صفحه اصلی  »  2016 September
مهر
۹
۱۳۹۵
به مناسب روز جهانی سالمند: آنها پدر و مادرهایشان را می‌کشند
مهر ۹ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و اجتماع
۱
, , , , , ,
Photo: painless/bigstockphoto.com
image_pdfimage_print

Photo: painless/bigstockphoto.com

صبا امیدوار

آگهی کرده بود، مردی ۷۵ ساله ده روز است از خانه بیرون رفته و بازنگشته، سه روز بعد جسد پدر را برایش آوردند، نمی‌دانست برادرش یک روز صبح دست پدر را گرفت اول به بانک رفت حساب بازنشستگی‌اش را خالی کرد و بعد در همهمه بازار تجریش رهایش کرد به امان خدا. پدرحافظه‌ نداشت، چشم نداشت و اصلا باور نداشت که چه شده. عابران گفته بودند همانطور که داد می‌زد: «محسن جان»، «محسن جان» تصادف کرد.

براساس آمار‌های غیررسمی ۸۷ ‌درصد سالمندان در طول عمر خود برای یک‌بار هم که شده آزار و اذیت را تجربه می‌کنند.

سال گذشته فرید براتی سده، رییس دبیرخانه شورای ملی سالمندان در روزنامه اعتماد نوشت، بررسی ۶۱ مورد پرونده سالمند آزاری در پزشکی قانونی یکی از استان‌های ایران نشان می‌دهد که، کمترین موارد سالمند آزاری، جسمی و بیشترین آنها آزار و بهره‌کشی‌های مالی بوده است. به گفته براتی، یکی از اصلی‌ترین سالمند آزاری‌ها در کشور که از دیر باز هم در ایران وجود داشته و به نظر می‌رسد بسیاری، اصولا آن را در زمره آزار رساندن به سالمندان نمی‌دانند، بهره‌کشی و استثمار مالی از این قشر است.

هم پولشان را می گیرند؛ هم جانشان را

آنها زود می‌میرند، در طول دوران سالمندیشان دستشان حتی به جیب خودشان هم نمی رسد‌، پول همه عمرشان را به خودشان نمی‌دهند، هم پولشان را می گیرند؛ هم جانشان را.

پژوهشگران در یک مطالعه دریافته‌اند که تنها ۹ درصد سالمندانی که مورد آزار قرار گرفته‌ا‌ند، زنده می‌مانند، در حالی که این عدد در سالمندانی که در شرایط مناسب نگهداری می‌شوند به ۴۰ درصد می‌رسد.

بنا به این تحقیقات، ۹۱ درصد از سالمندانی که مورد آزار قرار می‌گیرند فوت می‌کنند و تنها ۹ درصد آنها زنده می‌مانند.

انواع خشونت مالی از سالمندان

محمد اولیایی فرد وکیل دادگستری ساکن کانادا سواستفاده مالی از سالمندان را اینگونه تقسیم بندی می کند.

او می گوید، در مضیقه مالی قرار دادن سالمندان و یا سلب استقلال اقتصادی آنها،  بعد از خشونت روانی، ازعمومیت بیشتری در مورد سالمندان برخوردار است.

به گفته او، سالمندانی که تحت این نوع از خشنونت قرار می‌گیرند به سه گروه قابل تقسیم هستند.

گروهی که اندوخته مالی ندارند و یا به جهت قرار نداشتن درپوشش بیمه‌های تامین اجتماعی و یا نداشتن حقوق بازنشستگی دچار فقر و وابستگی اقتصادی به خانواده یا دیگران شده و دقیقا به جهت همین وابستگی اقتصادی، قربانی خشونت هستند.

گروه دیگر ازسالمندان، اموال و اندوخته مالی دارند، اما اموال و دارایی نقدی و غیرنقدی خود را به هر دلیل از جمله به عنوان تقسیم ارث در زمان حیات، به فرزندان و نزدیکان خود می‌بخشند و در نتیجه مانند سالمندان گروه اول به دلیل عدم دارایی دچار وابستگی اقتصادی به خانواده شده و مورد خشنونت اقتصادی یا در معرض مضیقه مالی از سوی خانواده می‌گیرند.

و گروه دیگر که علی‌رغم اینکه در دوران سالخوردگی دارای اموال و دارایی هستند و اندوخته مالی خود را نیز رسما بین اعضای خانواده یا افراد دیگر تقسیم یا نبخشیده اند ولی تسلط و استیلائی بر اموال و دارایی خود ندارند تا حدی که حتی حق دسترسی به حساب بانکی و یا حق تصمیم گیری واداره یا حق مالکیت بر اموال از آنها از سوی اعضای خانواده یا افراد دیگر سلب  شده است.

خشونت‌ را چطور می‌توان محدود کرد؟

از این وکیل دادگستری راهکاری می‌پرسم برای محدود شدن این خشونت‌ها بر سالمندان، او می‌گوید، برای پیشگیری از قرار گرفتن در برابر خشونت اقتصادی در دوران سالخوردگی لازم است که اولا افراد به دوران سالمندی بعنوان پدیده‌ای قابل انتظار و اجتناب ناپذیر نگریسته و تدابیری اتخاذ کنند وابستگی اقتصادی به خانواده یا دیگران نشوند و دوم سالمندان باید از تقسیم یا ببخش همه اموال و دارایی خود تحت هر عنوان از جمله تقسیم ارث، در زمان حیات پرهیز کنند و تا آنجا که ممکن است اداره اموال و دارایی هایشان را خودشان بر عهده گرفته تا از سلب استقلال اقتصادی خود جلوگیری کنند.

اما حسین قاضیان جامعه شناس ساکن آمریکا تعریف دیگری از خشونت اقتصادی در سالمندی دارد، او می گوید، من شخصاً تعبیر «بدرفتاری مالی» یا اقتصادی را بر «خشونت» ترجیح می‌دهم.

به نظراو بهتر است تعبیر خشونت را در شکل «خشونت جسمی» محدود کنیم. این جامعه شناس ادامه می‌دهد، اما بدرفتاری مالی یا خشونت اقتصادی اصطلاحی است که معمولاً ناظر است به روابط زوج‌ها و عموماً در چارچوب خانواده. مقصود اشاره به موقعیتی است که یکی از زوج‌ها از منابعی به اندازه‌ی دیگری برخوردار نیست. در نتیجه٬ طرف بهره‌مند تر به دلیل موقعیت برتر مالی و نیاز طرف فروتر٬ از آن موقعیت برتر برای بدرفتاری و تحمیل و اجبار به دیگری استفاده یا بهتر بگوییم سوء‌استفاده می‌کند.

به این ترتیب٬ آن نوع بدرفتاری مالی که یکی از زوج‌ها در قابل زوج سالمند (یا یکی دیگر از اعضای خانواده در قبال عضو سالمند دیگر٬ مثلاً فرزند در قابل یکی از والدین سالمند یا هر دوی آن‌ها) انجام می‌دهد٬ مصداقی است از بدرفتاری مالی با سالمندان.

از قاضیان پرسیدم آیا تغییر و بی ثباتی  در ساختار خانواده ، می تواند باعث افزایش پیرآزاری شود؟

او گفت، بی‌ثباتی خانوادگی تاثیر مستقیمی بر بدرفتاری مالی ندارد. از طرف دیگر بدرفتاری هم لزوماً موجب بی‌ثباتی نمی‌شود. در واقع ممکن است خانواده‌ای که در آن بدرفتاری مالی وجود دارد٬ از ثبات برخوردار باشد٬ زیرا برای طرفی که زیر ضرب این بدرفتاری است٬ به صورت بالفعل انتخاب چندان بهتری وجود ندارد و در زندگی خانوادگی باقی می‌ماند بدون این که آن زندگی از کیفیت لازم برخوردار باشد.

قانون چه می‌گوید؟

محمد اولیایی فرد وکیل دادگستری مقیم کانادا از مجازات‌هایی می گوید که قانون مشخصا برای پیر آزاری تعریف کرده است.

او می گوید: پدیده سالمند آزاری بطور کلی در قوانین ایران بطور مشخص و خاص مورد بحث یا جرم انگاری قرار نگرفته و این موضوع بیشتر تحت مقررات کلی مطرح شده، اما با این حال در مواردی خاص و بطور محدود در قوانین موضوع بزه‌دیدگی سالمندان مورد پیش بینی قانونی قرار گرفته است.

 از جمله در مورد ترک انفاق سالمندان  بعنوان اشخاص واجب النفقه که مطابق ماده ۵۳ قانون حمایت از خانواده مورد جرم انگاری واقع شده است.

ماده ۶۳۳ قانون مجازات اسلامی هم می‌گوید: هرگاه کسی شخصاً یا به دستور دیگری طفل یا شخصی را که قادر به محافظت از خود نیست را در محلی که خالی از سکنه است رها کند، به حبس از شش ماه تا دو سال و یا جزای نقدی از سه میلیون ریال تا دوازده میلیون ریال محکوم خواهد شد و چنانچه این اقدام سبب وارد آمدن صدمه یا فوت شود رها کننده حسب مورد به پرداخت دیه یا ارش و یا قصاص محکوم می شود .

از این وکیل دادگستری رسیدم، راه کارهای قانونی برای جلوگیری از خشونت بر سالمندان چیست؟

او معتقد است ، بخش عمده ای از راه کارها و تدابیر لازم برای جلوگیری از این نوع خشونت باید توسط خود سالمند اتخاذ شود .

اما به گفته او، حمایت از سالمندان در اصول قانون اساسی به جهت جلوگیری از خشونت اقتصادی علیه آنها مورد توجه قرار گرفته است از جمله در بند ۴ اصل بیست و یکم  به طور ویژه  ایجاد بیمه خاص بیوگان و زنان سالخورده و بی‌سرپرست در جهت تضمین حقوق زن مورد تاکید قرار گرفته است.

همچنین در اصل بیست و نهم نیز، برخورداری از تأمین اجتماعی از نظر بازنشستگی، بیکاری، پیری، از کار افتادگی، بی سرپرستی، در راه ماندگی، حوادث و سوانح و نیاز به خدمات بهداشتی و درمانی و مراقبت‌های پزشکی به صورت بیمه و از این قبیل  را حقی همگانی دانسته است که دولت موظف است آن را برای تمامی افراد کشور از جمله سالمندان تأمین کند.

این وکیل دادگستری با اشاره به بندهای دیگر قانون می گوید، علاوه بر اینها داشتن مسکن متناسب با نیاز برای عموم مردم در اصل سی و یکم ذکر شده که شامل سالمندان نیز می شود .

منشور حقوق سالمندان

این وکیل به قانون حمایت از سالمندان  اشاره می کند و می گوید، بر اساس منشور حقوق سالمندان که براساس قانون برنامه سوم توسعه‌ جهت رسیدگی به وضعیت رفاهی سالمندان تنظیم شده از جمله این موارد است .

بر اساس قانون برنامه سوم توسعه‌  سازمان بهزیستی کشور مکلف است در جهت ساماندهی  سالمندان نیازمند در سال اول برنامه سوم نسبت به تهیه،‌تدوین و اجرای طرح ساماندهی اقدام کند.

