صفحه اصلی  »  خشونت خانگی و حقوق  »  خانه ای که برای کودک...
بهمن
۹
خانه ای که برای کودکان امن نیست
خشونت خانگی و حقوق
۰
, ,
image_pdfimage_print

images

عکس: valedein.10006016

رویا تاجی- روزنامه نگار

    آن روز، قلب نیما ۴ ساله، زیر ضربات مشت مادر براى همیشه از صدا ایستاد. مادر نیما گفت: “او را کتک زدم، شکنجه نکردم”.

دیروز، پدری دختر شیرخواره اش را با روسرى خفه کرد.

  ….  امروز، باربد را پدرش آتش زد و فردا…

    حافظه تاریخى ما هم کم کم عادت مى کند به تمام سطرهایى از روزنامه که مى نویسد: “تکرار یک تراژدی،کودکی دیگر زیر شکنجه جان داد. “

برای ما تکراری می شود که کودکانى از سوى نزدیکترین هم خویشاوندان شان ذره ذره و لحظه به لحظه شکنجه مى شوند.

فاجعه اى پنهان زیر پوست شهر که در امن ترین مکان ها رخ مى دهد. جایی به نام “خانه” که برای بعضی از کودکان “امن” نیست.

آنها در خانه از سوی پدر و مادرشان مورد شکنجه قرار می گیرند ولی شکنجه هایشان هرگز برملا نمى شود و در سکوتى مصلحت جویانه و اندیشمندانه خفه مى شود.آنها قربانی دست بزن پدر و مادر هستند.

تحقیقات بر روی پرونده های کودک آزاری در ایران بیانگر آن است که، ۹۰ درصد از کودک آزاری‌ها در محیط خانه روی‌ می دهد.

        آزارهایى در لفافه “تادیب” که گاهى چنان طبیعى پنداشته مى شوند که حتى در قلمرو کودک آزارى هم به حساب نمی آیند.

پدران شکنجه گر

    آمارها می گویند، پدران در آزار کودکان پیش قدم هستند. بنا به آمار، عامل ۵/۴۸ درصد موارد کودک آزاری ثبت شده در ایران پدران و عامل ۸/۲۳ درصد این موارد مادران هستند.

این آمار دو سال گذشته در سال ۹۰ منتشر شده است.(۱)

همچنین در سه ماهه سوم امسال هزار و ۸۱۵ نفر برای مشورت با انجمن حمایت از حقوق کودکان در بخش صدای “یارا” تماس گرفته اند که ۹۵ درصد از آن‌ها توسط مادر خانواده انجام شده‌ است.

دو درصد از تماس‌ها توسط خود کودکان صورت گرفته و از سه در صد باقی‌ مانده، یک درصد به کسانی تعلق دارد که به نحوی با کودک ارتباط داشته‌اند و دو درصد نیز توسط پدر خانواده انجام شده است.

مریم قربانی روانشناس می گوید: دلیل این که کودکان بیشتر توسط پدران مورد آزار و اذیت قرار می گیرند، مالکیت کامل پدر بر فرزندان در قوانین ایران است.

این نگاه سبب شده که حتى پس از نهادن عنوان جرم عمومى بر کودک آزارى در سال ۸۱ توسط مجلس شوراى اسلامى همچنان پدران از این قانون مستثنى باشند.

قانون سرگردان  

“زدم تا آدم شود. این را پدر هانیه می گوید”.

آمارها می گویند، ۵۰ درصد والدین ایرانی معتقدند تنبیه برای کودک لازم است و ۴۰ درصد والدین نیز به تنبیه بدنی گرایش دارند.

قانونگذار هم تنبه را تا حدی به عنوان ابزار درست انضباطی و تادیبی به رسمیت می شناسد.

در ماده ۱۱۷۹ قانون مدنی، قانون گذار اذعان دارد، “والدین حق تنبیه طفل خود را دارند”.

این در حالی است که براساس ماده دوم قانون حمایت از کودکان و نوجوانان، مصوب سال ۱۳۸۱، هر نوع آزار و اذیت کودکان و نوجوانان که موجب صدمه جسمی، روانی و اخلاقی به آن‌ها شود و سلامت جسم و روان آن‌ها را به مخاطره اندازد، ممنوع و از مصادیق کودک‌ آزاری است.

در ماده پنجم این قانون هم، کودک ‌آزاری به عنوان یکی از جرایم عمومی مطرح شده که احتیاج به شاکی خصوصی ندارد. در ماده هفت آن اما “اقدامات تربیتی در چارچوب ماده ۵۹ قانون مجازات اسلامی مصوب سال ۱۳۷۰ و ماده ۱۱۷۹ قانون مدنی مصوب سال ۱۳۱۴ از شمول این قانون مستثنی شده است”.

در ماده ۵۹ قانون مجازات اسلامی آمده است: “این اعمال جرم محسوب نمی‌‌شود: اقدامات والدین و اولیای قانونی و سرپرستان صغار و محجورین که به منظور تأدیب یا حفاظت آن‌ها انجام شود مشروط به اینکه اقدامات مذکور در حد متعارف تأدیب و محافظت باشد”.

