صفحه اصلی  »  کارگاه های آموزشی  »  با زبان بدن سخن بگوی...
آذر
۱۶
۱۳۹۲
با زبان بدن سخن بگویید
آذر ۱۶ ۱۳۹۲
کارگاه های آموزشی
۰

image_pdfimage_print

فیروزه فروزانفر

بخش مهمی از تعامل انسان ها ارتباطات غیر کلامی است .اگر در اداره یک کارگاه هنوز به زبان بدن فکر نکرده‌اید، بی‌تردید آموزشگر  موفقی به حساب نمی‌آیید و از اصول مدرن این رشته  بی‌خبر هستید. شما باید بتوانید بدن خود را نیز آموزش دهید و رفته‌رفته آن را به وسیله‌ای برای موفقیت بیشتر در آموزش تبدیل کنید. چه دوست داشته باشید، چه دوست نداشته باشید،  زبان بدن بیشتر از کلام  اثرگذار است. مابایدایاد بگیریم که بدون صحبت کردن، حرف دیگران را بشنویم و تاثیر خوبی از عملکردمان روی دیگران بگذاریم.

در اداره یک کارگاه آموزشی  یکی از نکات مهم  استفاده از زبان بدن  بعنوان یکی از فن های ایجاد ارتباط موثر است. زبان بدن به اندازه فن بیان میتواند در برقراری ارتباط موثر مفید و تاثیر گذار باشد و جالب‌تر اینکه  زبان بدن می تواند  درصد بیشتری از کلمات را در ذهن مخاطب منعکس ‌کند و اصولا  یک سخنرانی بدون ” زبان بدن ” از تأثیر بسیار کمی برخوردار است . یک آموزشگر یا سخنران  با زبان بدن خود، اعتماد به نفس خود را به تصویر می کشد و این زبان می تواند  به نفع و یا به ضرر او تمام شود . حالت ایستادن ، حرکات دستها ، مدل راه رفتن ، نشستن ، نگاه کردن و حتی لبخند زدن و عکس العمل های که سخنران نسبت به اتفاقات جلسه از خود نشان میدهد دارای اهمیت فراوان است .

شیوه و نحوه ایستادن سخنران، می‌تواند تعیین کننده این موضوع باشد که سخنران چقدر آمادگی دارد و یا چقدر نسبت به موضوع مسلط است یا اصطلاحاً اعتماد به نفس دارد.زبان بدن و نحوه ایستادن سخنران نباید حالتی باشد که مخاطبان حس ناخوش‌آیندی داشته باشند. مثلاً اگر سخنران پاهای خود را مانند سربازان جفت کند و تمام طول سخنرانی به صورت ثابت – و شبیه به نظامیان – سخنرانی را ارائه کند، مخاطبان واقعاً خسته خواهند شد.بهتر است که سخنران کاملاً صاف و مرتب بایستد و از هرگونه خم شدن (چه به سمت عقب و چه به سمت جلو) مگر در مواقع لازم خودداری کند.همچنین هرچقدر که دستان و بدن ما بازتر باشند، احساس بهتری به مخاطبان داده خواهد شد تا زمانی که دستان ما بسته باشند (به اصطلاح گارد گرفته باشیم).

 متخصصان این رشته معتقدند آموزشگر نباید زیان حرکت کند یا حالت پنگوئنی بایستد و دستان را در اطراف خود مدتها بدون حرکت نگه دارد ،مثلاً قفل کردن دست‌ها در یکدیگر و یا مخفی کردن دست‌ها در پشت باعث می‌شود که مخاطبان احساس کنند که ما چیزی را از آنها پنهان کردیم و یا اگر دائماً با دستهایمان بازی کنیم و یا دستهایمان یکدیگر را مالش دهند، مخاطبان احساس می‌کنند که ما خجالت می‌کشیم و یا استرس داریم. با وسیله هایی چون خودکار و کاغذ و هر چیز دیگری بازی کند . با دست روی میز بزند ، پاهایش را زیاد تکان دهد .  دهن دره کند .  همچنین ارتباط چشمی و تقسیم نگاه بین شرکت کنندگان بسیار مهم است که نباید آنرا فراموش کند . آنچه مسلم است برنامه ریزی برای حرکات بدن به اندازه برنامه ریزی در متن و زمان و مکان دارای اهمیت است . صورت و عکس العمل های آن نسبت به سوالها و جواب ها و اتفاقات نیز مشمول این برنامه ریزی میشود . حالت صورت همواره تابعی از موضوع سخنرانی است بنابراین اگر چه همواره لبخند زدن در چنین جلساتی مفید است اما اگر کارگاهی برای چگونگی جلب مشارکت در مناطق زلزله زده صحبت میکنید از لبخند و یا حرکاتی که مطابق با موضوع نیست بپرهیزید . دستها همیشه به تنهایی قادر به نشان دادن  کامل حالت ها نیستند اما شانه ها می توانند این کار را انجام دهند. استفاده از شانه ها وتمام اعضای دست می تواند تنش ها وحالتهای عصبی رانیز کاهش دهد. گزیدن لب ها یکی از مهم ترین نشانه ها از قرار داشتن فرد در وضعیت استرس زا است.