او می گوید، براساس آئین نامه اجرایی این قانون منظور از ساماندهی‌، بهبود روش زندگی و ارتقای کیفیت آن و ایجاد رضایت اززندگی در سالمندان ازطریق ارائه خدمات رفاهی‌، بهداشتی‌، درمانی و توانبخشی با رعایت سیاست هایی چون فراهم ساختن امکان تداوم حضور سالمند در جامعه، تأکید بر حفظ موقعیت و جایگاه سالمند در خانواده ، تأمین حداقل نیازهای اساسی سالمندان نیازمند ، تأکید بر حفظ احترام‌، شأن و حرمت سالمند ، است .

از همه مهمتر در ماده ۲۲ این آیین نامه قید شده که به منظور پیشگیری از اعمال خشونت علیه افراد سالمند در خانواده و جامعه ضروری است ‌دستگاه‌های ذی‌ربط ضمن پیشنهاد و جلب حمایتهای قانونی اقدامات لازم را انجام دهند. البته با پایان یافتن مدت زمان اجرای برنامه سوم توسعه ، اجرای کامل این قانون نیزدر ابهام قرار دارد .

جمعیت آنها در حال رشد است

مهرماهی که گذشت، فرید براتی سده رئیس دبیرخانه شورای ملی سالمندان بهزیستی کشور از تصویب برنامه پیشگیری و مقابله با سالمندان آزاری خبر داد.

سالمندانی که برآوردها نشان می دهد رشد جمعیت آنها  تا سال ۱۴۰۴ سه برابر رشد جمعیت کشور می شود.

در میان آنها، گروهی هستند که از دیگر همسالان خود آسیب‌پذیرترند. آنها سالمندانی هستند که ممکن است با فرد آسیب‌رسان در یک مکان و زیر یک سقف زندگی کنند.

سالمندانی که دچار بیماری‌های متعدد و ناتوانایی‌های جسمی هستند که باعث وابستگی‌ بیشتر آنها می‌شود.

آنها از نظر اجتماعی منزوی‌ترند و هیچ ارتباطی با دنیای خارج ندارند و از طرد یا کنار گذاشته شدن و بی‌توجهی واهمه دارند یا دچار افسردگی و زوال عقل می‌شوند.

حسین قاضیان جامعه شناس می گوید، امروزه پول نقشی مهم‌تر از هر وقت دیگر پیدا کرده٬ حتی در تعیین منزلت – گرچه شاید به شکل ظاهری و نمایشی. وقتی سالمندان از نظر اقتصادی در مضیقه باشند٬ با توجه به کاهش توانایی‌های بدنی٬ می‌توان انتظار داشت که اقتدار آن‌ها هم در تصمیم‌گیری‌ها هم کاهش می‌یابد. کاهش اقتدار البته می‌تواند روندی طبیعی باشد٬ اما اگر سالمندان دائما آن را با میزان اقتدار پیشین مقایسه کنند از نظر روانی روزگار  سختی را از سر خواهند گذراند.

بیشتر بخوانید: خشونت علیه سالمندان در اسناد بین‌المللی و قوانین ایران

یشتر بخوانید: سالمندانی که احساس بی‌حرمتی می‌کنند

مهر
۶
۱۳۹۵
قربانیان خشونت خانگی چه حقوقی باید داشته باشند؟
مهر ۶ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , , , ,
cross-processed photo of an abused woman with black and blue and bloody eyes
image_pdfimage_print

Photo: sswartz/bigstockphoto.com

ترجمه: مهتاب صمیمی

سازمان حامیان حقوق بشر با مشارکت «نهاد رسیدگی به امور زنان سازمان ملل» قسمت‌هایی را به دستورالعمل فعالیت‌های مرکز دانش و تحقیقات مجازی زنان سازمان ملل اضافه کردند. هدف این نهاد مبارزه با خشونت علیه زنان و دختران است.

متن کامل این دستورالعمل و همچنین قسمت‌های دیگر که مربوط به انواع دیگر خشونت علیه زنان است در بخش «قانون‌گذاری» این وب‌سایت موجود است.

حقوق قربانیان

  • بیانیه حقوق قربانیان باید به گونه‌ای در قانون درج شود که امنیت قربانیان، نهاد زنان، و گروه کمک‌رسانی تامین و از تکرار اعمال خشونت بر فرد قربانی جلوگیری شود. این قانون باید موانعی را که باعث می‌شود قربانی به دنبال راهی برای نجات و امنیت خود نباشد از میان بردارد. از جمله این موانع می‌توان از نگرانی قربانی در مورد حضانت فرزند، در دسترس نبودن خانه‌های امن، و کمک‌های قانونی نام برد. برای مثال قانون اسپانیا احترام و رسیدگی به حقوق قربانیان را در ماده ۱۷ تضمین می‌کند.

* برای اطلاعات بیش‌تر می‌توانید گزارش جلسه گروه متخصص بین دولتی را که به منظور بررسی و به روز رسانی کردن استراتژی‌های نمونه و شاخصه‌های ارزیابی عملکرد – اقدام نوین از میان برداشتن خشونت علیه زنان در راستای پیشگیری از جرم و ایجاد عدالت کیفری – در بانکوک (بین ۲۳ تا ۲۵ مارچ ۲۰۰۹) برگزار شد را مطالعه کنید.

همچنین: نسخه انگلیسی مبارزه با خشونت علیه زنان  (شورای اروپا) – حداقل استانداردهایی را که گروه‌های حمایتی و خدمات‌رسانی باید آن‌ها را مد نظر قرار دهند – در این لینک موجود است.

  • «بیانیه حقوق قربانیان» باید قربانیان را از راه‌های قانونی و خدماتی که دولت در اختیار آن‌ها قرار داده است تا برای نجات خود اقدام کنند مطلع کند.
  • قانون باید پلیس را ملزم به انجام مسئولیت‌های خاصی برای حمایت از حقوق قربانیان کند. به قسمت مسئولیت‌های پلیس مراجعه کنید.
  • قانون باید مشخص کند که رسیدگی و خدمات‌رسانی به قربانی مشروط به هماهنگی خاصی با مقامات دولتی نیست.
  • خدمات حمایتی باید شامل حمل و نقل به خانه‌های امن، کمک‌های اضطراری، و دیگر برنامه‌های حمایتی برای قربانیان و خانواده آن‌ها باشد.
  • قانون باید مشخص کند که تنها با رضایت قربانی می‌توان وی را به خانه‌های امن انتقال داد. برای مثال، ماده ۱۴ قانون پیشگیری و مبارزه با خشونت خانگی سال ۲۰۰۷ مالدوا (قانون مالدوا) مشخص می‌کند که قربانیان تنها به درخواست خود می‌توانند در خانه‌های امن اسکان داده شوند و چنان‌چه قربانی به سن قانونی نرسیده است با رضایت نماینده قانونی وی.
  • قانون باید نهاد (های) مسئول حمایت از قربانیان و هم‌چنین مسئولیت‌های آن‌ها را مشخص کند.
  • قانون باید سیستم دادگاهی که به امور قربانیان و پرونده‌های آن‌ها رسیدگی می‌کند را ملزم کند که همواره کارکنانی را برای کمک به قربانیان در انجام پروسه‌های دادگاه حاضر داشته باشند. به خشونت خانگی: طرح نمونهمراجعه کنید.

مثال: قانون برزیل درخواست ایجاد دادگاه‌های مخصوص رسیدگی به خشونت خانگی علیه زنان را داده است که در آن گروه کمک‌رسانی از افراد مختلفی با تخصص‌های گوناگون از جمله روان‌شناس، حقوق‌دان، و گروه سلامت درمانی تشکیل شده است. این گروه باید گزارش‌های کارشناسانه خود را در اختیار قضات، بازجویان، و وکلا قرار دهند. (ماده ۲۹-۳۰)

مثال: قانون اسپانیا مشخص کرده است که تمامی دادگاه‌های رسیدگی به خشونت علیه زنان باید کارکنان خود را از قضات گرفته تا کارمندان در مورد خشونت مبتنی بر جنسیت و هم‌چنین آسیب‌پذیری قربانیان آموزش دهند. (ماده ۴۷)

  • قانون باید به قربانیان کمک‌های مالی برساند. قربانیان چنان‌چه استقلال مالی نداشته باشند نمی‌توانند برای نجات خود از خانه فرار کنند. قانون باید هم به طور کوتاه ‌دت و هم بلند‌مدت به قربانیان کمک‌های مالی برساند و برای آن‌ها ایجاد کار و یا در کاریابی به آن‌ها کمک کند.

مثال: قانون برزیل از دادگاه‌ها می‌خواهد تا رسیدگی به امور قربانیان را در برنامه‌های فدرال، ایالتی، و منطقه‌ای در نظر بگیرند. دادگاه‌ها باید انتقال پست قربانیان را چنان‌چه کارمند دولت باشند تضمین کنند. هم‌چنین اگر قربانی مجبور باشد محل کار خود را ترک کند، شغل وی باید تا ۶ ماه تضمین شود. (ماده ۹)

مثال: قانون اسپانیا سیستم جامعی برای کمک‌رسانی به قربانیان دارد: حقوق کار در ماده ۲۱، کمک مالی در ماده ۲۷، و اولویت برای کمک هزینه خرید مسکن در ماده ۲۸٫

منبع: حامیان حقوق بشر

مهر
۵
۱۳۹۵
کودکانی که به دنیا نیامده قربانی‌اند
مهر ۵ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , , ,
Photo: conrado/bigstock.com
image_pdfimage_print

Photo: conrado/bigstock.com

نعیمه دوستدار

برای مریم- ز، ماما و فعال اجتماعی، همه چیز از آن روزی شروع شد که برای زیارت و گشت و گذار به شاه‌عبدالعظیم شهر ری رفت؛ جایی که در صحن حرم با یک زن بچه به بغل روبه‌روشد.

«زن کنار دیوار نشسته بود و رنگ به صورت نداشت. خیلی لاغر بود و نوزاد چندروزه‌ای را در بغل داشت. از حال و هوایش فهمیدم معتاد و مریض است.»

مریم ماماست؛ در حوالی میدان راه‌آهن تهران یک مطب شخصی دارد: «اولین بار نبود که یک زن معتاد می‌دیدم. خیلی از زن‌هایی که به مطبم می‌آمدند اعتیاد داشتند. پدر و برادر و شوهرشان معتاد بودند و آنها را هم معتاد کرده بودند. آن زنان برای موارد اورژانسی ممکن بود به مطب من بیایند و خیلی‌هایشان تقاضای سقط داشتند. اما داستان آن زن فرق داشت. آن زن می‌خواست در حرم بچه‌اش را سر راه بگذارد.»

مریم زن را زیرنظر گرفته بود و وقتی بچه را در یک حرکت ناگهانی نزدیک یک حجره گذاشت و به سرعت از صحن بیرون رفت، نمی دانست دنبال زن بدود یا بچه را بردارد: «دویدم دنبال زن. چون حالش خوب نبود نتوانسته بود خیلی دور شود. با هم رفتیم دفتر حرم و آنجا قضیه را گفتم. تا مدتی داستان آن زن را پیگیری کردم. فهمدیم بچه دیگری را هم سر راه گذاشته. اما بچه دوم را دادند به بهزیستی. خودش هم مدتی بعد مرد.»

