صفحه اصلی  »  خشونت خانگی و اجتماع  »  در تی مور لسته اجتما...
خرداد
۱۳
در تی مور لسته اجتماعات برای مقابله با خشونت خانگی بسیج شدند
خشونت خانگی و اجتماع
۰

image_pdfimage_print

Amalia Rodrigues and customary leader عکس: UN Women/Betsy Davis Cosme

 نربرتو توماس، یکی از رهبران سنتی خطاب به ۵۰ نفر از اعضا جامعه که جهت شروع یک مکان اجتماعی در روستای مادمو در جنوب غربی منطقه کوالیما در تیمور لسته روستایی نشین دور هم جمع شده بودند می گوید: “اگر بحث آنقدرجدی نیست و تنها با سیلی زدن تمام می شود وخونی ریخته نمی شود، ما خانواده را به حال خود می گذاریم تا مشکلشان را خودشان حل کنند. بعضی اوقات ممکن است که آنها برای حل مشکلاتشان با کدخدای روستا و یا دهکده صحبت کنند”.

گروهبان، آملیا دو جیزس آمارال بلافاصله پس از شنیدن این موضوع با در دست داشتن کپی قانونی علیه خشونت خانگی از صندلی خود بلند می شود و بندی از این قانون را که خصوصاً در آن رابطه است را می خواند. “سیلی زدن خشونت خانگی محسوب می شود! و خشونت خانگی تنها فیزیکی نیست. خشونت های اقتصادی، جنسی، و احساسی نیز از جرائم عمومی محسوب می شوند. او تأکید می کند: “شما همیشه باید مسائل این چنینی را به پلیس اطلاع دهید”.

گروهبان آمارل فرمانده واحد مربوط به افراد آسیب دیده پلیس ملی تیمور لسته در پایگاه کوالیما که هفت ساعتی پایتخت – دیلی – با ماشین است می باشد. این واحد معمولاً اولین محل تماس خشونت دیدگان بر اساس نیازشان در زمان واقعه است.

گروهبان آمارل ۴۰ ساله از دوران کودکی می خواسته پلیس شود. وی در کاوالیما در دوران مبارزات و مقاومت در برابر تصرف اندونزی (۱۹۹۹-۱۹۷۵) فعال بود. او به خاطر می آورد که سازمان های فعال زنان در آن دوران از جمله فوکو پرز که یکی از شرکای محلی و غیر دولتی زنان سازمان ملل بود به او این اعتماد به نفس و اطمینان را داد که به دنبال آرزویش که پلیس شدن بود برود.

خشونت دیدگان تنها به این دلیل که او یک زن است به او مراجعه نمی کنند بلکه بخاطر تعهد و سابقه طولانی مدت وی در حمایت از خشونت دیدگان و به عنوان عضوی از “شبکه مراجعه” و یک پلیس به او مراجعه می کنند. نزدیکی مادمو به مرز اندونزی موجب می شود که این منطقه بیشتر در معرض بحران و همچنین قاچاق مواد و انسان قرار گیرد.  این منطقه جنگ های و بحران های سنگینی را در دوران اشغال و تلاش برای آزادی تجربه کرده است. این منطقه آمار بسیار بالایی در خشونت های جنسیتی و جنسی دارد که تا حدی به انزوای جغرافیایی زنان این منطقه ارتباط دارد. اجتماعاتی که زنان سازمان ملل و شرکای غیر دولتی به آنها دسترسی پیدا کرده اند با کلانتری ها بسیار فاصله دارند و حتی بخاطر عدم وجود جاده در فصول بارانی سال که معمولاً ۵ ماه در سال به طول می انجامد دسترسی به آنها غیر ممکن است.

گروهبان آمارل پس از تشکیل پرونده برای خشونت گزارش شده، خشونت دیدگان را به شبکه مراجعه کاوالیما معرفی می کند تا از این طریق آنها بتوانند خشونت دیدگان را قدم به قدم در راه بهبود فیزیکی و احساسی و همچنین در صورت تمایل به پیگیری موردشان در سیستم قضایی حمایت کنند.

این شبکه از ۳۵ سازمان تشکیل شده است که در سطح اجتماع جهت تأمین حمایت از گروه های خود یار، تأمین جلسات آموزشی مربوط به ماهیگیری و کشاورزی و تأمین فرصت ها برای توسعه مهارت های شغلی چون آوختن زبان انگلیسی، کامپیوتر و ادامه تحصیل برای جوانان فعالیت می کند. تعدادی اماکن اجتماعی در روستا ها برای گروه های خود-یار زنان توسط این شبکه پایه گذاری شده اند تا از آن طریق بتوانند فعالیت هایشان را در جهت تولید در آمد افزایش دهند و مسائل و مشکلات خود را قبل از این که بالا بگیرند و به خشونت ختم شوند چاره اندیشی کنند.  هم اکنون در کاوالیما ۵ مکان و یا مرکز اجتماعی به این منظور وجود دارند.

