ناراحتی کنند، ندارد. این افراد می‌توانند اعضای خانواده، معلمان، مربیان یا تمام کسانی باشند که در برابر کودک شما دارای قدرت و مسئولیت هستند. هم‌چنین، به کودک خود آموزش دهید که او نیز حق لمس بدن افراد دیگر را ندارد و اگر کسی از آن‌ها بخواهد که این کار را نکنند، باید به انجام آن کار پایان دهند.
  • به آن‌ها کمک کنید تا از یک نظام حمایتی قابل اعتماد برخوردار شوند: به علاوه والدین، شخص حامی می‌تواند یک مشاور مدرسه، یک درمان‌گر، یا شخص بزرگسال دیگری باشد که می‌تواند به کودک شما، خدمات حمایتی ارائه دهد. درمان شناختی رفتاری یا CBT یکی دیگر از راهکارهایی است که برای حمایت از کودکانی که دچار اضطراب پس از تروما هستند، به کار گرفته شده و مفید واقع می‌شود. در طی این درمان، درمان‌گر به کودک شما کمک می‌کند تا افکار منفی‌اش را به افکار مثبت بدل کند. وی هم‌چنین می‌تواند به کودک شما در مواجهه با هراس و اضطراب نیز یاری برساند.

برای دریافت چنین خدماتی، باید است از روانشناسان و درمان‌گرانی بهره بگیرید که برای درمان کودکان، آموزش خاص و مناسب را دیده‌اند. بسیاری از این درمان‌گران و سازمان‌هایی که خدمات مرتبط ارائه می‌دهند، دارای خدمات گروه-درمانی مختص کودکان نیز هستند. این گروه‌ها به کودکان می‌آموزند که در تجربه چنین خشونتی، تنها نیستند و می‌توانند در محیطی به دور از قضاوت، با این تجربیات مواجه شده و از آن گذر کنند…