مردم برای مردم

مریم-ز از آن زمان یک ان.جی.او راه انداخته که اغلب فعالان آن پزشک، ماما و متخصص امور بهداشتی هستند، فعالیتی که ارتباط مستقیمی با بهزیستی، یا وزارت بهداشت ایران ندارد. آنها تلاش می‌کنند زنان معتاد مناطق تحت پوشش خود را که احتمال بارداری‌شان وجود دارد شناسایی کنند و آنها را برای جلوگیری از بارداری آموزش بدهند یا ابزارهای پیشگیری را در اختیارشان قرار دهند.

کاهش بارواری از دستور خارج شده است

با وجود آمارهایی که از تعداد زنان کارتن خواب و معتاد در سراسر کشور به خصوص تهران اعلام می‌شود و با وجود اخباری که از تولد کودکان معتاد و رها کردن این کودکان منتشر می‌شود، دفتر سلامت خانواده وزارت بهداشت، از سه سال قبل، به دنبال اجرای سیاست‌های افزایش جمعیت، کاهش باروری را از فهرست برنامه‌های خود خارج کرده است.

این سیاست‌ها که به دنبال اعلام پشیمانی رهبر جمهوری اسلامی از برنامه کنترل جمعیت در دهه ۷۰ اجرایی شد، محورش افزایش جمعیت است و بر اساس آن تمام برنامه‌های کنترل جمعیت از جمله در اختیار قرارادن وسایل پیشگیری از بارداری به شکل رایگان، متوقف شده است. به دنبال این طرح، مسوولان دفتر سلامت خانواده وزارت بهداشت، حتی در مورد محدودسازی باروری افراد دارای رفتارهای پرخطر (مثل زنان و مردان معتاد و کارتن خواب، با روابط جنسی غیر ایمن) حرف نمی‌زنند و حمایت مستقیمی برای کنترل فرزندآوری این افراد نمی‌کنند.

 تنها بر اساس دستورالعمل پیشگیری از انتقال اچ‌‌ای‌وی ایدز از مادران باردار به نوزادان که در ١۵ استان ایران اجرا می‌شود، وزارت بهداشت در ١٢ دانشگاه علوم پزشکی، کارگاه‌های تربیت مربی برگزاری می‌کند و دانشجویان این کارگاه‌ها بعدا مسوول دادن مشاوره‌های ویژه به زنان در معرض آسیب، معتادان تزریقی و همسران آنها می‌شوند تا «بارداری سالم» و «تولد نوزاد سالم» صورت بگیرد.

با این حال، وزارت بهداشت از مراکز محدودی نام می‌برد که وسایل پیشگیری از بارداری را در اختیار زنان معتاد یا کارتن خواب قرار می‌دهد اما این وسیله در شرایط فعلی اغلب کاندوم است.

روندی که ناگهان تغییر کرد

مریم ز می‌گوید: «قبل از اعمال سیاست‌های افزایش جمعیت، تاکید بیشتری بر پیشگیری از بارداری می‌شد. الان برای افرادی مثل کارتن خواب‌ها و معتادها همچنان برخی وسایل پیشگیری از بارداری داده می‌شود اما خیلی کمتر شده و نوعش هم تغییر کرده است. بیشتر کاندوم داده می‌شود اما معلوم نیست که این افراد از این کاندوم‌ها استفاده کنند. کاندوم برای این گروه وسیله مطمئنی نیست چون ممکن است آنها از این وسیله اصلا استفاده نکنند. ما خودمان از پزشکان بدون مرز و برخی از نهادهای خارجی وسایل پیشگیری از بارداری می‌گیریم.»

اما مریم- ز می‌گوید که کنترل باروری زنان معتاد یا کارتن‌خواب، آسان نیست: «اغلب این زن‌ها زندگی مشخص و روتینی ندارند. جا و مکان‌شان مشخص نیست. ما گاهی از طریق روابط‌مان کسانی را پیدا می‌کنیم، اما بعد نمی‌توانیم آن زن را پیدا کنیم چون آدرس ندارد. از همه مهم‌تر اینکه آموزشی در این زمینه‌ها ندیده‌اند و لزوم کنترل بارداری و همین‌طور پیشگیری از بیماری‌های جنسی را نمی‌دانند.»

آیا طرح عقیمسازی تعداد کودکان سرراهی را کم میکند؟

بیش از ۱۰ ماه از زمانی که فاطمه دانشور، رییس کمیته اجتماعی شورای شهر تهران موضوع عقیم‌سازی مادران معتاد یا کارتن خواب را مطرح کرد، می‌گذرد و این موضوع همواره مخالفان و موافقای در میان مسوولان و فعالان ان‌جی‌او ها داشته است.

برخی معتقدند که عیقم‌سازی زنان معتاد یا کارتن خواب آنها را با با همان شرایط در جامعه رها می‌کند و درمان قطعی آنها نیست و همچنین نمی‌تواند مانع انتقال بیماری‌های مقاربتی و ایدز شود.

اما موافقانی مانند فاطمه دانشور، رییس شورای اجتماعی شورای شهر معتقدند که امکان بازگشت این افراد به زندگی عادی بسیار کم است و عوارض تولد نوزادان مریض و معتاد، رها شده و بی‌سرپرست برای جامعه شدیدتر از عوارض ناباروی این زنان خواهد بود.

علاوه بر عوارض شدید بارداری‌های مکرر برای زنان کارتن خواب و معتاد، تولد این کودکان اکنون به معضل بهزیستی ایران هم تبدیل شده است. مدیرکل بهزیستی استان تهران اخیرا خبر داده که بیش از ۱۵۰ نوزاد و کودک سرراهی در دو ماه اخیر شناسایی شده‌اند. اصغر باقری گفته این کودکان پس از شناسایی به شیرخوارگاه آمنه منتقل شده‌اند و بیشتر آنها دچار بیماری‌هایی هستند که مراکز بهداشتی و درمانی هزینه‌های آنان را تقبل نمی‌کنند.

علاوه بر این، شناخت هویت این کودکان و صدور شناسنامه برای آنها مشکل است. معاون اسناد هویتی اداره کل ثبت احوال استان تهران می‌گوید صدور شناسنامه برای این کودکان بعد از اینکه از سوی بهزیستی معرفی شوند و پس از احراز هویت ایرانی آنها، در یک بازه زمانی سه یا چهار ماه انجام می‌شود و البته همچنان آینده این کودکان که به مجموعه کودکان بی‌سرپرست اضافه می‌شوند نامشخص است.

استفتا از مراجع

بر پایه همین نگرانی‌هاست که فاطمه دانشور در آخرین اظهارنظر خود در این زمینه گفته که وزارت بهداشت به پیشنهاد نهادهای غیردولتی قصد دارد تا مسأله استفتا از مراجع درباره عمل توبکتومی یا عقیم‌سازی زنان معتاد و کارتن‌خواب را آغاز کند.

فاطمه ز، می‌گوید که به عنوان یک ماما، در شرایطی که متولی مشخصی برای حمایت از این زنان وجود ندارد و آینده این زنان مبهم است، با عقیم‌سازی آنها موافق است: «این زنان در یک چرخه خشونت گیرافتاده‌اند. فقر و بیکاری، نداشتن استقلال مالی و خشونت نزدیکان، همه با هم بر سر این زنان آمده است. بارداری برای آنها یک خشونت مضاعف است که به طور مستقیم بر بدن و سلامتی‌شان اثر می‌گذارد. با امکان پیشگیری از بارداری، آنها در واقع یک حق بر بدن خود به دست می‌آورند.»

وزارت بهداشت ایران در سال ۱۳۹۳، دستورالعملی در زمینه اندیکاسیون‌های عمل توبکتومی صادر کرده که بر اساس آن این عمل جراحی از حالت انتخابی خارج شده و فقط در صورت تایید کمیته نظارت (که شامل چندین پزشک و مسؤول است) و در صورت داشتن اندیکاسیون‌های صادر شده صورت می‌گیرد. این اندیکاسیون‌ها ۲۰ مورد شامل چندین عنوان بیماری مزمن و نیز بیمارانی که برای بار سوم سزارین می شوند (به شرطی که دو فرزند زنده داشته باشند)، افراد آلوده یا مبتلا به ایدز، افراد ۴۰ سال به بالا و تعداد فرزند پنج و بیشتر است.

مریم- ز می‌گوید: «زنان معتاد و کارتن‌خواب بدون نیاز به فتوای علما در همین ظرایط فعلی هم می‌توانند تقاضای توبکتومی کنند. بسیاری از آنها بیماریی مزمن دارند و آلوده به اچ.آی.وی هستند و هر بارداری برای آنها خطر مرگ دارد. من البته ترجیح می‌دادم که خوشبینانه فکر کنم این زنان امکان بازگشت و بهبودی کامل دارند، اما در واقعیت امروز جامعه، کسی متولی وضعیت آنها نیست. بهزیستی امکانات ندارد، وزارت بهداشت سیاستش نیست، پلیس به چشم مجرم می‌بیندشان و شهرداری می‌خواهد آنها را جمع آوری کند. با این وضعیت، بچه آخرین مشکلی است که آنها لازم دارند.»

درباره این خشونتی که بر کودکان می‌رود بخوانید: طردشدگی، کودکانی که به دست روزگار سپرده می‌شوند

درباره گرفتاری‌‌های فرزندخواندگی بخوانید: هزار و یک مصیبت فرزندخواندگی در ایران

مهر
۱
۱۳۹۵
نقش مداخله‌های حمایت‌گرایانه در خشونت خانگی
مهر ۱ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , ,
Photo: diego cervo/Bigstockphoto.com
image_pdfimage_print

Photo: diego cervo/Bigstockphoto.com

سمیه رشیدی

در خشونت خانگی تعریف حمایت‌گری و ترویج‌گری ارتباطی پیوسته و تنگاتنگ با یکدیگر دارند اگرچه شاید تعریف مشخص و ثابتی برای هر دو وجود نداشته باشد. در واقع این تعریف در هر کشوری با توجه به سابقه نهادهای مقرراتی، پیشرفت تاریخی و فرهنگی و بسته به امکانات موجود در آن کشور متفاوت است.

مداخله حمایت گرایانه در خشونت خانگی براساس مفهوم توانمند سازی  و حمایت اجتماعی است به این معنی که حمایت گر به دنبال تجویز راه حل به خشونت دیده نیست، بلکه در تلاش برای  توانمند سازی خشونت دیده است به نحوی که او بتواند از میان گزینه‌های پیش رو، بهترین انتخاب را انجام دهد. در نهایت حمایت گر به دنبال پیوند خشونت دیده با جامعه است، به طوری که او را دیگر به چشم قربانی و مقصر نگاه نکنند.

نقش حمایت گر-ترویج گر در زمینه خشونت خانگی به این برمی گردد که ترویجگر در جستجوی تمام راه‌های ممکن است تا صدای خشونت دیدگان را به گوش جامعه برساند و از حقوقشان دفاع کند و اگر قرار است تصمیمی برای آن‌ها گرفته شود سعی کند که آرزوها و نگاه‌های آن‌ها در این تصمیم دیده شود، در این موارد ترویجگر نقش عمده‌ای در تغییر سیستم موجود دارد.

