صفحه اصلی  »  خشونت خانگی و اجتماع  »  ضرورت آموزش کادر پزش...
فروردین
۴
ضرورت آموزش کادر پزشکی در زمینه حمایت از قربانیان خشونت خانگی
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , ,
image_pdfimage_print

ahr 1

کادر پزشکی و درمانی از جمله گروه های اجتماعی هستند که می توانند در کنترل خشونت های خانگی نقش موثر و تعیین کننده ای داشته باشند، به همین منظور با یکی از پزشکانی که سال های زیادی در بیمارستان های تهران مشغول به خدمت بوده به گفتگو نشستیم و نظر او را در این باره جویا شدیم. به در خواست ایشان نام نویسنده در سایت خانه امن محفوظ است.

  •   شما به عنوان یک پزشک و فردی که در بیمارستان های ایران کار می کردید آیا با مواردی از خشونت خانگی روبرو بودید و اگر بودید لطفاً موارد آن را به تفکیک بفرمائید.

راستش به عنوان پزشک موارد متعددی از خشونت خانگی را شاهد بودم. مواردی که به وضوح و بعد از چند سال همچنان در خاطرم مانده به شرح زیر است:

دختر بچه ۱۱ ساله ای که با درد و توده شکمی از یکی از روستاهای سیستان و بلوچستان به ما ارجاع داده شده بود و بعد از گرفتن عکس رادیولوژی شکم، مشخص شد که باردار است. بعد از کلی توضیح به دختر بچه و صحبت با او، مشخص شده که فرد متجاوز دایی اش بوده است. راستش خانواده دختررضایت دادند و از بیمارستان مرخص شد و من متاسفانه نتوانستم بفهمم که نهایت عاقبت این ماجرا چه شد.

کودک ۲ ساله ای که وقتی به بیمارستان آورده شد، علائم حیاتی نداشت و مرده بود. والدینش به خصوص پدر او اصرار داشتند که من جواز فوت و دفن کودک را بنویسم اما من از این کار سر باز زدم چون طبق قوانین بیمارستان (که در اکثر بیمارستان های کشور هم اجرا می شود) اگر بیماری کمتر از ۴۸ ساعت در بیمارستان بستری باشد و فوت کند، پزشک بیمارستان نمی تواند علت مرگ را مشخص کند و جواز دفن صادر نماید. خلاصه من آنها را برای گرفتن جواز دفن به پزشکی قانونی شهر ارجاع دادم. پس از مدتی از طریق دوستی که در پزشکی قانونی بود باخبر شدم که مرگ کودک بر اثر شکستگی های متعدد در جمجمه و خونریزی داخلی بوده است. در این زمینه حتی دوست من هم اظهار سردرگمی می کرد که با توجه به قوانین موجود چگونه می توان پدر این کودک را متهم و مجازات نمود.

زنان میانسال زیادی هم بودند که با علائم بیماری های عصبی یا قلبی مراجعه می کردند و بعد از رد علل قلبی و عصبی و با کمی سوال و جواب از بیمار و اطرافیانش متوجه می شدیم، قبل از شروع علائم بیمار با همسرش بحث یا حتی برخورد فیزیکی داشته و این علائم فیزیکی صرفا به منظور حفاظتش از کتک خوردن بیشتر بوده نه این که واقعا مشکل خاصی جسمی ای وجود داشته باشد. این بیماران اغلب دچار افسردگی درمان نشده یا اضطراب بودند.

پسر بچه سه ساله ای که والدینش بعد از پیک نیک یک روزه با اقوام، متوجه خونریزی از مقعدش می شوند و با سوال از کودک مشخص شده بود که یکی از پسرهای نوجوان فامیل به کودک تجاوز کرده بود. ما بعد از معاینه و اطمینان از عدم پارگی رکتوم، بیمار را مرخص کردیم.

شاید این مورد را هم بشود گنجاند: دو مرد گلوله خورده که بعد مشخص شد که یکی دایی و دیگری خواهرزاده اش است. اینها به اتفاق هم به منزل داماد خانواده رفته بودند که با خانم دیگری-غیر خواهر این آقا- ارتباط داشت و دامادشان با تفنگ به آنها شلیک کرده بود!

  •   در مواردی که با مرگ قربانی روبرو بودید آیا به لحاظ قانونی موظف به گزارش به مراجع قضائی و انتظامی بودید؟ و اصولاً بعد از فوت قربانی این مراحل چگونه طی می شود؟

درچنین مواردی مانند: موارد مرگ قربانی، تصادف، یا تیرخوردگی، نیروی انتظامی موظف به دخالت بود اما تیم پرستاری و پزشکی از نظر اخلاق پزشکی باید به تمام بیماران خدمت رسانی داشته باشد بودن آنکه بیمار در معرض قضاوت باشد یا احساس کند که خطری از جانب تیم پزشکی متوجه او است.

