صفحه اصلی  »  خشونت خانگی و اجتماع  »  نازایی زنان و تجربه ...
بهمن
۱۹
نازایی زنان و تجربه خشونت روانی
خشونت خانگی و اجتماع
۰
image_pdfimage_print

nazai-dar-mardan

عکس:  hidoctor

فیروزه رمضان زاده – روزنامه نگار 

«زن بچه دار نمی‌شود. چند بار بچه انداخته است. ده سال است که این واقعیت را از همه پنهان می‌کند. همیشه این تصور را دارد که رابطه جنسی او با شوهرش وفادارانه نیست. شوهرش بچه می‌خواهد و با تحقیر او را مجبور می‌کند تا رضایت دهد با زن دیگری ازدواج کند. رابطه او با شوهرش، خالی از عاطفه است. در تمام این سال‌ها مرد، سر او داد کشیده و هیچ احترامی به او نگذاشته است. آن‌ها نه تنها هیچ‌گاه با یکدیگر گفتگویی صمیمانه نداشته‌اند بلکه همیشه در حال نزاع و درگیری بوده‌اند. حالا بعد از ده سال مرد قصد دارد برای همیشه او را ترک کند.» 

نازایی مشکل چند درصد از زن و شوهرهای ایرانی است؟ چرا نازایی باعث بروز چالش در خانواده می‌شود؟ آیا وقتی زن و شوهری بچه دار شوند، همه مشکلاتشان حل می‌شود؟

خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، سوم آذرماه سال جاری به نقل از شیرین احمدنیا، مدیرگروه جامعه‌شناسی پزشکی و مدیر گروه جامعه‌شناسی پزشکی و سلامت انجمن جامعه‌شناسی ایران نوشته بود: «ده سال گذشته، آمارهایی که توسط پزشکان ارائه می‌شد حکایت از این داشت که حدود دو میلیون زوج از حدود ۱۸ میلیون زوجی که تشکیل خانواده داده بودند نابارور بوده‌اند که آخرین آمارهای اعلام شده نشان می‌دهد این رقم به سه میلیون افزایش یافته است.»

خبرگزاری مهر نیز به نقل از محمدرضا نوروزی، نائب رئیس شورای عالی نظام پزشکی از ناباروری به عنوان یکی از پنج علت اصلی طلاق در میان زوج‌های جوان کشور نام برده و نوشته است، «بررسی‌ها نشان می‌دهد در حال حاضر حدود ۳ میلیون نفر از زوج‌های کشور از مشکلات ناباروری رنج می‌برند و سالانه نیز حدود ۱۵ درصد به جمعیت زوج‌های نابارور کشور اضافه می‌شود. این در حالی است که در سایه پیشرفت‌ها و تلاش‌های متخصصین و دانشمندان ایرانی، کشور ما در حال حاضر در ردیف ۱۰ کشور بر‌تر دنیا در درمان ناباروری است.»

به گفته وی، متاسفانه با وجود تمامی امکانات، تجهیزات، دانش و تخصص چشمگیر متخصصین ایرانی‌ هنوز نتوانسته‌ایم از تمامی ظرفیت‌ها برای درمان ناباروری به طور کامل استفاده کنیم چرا که بسیاری از زوج‌ها به دلیل مسائل فرهنگی و یا مشکلات مالی به پزشکان معالج و مراکز درمانی مراجعه نمی‌کنند. به همین خاطر امیدواریم رسانه‌ها با کمک کار‌شناسان و دست‌اندرکاران جامعه علمی پزشکی کشور در زمینه فرهنگ سازی برای مراجعه زوج‌های نابارور به مراکز درمانی تلاش نمایند.

 نایب رئیس شورای عالی نظام پزشکی تاکید کرده است: «در حال حاضر بیش از ۹۰ درصد زوج‌های نابارور کشور می‌توانند با روشهای درمانی مختلف بچه ‌دار شوند اما به دلیل برخی مشکلات فرهنگی و اقتصادی و عدم حمایت بیمه‌ها از نعمت فرزند بی‌بهره می‌مانند که یقیناً مسئولان و دست اندرکاران مربوطه باید در این زمینه تصمیمات جدی و مهم اتخاذ کنند تا زوج‌های جوان به خاطر ناتوانی مالی با مسائل و مشکلات مختلف از جمله طلاق یا بیماری‌های روحی، روانی رو به رو نشوند.»