دامنه مداخله حمایت گرایانه اما می‌تواند از پیشگیری از خشونت تا بهبود وتغییر وضعیت پیش برود. مداخله می‌تواند در سطح ابتدایی (مداخله نوع اول)، در سطح میانه و متوسط (مداخله نوع دوم)، و در سطح عالی و پیشرفته (مداخله نوع سوم) باشد. مداخله اولیه شامل پیشگیری از خشونت است، در مداخلات ثانویه هدف جلوگیری از خشونت بیشتر است و مداخله نوع سوم با کاهش عواقب ناشی از خشونت برروی خشونت دیده سروکار دارد. مدت زمان و شدت مداخله متغیر است و وابسته به نیاز خشونت دیده و بستر و امکانات موجود است.

به طور کلی معمولاً سخت است که بدانیم در شرایطی که کسی مورد خشونت قرار گرفته است، بهترین نوع کمک و حمایت چه گونه است، اما معمولاً اطرافیان و گروه‌های مداخله کننده حامی می‌توانند به عنوان تأثیرگذارترین در نظر گرفته ‌شوند. شما می‌توانید نقش حمایت گر وترویج گر را با هم داشته باشید و در عین حال که سعی می‌کنید به طور مستقیم با مراجع در ارتباط باشید و به او کمک برسانید، سعی در تغییر شرایط موجود هم داشته باشید.

در این جا تلاش شده است گروه‌های حامی را به سه دسته تقسیم بندی کنیم و نقش آن‌ها را براساس موقعیت سازمان، دوست یا خانواده و فعال اجتماعی ترسیم کنیم.

به عنوان سازمان خدمات‌دهنده:

  • از اشکال متفاوت و انواع خشونت آگاه شوید، امکانات و محدودیت‌های خود را بهتر بشناسید تا بهتر بدانید که سازمان شما در چه مورد می‌تواند بهترین خدمات و سرویس را ارائه دهد.
  • با سازمان‌های بزرگ‌تر و قدیمی‌تری که سال‌هاست در این زمینه کار می‌کنند آشنا شوید، خدمات آن‌ها را بدانید، سعی کنید با آن‌ها رابطه داشته باشید، ارجاع بدهید، و ارجاع بپذیرید و سعی کنید با آن ها پروژه‌های مشترک انجام دهید.
  • از شبکه‌های محلی حامی اطراف خشونت دیده آگاهی پیدا کنید.
  • از متخصصانی که در این زمینه تخصص دارند دعوت کنید که در جلسات ماهانه کارمندانتان شرکت کنند و آن‌ها را آموزش دهند.
  • به داوطلبان و کارمندانتان آموزش ترویجگری بدهید و این که چطور می‌توانند ترویجگر منع خشونت باشند.
  • در مورد منابع موجود اطلاعات کامل به‌ دست بیاروید.
  • سیستم درستی برای ارجاع دادن داشته باشید و سعی  کنید بانک اطلاعاتی منسجم و قوی داشته باشید.
  • در مورد خدمات خود تبلیغ کنید تا شبکه‌های محلی شما را بیشتر بشناسند.
  • بروشورهای اطلاعاتی در مورد برنامه خود درست کنید.
  • پوسترهایی علیه خشونت علیه زنان تهیه کنید و تا جایی که می‌توانید آن‌ها را پخش کنید: می‌توانید در دستشویی‌های عمومی، ایستگاه‌های اتوبوس ومحل های عمومی نصبشان کنید.
  • سعی کنید کارتی با شماره سازمانتان را به خشونت دیده بدهید، تا در صورت نیاز با شما تماس بگیرند یا بتوانند مشاوره تلفنی داشته باشند.
  • اگر خشونت دیده‌ای به سازمان شما مراجعه کرد، اطمینان دهید که اطلاعاتش پیش شما امن است و در عین حال سعی کنید برنامه امن برای او تهیه کنید. تا می‌توانید به او در همان یک جلسه اطلاعات لازم را در این خصوص بدهید، چرا که ممکن است دیگر نزد شما نیاید. سعی کنید مطمئن شوید در لحظه خطر جانی او را تهدید نمی‌کند.
  • با پلیس محلی رابطه برقرار کنید و سعی در آموزش پلیس داشته باشید.
  • هر ازچند گاهی روش‌های برخورد و نحوه عمل سازمانتان را مورد ارزیابی قرار دهید.
  • سعی کنید خدماتتان را براساس نیاز خشونت دیده تنظیم کنید.
  • برنامه‌ها و پروژه‌های خاصی برای جوانان داشته باشید و سعی کنید آن‌ها را درگیر و همراه سازمانتان کنید.

به عنوان دوست، خانواده، اعضای محلی یا فرد نزدیک

  • درگیر شوید، بدون قضاوت و بدون خشونت.
  • زنگ در را به صدا در آورید: اگر در نزدیکی شما خشونتی رخ می‌دهد، وقتی صدای خشونت را می‌شنوید زنگ در خانه‌شان را بزنید. مثلاً بگویید که می‌خواهید چیزی قرض بگیرید و اگر فکر می‌کنید موقعیت خطرناک است تنها نروید و در صورت نیاز با پلیس تماس بگیرید.
  • مخالفت خود را با اشکال مختلف خشونت در زندگی روزانه خود نشان دهید.
  • از رسانه‌هایی که خشونت را عادی نشان می‌دهند حمایت نکنید.
  • از جاهایی که به نوعی خشونت علیه زنان را حمایت می‌کنند خرید نکنید: به عنوان مثال فیلمی که روی پرده  سینما است و خشونت را عادی جلوه می‌دهد را حمایت نکنید و اجازه بدهید آن‌ها بدانند شما به چه دلیل حمایتشان نمی‌کنید.
  • به جوک‌های سکسیستی نخندید، آن هارا منتشر نکنید واجازه بدهید دیگران بدانند چرا شما آن جوک را توهین کننده می دانید.
  • اعتقادی را که خشونت دیده را سرزنش می‌کند، به چالش بکشید.
  • در موقعیت‌های خصوصی و عمومی خشونت گر را متهم کنید و اگر رفتاری خشونت گر است آن را به رویشان بیاورید: مثلاً اگر دوستی می‌گوید من اجازه نمی‌دهم همسرم هر غلطی می‌خواهد بکند، به او توضیح دهید که این نوع رفتار خشونت است.
  • از پروژه حمایتی و سازمان‌های خدمات دهنده به خشونت دیدگان حمایت کنید: در برنامه‌های آموزشی آن‌ها مشارکت کنید. سعی کنید آن‌ها را حمایت مالی کنید و اگر فرصت برای کار داوطلبانه دارید به آن‌ها در این زمینه کمک کنید.
  • اگر فرصت رسمی پیدا کردید و تریبونی رسمی پیدا کردید از آن استفاده کنید، مثل فرصت نوشتن در روزنامه یا استفاده از رسانه‌ها
  • اگر کسی به شما گفت که قربانی خشونت است یاد بگیرید که چگونه مشکل او را نزد دیگران فاش نکنید و در عین حال بتوانید او را به منابع حمایتی متصل کنید.
  • از تکنولوژی استفاده کنید: فیس بوک، توئیتر، اینستاگرام و سایر شبکه‌های اجتماعی می‌توانند تریبون شما برای آگاهی رسانی در این زمینه باشد.
  • هر عمل کوچک می‌تواند رهایی بخش باشد: اجاره بدهید آن‌ها بدانند شما می‌توانید از آن‌ها حمایت کنید، خانه شما می‌تواند خانه امن آن‌ها باشد یا اگر آن‌ها نیاز دارند به سازمان خدماتی مراجعه کنند به آن‌ها پیشنهاد بدهید که شما می‌توانید مراقبت از کودکانشان را در آن چند ساعت به عهده بگیرید.
  • اجازه بدهید بدانند شما می‌توانید شاهد آن‌ها باشید و تا جایی که می‌توانید مستند سازی کنید : اگرشاهد خشونت بودید، تاریخ و زمان را فراموش نکنید و برای خودتان یادداشت کنید، دقیقاً نحوه و مدل خشونت را بدانید ممکن است برای شهادت دادن شما در دادگاه لازم باشد.
  • در پله‌های دادگاه تنهایشان نگذارید.
  • در پیدا کردن وکیل به آن‌ها کمک کنید.
  • به آن‌ها و روایتشان صبورانه گوش دهید.
  • عموماً خشونت گر سعی در ایزوله کردن خشونت دیده دارد شما سعی کنید آن‌ها را در فعالیت‌های اجتماعی درگیر کنید.
  • در دسترس باشید. اگر به شما گفتند که ناامن هستند تلفنتان را خاموش نگه ندارید و بهترین روش دسترس را به آن‌ها بدهید.
  • اگر از خشونت دیده خبری نیست شما از او خبر بگیرید.
  • دانش قدرت است: سعی کنید دانش خود در این زمینه را بالا ببرید، مدام در حال یادگیری و به روز کردن دانش خودتان باشید.
  • موقعیت خشونتی را که در آن هستند با دیگران مقایسه نکنید.

به عنوان فعال اجتماعی

  • ترویج گر از میان برداشتن خشونت باشید.
  • قانون را بدانید.
  • تلاش برای تغییر قوانین داشته باشید.
  • افراد تاثیرگذار در این زمینه بشناسید.
  • سعی در حمایت سازمان‌های محلی داشته باشید و آن‌ها را به دیگران بشناسید.
  • آگاهی عمومی را در این خصوص بالا ببرید.
  • شبکه‌های محلی اطراف خود را درگیر کنید.
  • آمارها را بدانید و انتشار دهید.
  • کمپین‌های معروف محو خشونت را بشناسید، با آن‌ها همراهی و برای همراه کردن دیگران هم تلاش کنید.
  • جنبش‌های محو خشونت را بشناسید.
  • استادهای دانشگاه و فضای دانشگاه را درگیر کنید.
  • روزهای جهانی محو خشونت را پاس بدارید.
  • با متخصصان سلامت در ارتباط باشید.
  • سعی در ترویج رابطه سالم باشید.

خشونت خانگی ضربه محکم و اساسی بر سلامت فیزیکی و روانی خشونت دیده می زند به نوعی که دامنه تأثیر خشونت می‌تواند از کارافتادگی موقت یا همیشگی را هم در بر بگیرد. بنابراین شکی در این وجود ندارد که حمایت از قربانی خشونت خانگی می‌تواند تأثیر مهمی در بهبود و بازگشت خشونت دیده به جامعه داشته باشد. موارد بالا تنها پیشنهادهایی برای بهبود شرایط خشونت دیدگان با توجه به موقعیت فردی حمایت گر-ترویج گر است و بسته به شرایط خشونت دیده و بستر اجتماعی- فرهنگی و قانونی است.

