صفحه اصلی  »  تجربه ها و خاطره ها  »  ضرورت ایجاد خانه های...
اردیبهشت
۱۰
ضرورت ایجاد خانه های امن
تجربه ها و خاطره ها
۰
, ,
image_pdfimage_print

chadoriha-mini-38

عکس: chadoriha.ir

مژگان میر اشراقی- مدد کار اجتماعی

« زن جوان را همسرش بدون هیچ تن پوشی تنها با به تن داشتن لباس زیر، در نیمه شب از آپارتمان بیرون می کند. گریه و التماس های زن برای گرفتن مانتو و روسری اش بی نتیجه می ماند. زن درمانده ، در حالی که به شدت ترسیده بود ، نمی دانست به کجا می تواند پناه برد. آنها در یک مجتمع مسکونی در شمال شهر تهران زندگی می کردند . زن خجالت زده به پارکینگ  مجتمع مسکونی شان می رود و تا دم دم های صبح پشت ماشین شان پناه می گیرد. صبح هنگامیکه زن همسایه برای رفتن به سرکار به پارکینگ می رود زن شرمسار از او کمک می خواهد. زن همسایه برایش لباس می آورد و او به خانواده اش تلفن کند و درخواست کمک می کند.»

« پروانه ۵۵ سال دارد. ۳۵ سال از زندگی مشترکش می گذرد. در تمام این سالها با مردی پرخاشگر و بددهن زندگی کرده است. او که خود معلم بوده حاصل دسترنجش را برای ساختن خانه ای با همسرش سهیم شده است اما هیچگاه رسما و قانونا در هیچ سندی اسم و سهمی برای او درج نشده است. حال پسرانش بزرگ و مستقل شده اند. پروانه بعد از انکه  همسرش به او ضربه شدیدی می زند، از خانه فرار می کند. به پسر بزرگش زنگ می زند تا چند وقتی در خانه او زندگی کند. پسرش با اظهار اینکه دیگر سنی از او گذشته است وطلاق در این سن خجالت آور است، او را از خود می راند. برادر پروانه به او می گوید که می تواند کمک مالی کوچکی برای پیدا کردن خانه به او بکند. اما پروانه می داند که با این پول کم سرپناه مناسبی را نمی تواند داشته باشد. به خانه خواهر می رود ، در خانه خواهر نیز از شوهر خواهر و نیش زبانها و متلک های او به تنگ می آید. پروانه با علم به اینکه می داند در خانه شوهر امنیتی برایش وجود ندارد ،  تنها برای داشتن سرپناهی به اجبار به خانه برمی گردد.»

« دخترک۱۵ ساله روستایی را به عقد مردی ۳۰ ساله درآورده اند. شوهر، دخترک را از همان شب اول به باد کتک می گیرد. بار اول دستهایش را می شکند. به خانه پدری می رود؛ به او می گویند که باید به خانه شوهر برگردد. راهی ندارد به ناچار به خانه باز می گردد. بعد از تحمل یک سال خشونت، بعد از آخرین باری که کتک شدیدی از شوهرش خورده است، تن نیمه جانش را جمع می کند و برای همیشه از خانه فرار می کند. او می داند که در خانه پدری نیز جایی ندارد پس به ناچار به شهر مشهد فرار می کند. بعد از تحمل چند روز گرسنگی و دربه دری جذب یکی از باندهای روسپی گری می شود. حال او برای گذران زندگی اش و فرار از خشونت خانگی ناچار به تن فروشی شده است.»

خشونت علیه زنان، خشونت علیه خانواده و جامعه است. عموما” خشونت به عنوان یک ابزار موثر و آشکار در کنترل اجتماعی شوهران بر زنان مورد استفاده قرار می گیرد.

در پژوهشی با موضوع خشونت علیه زنان، که در میان زنان متاهل مراجعه کننده به واحد ارشاد دادگاه خانواده شهر تهران انجام شد، نتایج نشان داد که وجود ۱۳ درصد از مردان خشونت گر با تحصیلات دانشگاهی می تواند نشان دهنده این امر باشد که این پدیده به قشر و طبقه خاصی تعلق ندارد و در کل جامعه پراکنده است. به طور کلی طبق اعلام منابع رسمی در کشور پدیده همسرآزاری شیوع بسیار بالایی در کشور دارد و بر اساس آمارها شیوع بیش از ۲۰ درصدی دارد.

بررسی ها و تحقیقات آسیب شناسان مسائل اجتماعی نشان می دهد که از هر ۲۰ زن در کشورمان یک نفر مورد آزار و اذیت فیزیکی همسرش قرار می گیرد، که این موضوع دربسیاری از موارد در صورت اعتراض و شکایت زنان، راه به جایی نمی برد.

