صفحه اصلی  »  خشونت خانگی و اجتماع  »  خشونت و بیماری روانی...
بهمن
۸
خشونت و بیماری روانی: آیا این دو با هم رابطه‌ای دارند؟
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , ,
man in front of his mirror  man in front of his mirror  in shadow  white background
image_pdfimage_print

Photo: OSTILL/Bigstock.com

ترجمه: نرگس ثابتی

یک فرض معمول که در هات‌لاین شنیده‌ایم این است که علت خشونت، شرایط سلامت روانی شریک زندگی است. برای مثال بیماری‌هایی مانند اختلال دوقطبی، افسردگی، اضطراب، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، شخصیت خودشیفته، شخصیت مرزی یا شخصیت ضداجتماعی. در عین این‌که این‌ها همگی شرایط خاص سلامت روانی هستند، به‌خودی‌خود نمی‌توانند علت خشونت باشند. در «راهنمای تشخیص و آماری اختلالات روانی، ویرایش پنجم» (DSM5) هیچ‌جا گفته نمی‌شود که یک بیماری روانی به تنهایی می‌تواند علت خشونت از سوی یک شریک در یک رابطه باشد؛ با این همه، چند بیماری و ناهنجاری معدود هستند که می‌توانند خطر بروز الگوهای آزارگرانه در یک رابطه و در جنبه‌های دیگر زندگی را افزایش دهند. بیماری روانی تمامی جنبه‌های زندگی فرد، ازجمله کار، تعامل با دوستان، ارتباط با خانواده و روابط فردی را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. در مقابل، خشونت اساساً روابط فردی را تحت تأثیر قرار می‌دهد و معمولاً بر جنبه‌های دیگر زندگی تأثیری ندارد. رفتار خشونت‌آمیز در یک رابطه عاطفی نزدیک و بیماری روانی دو مسئله جدا از هم هستند.

از آنجا که رفتارهای خشونت‌آمیز اصولا در روابط عاطفی نزدیک اتفاق می‌افتند، معمولا شریک خشونت‌گر رفتارهای منفی یا آسیب‌زننده خود را در روابط با دوستان، همکاران یا اعضای خانواده خود بروز نمی‌دهد. یک شریک خشونت‌گر برای همه آدم‌ها غیر از شریک زندگی خود، یک «ماسک مصنوعی» به چهره می‌زند. وقتی دیگران می‌روند و قربانی و شریک خشونت‌گر با هم تنها می‌مانند، آن ماسک کنار می‌رود و قربانی آن روی دیگر شریک خود را که دیگران هرگز نمی‌توانند ببینند، می‌بیند. این‌که قربانی تنها کسی است که این رفتار را می‌بیند، باعث انزوای او می‌شود، زیرا ممکن است فکر کند ـ و فرد خشونت‌گر هم حتی ممکن است بگوید ـ که هیچ‌کس حرف او را باور نخواهد کرد، زیرا هیچ‌کس دیگری شاهد این رفتارهای خشونت‌آمیز نبوده است. این مسئله کار را برای فرد خشونت‌گر آسان‌تر می‌کند تا باعث شود که قربانی خود را مسئول این رفتار خشونت‌آمیز بداند و درنتیجه منزوی‌تر شود.

لاندی بنکرافت، نویسنده چرا «او چنین می‌کند؟» (۲۰۰۲) تصریح می‌کند که «ارزش‌های اخلاقی شریک خشونت‌گر ناسالم است، نه روان آن‌ها» (صفحه ۳۸). بله، این افراد در هنگام عصبانیت و استفاده از آزار جسمی یا زبانی ممکن است یک شریک خشونت‌گر دارای بیماری روانی به نظر برسند. اگر بیماری روانی علت این خشونت باشد، شریک در هنگام عصبانیت، اعضای خانواده، دوستان و همکاران خود را هم با فریاد یا کتک آزار می‌دهد. اما در خشونت خانگی، فرد خشونت‌گر معمولا فقط بر سر شریک خود فریاد زده و یا او را کتک می‌زند.