منبع ۱

منبع ۲

منبع ۳

منبع ۴

شهریور
۳۱
۱۳۹۵
چطور با کسی که در معرض خشونت است صحبت کنیم
شهریور ۳۱ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , ,
Photo: Daxiao Productions/bigstock.com
image_pdfimage_print

Photo: Daxiao Productions/bigstock.com

خشونت خانگی موضوعی است که صحبت کردن درباره آن سخت است، به‌ویژه‌ با دوست یا عضوی از خانواده که آن را تجربه می‌کند. با این حال، راه‌هایی برای انجام چنین گفتگویی وجود دارد که شاید به آن شخص این حس را بدهد که کسی از او حمایت می‌کند، امنیت دارد، و تنها نیست. قبل از اینکه این گفتگو را با او شروع کنید، به یاد داشته باشید که ممکن است وی فوراً احساس راحتی نکند تا درباره این موضوع صحبت کند. ممکن است زمان ببرد تا احساس راحتی کند و سفره دل خود را پیش شما یا هر کس دیگری درباره این موضوع باز کند، اما در صورتی که این کار را انجام داد، می‌توانید از توصیه‌های این برگه استفاده کنید و بدانید به کسی که خشونت خانگی را تجربه می‌کند چه بگویید و چه نگویید.

چیزهایی که باید گفت

خشونت خانگی هرگز تقصیر قربانی نیست

بعضی قربانیان خشونت خانگی باور دارند که مقصر، خودشان هستند. شریک پرخاشگر آن‌ها ممکن است چیزهایی بگوید مثل “چرا کاری می‌کنی که با تو این طوری رفتار کنم” یا “اگر فلان کار را انجام ندهی، مجبور نمی‌شوم این طوری رفتار کنم.” به قربانی این را یادآوری کنید که خشونت هرگز تقصیر او نیست.

حرف‌های قربانی را باور کنید

ممکن است فرد پرخاشگر را بشناسید و فکر کنید که وی هرگز قادر به اعمال خشونت علیه دیگران نیست. رفتار فرد پرخاشگر در مقابل شما همیشه به گونه‌ای نیست که در خلوت رفتار می‌کند. بیان شک و تردید می‌تواند احساس گناه را در قربانی تقویت کند و باعث شود احتمالاً با شما یا دیگران درباره خشونتی که با آن مواجه است کمتر صحبت کند.

بر امنیت تمرکز کنید 

شما می‌توانید گفتگو را با عباراتی مانند “من نگران تو و/یا بچه‌هایت هستم” شروع کنید.

پیشنهاد کمک بدهید

به قربانی بگویید که در کنار او هستید و به او پیشنهاد کمک بدهید، این کمک می‌تواند درباره تماس با یک وکیل از طرف او یا فقط گوش دادن به حرف‌هایش باشد. جملاتی مانند “هر وقت نیاز به صحبت داشتی، من اینجا هستم که به حرف‌هایت گوش بدهم”می‌تواند به قربانی کمک کند احساس تنهایی نکند.

اعتماد به نفس ایجاد کنید

خشونت خانگی می‌تواند منجر به پایین آمدن عزت نفس و حس شرمندگی در قربانی شود. در هنگام گوش دادن، حواستان باشد که نقاط قوت او را درک کنید و جملاتی به زبان بیاورید که به ایجاد اعتماد و عزت نفس در او کمک کند. اگرچه راه‌هایی وجود دارد که می‌توانید در جهت کمک به شخص انجام دهید، در نهایت، تصمیمش هر چه می‌خواهد باشد، خودش باید تصمیم بگیرد و باید احساس قدرت کند.

چیزهایی که نباید گفت

با جملات خود او را قضاوت نکنید

وقتی به داستان او گوش می‌دهید، حواستان باشد که اصلاً قضاوت نکنید. چنین کاری فقط احساسات او را بدتر می‌کند و باعث می‌شود قربانی باور کند که مقصر است. بدانید که او نیاز به زمان و شهامت دارد تا درباره این موضوع صحبت کند. از گفتن جملاتی از این قبیل اجتناب کنید: “چرا زودتر با من صحبت نکردی” یا “چطور می‌توانی به او اجازه بدهی چنین کاری با تو ]یا بچه‌ات[ بکند”.

به قربانی نگویید چه کار باید بکند

سخت است که به حرف‌های کسی که می‌شناسید گوش دهید، بشنوید که مورد خشونت واقع شده و نگویید که چه کار باید بکند. با این وجود، وی باید خودش تصمیم بگیرد و اعتماد و عزت نفس خود را دوباره به‌دست آورد. بهترین کاری که می‌توانید برای کمک به او انجام دهید

این است که به وی اطلاعات دهید، و نه اینکه آن‌ها را نصیحت کنید که چکار کنند.

درباره فرد پرخاشگر نظر منفی ندهید

قابل درک است که از دست فرد پرخاشگر عصبانی می‌شوید یا سعی می‌کنید با دادن نظرات منفی درباره فرد پرخاشگر قربانی را آرام‌تر کنید. اما چنین کاری ممکن است باعث واکنش قربانی شده و وی از فرد پرخاشگر دفاع کند. این عمل می‌تواند در کمک به وی برای تشخیص و جستجوی کمک نتیجه معکوس داشته باشد. جملاتی مانند “آدم واقعا مزخرفی است” همچنین ممکن است باعث شود قربانی بیشتر درباره خشونتی که تجربه می‌کند، احساس شرمندگی کرده و خودش را بیشتر سرزنش کند.

با فرد پرخاشگر رودررو نشوید

رودررو شدن با فرد پرخاشگر درباره رفتارش می‌تواند قربانی را در معرض خطر بیشتری قرار دهد. چنین کاری می‌تواند به‌طور ‌جدی امنیت و سلامت او را به خطر بیندازد.

شهریور
۳۰
۱۳۹۵
کار کردن با مظنونان خشونت‌ خانگی و چند منبع مهم برای آموزش پلیس
شهریور ۳۰ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , ,
Photo: Innovated Captures/bigstock.com
image_pdfimage_print

مترجم: میترا پهلوان

در مطلب قبلی مراحل مقدماتی لازم برای انجام مصاحبه‌ با قربانیان خشونت و برخورد موثر پلیس: کار با زنان خشونت دیده را مرور کردیم، در این قسمت به کار کردن با مظنون خشونت خانگی و همچنین معرفی چند منبع مفید برای آموزش نیروهای پلیس اشاره می‌کنیم.

کار کردن با مظنون خشونت خانگی

نکات اصلی

  • در صورتی که مظنون عصبانی است یا رفتار خشن دارد او را آرام کنید.
  • بدون قضاوت یا تعصب با او صحبت کنید.
  • داستان را از زبان او هم بشنوید.
  • از سوال «چرا دست به خشونت زدی؟» بپرهیزید چون رفتار خشونت‌آمیز را توجیه می‌کند.
  • مطمئن شوید که مظنون تحت کنترل شماست.
  • به او نگویید که با همسر/شریک او صحبت کرده‌اید.
  • اگرپلیس او را دستگیر کرده است به او نگویید که چه کسی با پلیس تماس گرفته است.
  • اجازه ندهید که مظنون چیزی به شما دیکته کند.
  • به او بگویید که دستگیری او تصمیم پلیس است و نه قربانی.
  • به مظنون جرمی که مرتکب شده است را توضیح دهید.
  • وارد مسایلی که مربوط به پرونده خشونت نیست نشوید.

راهنمای مصاحبه

  • خوش آمد گویی.
  • آیا می‌توانید در مورد اتفاقی که بین شما و شریک‌تان اتفاق افتاده صحبت کنید؟
  • آیا قبلا هم اتفاق افتاده بود؟
  • آیا از جرمی که انجام داده‌اید آگاهی دارید؟ (برای مظنون اتهاماتش را توضیح دهید.)
  • اگر پرونده مورد پیگرد قانونی قرار نمی‌گیرد، برای مظنون کارهایی که انجام می‌شود را توضیح دهید (تعهد کتبی گزارش به مقامات بالاتر.)
  • به متهم بگویید که خشونت علیه زنان تحمل نمی‌شود.
  • آیا مایل هستید که به مشاور مراجعه کنید؟ لیست مراکز موجود را به او بدهید.

کتابچه‌ای در مورد واکنش‌های موثر پلیس در برابر خشونت علیه زنان طراحی شده است که شامل آشنایی با قوانین بین‌المللی مربوطه، استانداردها و باورهای رایج مربوط به خشونت علیه زنان، و بیان راه‌های نویدبخش برای واکنش به خشونت علیه زنان است. این کتابچه استراتژی‌ها و روش‌ها و نمونه‌های عملی که به پلیس برای بالا بردن امنیت زنان در جامعه کمک کرده است را بررسی می‌کند.

ابزارهای مهم

واکنش به خشونت خانگی: کتابچه‌ای برای پلیس اوگاندا

این کتابچه اطلاعات مقدماتی در مورد مساله خشونت خانگی به عنوان نقض حقوق بشر را در بردارد. علاوه بر آن راهنمایی برای چگونگی مصاحبه با قربانیان و کودکانی که قربانی و شاهد خشونت خانگی بوده اند و نیز عاملان خشونت خانگی را شامل می‌شود.

Available inEnglish

استراتژی‌ها و اقدامات عملی برای از بین بردن خشونت علیه زنان در حوزه پیشگیری از جرم و عدالت کیفری. در سال  ۲۰۰۹  استراتژی‌ها و اقدامات عملی  به نسخه مربوط به سال ۱۹۹۷ اضافه شد و راه‌های جدید و ابزار جلوگیری و راهکارهای عملی برای مبارزه با خشونت علیه زنان نیز در نظر گرفته شد.

Available in English.

پایان خشونت خانگی: دستورالعمل های گام به گام. این دستورالعمل با هدف ایجاد

راهنمای گام به گام برای محافظت زنان در برابر خشونت خانگی برای کارکنان تهیه شده است. و به آنها

چگونگی کمک به قربانی از زمان مراجعه تا تهیه پرونده قضایی یاری می‌رساند. این دستورالعمل به زبان ساده برای افراد غیر حقوقدان و بر اساس اطلاعات وکلا و اقدامات عملی صورت گرفته نوشته شده است. این مرجعی ضروری برای آموزش کارکنان است تا آنها بتوانند قانون را به درستی اجرا کنند. این دستورالعمل می‌تواند مورد استفاده پلیس، کانون‌های حمایتی ، مراکز بهداشتی، خانه‌های امن و گروه‌های مردمی که در حوزه خشونت علیه زنان فعالیت می‌کنند و همچنین زنانی که به دنبال راه حل حقوقی هستند قرار گیرد.

Available in English.

ارتقا اجرای قانون در پاسخ به قربانی. این برنامه یکی از سه مرجع در برنامه استراتژیک برای مجریان قانون و قانون‌گزاران است. این برنامه شامل بازبینی اهداف، زمان بندی‌ها و توضیح مراحل کار،  مثال‌هایی از برنامه‌های عملی، توافق‌های همکاری، قوانین و مراحل پاسخگویی به قربانیان، دخیل کردن کارکنان و استخدام کسانی برای ارزیابی عملکرد، کتاب ها و وسایل آموزشی (بروشور، خبرنامه و وبسایت های مربوط به قربانیان)

Available in English.

توصیه‌های امنیتی و اخلاقی سازمان بهداشت جهانی برای تحقیق ؛ مستندسازی و نظارت به سواستفاده جنسی در مواقع بحرانی. توصیه‌ها برای کسانی تهیه شده است که در برنامه‌ریزی، هدایت،  تامین بودجه،

طراحی پروتکل، کسانی که تهیه و ارزیابی اطلاعات راجع به خشونت جنسی در سازمان هایی با بشردوستانه دخالت دارند. این شامل محققان، طراحان و برنامه ریزان پروژه، خیرین،  کمیته های نظارت براخلاق،

مدیران و کارکنان سازمان های حقوق بشری و کمک های بشردوستانه، تمام کارکنانی که در فرایند تحقیق های مربوط به خشونت جنسی شرکت دارند (مترجمان، کارکنان جمع آوری داده، راننده ها و دیگران).