به نظر می رسد با وجود آنکه تعداد زنانی که به مراتب در خانه مورد خشونت خانگی قرار گرفته اند و قصد ترک رابطه را داشته اند کم نیست، اما همواره زنان خشونت دیده با این ترس و واقعیت مواجه گردیده اند که بعد از بیرون رفتن از این خانه به کجا می بایست پناه برند. بسیاری از این دسته از زنان جدای از آنکه نیازمند به سرپناهی برای بلند مدت می باشند ؛ نیازمند آنند که در موقعیت اضطرار و در شرایطی که به هیچ کمکی از طرف خانواده و آشنایان درآن لحظه دسترسی ندارند، به مکانی امن پناه آورند.

در بسیاری از مواقع زنان آسیب دیده و تحت خشونت، از خدماتی که در دسترسشان قرار دارد بی اطلاع و یا حتی در خیلی از موارد بی اعتماد هستند. این تصور میان اقشار جامعه که پناه گاه های امن تنها برای افراد بی خانمان و یا زنان معتاد و بی سرپرست می باشد، موجب گردیده است که بسیاری از زنان دیگر که نیازمند کمک در شرایط اضطراری می باشند از درخواست کمک از مراجع ذیربط خودداری کنند.

موضوع خانه های امن موضوع تازه ای نیست. اوایل سال ۱۳۸۳ با هماهنگی دفتر امور زنان و خانواده سازمان بهزیستی ، دفتر امور مشارکت زنان ریاست جمهوری، اماکنی با عناوین مختلف از قبیل خانه های سلامت، خانه های امن، پناهگاه موقت زنان و خانه ریحانه تشکیل شد. بدون در نظر گرفتن نام، هدف همه آنها، ساماندهی زنان و دختران خیابانی و آسیب دیده بود. اما چون متولی این خانه ها، سازمان بهزیستی کشور است این طرح با مشکلات و مخالفت های بسیاری روبرو شد و حتی برخی از آنها از سوی سازمان بهزیستی در سال ۱۳۸۴ به دلیل کمبود اعتبار تعطیل شد.

با آنکه در کشور و بخصوص سازمان بهزیستی به عنوان متولی خدمات اجتماعی، مکانی به نام خانه امن وجود ندارد اما سازمان بهزیستی کشور تا کنون در حدود ۳۱ پناهگاه موقت زنان را در سراسر کشور راه اندازی کرده است. در استان تهران ۲ مرکز فعال است و این مراکز از زنانی که فاقد سرپناه و مکان مشخصی برای زندگی هستند به صورت موقت و تنها برای مدت ۳ ماه نگهداری می کند.

در حال حاضراین موضوع با توجه به شیوع و افزایش آمار و ارقام موارد خشونت خانگی برعلیه زنان لایحه امنیت زنان و کودکان را مورد توجه دوباره قرار داده است. ماده ۲۲۷ قانون پنجم توسعه دستگاه هایی را مانند نیروی انتظامی و وزارت کشور مکلف کرده است که لایحه ای را در این زمینه تنظیم کند. براین اساس طرحی برای ایجاد خانه های امن برای زنان آسیب دیده و خشونت دیده در دست بررسی است. این لایحه با همکاری قوه قضاییه تدوین شده بود که در کمیسیون لوایح دولت مسکوت مانده است؛ اما طی ماههای گذشته با روی کار آمدن دولت جدید خبرها حاکی از طرح دوباره ضرورت ایجاد خانه های امن برای زنان تحت خشونت خانگی است.

به گفته یکی از مسئولین سازمان بهزیستی کشور یادمان باشد که “ خانه های امن همانند پست های آتش نشانی است. ما هیچ وقت آتش سوزی را دامن نمی زنیم اما پست های آتش نشانی را افزایش می دهیم که اگر جایی آتش گرفت آمادگی کنترل آن را داشته باشیم، ضرورت خانه های امن هم بدین صورت است”.

منابع :

فصلنامه مددکاری اجتماعی ،۱۳۹۲ ، نشریه شماره یک، خشونت برعلیه زنان در خانواده

http://socialworkmag.ir/?p=220

http://www.ilna.ir/news/news.cfm?id=151059

http://goo.gl/LRU70j

http://goo.gl/voQl8b

 



Leave a reply

Your email address will not be published.

مشاوره حقوقی رایگان برای قربانیان خشونت خانگی

روزهای شنبه تا چهارشنبه، از ساعت ۶ عصر تا ۱۰ شب مشاوران خانه امن پاسخگوی شما هستند.

مشاوره حقوقی رایـــگان

شماره تماس: ۸۵۳۱۲۶۰۰-۰۲۱