    مجموعه قانون حمایت از کودکان و نوجوانان موسوم به لایحه کودک آزارى ۲۵ آذرماه ۱۳۸۱ به تصویب مجلس شوراى اسلامى رسید، اما شوراى نگهبان با استناد به اینکه حریم خصوصى افراد باید حفظ شود تغییراتى را در آن اعمال کرد و به این ترتیب آنچه در خانه مى گذرد، به نام تادیب و تربیت فرزند خارج از این قانون قرار مى گیرد.

تا پیش از تصویب این قانون، کودک آزارى یک جرم خصوصى به حساب می آمد اما پس از تصویب بخش هایى از آن ،یک جرم عمومى شد. به این معنا که اگر فردى آثار ضرب و جرح را در بدن یک کودک دید می تواند شکایت کند و دیگر نیازى به شاکى خصوصى نیست.

    این در حالى است که مدافعان حقوق کودک معتقدند، کودک آزاری به شکل مشخص در قانون تعریف نشده و قوانین موجود در حمایت از کودکان پراکنده است.

دختران بیشترین قربانی خشونت

پدر کتک می زند، دخترک جیغ. پنجه هایى مشت شده لاى موهاى طلایى دخترک و اندام کوچکى که به این سو و آن سو پرت مى شود. سگک کمر بند بالا می رود، دخترک التماس مى کند کمر بند فرو می آید ولی دیگر صدای التماس نگار نمی آید.

پیکر بى جان دخترک، دیگر ناى شیطنت ندارد کودکى دیگر به دست پدر معتاد قربانی شد.

انگشت شمار پدر و مادرانى وجود دارند که کودک خود را تنبیه نکرده باشند.

گروهی ازآنها، “تنبیه بدنی ” را بهترین وسیله براى تربیت و کنترل کودک خود می دانند و گروهى به آن اعتقاد ندارند.

مریم قربانی می گوید: پدران برای کنترل رفتارهای فرزندانشان آنها را تنبه می کنند. رفتارهایی که در قالب یک کلمه تعریف می شود.” شیطونی” .

او می گوید: بنا به مطالعات و رفتار شناسی کودکان، پسر ها از دختران رفتار تند تری دارند و در حقیقت “شیطونی” بیشتری می کنند.

اما آمار می گوید، دختران قربانیان اصلی خشونت خانگی هستند. او می گوید: ۲۵ درصد کودک آزاری ها در خانواده های طلاق اتفاق می افتد و بیشتر از سوی پدران معتاد.

اما، انزوا،‌ بیکاری، مشکلات خانوادگی، بی‌سوادی و نداشتن مهارت های سرپرستی نیز به عنوان علل کودک ‌آزاری مطرح هستند.

او می گوید: پدر در نقش صاحب، به بهانه ادب همچون مالکى آزاد فرزند خود را مورد شکنجه قرار می دهد.

در جوامع عقب مانده “تحقیر”، “زهر چشم گرفتن”  یا “زدن کودکان” جزیى از فرهنگ تربیتى به شمار مى روند. این نوع کودک آزارى آنچنان در فرهنگ هاى عقب مانده ریشه دوانده که جامعه آن را به عنوان بهترین شیوه تربیتى پذیرفته است.

این روانشناس می گوید: تنبیه در سنین کودکی بیشتر از سوی مادر صورت می گیرد که باعث می شود، احساس نا امنى و طرد شدن در کودک ایجاد شود و مسئولیت تنبیه بچه های بزرگتر به عهده پدر با قدرت بیشتر گذاشته مى شود، که در کودک احساس حقارت را به وجود مى آورد.

 در حالى که کودک آزارى طیفى از پایمال شدن حقوق کودکان را مطرح مى سازد که از ضرب و شتم جسمانى، آزار جنسى تا غفلت و کوتاهى در حمایت از کودکان براى دستیابى به محبت، آموزش و بهداشت را در بر دارد.

مدافعان حقوق کودک همواره از آثار کودک آزارى که غیرقابل شهود و ردیابى است ابراز نگرانى مى کنند.

    این در حالى است که قوانین کشور ما تنها در مورد آزارهاى جسمى و تعرض جنسى براى فرد مجرم مجازات تعیین کرده است ولى کودک آزارى طیف وسیعى از صدمات روحى و آزارهاى جسمى مانند بى توجهى، بدرفتارى، ناسزا گفتن به کودک، تحقیرهاى روانى و یا حتى نشان دادن صحنه هاى مستهجن را شامل مى شود که مجازاتى براى هیچ یک از این موارد در قانون درنظر گرفته نشده است.

 منبع: http://khabaronline.ir/detail/178001



Leave a reply

Your email address will not be published.

مشاوره حقوقی رایگان برای قربانیان خشونت خانگی

روزهای شنبه تا چهارشنبه، از ساعت ۶ عصر تا ۱۰ شب مشاوران خانه امن پاسخگوی شما هستند.

مشاوره حقوقی رایـــگان

شماره تماس: ۸۵۳۱۲۶۰۰-۰۲۱