صفحه اصلی  »  این سو و آن سو خبر  »  پانزده سال حبس برای ...
آذر
۸
پانزده سال حبس برای شکنجه‌گر اعظم
این سو و آن سو خبر
۰
, , , , , ,
156788_583
image_pdfimage_print

صبا امیدوار

برایش سی سال و شش ماه حبس بریدند. اما طبق قانون فقط باید ۱۵ سال و شش ماه حبس را تحمل کند.

او به گمان «رابطه زنش با مردی دیگر» ۲۱ روز او را درون یک صندوق فلزی گذاشت، در آن را بست، زیر آن آتش روشن ‌کرد، تا زنش خفه شود. اما نشد، اعظم زنده ماند.

اردیبهشت ماه امسال، عکس از صورت و تن شکنجه شده اعظم، زن مشهدی شبکه‌های اجتماعی را لرزاند. او و دو دختر۵ و ۷ ساله‌اش، ۲۱ روز را زیر شکنجه شوهر معتادش بدون آب و غذا سپری کردند.

حالا پس از ماه‌ها پیگیری، مرضیه محبی، وکیل اعظم می‌گوید: شوهر شکنجه‌گر اعظم به اتهام «آدم‌ربایی از طریق حبس و مخفی کردن» به ۱۵ سال حبس، به اتهام «شروع به قتل اعظم» به ۱۰ سال حبس، به‌ اتهام «ایراد ضرب و جرح با چاقو» به پنج سال حبس و به اتهام «کودک‌آزاری» به شش ماه حبس محکوم شده است.

یک حساب سر انگشتی می‌گوید مرد شکنجه‌گر به سی سال و شش ماه حبس محکوم شده است. اما قانون می گوید فقط باید ۱۵ سال و شش ماه حبس را تحمل کند.

حسین رئیسی، وکیل و یکی از مشاوران حقوقی مرکز اسناد حقوق بشر ایران با اشاره به ماده ۱۳۴ قانون جدید مجازات اسلامی، می‌گوید: اگرچه قاضی برای هر یک از جرایم مجازات مستقلی را صادر می‌کند، اما به دلیل تعدد جرم‌ها که از سه جرم بیشتر بوده است، در مرحله اجرای حکم، مجازاتی که از بقیه شدیدتر است اجرایی می‌شود.

او با تاکید بر این که این رای قطعی نیست می‌گوید: باید تا صدور رای قطعی منتظرماند، چرا که احتمال نظرخواهی و شکسته شدن رای وجود دارد.

به گفته این وکیل دادگستری، خشونت خانگی در ایران جرم‌انگاری نشده و در حقیقت صدور این احکام به دلیل خشونت خانگی نیست.

حسین رئیسی می‌گوید: هر شخص دیگری در هر مکانی این جرم ها از قبیل  آدم‌ربایی و مخفی کردن شخصی دیگر نه لزوما همسر، یا اقدام به قتل و ایراد ضرب و جرح با چاقورا مرتکب شود، شامل صدور این احکام می‌شود.

به گفته این وکیل دادگستری، نه تنها قوانین حاکم در ایران، مانع اعمال خشونت بر زنان نیست، بلکه از قربانی نیز حمایت نمی‌کند و مانع توسعه و تکرار خشونت خانگی نیز نمی شود.

مرضیه محبی وکیل اعظم زن آسیب‌دیده مشهدی، در گفت‌وگو با خبرگزاری ایسنا «قراردادن در صندوق فلزی و آتش روشن کردن زیر آن»، «جراحات چاقو»، «سوزاندن بدن»، «ایراد ضرب و جرح با مشت و لگد و آزار» را از جمله «شکنجه‌هایی» ذکر کرده که شوهر اعظم مرتکب شده است.

بر اساس گزارش‌ها، علاوه بر آثار سوختگی و ضرب و جرح بر بدن اعظم و شکستگی بینی‌ وپارگی رگ چشم گزارش شده که همسرش «مقعد او را با چاقو پاره کرده»، «فک و سه دندان» هانیه، دختر هفت ساله‌اش، را با ضربه شکسته و قصد «خفه کردن» کودکان خود را داشته است.

تنها اعظم نیست

ارزیابی‌های سازمان ملل متحد نشان می‌دهد که از هر سه زن، یک نفر در طول زندگی خود، هدف خشونت‌های جنسی یا جسمی قرار می‌گیرد.

گر چه آمار مشخصی از زنان قربانی خشونت در ایران در دست نیست‌، اما بر مبنی همین بررسی‌های جسته گریخته، می توان آمارهای دردآوری را شنید.

چندی پیش محمدعلی اسفنانی٬ سخنگوی کمیسیون حقوقی و قضایی مجلس ایران، گفت: در ایران میزان مرگ در میان زنان به دلیل خشونت، برابر با میزان مرگ آن‌ها بدلیل ابتلا به سرطان است. آبان ماه امسال هم، مسعود قادی پاشا، مدیرکل پزشکی قانونی استان تهران، اعلام کرد: در شش ماه اول سال ۹۵، ۹هزار و ۴۹۹ مورد همسرآزاری به این مرکز ارجاع شده ‌است. بر اساس این آمار، در تهران هر روز بیش  از ۵۲ پرونده همسرآزاری به پزشکی قانونی ارجاع می‌شود.

