صفحه اصلی  »  خشونت خانگی و اجتماع  »  قاچاق انسان و خشونت ...
مرداد
۸
قاچاق انسان و خشونت خانگی: آنچه که باید بدانیم
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , ,
walk-human-trafficking-12136-large
image_pdfimage_print

ترجمه: نرگس ثباتی

قاچاق انسان و خشونت خانگی می تواند به صورت یک سری خشونت های ادامه دار رخ دهد، و اقدامات افراد دخیل در قاچاق انسان معمولا با خشونت خانگی در هم‌آمیخته شده است.

تعریف خشونت خانگی

وزارت دادگستری خشونت خانگی را به عنوان الگویی از رفتار آزارگرانه در هر رابطه ای تعریف می کند که از سوی یک شریک رابطه برای کسب یا حفظ قدرت و کنترل روی شریک رابطه نزدیک خود به کار برده می شود. خشونت خانگی می تواند به شکل فیزیکی، جنسی، عاطفی، اقتصادی، یا روانشناختی باشد که شخص دیگر را تحت تاثیر قرار می دهد. این اقدامات شامل هر رفتاری می شود که موجب ترساندن، استفاده ابزاری، تحقیر، انزوا، ارعاب، تهدید، اجبار، سرزنش، صدمه زدن، یا مجروح ساختن شخص مقابل شود. خشونت خانگی روی عزت نفس شخص تاثیر می گذارد. قاچاقچیان انسان اغلب از این عزت نفس پایین آمده قربانیان خود که زندگی خانوادگی توام با خشونت داشته اند، سوء‌استفاده می کنند. در مقابل، قربانیان قاچاق انسان هم اغلب در برابر حوادث خشونت خانگی در آینده آسیب پذیر هستند.

اقدامات افراد دخیل در قاچاق انسان اغلب با رفتارهای خشونت خانگی عجین شده اند

خشونت خانگی و قاچاق انسان به شکل پیچیده ای درهم آمیخته هستند. خشونت خانگی و قاچاق انسان تشابهات و نقاط ارتباط متعددی با هم دارند، مثلا قاچاقچیان انسان خود آزارگرانی هستند که دست به خشونت خانگی می زنند، قاچاقچیان از سابقه پیچیده قربانیان خود در لمس خشونت خانگی (یعنی قربانی خشونت خانگی یا شاهد خشونت خانگی بودن)، سوء استفاده می کنند تا انواع بیشتری از خشونت و آزار را در حین قاچاق انسان بر آنها روا دارند، مرتکبان خشونت خانگی از سابقه قربانی در قاچاق انسان سوء استفاده می کنند تا او را ترسانده، کنترل کرده و بیشتر آزار دهند، و خشونت خانگی و قاچاق انسان درعین اینکه دو پدیده جدا در زندگی قربانی هستند، اما بر توانایی قربانی در اعتماد به موسسات، ساختارهای اجتماعی، و به طور کلی مردم، تاثیر منفی می‌گذارند.

وقتی قاچاقچیان انسان مرتکبان خشونت خانگی هم باشند، تشخیص این دو نوع خشونت از هم می تواند مشکل شود، و گاه جدا کردن آنها غیرممکن است. تقسیم بندی افراد به قربانی قاچاق انسان یا قربانی خشونت خانگی ممکن است گزینه های قربانی برای خدمات اجتماعی و راه حل های حقوقی را محدود سازد. به علاوه، راه حل های حقوقی و محکومیت های کیفری به تنهایی نوع خشونت روا داشته بر یک فرد را تعیین نمی کند. در زیر مثال هایی از مواردی آمده که خشونت خانگی و قاچاق انسان می توانند با هم براساس یک سری دلایل یکسان پدیدار شوند:

  • بردگی داوطلبانه در ازدواج: در مواردی که قاچاقچیان انسان همسران خود را به انجام خدمات یا کار، مثل کار در خانه، کار در تجارت های خانوادگی، یا کار جنسی مجبور می کنند. این قاچاقچیان ممکن است معمولا همسران خود را مورد آزار فیزیکی و جنسی هم قرار دهند، و نیز آنها را با مهاجرت و پیامدهای حقوقی و قانونی تهدید کنند.
  • اقتصادهای مبتنی بر سوء استفاده جنسی:‌ در مواردی که فرد گرفتار قاچاقچیانی می شود که به او اظهار عشق و علاقه می کنند. این موارد شامل اظهار عشق دروغین و فریبکارانه،‌ تجاوز،‌ و سپس الگویی مجزا از خشونت خانگی برای کنترل یا متقاعد ساختن قربانی به مشارکت در فعالیت کسب درآمد از رابطه جنسی (یعنی روسپی گری یا هرزه نگاری) می شود.
  • دیگر کارهای اجباری: مواردی که در آنها افراد توسط اعضای دیگر خانواده خود (علاوه بر شریک نزدیک زندگی)‌ برای موقعیت های کاری اجباری (برای مثال کار در رستوران، فروشندگی،‌ یا خدمتکاری) قاچاق می شوند.