Available in English.

استراتژی‌های تحقیقاتی در گزارش های تجاوز جنسی: این راهنما و استراتژی‌های مصاحبه براساس بهترین روش‌ها برای تحقیقات در پرونده های تجاوز جنسی در آمریکاست و با همکاری مجریان قانوندادستان ها ، وکلا و متخصصان پزشکی و جرم شناسی تهیه شده است. هدف این راهنما آماده سازی موفق  ماموران و سازمان ها  برای پرونده های تجاوز جنسی در تمام مراحل نظیر مستندسازی جزییات، تحقیقات که شامل نوشتن گزارش، مصاحبه با قربانی،  بازجویی مظنون، تحقیقات و صحبت با افرادی که در معرض آسیب هستند، می باشد.

Available in English.

توصیه‌های امنیتی و اخلاقی سازمان بهداشت جهانی در مورد مصاحبه با زنان قربانی قاچاق انسان

این گزارش مرجعی برای محققان، رسانه ها و کسانی که کمک رسانی می کنند اما تجربه کمی در مورد

کار با زنان قربانی  قاچاق انسان دارند می‌باشد. این توصیه ها باید به همراه ده استاندارد اولیه برای مصاحبه با قربانی به کار برده شود.  توضیح این استانداردها و پیشنهاد هایی برای اجرای آنها در گزارش موجود است.

in ArmenianBosnianCroatianEnglishJapaneseRomanianRussian,Spanish and Serbian.

راهنمای گام به گام تحقیق در مورد قاچاق انسان. این راهنما به عنوان بخشی از <برنامه تغییرات پلیس> در بنگلادش می‌باشد. و برای کمک به نیروهای پلیس در واکنش به قاچاق انسان طراحی شده است.

Available inEnglish and Bengali.

زنان را در اولویت قرار دهید: توصیه‌های امنیتی و اخلاقی برای تحقیق در مورد خشونت خانگی بر علیه زنان

این راهنما برای محققان و فعالانی است که در مورد قربانیان اطلاعات جمع آوری می‌کنند. و شامل توصیه هایی برای هدایت مصاحبه هایی که نیروهای حرفه ای مانند پلیس انجام می‌دهند می‌باشد.

in EnglishFrench and Spanish.

شهریور
۳۰
۱۳۹۵
خشونت خانگی، کمپین‌های موفق
شهریور ۳۰ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , , ,
See blow for photo sources
image_pdfimage_print

See blow for photo sources

ترجمه: نرگس ثابتی

در مطالب قبلی درباره راه‌اندازی انجمن‌های پلیس اجتماعی و مکانیسم‌هایی برای مشارکت اجتماعی، گفتمان و پیشرفت گفتیم.

نمونه‌های موفق: گارد حفاظت محلی پروتکلی برای پاسخ به خشونت علیه زنان تدوین می‌کنند (روساریو، آرژانتین)

گارد حفاظت شهری شهرداری در روساریو (آرژانتین) یک نیروی پلیس غیرمسلح است که در سال ۲۰۰۴ راه اندازی شد و از مردان و زنان جوانی تشکیل شده که با اعضای جامعه و مراجع محلی در ارتقاء امنیت در اماکن عمومی مانند پارک‌ها، خیابان‌ها و مناطق تفریحی همکاری می‌کنند. در سال ۲۰۰۸، این گارد، مراجع محلی، نمایندگان زنان و نمایندگان امور اجتماعی و گروه‌های حمایت از قربانیان خشونت به طور مشترک پروتکل پاسخ به قربانیان خشونت علیه زنان را براساس آموزه‌های پلیس محلی و مسوولان شهر فوئنلابرادا (Fuenlabrada) در اسپانیا که قبلا پروتکل اجتماعی مشابهی را تنظیم کرده بود، تنطیم و تدوین کرد. کل مطالعه موردی درباره تجربه گارد حفاظت شهری شهرداری را مطالعه کنید.

  • دفترچه راهنمای گارد شهری شهرداری (CISCSA- زنان و شبکه زیستگاه، ۲۰۰۸). این منبع مرتبط با پلیس اجتماعی آرژانتین نتیجه آموزش‌های متعدد پلیس محلی درباره خشونت علیه زنان در شهرها است. این راهنما دارای چهار بخش است:

 ۱) خشونت شهری و خشونت علیه زنان؛

 ۲) بی اساس خواندن افسانه ها و عقاید خرافی درباره خشونت علیه زنان در شهر؛

 ۳) کنوانسیون های بین المللی، قوانین ملّی و استانی؛

 ۴) توصیه ها و اقدامات ضروری؛ همچنین این راهنما شامل یک واژه نامه و فهرست اصطلاحات و نیز یک پیوست منابع سازمانی و اجتماعی برای پاسخدهی به خشونت علیه زنان در روساریو می باشد. علاوه بر راهنمای نظری، هر بخش شامل تمرینهای عملی برای انعکاس و تحلیل می باشد که جهت ارزیابی این آموزش مورداستفاده قرار می گیرند.

  • برگزاری جلسات منظم بین رهبران جامعه – منتخب و سنتی – و پلیس: در بسیاری مواقع، قربانیان خشونت و خانواده‌های ایشان که ممکن است مایل باشند که رهبران منتخب یا سنتی جامعه در پرونده‌های خشونت خانگی و جنسی دخالت کنند یا وارد شوند. همکاری پلیس با رهبران سنتی برای ارتقاء حقوق انسانی زنان و دختران در این فرایندها و نیز تضمین این‌که قربانیان از فرصت گزارش‌دهی به پلیس برخوردارند و به دیگر مراجع مناسب طبق قانون دسترسی دارند، ضروری است.
  • هدایت فعالیت‌های توسعه و ارتباط با جوامع، به ویژه مردان و پسران: هم پلیس و هم سازمان‌های محلی می‌توانند فعالیت‌های توسعه مهمی را برای جمعیت های مختلف به ویژه مردان و پسران ترتیب دهند، تا آگاهی ایشان از حقوق بشر و مسائل مربوط به تساوی جنسیتی را افزایش دهد و مباحث مربوط به پیشگیری از و واکنش دربرابر خشونت جنسیتی را مطرح سازند.

این فعالیت‌ها می‌توانند اعتماد به پلیس را افزایش دهند و نیز می بایست تضمین کنند که اعضای جامعه و سازمان‌ها از مسوولیت‌های پرسنل امنیتی مربوط به این مسئله کاملا آگاهی دارند. اولویت‌های اصلی برای ارتباطات و افزایش سطح آگاهی توسط پلیس عبارتند از

  • فعالیت‌های لازم برای افزایش سطح آگاهی دررابطه با قوانین و سیاست‌های موجود
  • کمپین‌های محلی با بازیگران اصلی جامعه مدنی درباره اَشکال مختلف خشونت (برای مثال، خشونت خانگی، قاچاق انسان، تعرض جنسی/تجاوز، آزار و اذیت جنسی در فضاهای عمومی)
  • اطلاعات مربوط به دلیل و فرایند گزارش خشونت‌ها به پلیس (چرا، کجا و چگونه) و نیز اطلاعات مربوط به مسیر ارجاع موضوع به مراجع محلی.
  • فعالیت‌های خاص مدارس برای پیشگیری از خشونت در همکاری با وزارت آموزش و پرورش؛
  • ترجمه پروتکل ها و فرایندهای پلیس و نظامی به زبانهای لازم و نصب آنها در ایستگاههای پلیس در نقاط مناسب، همراه با یک برنامه ارتباط و آموزش؛
  • نصب پروتکل‌ها و فرایندهایی که به تعامل با جامعه مربوط می باشند به نقاط در معرض دید و نیز نقاطی با سطح بالای تعامل بین پلیس و مردم (پارک ها، میدانها، بازارها و غیره) همراه با یک کمپین اطلاع‌رسانی عمومی.

نمونه‌هایی از لوازم و اطلاعیه‌های افزایش سطح آگاهی درباره نقش پلیس

1

(ترجمه شکل: خشونت خانگی یک جرم است. مأموران آموزش دیده ما آماده اند گزارش شما را بسیار جدی و سریع ثبت نمایند.)

منبع:.Preventing Violence against Women Communica tion Materials . 

 2

ترجمه داخل شکل: پلیس عنان اختیار را از مجرمان خشونت خانگی می‌گیرد. خشونت خانگی یک جرم جدی است. اکنون پلیس حتی بدون نیاز به شکایت قربانی، آزارگر را دستگیر می‌کند.

اگر از مورد خشونت خانگی اطلاع دارید با ما تماس بگیرید.

یک خبر مهم برای مجرمان خشونت خانگی: سکوت شریک زندگی شما دیگر از شما محافظت نمی‌کند.

منبع: South Ayrshire Multi-Agency Partnership to prevent Violen ce  against Women

نمونه‌های موفق: کمپین خشونت خانوادگی پلیس نیوزیلند

از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۵ پلیس نیوزیلند، در همکاری با Communicado، یک کمپین آگاهسازی عمومی را برای تغییر طرز تفکر عمومی در جامعه بزرگتر و تأکید بر اینکه خشونت خانوادگی تنها یک مسئله “خانگی” نیست، بلکه جرمی است که نیازمند واکنش فوری، ازجمله کمک خواستن از دیگران است، راه اندازی شد.

یک هدف دیگر این کمپین ایجاد تغییر در فرهنگ داخلی پلیس بود که به طور سنتی، به جای اینکه پلیس مسوولیتی را بر دوش مجرم قرار دهد و اقداماتی برای تضمین امنیت زنان و کودکان دربرابر جنایتکاران و مجرمان انجام دهد، جدیّت تماس های مربوط به خشونت خانگی را هر چه بیشتر کاهش داد. هدف از این کمپین پوشش چهار گروه مختلف بود: زنانی که خشونت را تجربه می‌کنند، مجرمان/مجرمان بالقوه، شاهدان خشونت خانگی، و پلیس، با اهداف زیر:

  • تشویق گزارش‌دهی یا کمک خواستن از سوی زنان و کودکانی که خشونت را تجربه می‌کنند – و نیز افرادی که شاهد آزار و اذیت هستند.
  • بازداشتن مجرمان و مجرمان بالقوه از مبادرت به رفتارهای آزارگرانه یا ادامه چنین رفتارهایی، و تشویق ایشان به ثبت نام در گروه‌های تغییر رفتار مردان.
  • افزایش اجرای قوانین مربوط به خشونت خانگی توسط پلیس.

علاوه بر پیام اصلی کمپین یعنی «خشونت خانوادگی یک جرم است –از پلیس کمک بگیرید»، پیامهای ویژه‌ای هم برای گروه‌های اصلی طراحی شد، ازجمله برای پلیس (خشونت خانوادگی در خانه می‌تواند منجر به نتایج جدی شود که در هر بستر دیگر برخوردی بسیار شدید را می طلبد – مثلا قتل). رویکردهای مورداستفاده این کمپین به شرح زیر است:

3

ترجمه متن داخل شکل: خشونت خانگی یک جرم است. برای کمک با پلیس تماس بگیرید.

