صفحه اصلی  »  خشونت خانگی و اجتماع  »  محرومیت 85% اززنان م...
شهریور
۲۶
۱۳۹۲
محرومیت ۸۵% اززنان مناطق فقیر نشین بنگلادش به مراکز پزشکی- درمانی
شهریور ۲۶ ۱۳۹۲
خشونت خانگی و اجتماع
۰

image_pdfimage_print

3057997203_2c3905eeb8_n

عکس: oipocorp

خانه امن: داکا، ۵ سپتامبر ۲۰۱۳ – محققان می گویند، زنان ساکن مناطق فقیر نشین داکا، پایتخت بنگلادش، که جمعیتی برابر با ۱۵ میلیون نفر دارد بیشتر از زنان مناطق دیگر کشور در معرض خطر خشونت خانگی هستند.

طبق اظهارات جمعی از متخصصان که مسئول کنترل و بهبود روش های حذف خشونت علیه زنان هستند درسال ۲۰۱۱ ، ثبت و جمع آوری اطلاعات در مورد گستردگی و انواع خشونت علیه زنان به ندرت صورت می گیرند. اما گزارشگر مخصوص “خشونت علیه زنان” سازمان ملل، رشیده مانجو، با سفر اخیرش به بنگلادش شواهد بسیاری پیدا کرده است که همگی حاکی ار آن هستند که “تبعیض و خشونت علیه زنان  در قانون وجود دارد و در جامعه نیز صورت می گیرد”.

روچیرا تبسم ناود، یکی از پژوهشگران مرکز سیستم سلامت و برابری “مرکز تحقیقات بین المللی بیماری Diarrhoeal” در بنگلادش به خبرگزاری IRIN گفته است: “این وضعیت در مناطق فقیر نشین داکا، پایتخت بنگلادش، بدتر و شدیدتر است”.

بر اساس تحقیقی که در سال ۲۰۱۲ توسط “مرکز تحقیقات بین المللی بیماری “Diarrhoeal و یک سازمان غیر دولتی به نام “Population Council” بر روی ۴۵۰۰ زن و ۱۶۰۰ مرد از مناطق فقیر نشین داکا صورت گرفته است، حق دسترسی ۸۵ در صد از زنان به مراکز پزشکی – درمانی از طرف شوهرانشان سلب شده است و ۲۱ در صد از آنها گزارش داده اند که در دوران بارداری از طرف آنها مورد خشونت های فیزیکی قرار گرفته اند. یک سال قبل از اینکه این تحقیق صورت بگیرد، تقریباً از هر چهار زن یک زن گزارش داده است که به دلیل خشونت و آزار و اذیت های شوهرش آسیب دیده است.

ناود یکی از پژوهشگران این تحقیق، به خبرگزاری IRIN گفته است: “تحقیقات ما نشان می دهند که میزان تحصیلات، وضعیت اقتصادی خانواده، و طرز فکر و برخورد افراد نسبت به خشونت و تبعیضات جنسیتی علیه زنان از مهمترین عوامل تأثیرگذار بر بروز خشونت هستند. متأسفانه در مناطق فقیر نشین میزان تحصیلات و درآمد افراد پایین و میزان بروز خشونت و همچنین داشتن طرز فکرها و برخورد های سنتی نسبت به مسائل جنسیتی بالاتر است”.

محققان تخمین زده اند که در ۵۰۰۰ منطقه فقیرنشین داکا، حدود ۳٫۴ میلیون نفر سکونت می کنند. گروهی از محققان محلی “مرکز تحقیقات شهری” نیز تخمین زده اند که بنگلادش حدود ۷ میلیون بی خانمان دارد.

اقتصاد و خشونت

شمس انهار ۲۰ ساله گمان می کرد که اگر با عبد السلام ۲۵ ساله ازدواج کند مشکلات اش پایان می یابند. شمس که اهل یکی از مناطق فقیر کشور به نام منطقه Bhola – واقع در جنوب غربی بنگادش – بود مدت ها با فقر زندگی کرده بود. از آنجا که والدین او قادر به پرداخت هزینه های او و خواهرانش نبودند، شمس مجبور شده بود که پس از دوره راهنمایی مدرسه را ترک کند.

اما افسوس که در خانه شوهرش که در Mipur، یکی دیگر از مناطق فقیر نشین واقع در ۱۰۰ کیلومتری شمال محل سکونت خودش قرار داشت، با مسئله ای بدتر از فقر روبرو شد: شوهرش هر روز او را به خاطر کار خانه کتک می زد.

