صفحه اصلی  »  این سو و آن سو خبر  »  خانه ای که در آن خشو...
اسفند
۲۹
۱۳۹۱
خانه ای که در آن خشونت وجود داشته باشد خانه نیست
اسفند ۲۹ ۱۳۹۱
این سو و آن سو خبر
۰
, ,
image_pdfimage_print

اعضا کمیسیون و کارمندان کمیته نجات بین المللی،۱۹ مارس امسال با زنان مانرویا ، پایتخت کشور لیبی دیداری ترتیب دادند تا از این طریق بتوانند موارد و مشکلات خشونت های خانگی را مورد بررسی قرار دهند.

مانرویا، لیبی – ۱۲ مارس ۲۰۱۲

شعار کمیته نجات بین المللی، “رهایی از اذیت و آزار و بازگشت به کانون گرم خانوادگی” می باشد، که بیانگر تعهد ما درمحافظت از مردمی است که تحت تأثیر جنگها، کشمکش ها و یا فجایع طبیعی قرار گرفته و از خانه های خود دورافتاده اند. ما تعهد می کنیم که به این آسیب دیدگان کمک کنیم که در نهایت به کشور های خود باز گردند و یا زندگی جدیدی را در ایالات متحده برای خود بسازند. و اما چه باید کرد که “خانه ” نا امن ترین مکانی است که می توان به آن بازگشت؟ نا امن ترین مکان خصوصاً برای یک زن، همسر، دوست دختر و یا یک مادر؟

  امروز کمیسیون خشونت خانگیِ کمیته نجات بین المللی شتاب زده می کوشد تا بتواند؛ در دیدار ۸ روزه خود از مانرویا  پایتخت لیبی پاسخی برای این سؤال بیابد. آمار نشان می دهد که از هر ۱۰زن ۶ زن بدنبال حمایت کمیته نجات بین المللی در آفریقای غربی می باشند از آسیب دیدگان خشونت های خانگی هستند. این خشونت های خانگی علیه زنان ممکن است که مورد ضرب و شتم قرار گرفتن های فیزیکی آنها، و یا حتی آسیب های جدی تری از جانب شوهران و یا دوست پسرانشان باشد. آنها همچنین ممکن است که دستمزدهای هر چند نا چیز زنان را از آنها بگیرند، ترکشان کنند و یا آنها را وادار به رابطه  با دیگر زنها کنند. همچنین امکان این نیز وجود دارد که زنها مورد تجاوز جنسی در دوران ازدواج و در موارد دیگر مورد شکنجه و یا حتی قتل شوهرانشان قرار گیرند.

 رئیس کمیته نجات بین المللی می گوید: ” ما به اینجا آمده ایم تا آگاهی مردم را نسبت به این مشکلات هولناک بالا برده و برای مباره با آنها به قربانیان بپیوندیم و از همه مهمتر برای رفع این مشکلات جویای راه حلهای محلی، ملی و بین المللی شویم. این هدفی است که کمیته نجات بین المللی سال هاست که در آفریقای غربی و دیکر کشورها دنبال می کند.

 George Rupp، رئیس کمیته نجات بین المللی همچنین اضافه می کند: ” تمرکز ما بر روی خشونت علیه زنان از عمده ترین برنا مه های ما است”، و یا به گفته Jacinta Maingi – هماهنگ کننده برنامه حمایت و تقویت اقتدار زنان کمیته نجات  بین المللی “تفاوت است بین خانه ای که در آن خشونت وجود دارد با خانه ای که در آن صلح و آرامش وتوافق حاکم است”.خانه ای که در آن خشونت وجود داشته باشد خانه نیست. زمانی که شخص در غم و اندوه به سر می برد، گویی که در خانه اش کانون گرم خانوادگی وجود ندارد که پناه گاهی برای او باشد.

 چه مایه خوشبختی بود که اولین توقف ما در مسیر جستجوی دلیل این بی خانمانی دلخراش زنان در لیبی بود، جایی که رئیس جمهوری تازه اش، Ellen Johnson، خود از نجات یافتگان خشونت و تجاوز در اولین ازدواجش و از پیشگامان  ایجاد تغییر این رویه بود.