  • رسانه‌های جمعی: ۳ مستند در تلویزیون ملی و در ساعات پربیننده؛ ۲ سری تبلیغ تلویزیونی (جمعاً ۱۴ تبلیغ)؛ ۲ نماهنگ؛ آگهی‌های چاپی؛ پوستر؛ نصب علائم و تابلوها در استادیوم های ورزشی و اتوبوس‌ها.
  • مداخلات اجتماعی که هم پلیس و هم ادارات غیردولتی را به کار می‌گیرند، ازجمله در راه‌اندازی خط تلفن بدون هزینه جهت درخواست کمک (۰۸۰۰) همراه با پخش مستندهای مرتبط.
  • افزایش ظرفیت و تلاش‌های سازمانی برای به چالش کشیدن نگرش و رفتار نیروهای پلیس درباره این موضوع، ازجمله آگهی‌ها، نشریه‌های داخلی، تغییر در سیاست‌ها و خط مشیء‌ها (برای مثال صدور اجازه برای دستگیری بدون نیاز به شکایت زنان قربانی) و آموزش.

یک بررسی روی کمپین مذکور زمینه‌های اصلی تغییر را بدین شرح شناسایی کرد:

  • سطح آگاهی کمپین رشد بسیار خوبی داشت (۹۲% تا اواخر سال ۱۹۹۵)، و دو-سوم افرادی که با کمپین در تماس بودند اظهار داشتند که این کمپین روی رفتار ایشان با خانواده تأثیر گذاشته است.
  • خط تلفن مذکور هزاران تماس را ثبت کرده که بیشتر آنها از سوی قربانیان بوده است، اما برخی هم از سوی شاهدان انجام گرفته است (۲۸% از زمان راه اندازی خط پس از پخش اولین مستند). تقریباً نیمی از تماس گیرندگان اعلام کردند که این اولین باری بوده که راز تجربه خشونت خانگی خود را برملا کرده‌اند.
  • خدمات زنان افزایش قابل ملاحظه‌ای را در استمداد از سوی زنان گزارش داد.
  • پلیس از رشد ۴۴ درصدی ضرب و جرح زنان توسط مردان از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۴ و کاهش اندک این جرائم از ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۶ خبر داد.
  • تعداد مردانی که خود به دنبال استمداد در مورد خشونت‌های خانگی به این کمپین مراجعه کردند ۵۰% افزایش داشته و ارجاع از سوی قضّات دادگاه‌ها نیز دوبرابر شده است. پس از پخش مستند دوم، مردان ۲۷% از تماس گیرندگان این خط را تشکیل می دادند.
  • در ۶ سال پیش از راه‌اندازی کمپین، هر ساله به طور متوسط ۱۴ زن توسط مردان شریک زندگی خود به قتل می‌رسیدند. این رقم در سال اول به ۱۰، در سال دوم به ۹ و تا سال ۱۹۹۶ به ۷ کاهش یافت.

این ابتکار یک نمونه منحصر بفرد از یک کمپین راه‌اندازی شده توسط پلیس بوده و جوایز متعدد ملی و منطقه‌ای را به خود اختصاص داده است، و اسناد و مواد اطلاع‌رسانی و رسانه‌ای آن جهت استفاده کمپین‌های بعدی در استرالیا مورد استفاده قرار گرفته است. اقتباس از :    VicHealth Review of Communication Components of Social Marketing/Public Education Campaigns Focusing on Violence against Women.” VicHealth. Melbourne.

http://www.endvawnow.org/en/articles/1097-mechanisms-for-community-engagement-dialogue-and-outreach.html?next=1098

شهریور
۲۶
۱۳۹۵
برخورد موثر پلیس: کار با زنان خشونت دیده
شهریور ۲۶ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , ,
Photo:Kasia Bialasiewicz/Bigstockphoto.com
image_pdfimage_print

مترجم: میترا پهلوان

در مطلب قبلی مراحل مقدماتی لازم برای انجام مصاحبه‌ با قربانیان خشونت را مرور کردیم، در این قسمت به قوانین اصلی و راهنمای مصاحبه می‌پردازیم.

قوانین اصلی

به او اطمینان دهید که او مسول خشونت نیست.

به او بگویید هیچ توجیهی برای خشونت و جود ندارد.

به او اطمینان دهید که از او حمایت می‌کنید.

قوانین حفظ اسرار را رعایت کنید.

اگر توانایی انجام کاری را ندارید به او قول ندهید.

مصاحبه را به صورت خصوصی انجام دهید و اجازه ندهید کسی در مورد پرونده نظر دهد.

راهنمای مصاحبه

به مراجع خوش آمد بگویید و خود را معرفی کنید. توضیح دهید که از او سوالاتی راجع به پرونده اش خواهید کرد.

چه چیز باعث شد که امروز به اینجا بیایید؟

آیا قبلا هم تجربه خشونت در رابطه‌تان داشته‌اید؟

آیا مظنون تا به حال شما تهدید به صدمه زدن یا کشتن کرده است؟

آیا خود را در معرض خطر می‌بینید؟ اگر آری به راهنمای برسی ریسک مراجعه کنید.

آیا کسی هم در زمان وقوع حادثه علاوه بر شما کسی حضور داشت؟

آیا در مورد حادثه به کسی خبر داده‌اید؟ فامیل، والدین مرد، مراکز مشاوره محلی؟

چه کمک‌هایی از پلیس انتظار دارید؟

اگر به خانه بازگردید احساس امنیت می‌کنید؟

آیا ممکن است خشونت‌گر دوباره دست به خشونت بزند؟ در این صورت برای امنیت‌تان چه کاری انجام می‌دهید؟

آیا اطلاعات دیگری در مورد خطری که شما را تهدید می‌کند دارید که بخواهد پلیس را مطلع کنید؟

در مورد راه‌های پیش روی مراجع توضیح دهید (راه های مثل اخطار کتبی به مظنون، دستگیری مظنون، مراجعه به دادگاه …) برای مراجعه، شرایط لازم و پیامدهای هر کدام را توضیح دهید.

آیا مایل‌اید به مشاوره یا پزشک مراجعه کنید؟ به مراجع لیست محل‌های موجود را بدهید و تمام گزینه‌ها را برایش توضیح دهید.

توضیحاتی که در مورد حادثه نوشته‌اید را در اختیار مراجع قرار داده تا آن را بخواند اگر نمی‌تواند بخواند خودتان متن را بخوانید و از او سوال کنید که آیا مندرجات در مورد حادثه و درخواستش صحیح است یا نه؟

مراحل بعدی که انجام خواهد شد را برایش توضیح دهید و از او بپرسید که آیا با آنها موافق است یا نه.

در مطلب بعدی درباره کارکردن با مظنون خشونت‌ خانگی بخوانید.

شهریور
۲۴
۱۳۹۵
برخورد موثر پلیس با زنان قربانی خشونت: انجام مصاحبه
شهریور ۲۴ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , ,
Photo:  Kasia Bialasiewicz/Bigstockphoto.com
image_pdfimage_print

Photo:Kasia Bialasiewicz/Bigstockphoto.com

مترجم: میترا پهلوان

در این نوشته مراحل لازم برای انجام مصاحبه‌ با قربانیان خشونت را مرور می‌کنیم.

مصاحبه با قربانیان خشونت شامل مراحل زیر است:

برنامه‌ریزی و آماده سازی

  • مکان مناسب برای مصاحبه انتخاب کنید:

قربانی باید تصمیم بگیرد که آیا با انجام مصاحبه در اداره پلیس راحت است یا در مکانی دیگر مانند: خانه‌اشٰ در صورتی که امن باشد، بیمارستان و یا مراکز حمایتی. برای انجام مصاحبه در مرکز پلیس باید مکانی خصوصی با فاصله‌ای ازمتهم در نظر گرفته شود. برای مصاحبه از اتاق بازجویی نباید استفاده شود چون زن یا دختر مصاحبه شونده قربانی است و نه متهم.

  • کسانی دیگری هم در مصاحبه می‌توانند شرکت کنند.

یک مامور آموزش دیده (ترجیحا زن، بستگی به مورد خشونت متفاوت باشد) باید مصاحبه را مدیریت کند. با موافقت قربانی، مامور دیگری هم می‌تواند به زن یا دختر قربانی در جریان مصاحبه کمک کند.

  • سوال ها را از قبل آماده کنید

پرسنل باید سوال ها را بر اساس پروتکل موجود تهیه کند و یا راهنمای طرح پرسش که از طریق آن با حساسیت جزییات مربوط به حادثه مشخص شوند (چه کسی، چه چیزی، چگونه، چه زمانی، چه مکانی).

برای قربانی توضیح دهید.

مقدمه: به عنوان مقدمه، افسر باید خود را برای قربانی معرفی کند.

قوانین مصاحبه: مراحل مصاحبه باید برای قربانی توضیح داده شود و رضایت زن یا دختر قبل از شروع مصاحبه باید کسب شده باشد تا مطمئن شویم که قربانی مشکلی با توضیح دادن در مورد حادثه ندارد و از مراحل بعدی مطلع می باشد.

بخش اصلی

در ابتدا مامور باید به قربانی اجازه دهد که در مورد حادثه و تمام وقایعی که احساس می کند به حادثه مربوط است توضیح دهد، بدون قطع کردن صحبت‌های قربانی. باید زن یا دختر قربانی ترغیب شود تا تمام اتفاقاتی که افتاده است را به صورت کامل تعریف کند و زمان کافی برای این کار باید به او داده شود و مامور باید با دقت این اظهارات را ثبت کند.

سوال های کلی: بعد از توضیحات قربانی، مامور می‌تواند در مورد جزییات بیشتر یا روشن شدن توضیحات سوال بپرسد (سوالاتی مانند:«در مورد .. به من بگو»، «بعدش چه اتفاقی افتاد؟»، «در مورد … چه چیزهای دیگری به یاد داری؟»)

سوال های جزئی: سوال‌هایی که با «بله» و «خیر» جواب داده می‌شوند می‌توانند قسمت‌های جا مانده در توضیحات قربانی را تکمیل کند.

قسمت پایانی

  • مراحل بعدی پیگیری: قربانیان باید از راه‌های دیگر حمایتی آگاه شوند (پزشکی، روانی، خانه‌های امن و مشاوره حقوقی) و هر جا که ممکن بود پلیس باید دسترسی قربانی به این امکانات را تسهیل کند (انتقال قربانی به مراکز حمایتی، دسترسی به وکیل). در موارد خشونت خانگی، قاچاق انسان، ازدواج اجباری و جرایم ناموسی باید قبل از پایان مصاحبه، موارد امنیتی در صورت بروز دوباره خشونت بررسی شود.
  • جمع‌بندی: قبل از جمع‌بندی ، مصاحبه کننده باید آخرین فرصت را به قربانی بدهد تا هرگونه اطلاعات اضافی یا سوال در مورد مراحل بعدی دارد را مطرح کند. اقداماتی که پلیس پیگیری خواهد کرد را باید به اطلاع قربانی رساند (تا انتظاراتی بیش از حد توانایی پلیس ایجاد نشود ). در پایان مصاحبه کننده از قربانی به خاطر شرکت در مصاحبه تشکر کند.