در سال ۲۰۱۲، شمس به کمک یک سازمان غیر دولتی شوهرش را ترک کرد و به منطقه ای دیگر، در همسایگی Mipur رفت. او هم اکنون در کارخانه تولید پوشاک کار می کند و ماهانه ۵۵ دلار در آمد دارد. او با آگاهی بر شرایط  نا به سامان کار در صنعت پوشاک بنگلادش که از آن جمله می توان ساعات کاری زیاد و فقدان رعایت مسائل ایمنی را نام برد، اما همچنان نسبت به زندگی گذشته اش احساس امنیت بیشتری می کند.

او می گوید: “فکر می کردم که هرگز نمی توانم از آن رنج و عذاب خود را نجات دهم. نه می توانستم به خانه پدری ام برگردم و نه دیگر می توانستم آن شرایط را تحمل کنم”.

عشرت شمیم، رئیس سازمان غیر دولتی “تحقیقات محلی زنان و کودکان” گفته است فقر، آسیب پذیری زنان را نسبت به خشونت بالا می برد. عشرت اضافه می کند: “من نمی گویم که خشونت خانگی در قشر پر درآمد وجود ندارد، اما زمانی که زنان منبع در آمدی دارند مجبور به تحمل رفتارهای نا روای شوهران خود نخواهند بود. اغلب زنان از ترس بی خانمان شدن نسبت به خشونت هایی که به آنها می شود هیچ اعتراضی نمی کنند”.

اصلاحات قانون

عشرت می گوید، با اینکه قانون “خشونت خانگی (حفاظت و پیشگیری)” در سال ۲۰۱۰ تصویب شده است اما همچنان به دلیل کمبود آگاهی زنان نسبت به این موضوع و ترس از گزارش خشونت، آنگونه که باید اجرا نمی شود. او اضافه می کند: “باید پناهگاه ها و تسهیلات کافی وجود داشته باشند تا زنان بتوانند پس از شکایت از شوهرانشان به آنجا پناه ببرند”.

مهر افروز چومکی، وزیر “وزارت رسیدگی به امور زنان و کودکان” کشور اوایل هفته گذشته در “کارگاه پیشگیری از ازدواج کودکان” گفت که دولت در تلاش است تا به خشونت جنسیتی پایان دهد و قوانین حمایت از زنان را اجرا کند.

بنگلادش از سال ۱۹۹۷، سیاست ملی برای بهبود وضعیت زنان و به هدف از میان برداشتن تبعیضات جنسیتی پیش گرفته است. یکی از برنامه های “چشم اندار سال ۲۰۲۱” بنگلادش احیای این سیاست است. در سال ۲۰۰۹، دولت در ۱۰ وزارت از ۴۰ وزارت کشور شورای ملی جهت “توسعه زنان و کودکان” تشکیل داد. سرپرسی این شورا نخست وزیر کشور و بودجه آن از “بودجه اختصاصی سال ۲۰۱۱-۲۰۰۹  مبارزه با تبعیضات جنسی” تأمین شد.

علاوه بر قانون خشونت خانگی سال ۲۰۱۰، بخش هایی از قوانین زیر نیز در مورد موضوع “حمایت از زنان” هستند:

  • قانون کار سال ۲۰۰۶ بنگلادش
  • اصلاحیه قانون “به نمایندگی از مردم” سال ۲۰۰۸
  • اصلاحیه قانون “تابعیت” سال ۲۰۰۹
  • قانون “حق کسب اطلاعات از دولت” سال ۲۰۰۹
  • قانون “حقوق بشر ملی” سال ۲۰۰۹

حال آنکه این اصلاحات قانونی همچنان به بهبود قابل توجهی در وضعیت زنان بوجود نیاورده اند. مانجو، گزارشگر مخصوص سازمان ملل پی سفر اخیر خود به بنگلادش گفته است: “عدم اجرای قوانین موجود در موارد خشونت علیه زنان آنقدر معمول شده است که کمتر به عنوان نقصی در عملکرد دولت دیده می شود”.

مانجو از داکا خواسته است تا اقدامات بیشتری برای اجرایی کردن “کنوانسیون حذف انواع تبعیضات علیه زنان” که در سال ۱۹۸۴ به تصویب رسیده است، انجام دهد.

مترجم: مهتاب صمیمی

منبع: http://goo.gl/9gm8yn



Leave a reply

Your email address will not be published.