صفحه اصلی  »  خشونت خانگی و اجتماع  »  جنگ واقعی در سوریه ه...
خرداد
۱۵
جنگ واقعی در سوریه هنوزحتی شروع هم نشده است
خشونت خانگی و اجتماع
۰

image_pdfimage_print

Mobasheran-S 111

نوشته: Alia Papageorgiou

June 2, 2013

زینب حوا بنگورا می گوید: ” ما می توانیم تجاوزات جنسی در جنگ را به موضوعی که مربوط به گذشته است و تنها در کتاب های تاریخ می توان یافت تبدیل کنیم”.

بدنبال اقدامات اولیه مارگوت والستروم  به عنوان نماینده اختصاصی دبیر کل سازمان ملل در رسیدگی به موارد خشونت های جنسی در دوران جنگ و بحران، زینب حوا بنگورا، سیاستمدار و فعال اجتماعی سیرا لئونی از سپتامبر سال گذشته فعالیت های خود را در همین پست آغاز و به طور جدی دنبال می کند. او هفته گذشته در بروکسل در جلسه ای که با حضور  تعداد بسیاری از زنان و ۲ مرد تشکیل شده بود به موقعیت زنان در فرصتی که برای آنها در سازمان امنیت بین المللی که توسط “کریستسنا گالاش” بوجود آمده است اشاره کرد. او راجع به مسئولیت خود و شرایط و مسائل موجود – که آنها را حل شدنی می دید – توضیح بیشتری داد. او با صحبت هایش هر چه بیشتر مأموریت شخصی اش را به ما نشان میداد. مأموریتی که پر است از اشتیاق و علاقه برای کاری که تنها می توان آن را با کلمه “دشوار” توصیف کرده است زمانی که او راجع به روستاهای جمهوری دموکراتیک کنگو صحبت می کند که توسط سربازان به تاراج رفته اند و علاوه بر هزاران زن و دختر، کودکانی به کوچکی و کم سنی نوزاد نیز در آن جامعه مورد تجاوزات جنسی قرار می گیرند. رسیدگی به این مسائل اولویت و اهم فعالیت های او است. زمانی که خبرگزاری نیو یوروپ از او می پرسد که پاسخ او به سازمان های غیر دولتی و جامعه مدنی در رابطه با اظهاراتی که حاکی از آنند که خشونت های جنسی نه تنها در سوریه بلکه تا کمپ های پناهندگی نیز گسترش پیدا کرده اند و ادامه خواهند داشت چیست، مکثی می کند و می گوید: ” مسئله اینجاست که جنگ واقعی هنوز در سوریه آغاز نشده است”.

سکوت در جلسه حکفرما شد

“من تا کنون دو بیانیه برای گزارشات دبیر کل سازمان ملل تهیه کرده ام و دو بار این مسئله را به طور مختصر توضیح داده ام، اما مشکل امکان دسترسی است”.

او در نحوه پاسخ دادن بسیار محتاطانه عمل می کند گویی که هنوز سیاست رسمی برای پرداختن به این مسئله وجود ندارد. بنگورا تأکید می کند: “من از طرف دولت سوریه دعوت شده ام که به آنجا بروم و به این مسئله رسیدگی کنم، اما من تحت شرایط آنها به آنجا نخواهم رفت و تنها تحت شرایط خودم به آنجا سفر خواهم کرد”.

او برای تکمیل تحقیقات خود در رابطه با این اظهارات نیاز به یک امنیت ضمانت شده دارد. او می گوید: “من باید به اردن و لبنان نیز سفر کنم. مشکل اینجاست خدماتی که ارائه می شوند پاسخگو نبوده اند، خدماتی چون خدمات درمانی، روان درمانی و اورژانسی که به آنها نیاز مبرم است”.

او همچنین متذکر می شود که پرده سنگینی از سکوت؛ عکس العمل هایی که نتیجه این بحران هستند را پنهان کرده است، که او آن را به عنوان دومین مشکل می شناسد. او می گوید: “غرور – مسئله ننگ و شرم نیز در این اتفاقات سهیم هستند” طرز فکری که ترجیح می دهد زن کشته شود تا اینکه وارد جامعه شده ودر جنبه های مختلف فعال شود. این ها مثال هایی شدید و افراطی هستند اما کار او نیز اینگونه است و تا کنون آنچه که دیده است “امتناع سوریه نسبت به صحبت کردن در این رابطه است”.

بگورا مسئول رسیدگی به تمامی خشونت های جنسی در بحران های جهانی است و برای گذراندن قانونی که این موارد را مخاطب قرار دهد فعالیت های بسیار زیادی در جمهوری دموکراتیک کونگو کرده است. او برای ملاقات با ژنرال ها و فرمانده های نظامی سفر های زیادی کرده است و با ۵۰۰ سرباز صحبت کرده و گفته است که آنها مسئولند و چگونه می توانند چنین کاری را با زنان خودشان انجام دهند؟ شمار این جرائم بسیار هولناک است و التزامات قانونی بسیاری موجود است اما بنگورا هیچ موردی را از قلم نمی اندازد و در هر صورت به مرتکبان این جرم تنها یک چیز می گوید، “هر کسی و هر کجا که هستی، من تو را گیر خواهم انداخت” (بنگورا با صدای بلند می گوید).

در لیست کارهایی که او آرزو دارد در این رابطه و در کشورهای مختلف انجام دهد،۵ کشور اولویت دارند که اولین آن جمهوری دموکراتیک کونگو است و سپس به ترتیب کشور زادگاه او سیرا لئون، جمهوری آفریقای مرکزی، سومالی – جایی که او بسیار حیرت  زده شد زمانی که متوجه شد دولت بر اساس قانون بجای مجرم، قربانی را مقصر و تحت فشار می گذارد – و در پایان سوریه – که در گیر مسائل بیشتری نیز خواهد شد – می باشد. او می گوید: “فکر نمی کنم که حتی جنگ در سوریه آغاز شده باشد” و به داستان های زنانی اشاره می کند که بدون همراهی یک مرد حتی به دکتر زنان نیز نمی توانند مراجعه کنند.