شباهت ها و تفاوت های بین خشونت خانگی و قاچاق انسان

قاچاق انسان و خشونت خانگی شکل هایی از اِعمال قدرت و کنترل هستند.  قربانیان قاچاق انسان نیز مانند قربانیان خشونت خانگی اغلب از خشونتِ دیگر اعضای خانواده یا نزدیکان خود رنج می برند. قربانیان خشونت خانگی و قاچاق انسان شکل های مشابهی از خشونت و آزار را تجربه می کنند: خشونت فیزیکی و جنسی،‌ انزوای فیزیکی یا ذهنی، ‌تهدید به آزار و شکنجه،‌ تخریب شخصیت و نامیده شدن با اسامی تحقیرآمیز، ‌کنترل مدارک مهاجرتی و مالی، ‌و تهدید به آزار با فرایندهای حقوقی (برای مثال دیپورت شدن یا شکایت حقوقی).

افراد بسیار اندکی که از درب دفتر مشاوران و خدمات دهندگان اجتماعی داخل می آیند خود را قربانی قاچاق انسان یا خشونت خانگی می دانند. بنابراین،‌ آنها معمولا از حمایتهای قانونی، ‌حق و منابع موجود برای کمک به بهبود خود آگاهی ندارند. قربانیان قاچاق مهاجران و خشونت خانگی برای ترک موقعیت نامناسب خود از موانع بزرگ دیگری هم رنج می برند، ازجمله توانایی صحبت کردن به زبان جدید،‌ ترس از اِعمال قانون،‌ فقدان آگاهی درباره حقوق و قوانین، فقدان آگاهی درباره خدمات موجود، ‌ترس از دیپورت شدن، ‌و ملاحظات فرهنگی خاص. علی رغم این شباهت ها، باید به تفاوت روش های قاچاق انسان و خشونت خانگی هم اشاره شود.

تفاوت اصلی آنها تعریف حقوقی این دو است. هدف اصلی قاچاق انسان سوء استفاده است، به طوری که طی این اقدام یک شخص از آزار شخص دیگر سود یا مزایایی به دست می آورد. قربانی قاچاق انسان باید اعمال زور (کتک)، فریب (اینکه چگونه به او دروغ گفته اند) و اضطرار (تهدید) را ثابت کند (مگراینکه این افراد در اقتصادهای جنسی وارد شده و اصطلاحا قربانی قاچاق جزئی شده باشند). خشونت خانگی اما بر خلاف قاچاق انسان، ‌الگویی از آزار در روابط نزدیک است. این تفاوت در تعریف ها، واکنش های متفاوتی را هم می طلبد.

حمایت و حفاظت از افراد قاچاق شده معمولا با همکاری آنها در بازجویی ها و پیگرد قاچاقچیان ارتباط تنگانگی دارد. از آنجا که قاچاقچیان ممکن است از شبکه های پیچیده ای برای آزار چندین قربانی بهره ببرند، ‌تصویر قاچاق اینست که چگونه یک فرد می تواند “چندین بار فروخته شود”. بنابراین، به قربانیان قاچاق به مثابه نیروی کار “قابل مصرف” نگاه می شود. در مقابل،‌ خشونت خانگی به وسیله یک رابطه ناسالم بین آزارگر و فرد قربانی تعریف می شود، که می تواند، در بدترین حالت به خود-دیگرکشی (خودکشی پس از قتل دیگری) منجر گردد؛ داده ها نشان می دهد که ۹۵ درصد از خود-دیگرکشی ها با خشونت خانگی آغاز شده است. به علاوه،‌ در قاچاق انسان بیشتر از خشونت خانگی سوء استفاده انجام می گیرد، ‌و [درنتیجه] منابع باید طوری تنظیم شده و توسعه یابند که به نیازهای فردی که مورد قاچاق قرار گرفته پاسخ دهند.

استفاده از یک رویکرد قربانی-محور در رفتار با قربانیان خشونت خانگی و قاچاق انسان

“رویکرد مبتنی بر قربانی خشونت خانگی” (رویکرد قربانی محور) برای رفتار و خدمات دهی، مدلی برای پشتیبانی از قربانیان قاچاق انسان است. رویکرد قربانی-محور تاکید می کند که توامندسازی شخص، پیشنهاد دادن گزینه های انتخابی، و احترام به انتخاب ایشان کارامدترین ابزار برای پاسخ دهی به نیازها و اهداف آنها است. مشاوران خشونت خانگی روی ارائه خدمات داوطلبانه، عاری از قضاوت، مناسب از نظر فرهنگی و زبانی، و مطابق با اولویت ها و نگرانی های شخص مراجعه کننده تاکید می کنند. آنها همچنین برای کاهش تمایل جامعه به “سرزنش قربانی” گام های بزرگی برداشته اند. برای مثال، مشاوران خشونت خانگی برای کمک به قربانیان خشونت خانگی آموزش دیده اند، حتی اگر خود قربانی قبلا انتخاب کرده که با شریک آزارگر خود از در آشتی درآید. رویکرد قربانی-محور برای قربانیان قاچاق انسان، برای مثال، به معنای ارائه کمک های عاری از قضاوت به آنهاست حتی اگر خود آنها در قاچاق خود و رد شدن از مرز نقش داشته باشند، به تن فروشی راضی باشند، یا به عنوان بخشی از آزار و اذیت خود، در فعالیتهای جنایی دیگر شرکت داده شده باشد.