ارزیابی

یک نفر یا یک گروه باید مصاحبه را بررسی کنند تا اقدامات بعدی شناسایی شوند. نکات جدید که در مصاحبه با آن برخورد کرده‌اند باید برجسته شده و اگر نیاز به بازبینی مجدد مراحل مصاحبه بود برای آن برنامه‌ریزی شود.

مثال عملی: پروتکل پلیس اوگاندا و مراحل قانونی برای مواجهه با قربانیان و مظنونان.

قوانین اصلی برای مواجهه با پرونده‌های خشونت خانگی:

صحبت با قربانی و مظنون به صورت جداگانه.

اطمینان دادن به قربانی در مورد محرمانه نگاه داشتن اطلاعاتش.

به مظنون منبع اطلاعات معرفی نشود.

با دقت و آرامش به قربانی گوش دهید.

از قضاوت کردن یا نتیجه گیری خودداری کنید.

به قربانی کمک کنید که تمام ابعاد قضیه را در نظر گرفته و گزینه های امنیتی برای خودش و کودکانش را در نظر بگیرد.

به او کمک کنید تا ریسک های موجود را بررسی کند.

کمک ها موجود برای زنان خشونت دیده را به او معرفی کنید.

او را به مراکز حمایتی دیگر معرفی کنید.

در قسمت بعد درباره کار با زنان خشونت‌دیده بخوانید.

شهریور
۲۴
۱۳۹۵
راه‌اندازی انجمن‌های پلیس اجتماعی
شهریور ۲۴ ۱۳۹۵
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , ,
Photo: sohelparvezhaque/bigstockphoto.com
image_pdfimage_print

Photo: sohelparvezhaque/bigstockphoto.com

مترجم: نرگس ثابتی

انجمن‌های پلیس جامعه ساختارهای هماهنگی رسمی هستند که سعی دارند مسوولیت‌پذیری از پایین به بالا را ایجاد کرده و به اعضای جامعه – به ویژه زنان و دختران – اجازه دهند که روی واکنش‌ها و پاسخ‌دهی پلیس نظارت داشته باشند، بازخوردها را به اطلاع آنها برساند و تغییرات لازم را پیشنهاد دهند.

این هیأت‌ها می‌توانند به بهبود رابطه بین پلیس و شهروندان کمک کنند، گزارش‌دهی را تشویق کنند، و نیز به عنوان یک مکانیسم مراجعه رسمی برای افراد و جوامع عمل کنند تا ایشان بتوانند شکایات و نگرانی‌های خود را ثبت کنند. اگرچه در همگانی کردن احکام مربوط به خشونت علیه زنان و دختران در این انجمن‌ها تجربه محدودی وجود دارد، درس‌هایی از این تجربیات محدود گرفته شده که عبارتند از:

  • نمایندگی زنان در هر مکانیسم نظارتی، ضروری است، به ویژه وکلای زنان و نمایندگان سازمان‌های حامی زنان قربانی.
  • توسعه ظرفیت اعضای هیأت و سازمان‌های جامعه مدنی برای نظارت موثر بر کار پلیس می‌بایست راهنمایی لازم برای انجام نظارت روی خشونت علیه زنان را در بر داشته باشد.
  • آموزش مشترک نهاد نظارتی و پلیس می‌تواند همکاری و احترام متقابل را افزایش دهد و مسلماً بخش مهمی از ایجاد فرایندهای شفاف برای گزارش حوادث و پاسخ‌دهی [مناسب] است.

نمونه‌هایی از انجمن‌های پلیس اجتماعی 

بنگلادش: انجمن‌های پلیس اجتماعی در وضعیتی شکل گرفتند که خشونت در بنگلادش رو به افزایش بود، و اعتماد بین جامعه و پلیس بسیار ضعیف شده بود. این انجمن‌ها یک نقش رهبری داشتند و موجب تسهیل فعالیت‌هایی شدند که مشترکاً توسط اعضای جامعه و خود پلیس شناسایی می‌شوند، و به تدریج به شکل مکانیسم‌هایی مستقل درآمدند که می‌توانند عملیات خود را با کمترین حمایت بیرونی ادامه دهند. هر انجمن متشکل از ۲۰ تا ۲۵ عضو است که فعالیت‌های آنها توسط یک نماینده منصوب از سوی مراجع فرعی هدایت می‌شود. اعضای دیگر شامل مأموران پلیس، انصار (مأموران دولتی که مرتبه‌ای کمتر از پلیس دارند)، و نمایندگان یک سازمان مردم-نهاد (NGO) تسهیل کننده، با مدیران مدارس و معلمان، بازرگانان، رهبران مذهبی، نمایندگان سازمان‌های زنان، کشاورزان، و دیگر اعضای جامعه می‌باشند. هر انجمن دست کم یک بار در ماه تشکیل جلسه می‌دهد و در صورت وقوع مسائل فوریتی می تواند جلسات بیشتری را هم برگزار نماید. این جلسات روی فضای فعلی امنیت عمومی، مسائل ویژه یا فرصت‌های خاصی که انجمن می تواند به آنها واکنش نشان دهد. مرور و بررسی فعالیت‌های انجمن، و ابتکارات مربوط به این برنامه ها متمرکز است. چندین انجمن‌هایی هیأت‌های فرعی را برای مسائل امنیتی مختلف تشکیل داده‌اند که به مشکلات و مسائل جامعه دررابطه با خشونت علیه زنان می‌پردازند (Asia Foundation, 2009).

سریلانکا: پس از ارزیابی سال ۲۰۰۹ که در منطقه Kandy انجام شد و نشان داد که جوامع سینهالی، تامیل و مسلمان به همکاری با پلیس در مورد مسائل مشترک علاقمند هستند، بازرس کل پلیس به این نکته اشاره کرد که پلیس باید به یک سیستم خدماتی حرفه‌ای‌تر و «مردم-دوست‌تر» تبدیل شود و بر علاقمندی برای افزایش حضور پلیس اجتماعی درسراسر کشور  به منظور تأسیس یک فرهنگ خدمات عمومی و مسوولیت‌پذیری نسبت به اعضای جامعه، فارغ از جنسیت یا قومیّت تأکید کرد.

از آن هنگام تا به حال، پلیس در انجمن‌های مخصوص جوامع به شهروندان پیوسته تا بهتر در جریان حوادث جنایی و موارد درگیری قرار گیرد. برای مثال در گامپولا، بیشتر موارد مورد بحث در انجمن‌ها به خشونت خانگی، اختلافات بر سر املاک، سوء‌مصرف الکل، ضرب وجرح، و خسارت به اموال بوده‌اند. با توجه به این که هم زنان و هم مردان در بحث درباره موارد شایع – اما بسیار تابو – از سوءمصرف الکل و خشونت خانگی احساس راحتی می‌کردند و مشکلی نداشتند، روشن بود که جامعه این انجمن را مکانی امن برای ابراز عقیده خود می‌داند. برخی از افراد نگرانی های خود درباره شیوع آبجوسازی و فروش غیرقانونی الکل در منازل را مطرح کردند که خود علت موارد متعدد خشونت خانگی است. پس از شنیدن این نگرانی ها و مشکلات، پلیس گامپولا آبجوسازی غیرقانونی را به عنوان یکی از اولویت های خود شناسایی کرد که می توان آن را درآینده با راه اندازی کمپین های ضدالکل جهت آگاه سازی عموم عملی ساخت. نمایندگان جامعه تأیید کردند که این انجمن‌های ماهانه برای بحث درباره مسائل خشونت خانگی بسایر مفید بوده است، و در عین حال همگی موافق بودند که این مسائل راه حل های ساده ندارند (Levy, 2010).

آفریقای جنوبی: دولت محلی و نیروی پلیس آفریقای جنوبی در انجمن‌های پلیس اجتماعی شرکت و همکاری می‌کنند تا اولویت‌ها و اهداف مشترک در زمینه پیشگیری از جرم را تعیین کنند. این انجمن‌ها در فرموله کردن اولویت‌های پلیس محلی و اقدامات پیشگیری از جرم، سازمان‌های جامعه مدنی را نیز مشارکت می‌دهند و از آنها با این اهداف کمک می‌گیرند:

  • برنامه‌ها، پروژه‌ها یا اقداماتی که انجمن پلیس اجتماعی می‌تواند اجرایی کند؛
  • محل تأمین بودجه موردنیاز انجمن برای اجرای پروژه‌ها
  • چگونگی ارتقاء اهداف انجمن به وسیله پروژه انتخابی

طرح امنیت جامعه مبتنی بر یک بررسی ایمنی جامعه می‌باشد است با موارد زیر به کمک می‌آید:

  • تمرکز روی جدی‌ترین مسائل هنگامی که منابع محدوداند؛
  • ارائه دلیل و سند به مردم هنگامی که آنها با جدی‌ترین مسائل انتخابی موافق نمی باشند؛ و
  • هماهنگی کار سازمانهای مختلف به منظور جلوگیری از دوباره کاری.

بررسی ایمنی جامعه از طریق یک فرایند پنج مرحله ای برای شناسایی موارد زیر انجام می‌شود:

  • مشکلات جنایی و جرایم در جامعه (برای مثال خشونت خانگی).
  • کدام وظایف به عهده کدام سازمانها است: برخی سازمانها ممکن است خود دارای پروژه های پیشگیری از جرم باشند، و ممکن است فعالیت‌هایی برای پیشگیری از خشونت خانگی و حمایت از قربانیان مستقیم و غیرمستقیم آن قبلاً پیش بینی و اجرا شده باشند.
  • ویژگی‌های فیزیکی و اجتماعی منطقه: برای دانستن دلایل جرم در یک جامعه، ویژگی‌های فیزیکی و اجتماعی منطقه می‌بایست معلوم باشد. برای مثال: زنان بیشتر در معرض خشونت خانگی و آزار جنسی قرار دارند؛ مردان جوان بیشتر در معرض جرایم خشنونت بار دیگر قرار دارند و همچنین احتمال ارتکاب جرم و جنایت بین آنها بیشتر است.
  • مشکلاتی که بیشتر به زنان مربوط می‌شود و میتواند نتیجه تعرض جدی یا یک تهدید جدی باشد (برای مثال اگر تعرض علیه یک زن در محیط عمومی صورت گیرد، اکثریت زنان در آن منطقه احساس عدم امنیت خواهند کرد).
  • جزییات مهمترین مسائل امنیتی که زنان و دختران در جامعه با آن روبرو هستند و ممکن است براساس بافت اجتماعی، اقتصادی، قانونی، فرهنگی و سیاسی هر منطقه متفاوت باشد.

(اقتباس از Barnes, K. and Albrecht, P., (2008), ‘Civil Society Oversight of the Security Sector and Gender – Tool 9’, Gender & Security Sector Reform Toolkit, Eds. Megan Bastick and Kristin Valasek, Geneva: DCAF, OSCE/ODIHR, UN-INSTRAW).

  • راهنمایی های بیشتر را در بررسی های ایمنی (safety audits) در نمونه شهرهای امن ببینید.

درباره مکانیسم‌هایی برای مشارکت اجتماعی، گفتمان و پیشرفت بخوانید. در شماره بعدی درباره کمپین‌های موفق خشونت‌ خانگی بخوانید.