آمار پناهندگانی که به لبنان، اردن، و ترکیه فرار می کنند از مرز ۱٫۶ میلیون نفر بیشتر شده است. “لارن ولف” مدیر سازمان زنان کشورها محاصره شده – سازمان غیر دولتی که در خصوص از میان برداشتن خشونت های جنسی در مناطق بحرانی فعالیت می کند – در مصاحبه خود با خبرگزاری یورو نیو – نیویورک می گوید به نظر می رسد که بالاخره این مناطق دارند به گونه ای تبدیل به شهر می شوند. او دو هفته بعد از بازدید از کمپ پناهندگی “زتری” در لبنان می گوید: “حیرت آور است که می بینیم با چه سرعتی این شهر هایی که با چادر بوجود آمده اند به مکان هایی برای سکونت تبدیل شده اند. سیستم تجارت و الکتریسیته در همه جا وجود دارد، در واقع تنها چیزی که وجود ندارد شغل است، به نحوی که با آرایشگری که ملاقات کردم، کسی بود که هر روز گوشه ای می نشیند و کاری ندارد که انجام دهد”.

این موضوع حاکی از این نیست که به آنچه که “ولف” دیده است و در مقالات خود در نیویورک و انتشارات جهانی از آن زمان تا به حال نوشته است شدت بخشد، “بدبختی و بیچارگی که مشاهده کردم غیر قابل توصیف بود، سخت ترین کار صحبت با مردان و زنان آنجا بود،” و با وجود این که نمی شد با خود قربانیان تجاوزات جنسی صحبت کرد اما داستان هایی که از اعضا جامعه، دکترها، و روان شناسانی که در رابطه با این موضوع کار می کردند شنیده می شد ثابت می کردند که زنان مورد تجاوزات جنسی قرار گرفته و حتی در بعضی موارد در نتیجه آن تجاوزات باردارشده اند. برای مثال می توان از داستان ستیاری زن ۲۳ ساله ای که به دوستش تجاوز و باردار شد نام برد. او می گفت دوستش آنقدر از این مسئله واهمه داشت که نمی توانست به خانواده اش بگوید و شوهرش او را طلاق داد،” و پس از آن دیگر اثری از آن دختر نبود.

خشونت خانگی و تجاوزات جنسی در دوران پناهندگی غیر معمول نیستند. او می گوید: “زنی می خواست که خشم شوهرش را نسبت به او در نتیجه محیط نا امن و شرایط فعلی اش توضیح دهد که به نظر می رسید پایانی ندارد. برای او بسیار ناراحت کننده بود که توضیح دهد چگونه سه بار شوهرش خواسته که او را طلاق بدهد، و هم اکنون دیگر با هم زندگی نمی کنند اما او روزی یک بار به چادر زنش می رود تا او را کتک بزند و یا به او تجاوز کند”.

کودکان ترک شده، بالا رفتن آمار زنانی که در نتیجه تجاوز باردار شده اند، کمک های روحی – روانی به زنانی که به آنها تجاوز شده است و گردآوری اطلاعات و همچنین همکاری جامعه و گزارشات اولیه جنگ و کمپ های پناهندگی از نگرانی ها “لارن ولف” و از مسائل اصلی و لازم به بررسی از دید او هستند.

او هم اکنون، قبل از سفر به کمپ پناهندگی ترکیه، بعضی از فعالیت های خود را معطوف به شایعه ای در مورد کارخانه شکر سازی کرده است که گفته می شود تبدیل به مکانی برای تجاوزات جنسی شده است.

او در بلاگ پست جدیدی از “ماها”، یک پناهنده سوریه ای نقل قول می کند که می گوید: “آنها دختران زیبا را برای فرمانده گان انتخاب می کردند و سپس آنها را به سربازان می دادند.” او وقتی از ماها پرسید که او از کجا می داند، او گفت دختری را می شناسد که در آن کارخانه کار می کرده است. “بعضی اوقات در مورد کارخانه شکرسازی چیزی به ذهن می آمد. رسانه ها و کمیسیون بازبینی سازمان ملل در رابطه با کارخانه شکر سازی که مرکزی برای شکنجه و تجاوز در شهر جیسر الشوگور در استان ایدلیب بود گزارشاتی داده بودند. این یادداشت سازمان ملل در رابطه با این مورد در گزارش سال ۲۰۱۱ است که “بر اساس اظهارات دیگر شاهدان، در طول دوره ای (در حدود ۸ جون ۲۰۱۱) از این کارخانه شکرسازی به عنوان مرکز عملیات نیروهای ارتشی اعزامی از مناطق دیگر و همچنین مرکزی برای بازجویی و بازداشت و شکنجه مظنونان استفاده می شده است. بعضی منابع نیز با اینکه قادر به اثبات آن نبوده اند گزارش داده اند که ۴ دختر در این مکان مورد تجاوز قرار گرفته اند.

مترجم: مهتاب صمیمی

منبع:  http://goo.gl/4cvx3



Leave a reply

Your email address will not be published.

مشاوره حقوقی رایگان برای قربانیان خشونت خانگی

روزهای شنبه تا چهارشنبه، از ساعت ۶ عصر تا ۱۰ شب مشاوران خانه امن پاسخگوی شما هستند.

مشاوره حقوقی رایـــگان

شماره تماس: ۸۵۳۱۲۶۰۰-۰۲۱