زنان سازمان ملل با همکاری شریک غیر دولتی خود در تیمور لسته توانسته گروه های خود یار زنان را حمایت کرده و گروهی از زنان و مردان صلح طلب از جمله گروهبان آمارال را در دو منطقه غربی تیمور لسته – کوالیما و بوبونارو- بسیج کند.

یکی از اعضا این گروه ها می گوید: “قبل از تشکیل این گروه ها ما فقط در خانه می ماندیم تا برای شوهرانمان آشپزی کنیم، اما اکنون با عضویت در این گروه ها کار می کنیم، درآمد داریم و می دانیم که قادر به انجام کارهای بسیاری هستیم”.

در افتتاحیه اخیر یکی از این مراکز در مادمو، اعضا این اجتماعات از میان دیگر فرصت ها که نتیجه همکاری تیمی شان بود راجع به شرکت خود در فعالیت های کشاورزی و آموزش مدیریت و رهبری سخن گفتند. آنها همچنین فرصت این را یافتند که در مورد قانون وخشونت هایی که به آنها روا داشته شده است با گروهبان آمارل صحبت کنند.

یکی از شرکت کنندگان گفت: “من از موردی اطلاع دارم که زنی برای کمک به پلیس زنگ زد ولی آنها تلفن را جواب ندادند. دوباره تماس گرفت و آنها گفتند که دنبالش می آیند و او را نجات می دهند اما هرگز کسی نیامد”.

گروهبان آمارل از کلیه اعضا اجتماع خواست تا چنانچه اتفاق مشابهی برای کسی رخ داد مستقیماً با او تماس بگیرند. تعهد آمارل به کمک به قربانیان در سطح اجتماع مشهور است. او با اینکه رانندگی نمی کند اما چنانچه فرد خشونت دیده ای برای کمک با او تماس بگیرد، وی برای نجات او پیاده خود را می رساند.

او گفت: “اگر تحت آزار و اذیت هستید با من تماس بگیرید، من به نجات شما می آیم و شما را به مکان امنی می برم. به شما کمک می کنم که شکایت و گزارش پلیسی را که پاسخ گوی شما نیست را به مقامات عالیه برسانید. این وظیفه ما است که مسائل شما را جدی بگیریم و به شما کمک کنیم تا مشکل خود را به اطلاع دفتر پیگرد قانونی برسانید”.

در پایان این گردهمایی مردم برای گرفتن شماره تلفن وی دور او جمع شده بودند.

او گفت: “ما به عنوان پلیس از دولت پول می گیریم تا چنین وظایفی را انجام دهیم. من اینجا هستم تا به خشونت دیدگان کمک کنم تا در صورت لزوم به درمان های پزشکی و یا مشاوره روانی پس از چنین وقایعی آنها را به شبکه های مربوطه ارجاع دهم. به آنها کمک می کنم که مسائل خود را به اطلاع دفتر پیگرد قانونی برسانند. من به این دلیل پلیس شده ام”.

برای اینکه از آگاهی پلیس نسبت به مسئولیتش و اطلاع آنها از قانون خشونت خانگی سال ۲۰۱۰ اطمینان حاصل شود، زنان سازمان ملل همراه با سازمان ملل، دولت، و شرکای جامعه مدنی،از بالا بردن آگاهی پلیس و دیگر مهره های کلیدی نسبت به قوانین، حمایت و تأمین کرده اند.

در سوای یکی از مناطق پایتخت کینتینو دا کاستا، یکی از هماهنگ کنندگان شبکه مراجعه به تأثیر کار گروهبان آمارل و شبکه از زمان تصویب قانون خشونت خانگی ملی در سال ۲۰۱۰ اشاره کرد و گفت: “هم اکنون دانستن این موضوع که خشونت خانگی یک جرم است به یک دانش عمومی تبدیل شده است”.

آمارل اضافه می کند: “من لیست ۳۸ جنایتکار و خشونت گر را دارم که مجازات و یا زندانی شده اند. این لیست برای من نشان موفقیت در اجرای قانون است.

مترجم: مهتاب صمیمی

منبع: http://goo.gl/k2Qb7



Leave a reply

Your email address will not be published.

مشاوره حقوقی رایگان برای قربانیان خشونت خانگی

روزهای شنبه تا چهارشنبه، از ساعت ۶ عصر تا ۱۰ شب مشاوران خانه امن پاسخگوی شما هستند.

مشاوره حقوقی رایـــگان

شماره تماس: ۸۵۳۱۲۶۰۰-۰۲۱