برخی معتقد هستند ورودپاور پوینت به سخنرانی ها از ارزش زبان بدن کاهش داد اما هنوز بسیاری از سخنرانان و آموزشگران معتقدند که هیچ کدام از ابزار آموزشی به اندازه زبان بدن دارای اهمیت نیست چنانچه بعضی دیگر از کارشناسان تریبون یا میز سخنرانی را ابزار و بعضی دیگر حایل بین خود و مخاطب میبینند و معتقدند سخنران میبایست فضای حیاتی بیشتری برای حرکت داشته باشد . به هر حال مراقب باشید خود را پشت تریبون و میز و بین صندلی ها پنهان نکنید و به گونه ای رفتار کنید که اگر چه مسلط بر فضا هستید اما این تسلط نگاه از بالا و غرور آمیزی به فضا تلقین نکند.

البته زبان بدن کارکردهای دیگری نیز دارد. در بسیاری از سخنرانی ها هیچ کدام از مخاطبین تا پایان سخنرانی حرفی نمی زنند .اما زبان بدن آنها می تواند بیانگر بسیاری از واقعیت ها باشد. مثلآ اگر افراد به عقب تکیه داده باشند یا به جلو خم شده باشند نشانگر این است که به سخنرانی توجهی ندارند. بدترازاین حالت ،زمانی است که به اطراف نگاه کنند یا چشمانشان را بسته باشند. اگر دست به سینه نشسته وبه صورت تان خیره شده اند یعنی این که ناراحت ومعذب  هستند. اگر به جلو خم شده وبه شما زل زده اند یعنی از دستتان دلخورند. همه این نشانه ها وعلائم متعدد دیگر به شما کمک می کنند تا صحبت های خود را تنظیم نموده وسخنرانیتان رااصلاح نمایید.

در پایان به یک نکته اساسی دیگر اشاره میکنیم . سازماندهی بدن در اداره کارگاه میتواند در انتقال این باور به شنونده که شما به او گوش میدهید موثر باشد .اعمال مشخصی برای این که به طرف مقابل نشان دهیم به صحبت های وی گوش می دهیم وجود دارند.   با مخاطب خود تماس چشمی برقرار کنید. با نگاه کردن به چشمان طرف مقابلتان به او می فهمانید که به صحبت هایش گوش می دهید. ارتباط چشمی یک ارتباط روحی و فکری را با افراد ایجاد می کند.

وقتی در حال گوش دادن هستید خود را خوشحال نشان دهید. زمانی که مخاطبتان در حال صحبت کردن است از در هم کشیدن ابروهای خود بپرهیزید. تکان دادن سر نشان دهنده این است که گفته های طرف مقابل را تایید می کنید. بعضی مواقع ظاهر شخص مقابل نشان می دهد که به شنیدن حرف هایتان علاقه دارد یا ندارد. وقتی با خوش رویی به صحبت های فردمقابلتان گوش می دهید، تشویق می شود تا اطلاعات بیشتری را در اختیارتان قرار دهد.وقتی شخصی در حال صحبت کردن با شماست از جواب دادن به تلفن پرهیز کنید وقتی در حال گوش دادن هستید به انجام کار دیگری مشغول نباشید. گوش کردن هنری است که هر سخنران و یا آموزشگری دارای آن نیست.



Leave a reply

Your email address will not be published.

x


اکتبر، ماهی برای پیشگیری و مبارزه با خشونت خانگی برای همه


«یک ماه برای مبارزه با خشونت خانگی»