  •   آیا با مواردی برخورد کرده اید که قربانی خودش مایل به شکایت یا گزارش نبوده است و یا قربانی به دلیل تهدید، اقدام به شکایت و پیگیری نکرده است؟

 بله. به عنوان مثال در مواردی که فرد متجاوز از اقوام نزدیک است، یا مواردی که زن چاره دیگری به جز زندگی با همسرش ندارد، در نهایت حاضر به گفتن حقیقت حتی به پزشک هم نیستند چه برسد به شکایت به مقامهای قضایی.

  •   در هنگامی که در دانشگاه تحصیل می کردید و یا مشغول طبابت بودید آیا به شکل رسمی دانشگاه و محل کار دوره های آموزشی مربوط به چگونگی برخورد با قربانیان خشونت خانگی برای شما برگزار می کرد؟ نقش آموزش پزشکان و کادر درمانی را چگونه بیمارستان را چگونه ارزیابی می کنید؟

در حقیقت آموزش ویژه ای در زمینه برخورد با قربانیان خشونت به ما داده نشد. البته درس های مثل پزشکی قانونی – که تشخیص موارد خشونت یا ضرب و جرح های فیزیکی را در برداشت – یا درس های روانپزشکی و روانشناسی داشتیم، اما خود من با وجود علاقه ای که به این مبحث داشتم و دارم، فکر می کنم اطلاعاتم ناقص و اندک است؛ به علاوه فکر می کنم حتی اگر نحوه برخورد را به ما آموزش می دادند تا وقتی که تیم مددکاری مناسب و سازمانی نباشد که مسئولیت رسیدگی و پیگیری این موارد را برعهده داشته باشد، عملکرد پزشک یا پرسنل بیمارستانی، که موقتی و کوتاه مدت است، شاید راه کمک زیادی به قربانیان پیدا نکند. این را هم اضافه کنم که همکاران زیادی را هم می شناسم که متاسفانه به راحتی از کنار این موارد می گذرند و چشمشان را می بندند.

  •   کارشناسان معتقدند بسیاری از معتادان به خصوص زنان و کودکان معتاد و همچنین زنان خیابانی قربانی خشونت خانگی هستند. آیا با چنین گروهی از آسیب دیدگان اجتماعی برخورد داشته اید؟ (موارد  را ذکر کنید) و این افراد از چه عوارض جانبی رنج می بردند؟

مردان مصرف کننده مواد، در چندین مورد که خودم شاهد بودم، همسرانشان را شب هنگام از خانه بیرون می کردند و از او می خواستند که تا صبح فلان مقدار پول برایشان بیاورد. همسر یکی شان می گفت: بی غیرت می داند که من راه دیگری غیر تن فروشی ندارم! (صدای آن زن هنوز توی گوشم است)

یا زنان مصرف کننده موادی که با دریافت فقط دو هزار تومان حاضر به رابطه جنسی بودند و اگر فرد مقابل نمی خواست از کاندوم استفاده کند البته مبلغ کمی بیشتر می شد!!

عوارض مختلف جسمی – از بیماری های مقاربتی و اچ آی وی گرفته تا خونریزی و پارگی واژن- و بی نهایت عوارض روحی روانی. به همه این موارد عوارض تربیتی که در کودکان بزرگ شده در چنین خانواده ای و در آینده ایجاد خواهد شد را نیز اضافه کنید.

  •   نقش آموزش برای این گروه از آسیب دیدگان اجتماعی چیست و اگر شما مسئولیت این کار را داشتید چه فعالیت هایی را انجام می دادید؟

 بزرگترین ثروت آگاهی است و بزرگترین کمک برای این افراد آموزش است. هرچند توانمندسازی آنان و حمایت روحی روانی هم نقش بزرگی در بازگرداندن آنان به زندگی سالم و طبیعی دارد.

در مورد زنان قربانی اولین قدم هم به نظرم رفع وابستگی مالی زنان به مردان است. درباره کودکان نقش آموزش پررنگ تر است.

بسیاری از رفتارهای خشن و تبعیض آمیز متاسفانه از سوی خانواده ها یا جامعه سنتی، نرمال تلقی می شود در حالی که زنان و کودکان باید بتوانند برای رفتار اطرافیان مرز تعیین کنند و یا دست کم خودشان را از آسیب حفط نمایند و در نهایت بدانند که اگر مورد خشونت واقع شدند نهاد یا سازمانی وجود دارد که می توانند از آن کمک بگیرند.

اگر من در این زمینه مسئولیتی داشتم، آموزش را از مهد کودک شروع می کردم و برای دو جنس هم آموزش را هم زمان در مورد رفتارهای خشونت آمیز، نحوه پرهیز از آنها و نحوه برخورد با فرد خشن پیش می بردم.



Leave a reply

Your email address will not be published.

مشاوره حقوقی رایگان برای قربانیان خشونت خانگی

روزهای شنبه تا چهارشنبه، از ساعت ۶ عصر تا ۱۰ شب مشاوران خانه امن پاسخگوی شما هستند.

مشاوره حقوقی رایـــگان

شماره تماس: ۸۵۳۱۲۶۰۰-۰۲۱