رضایت دادن به ازدواج مجدد همسر

«من عاشق همسرم بودم به همین دلیل با او ازدواج کردم ولی حالا دلم بچه می‌خواهد پشیمانم با اینکه هنوزهم عاشقش هستم ولی نمی‌توانم مادر نشدنش را تحمل کنم.»

این جمله را بار‌ها و بار‌ها زنانی شنیده‌اند که بعد از چندین سال به دلایل متعدد امکان بچه دار شدن را از دست داده‌اند.

در بسیاری موارد نیز، زنان نازا مجبور می‌شوند خواسته یا ناخواسته به ازدواج مجدد همسرانشان راضی شوند تا از زن دیگری به آرزویشان یعنی «بچه» برسد.

اما ماده ۲۳ مربوط به ازدواج مجدد، فارغ از خشونت روانی که بر زنان اعمال می‌کند، «عقیم بودن زن» را یکی از مواردی می‌داند که بر اساس آن، به مرد اجازه می‌دهد تا در صورت عقیم و نازابودن زن، همسر دیگری اختیار کند.

دکتر گیلدا م، مشاور خانواده که در تهران زندگی می‌کند در این زمینه به خانه امن می‌گوید: «وقتی مشکل نازایی به زن مربوط می‌شود، زن، احساس خشونت، عصبانیت و گناه می‌کند. احساس شکست، ناراحتی، ناامیدی و احساس کمبود می‌کند. حتی نمی‌تواند به راحتی بخندد. با کسی درددل کند. فشارهای ناشی از نازایی حتی ممکن است خانواده زن را از پای دربیاورد.»

به گفته این مشاور، اگر نگاه کنیم می‌بینیم که نگاه غالب به زنان، در بیشتر فرهنگ‌ها، تنها به عنوان ابزاری برای تولید مثل و تداوم بقا است. در چنین پس زمینه‌ای، در شرایطی که، نازایی عیب و نقص زنانه تلقی می‌شود زنانی که توانایی بچه دارشدن ندارند، از سوی شوهر، خانواده شوهر و اطرافیان، فشارهای روانی و اجتماعی مضاعفی را متحمل می‌شوند. در چنین جامعه‌ای، مردان برای جبران کمبود بچه در خانواده‌شان، بر اساس قانون، این حق را به خود می‌دهند که بروند و زن دیگری بگیرند و زن نازا هم در این میان، مجبور است در کنار شوهرش، زوجه یا زوجه‌های دیگر او را تحمل کند.

 برخی دیگر از زنان و مردان پس از چند سال از بچه دار نشدنشان می‌گذرد تصمیم می‌گیرند از بهزیستی کودکی را به فرزندی بپذیرند.

مرجانه، ۳۴ ساله و خانه دار ساکن تبریز در این زمینه به خانه امن می‌گوید: «کم بودن اسپرم باعث ناباروری کامل نمی‌شود تا حدی که بخواهید از بهزیستی بچه بیاورید بالاخره روش‌های آزمایشگاهی می‌تواند به شما کمک کند تا بچه دار شوید. اگه به یکدیگر علاقه دارید ازدواج کنید. همه آنهایی که مشکل ناباروری دارند که از اول نمی‌دانستند. قسمت هر کسی را فقط خدا می‌داند. اما بچه در زندگی موضوع کم اهمیتی نیست که راحت از آن بگذری. من شخصاً بچه‌ای که از پوست و گوشت خودم باشد را ترجیح می‌دهم.»