این آمار فقط خشونت‌های خانگی در تهران است، آن هم فقط مواردی که در نهایت به پزشکی قانونی رسیده است. زنان خشونت دیده در شهرستان‌ها و آن ها که از ترس دم نمی‌زنند به کنار.

حسین مهرآور جامعه شناس می‌گوید: بسیاری از زنان خشونت دیده برای احقاق حق به مراجع قضایی و قانونی مراجعه نمی‌کنند . وی در واکاوی این موضوع می‌گوید: خشونت خانگی علیه زنان  اغلب در محیط خانه رخ می‌دهد، از این رو بیرون آمدن و علنی شدن آن بسیار سخت است. به گفته او: در پروسه خشونت خانگی ترس زنان باعث گسترده شدن خشونت مردان در خانواده می‌شود. این روند تا جایی پیش می رود که خشونت به عنوان بخشی از روزمرگی قبول و عادی می‌شود.

حسین مهرآور می‌گوید: زنان با ترس خود، ندانسته و نخواسته به  شیوع و تداوم چرخه معیوب خشونت خانگی کمک می‌کنند. او می‌گوید: در کنار همه اینها ترس‌های اجتماعی و نبود زمینه‌های حمایتی در خانه و اجتماع نیز به این مهم دامن می‌زند.

این جامعه‌شناس با دسته بندی زنان تحت خشونت می‌گوید: بسیاری از زنان حتی نمی‌دانند که تحت خشونت خانگی هستند، چرا که تداوم خشونت خانگی و انتقال آن از نسلی به نسل دیگر باعث شده که این روند برای آنها عادی و جزئی از زندگی زناشویی محسوب شود.

گروهی دیگر که تحت خشونت هستند از عریان کردن آنچه بر آن‌ها روا می شود هراس دارند‌، ترس باعث می شود که خشونت را بپذیرند در حالی که آگاه هستند رفتارهای خشونت آمیز را می شناسند.

او با اشاره به وضعیت زنانی که تابوی اعتراض را می شکنند و فریاد خود را به مراجع قضایی و دادگاه و کلانتری می برند می‌گوید: آنان در روند این پروسه به مشکلاتی بر می‌خورند؛ بعضی از ترس آینده اقتصادی خود و فرزندانشان و گروهی دیگر با میانجی‌گری خانواده و قاضی از ادامه شکایت منصرف می‌شوند و دوباره به قتلگاه بر می‌گردنند .

به گفته حسین مهرآور جامعه‌شناس زنانی هم که بی‌توجه و راسخ در شکایت و اعتراض می‌مانند در نهایت با نبود قانون مشخص برای خشونت خانگی و فقدان حمایتگران دولتی مواجه می‌شوند.

قانونی برای هیچ وقت

۶۶ درصد زنان ایرانی از ابتدای زندگی مشترک‌شان دست‌کم یک بار خشونت را تجربه کرده‌اند. این آمار براساس تحقیقی است که  سال ۱۳۸۳ دفتر امور اجتماعی وزارت کشور با مشارکت مرکز امور زنان ریاست‌ جمهوری و وزارت علوم در ۲۸ استان ایران انجام داده اند .

بزرگی اعداد به قدری بود که مرکز امور زنان و خانواده نهاد ریاست جمهوری در دولت دهم طرح تأمین امنیت زنان در برابر خشونت را مطرح کرد ولی در کمیسیون لوایح دولت متوقف ماند. آذر ماه سال گذشته دوباره شهیندخت مولاوردی٬ معاون امور زنان و خانواده ریاست جمهوری از پیگیری مجدد این لایحه خبر داد.

قرار بود این لایحه شهریور ماه امسال برای بررسی به هیئت وزیران ارسال شود، اما در اواخر مهرماه شهیندخت مولاوردی، خبر داد ۳۰ گروه و تیم پژوهشی در این زمینه فعالیت می‌کنند تا لایحه‌ای جامع با تدابیر بازدارنده و پیشگیرنده، قانونی، حفاظتی و حمایتی ارائه شود.

او همچنین گفته بود که این اصلاحات در «۲۰ ماده قانون مدنی» نیز در دست پیگیری است.

ولی هنوز خبری از این قوانین نیست. از لایحه امنیت زنان چه خبر؟



Leave a reply

Your email address will not be published.

مشاوره حقوقی رایگان برای قربانیان خشونت خانگی

روزهای شنبه تا چهارشنبه، از ساعت ۶ عصر تا ۱۰ شب مشاوران خانه امن پاسخگوی شما هستند.

مشاوره حقوقی رایـــگان

شماره تماس: ۸۵۳۱۲۶۰۰-۰۲۱