قربانیانی که از قدرت تصمیم گیری برخوردارند، با سرعت بیشتری امنیت، ‌اعتماد و عزت نفس خود را دوباره به دست می آورند و در موارد حقوقی به عنوان شاهدانی قدرتمندتر ظاهر می شوند. وقتی قربانیان قاچاق انسان از کمبود حس کنترل روی موارد مربوط به خود رنج می برند، ممکن است از خدمات و فرایندهای حقوقی انصراف داده، دچار صدمه روانی مجدد شده، از گفتن حقیقت امتناع ورزیده، دوباره به سوی قاچاقچیان خود برگردد، و/یا وارد روابط استثمارگرانه جدید شود. ارائه کنندگان خدمات باید متوجه باشند که اگرچه قربانیان قاچاق انسان در دستان قاچاقچی خود از آزارهای غیرقابل تصوری رنج برده اند، قربانیان ناگزیر و درمانده نیستند. این ایده “نجات” قربانیان قاچاق آنها را به ایجاد این هویت “قربانی محض” درمانده سوق می دهد، که با مدل توامندساز قربانی-مجور در تضاد است.

مشاوران خشونت خانگی می‌توانند خدمات مناسبی به قربانیان خشونت خانگی ارائه دهند

بسیاری از ارائه دهندگان خدمات اجتماعی به [قربانیان] قاچاق انسان مشاوران متخصص در درمان قربانیان خشونت خانگی و تجاوز جنسی بوده‌اند، که حتی پیش از تصویب قانون TVPA فدرال در سال ۲۰۰۰ به قربانیان قاچاق خدمات ارائه می کردند. مشاوران خشونت خانگی در استفاده از چارچوب سازمانی اداره خود برای کمک به دسترسی قربانیان به مسکن، خدمات درمانی، مترجم، خطوط بحران (خطوط تلفن مخصوص)، حق ویژه در بهره مندی از مسوول رسیدگی به پرونده، و ارائه دهندگان خدمات متخصص موارد اِعمال قدرت و اجبار، محرمانگی، کار با قربانیان آسیب های روحی روانی، و صلاحیت فرهنگی و زبانی، دارای اختیارات مناسبی هستند.

مشاوران و پناهگاه های خشونت خانگی معمولا قربانیان خشونت خانگی را حمایت می کنند. بودجه مخصوص [حمایت از قربانیان و مبارزه با]  قاچاق انسان برای تامین حمایت طولانی مدت لازم برای پرداختن به این مشکل همیشه ناکافی است و درنتیجه مشاوران خشونت خانگی و پناهگاه ها اغلب سخاوتمندانه با بودجه دیگر موارد خشونت خانگی از اشخاص قربانی قاچاق انسان حمایت کرده و هزینه های بلندمدت را جذب می کنند. هرگونه قطعِ بودجه [مبارزه با] خشونت خانگی و قاچاق انسان موجب کاهش توانایی های افرادی خواهد شد که به تامین خدمات اجتماعی و حقوقی برای حمایت از قربانیان قاچاق انسان، مبادرت می ورزند. 

توصیه ها

۱.  تحقیق درباره اینکه آیا شخص می تواند هم خشونت خانگی و هم قاچاق انسان را تجربه کرده باشد، و جستجو برای تمامی خدمات و راه حل های قانونی ممکن

۲. شناسایی روابط، شباهت ها، و تفاوت های بین قاچاق انسان و خشونت خانگی
۳. استفاده از یک رویکرد قربانی-محور برای خشونت خانگی به منظور توامندسازی قربانیان قاچاق انسان

۴. تعدیل و تقویت خدمات مربوط به خشونت خانگی به منظور حمایت از قربانیان قاچاق انسان

۵. افزایش بودجه مخصوص کمک به افراد قربانی قاچاق انسان درعین آگاهی از اینکه قطع بودجه حمایت از قربانیان خشونت خانگی و قاچاق انسان به هر دوی آنها صدمه خواهد زد

۶. تقویت تلاش های هماهنگ در سطح سازمان ها که موجب رجحان رویکردهای “قربانی-محور” می شوند (یعنی، قانون خانواده، قانون مهاجرت، قانون کیفری، خدمات اجتماعی، اجرای قانون، خدمات حفاظتی و ارائه کنندگان مراقبت های بهداشتی/درمانی).

منبع: Freedom Network USA



Leave a reply

Your email address will not be published.

مشاوره حقوقی رایگان برای قربانیان خشونت خانگی

روزهای شنبه تا چهارشنبه، از ساعت ۶ عصر تا ۱۰ شب مشاوران خانه امن پاسخگوی شما هستند.

مشاوره حقوقی رایـــگان

شماره تماس: ۸۵۳۱۲۶۰۰-۰۲۱