خشونت و بیماری روانی ممکن است با هم تلاقی داشته باشند. مواردی از افرادی که هم بیماری روانی دارند و هم شریک زندگی خود را مورد خشونت قرار می‌دهند وجود دارد. همچنین افراد بسیاری هستند که بیماری روانی دارند اما شریک‌هایی حامی و سالم هستند. اگر شریک شما دارای بیماری روانی است و نسبت به شما رفتار خشونت‌آمیز دارد، باید به یاد داشته باشید که بیماری روانی و رفتارهای خشن شریک را باید دو چیز جدا از هم دانست و مورد درمان قرار داد. این دیگر به عهده فرد خشونت‌گر است که به دنبال حمایت لازم بوده و برنامه لازم برای مدیریت و درمان بیماری روانی خود را طراحی کند و در برابر رفتارهای خشونت‌آمیز خود پاسخگو باشد. اگر شریک شما مسئولیت رفتارهای خود را به عهده نمی‌گیرد، معترف به رفتار اشتباه خود در آزار شما نیست، و به دنبال کمک کارشناسانه برای درمان خود نیست، معنای آن این است که نمی‌خواهد رفتار خود را عوض کند. در این‌صورت، این خشونت در روابط شما ادامه خواهد یافت و به مرور زمان بیشتر هم خواهد شد.

 پرسش‌های زیر می‌تواند برای شما روشن سازد که رفتار شریک‌تان خشونت است یا خشونت همراه با بیماری روانی:

آیا شریک من سر دیگران (دوستان، همکاران ، اعضای خانواده) هم داد و فریاد می‌کند؟

آیا شریک من دیگران را هم مجبور می‌کند که به او بگویند کجا و با که هستند؟

آیا شریک من دیگران (خارج از رابطه دو نفره ما) را هم کتک می‌زند؟

آیا شریک من دیگران را تحقیر می‌کند یا با کلامی مورد خشونت قرار می‌دهد؟

آیا شریک من دیگران را تحت فشار قرار می‌دهد که کارهایی که دوست ندارند انجام دهند؟

آیا شریک من افرادی را که با حرف او موافق نیستند تهدید می‌کند؟

اگر پاسخ بیشتر این سوال‌ها منفی بود، به احتمال زیاد شریک شما فردی خشونت‌گر بدون ابتلا به بیماری‌ روانی است. اگر هم پاسخ بیشتر این سوال‌ها مثبت بود، ممکن است شریک‌تان هم فردی خشونت‌گر و هم مبتلا به نوعی بیماری یا مشکل روانی است. کتاب لاندی بنکرافت، به نام «باید بمانم یا بروم؟»، فصلی درباره تشخیص و تمایز بین مشکلات روانی شریک و رفتارهای خشونت‌آمیز دارد. به علاوه، تماس با یک شبکه حمایت‌گر، از جمله مشاور یا وکیل متخصص در مسائل خشونت خانگی می‌تواند در تصمیم‌گیری به شما کمک کند.

حتی اگر شریک شما مبتلا به بیماری روانی باشد، این به هیچ‌وجه توجیه رفتار خشونت‌آمیز او نیست. خشونت انتخاب یک فرد برای حفظ قدرت و کنترل روی فردی دیگر است. اگر شریک شما رفتاری خشونت‌آمیز دارد، فارغ از اینکه مبتلا به بیماری روانی باشد یا نه، حق ندارد چنین رفتاری با شما داشته باشد. شما همواره و در صددرصد مواقع مستحق داشتن رابطه‌ای سالم، عاشقانه، حمایت‌گرانه، و امن هستید.

منبع: هات‌لاین



Leave a reply

Your email address will not be published.

مشاوره حقوقی رایگان برای قربانیان خشونت خانگی

روزهای شنبه تا چهارشنبه، از ساعت ۶ عصر تا ۱۰ شب مشاوران خانه امن پاسخگوی شما هستند.

مشاوره حقوقی رایـــگان

شماره تماس: ۸۵۳۱۲۶۰۰-۰۲۱