نویسنده وبلاگ نازایی طلاق نوشته است: «من ۱۰ سال پیش ازدواج کردم و بعد ازدواج متوجه شدم که مشکل نازایی دارم و هشت سال خودم و تحت درمان قرار دادم و هیچ نتیجه‌ای نگرفتم و بعد احساس کردم که همسرم هیچ وقت نمی‌تونه تو زندگی بهم کمک کنه و برای جبران کمبود هاش فقط قصد آزار منو داره. تصمیم به طلاق گرفتم و ازش جدا شدم. قبل طلاق منتظر بودم تا سریع‌تر جدا بشم و از خیلی از فشار‌ها و ناراحتی‌هایی که اذیتم می‌کرد آزاد بشم ولی بعد طلاق مشکلات روحیم تبدیل به افسردگی شد که جور دیگری اذیتم می‌کردولی تمام این مشکلات چیزهای با ارزشی به من یاد داد.»

 شیرین، آموزگار و یکی از کاربران فیس بوک، ساکن تهران است در این زمینه به خانه امن می‌گوید: «من و همسرم که استاد دانشگاه است چهار سال پیش با هم آشنا و ازدواج کردیم. در‌‌ همان روزهای اول به او گفتم که هیچ وقت نمی‌توانیم بچه دار شویم چون چند سال پیش به دلیل سانحه‌ای، رحم و تخمدان‌هایم را از دست دادم. او هم قبول کرد و گفت برایش مشکلی نیست و بچه نمی‌خواهد و اگر روزی بچه خواستیم می‌توانیم بچه‌ای از بهزیستی بیاوریم و بزرگ کنیم.»

راشین، ۲۸ ساله ساکن لوس انجلس است او به خاطر بچه دار نشدن همسرش، مجبور به ترک او شد.

 او در این زمینه معتقد است: «شاید بچه مهم نباشد اما متاسفانه تفکر ما ایرانی‌ها این موضوع را نمی‌پسندد اینکه تو بروی ثابت کنی عاشق همسرت هستی و بدون بچه هم خوشبختی، پدرت را در می‌آورند. ازطرفی، احساس عشق به بچه، یک نیاز است. محال است زنی بگوید حس دوست داشتن بچه در وجود من نیست.»

مریم محسنی، متخصص زنان و زایمان در این زمینه به خانه امن می‌گوید: «به نظر من، قضیه نازایی یک مساله دو طرفه است. بیشتر آقایان همیشه فکر می‌کنند نازایی تقصیر خانم‌هاست، در صورتی که نازایی مرد‌ها در دهه گذشته در ایران سه برابر شده است و دلیل آن استرس، مواد مخدر، سیگار و… است. در موارد پیشرفته‌تر آزمایشات ایمونوروژیک، نشان دهنده سقط مکرر و… بوده است.»

علی ۳۹ ساله ساکن کرج است. او در این زمینه می‌گوید: «من خودم اصلا نمی‌تونم بچه دار شوم. در خواستگاری این موضوع رو به همسرم گفتم. با اینکه عشق و عاشقی در کار نبود و از من خوشش آمده بود مرا با آن شرایط قبول کرد و گفت بچه دست خداست. الان هفت سال از ازدواج ما گذشته ومشکلی پیش نیامده. یه بارهم این موضوع را به من سر کوفت نزده ولی تصمیم داریم بر. یم دنبال بچه دار شدن با روش رحم جایگزین (مادر حامل). به نظرم امروزه دیگر، نازایی ریشه کن شده برای نبود تخمک، تخمک اهدایی، برای نبود اسپرم، اسپرم اهدایی و برای نبود یا ناتوانی رحم هم رحم اجاره‌ای وجود دارد.»