 امروز صبح زود برای اولین دوره از ملاقات ها یمان جهت بررسی این مشکل به بیرون رفتیم. اولین توقف ما در شهرشلوغ و پرهیاهوی West Point، مرکز زنان محلی و ملاقات با نمایندگان گروههای مختلف از سازمانهای حامی حقوق زنان بود که در واقع، این سازمانها به کمک کمیته نجات بین المللی، حامیان نجات یافتگان خشونت های خانگی بوده و برای حمایت از زنان، از تأمین هیچگونه کمکی دریغ نمی کنند. در این مرکز، تعدادی از زنان از West Point وتعدادی دیگراز اجتماعات ساکن حومه منرویا  جمع شده بودند تا داستانهای خود را برای ما تعریف کنند.

گرچه به  اصطلاح مردم لیبی ما از غریبه ها بودیم ولی با این وجود چیزی نگذشت که به ما اطمینان و شروع به تعریف داستانهایشان کردند. این داستانها، داستانهای دلخراشی بودند از تجاوزاتی که به آنها و یا به هموطنانشان شده بود. زنی پس از زنی دیگر داستان هایشان را از اینکه چگونه شوهران و دوست پسرانشان آنها را کتک می زدند، دندانهای آنان را می شکنند، دستها و انگشت هایشان را می بریدند و روانه اورژانس می کردند؛ می گفتند. به عنوان مثال: زن بارداری در اثر لگد شوهر بچه اش را از دست داده و دیگری شکمش پاره شده بود. البته ما به عنوان اعضا کمیسیون، در موقعیتی نبودیم که این داستانها را ارزیابی کنیم بلکه فقط به آنها گوش می کردیم. به اعتراض این زنان گوش می کردیم که چگونه با اینکه مدام در این موارد به پلیس مراجعه می کردند، دوباره سرخورده و بی حاصل به خانه هایشان باز می گشتند تا به گفته پلیس، خودشان مشکلاتشان را با شوهرهای وحشی و شیادشان حل کنند.

بعضی اوقات پلیس ها برای دستگیری این مردها از همسرانشان رشوه می گیرند و یا اینکه زنها از ترس اینکه مبادا شوهرانشان به زندان بیفتند و خشونت در خانه هایشان بیشتر شود و یا اینکه شوهران برای انتقام،  زن دیگری بگیرند، از گزارش چنین مواردی خودداری می کنند. سازمانهای حامی حقوق زنان، با گزارش این خشونت ها، همراهی کردن آسیب دیدگان به بیمارستان و آموزش دیگر مردم برای حمایت از نجات یافتگان خشونت های خانگی، به آنها کمک می کنند. آنها به جوانان آموزش می دهند که از این نوع تبعیضات جنسی که در گذشته و حال وجود داشته و دارد اجتناب و الگوی جدید ی برای برابری جنسیتی در آینده بیابند. آنها همچنین با گروههایی از مردها برای بالا بردن آگاهی نسبت به خشونت های خانگی و چگونگی مبارزه با آن همکاری می کنند.

 حال، با اینکه این نیروها مشغول فعالیت برای بهبود وضع اجتماع خود هستند، اعضای این سازمانها ازعدم امنیت خود در هراسند.  یکی از این اعضا می گوید: ” تعدادی از مردهای شهر به آنها اخطار داده اند که در صورتی که آنها را در گوشه ای تنها بیابند به آنها صدمه می زنند و بخاطر ترس از این موضوع آنها نمی توانند شبها به خیابان بروند.” مردان بسیاری از این سازمان ها شاکی هستند. آنها بر این باورند که این سازمان ها با آگاه کردن و آموزش زنان آنها را پر توقع کرده به گونه ای که دیگر زیر بار خواسته های مردها نمی روند و این تاثیر منفی و مضری بر روی جامعه شان دارد.

گروه ترجمه “خانه امن”

  منبع:                                                                               http://www.rescue.org/blog/susan-dentzer-where-there-violence-house-not-home-liberia

March, 13th. 2013 – By Susan Dentzer

 



Leave a reply

Your email address will not be published.

مشاوره حقوقی رایگان برای قربانیان خشونت خانگی

روزهای شنبه تا چهارشنبه، از ساعت ۶ عصر تا ۱۰ شب مشاوران خانه امن پاسخگوی شما هستند.

مشاوره حقوقی رایـــگان

شماره تماس: ۸۵۳۱۲۶۰۰-۰۲۱