 «نازایی» هنوز یک درام واقعی است

نویسنده وبلاگ روزمرگی‌های تبسم نیز در مورد نازایی نوشته است: «نازایی از دید من: نازایی یعنی مرگ تدریجی، اولش که می‌فهمی مشکل نازایی داری و باید درمان بشی کلی شیون وزاری می‌کنی….. بعد یه مدت حوصله هیچکیو حتی حوصله خودت هم نداری….. خونه نشین می‌شی…… باز دوباره بعده یه مدت می‌بینی با خونه نشستن هم مشکلی حل نمی‌شه می‌ری تو جمع ولی حرفی واسه گفتن نداری……… در برابر هجوم سوالای مردم جوابی نداری…. حس می‌کنی هیچکی هیچکی درکت نمی‌کنه……….. هر کی هم بهت یه جورایی دل داری بده فک می‌کنی داره فحشت می‌ده….. دیگه بهترین مونست اشک چشامت می‌شه…… ولی بعده یه مدت هم چشمت دیگه یاریت نمی‌کنه اشکت هم تموم می‌شه… چشات ضعیف می‌شه… دیگه چشات که یاری نکنه سعی می‌کنی بغضاتو قورت بدی و تو دلت بریزی…. از درون خرد و تموم می‌شی……… دقیقا می‌شی مثه یه مرده متحرک……… واقعا این حس‌ها تو اونایی که نازایی رو کشیدن و دردشو با وجودشون لمس کردن می‌دونن من دارم چی می‌گم…………. کاش یه روزی بیاد اونقد فرهنگ بالا بره که ملت دیدشون نسبت به نازایی عوض بشه و دله جوون‌ها رو اینقد نرنجونن»

مستانه ۳۵ ساله با پسری آشنا شده که هم سن اوست. او را از ده سال پیش می‌شناسد. حالا تصمیم گرفته‌اند با یکدیگر ازدواج کنند. اما نامزدش فاقد اسپرم است و اصلاً امکان بچه دار شدن ندارد. با این وجود، این مساله هیچ تاثیری بر روی تصمیم آنها نگذاشته. او معتقد است نامزدش را می‌شناسد و به نظرش بهترین مرد برای اوست و شرایط عمومی مثل تحصیلات و موقعیت کاری را دارد. آن‌ها با موسسه «رویان» مشورت کرده‌اند و پس از ازدواج می‌توانند به صورت قانونی تقاضای دریافت جنین کنند و با مجوز پزشک قانونی از امکان اهدای جنین استفاده کنند و او خودش باردار شود.

 نویسنده وبلاگ «روزهای مادرانه» که خود دارای دو فرزند است بر این نکته تاکید کرده است که دلیلی برای قانع کردن زنانی که نمی‌خواهند مادر شوند نمی‌بیند: «تا مدتی پیش حتی فکر می‌کردم که باید بنشینم و خوبی‌های مادری و بچه‌داری را بنویسم. برای خودم، برای دبیرتحریریه‌مان که واقعا نمی‌داند و برای صفحه بندمان که حتی حاضر نیست شیرینی مادر شدن من را بخورد. مدت زیادی به این موضوع فکر کردم. حتی توی ذهنم جمله‌ها را نوشتم و فهرست کردم. اما بعد… وقتی که می‌خواستم بنشینم پشت این لپ تاپ ۱۰ اینچی تا بنویسم، فکر کردم چرا باید این کار را بکنم؟ چرا فکر می‌کنم نظر من قطعا درست است و نظر او اشتباه؟ اصلا کی گفته بچه دار شدن حتما چیز خوبی است و هر کس بچه‌دار نشود آن خوبی را درک نکرده؟ یعنی آن مادر کودک آزاری که من تاب دیدن رفتارش را با بچه‌اش ندارم، خوب است که مادر شده؟ یا هر کسی که مادر نشده، هیچ وقت عشق را نمی‌فهمد؟»

باید این حقیقت را قبول کرد که مساله «نازایی» هنوز یک درام واقعی است که منجر به بروز بسیاری از موارد طلاق در بین زن و شوهرهای ایرانی و موجب مشکلات روحی در زنان و مردان شده است.

منابع: 

 http://motherlydays.blogfa.com/post-198.aspx 

http://nazaeetalagh.blogfa.com

 http://golab68.blogfa.com/post/82

http://goo.gl/0k3rsM



Leave a reply

Your email address will not be published.

مشاوره حقوقی رایگان برای قربانیان خشونت خانگی

روزهای شنبه تا چهارشنبه، از ساعت ۶ عصر تا ۱۰ شب مشاوران خانه امن پاسخگوی شما هستند.

مشاوره حقوقی رایـــگان

شماره تماس: ۸۵۳۱۲۶۰۰-۰۲۱