صفحه اصلی  »  خشونت خانگی و اجتماع  »  مرتکب خشونت خانوادگی...
مرداد
۲۳
مرتکب خشونت خانوادگی کیست؟
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , , , ,
image_pdfimage_print

عکس:Jakob Lawitzki

ترجمه خانه امن: درست مانند قربانیان خشونت خانگی، مرتکبین خشونت خانگی هم می‌توانند هر کسی، از هر سن و جنسیتی و با هر پیشینه اجتماعی اقتصادی، نژادی، قومی، شغلی، تحصیلی، و مذهبی باشند.

آنها می‌توانند نوجوانان، اساتید دانشگاه، کشاورزان، مشاورین، تکنسین‌های برق، افسران پلیس، پزشکان، روحانیون، قضات و ستارگان مشهور سینما باشند. مرتکبین خشونت همیشه عصبانی نیستند و رفتاری خصمانه ندارند،بلکه می‌توانند مهربان،جذاب و دوست داشتنی باشند.

مرتکبین خشونت از حیث الگوهای خشونت و میزان خطری که دارند متفاوت هستند. گرچه یک نمایه روانشناختی متفق و عمومی وجود ندارد، مرتکبین خشونت دارای یک نمایه مشترک هستند که به عنوان « یک الگوی کنترل و تسلط زورمدارانه متضمن اشکال مختلف ارعاب و خشونت روانی و فیزیکی» توصیف شده است.

گرچه ممکن است مردم فکر کنند که مرتکبین خشونت از نظر روانی بیمار هستند، یافته‌های تحقیقات انجام شده نشان می‌دهد که مرتکبین خشونت دارای یک مجموعه مشترک از ویژگی‌های شخصیتی خاص یا دچار بیماری روانی خاصی نیستند که آنها را از سایر افرادی که رفتار خشونت‌آمیز ندارند متمایز سازد.

البته برخی از مرتکبین خشونت از بیماری‌های روانی مثل افسردگی، اختلالات استرس پساتروما، یا آسیب‌های روانی رنج می‌برند.

با این وجود، اکثر آنها دچار بیماری‌های روانی نیستند. متخصصین نسبت به انتساب بیماری روانی به عنوان یکی از عوامل ریشه‌ای خشونت خانوادگی هشدار می‌دهند. اما بیماری روانی باید به عنوان یکی از عوامل مؤثر بر شدت و ماهیت خشونت مد نظر قرار گیرد.

نمونه‌هایی از شایع‌ترین تاکتیک‌های رفتاری مورد استفاده توسط مرتکبین خشونت به شرح زیر است:

  • سوء استفاده از قدرت و کنترل. هدف اولیه مرتکب خشونت نیل به قدرت و تسلط و کنترل بر همسر یا هم‌بستر خود است.

برای این منظور،مرتکبین اغلب یک الگوی متشکل از تاکتیک‌های زورمدارانه را با هدف القاء ترس، شرم، و درماندگی در قربانی طراحی و از آن استفاده می‌کنند. بخش دیگری از این راهبرد، تغییر اتفاقی فهرست «احکام» یا استثنائاتی است که قربانی باید آنها را رعایت کند تا مورد خشونت قرار نگیرد.

تحقیرها، تهدیدها، ارعاب‌ها، و درخواست‌های بی‌وقفه مرتکب خشونت از همسر خود در ایجاد ترس و وابستگی مؤثر است.

لازم به ذکر است که مرتکبین خشونت هم ممکن است گهگاه مرتکب رفتارهای خشونت‌آمیز درون‌رانشی شوند و همه مرتکبین خشونت به این روش برنامه‌ریزی شده و نظام‌مند عمل نمی‌کنند.

  • داشتن رفتارهای عمومی و خصوصی متفاوت. معمولاً، افرادی که خارج از خانواده بلافصل هستند از رفتار خشونت‌آمیز مرتکب خشونت آگاه و شاهد آن نیستند.
  • آن دسته از مرتکبین خشونت که وجهه عمومی محبوبی دارند به راحتی در فریفتن دیگران به اینکه تصور کنند آنها افرادی مهربان، «عادی» و عاری از خشونت خانوادگی هستند موفق می‌شوند.

این ویژگی سبب می‌شود مرتکبین خشونت به راحتی از زیر بار مسئولیت خشونت خود شانه خالی کنند؛ به علاوه، ترس قربانیان از اینکه هیچ کس حرف آنها را باور نکند را تشدید می‌کند.

  • فرافکنی و مقصر دانستن قربانی. مرتکبین خشونت اغلب به اقداماتی تقلب‌آمیز متوسل می‌شوند که شامل مقصر قلمداد کردن قربانی است. این دسته از مرتکبین خشونت قربانیان را به «دامن زدن به خشونت» متهم می‌کنند.

آنها با معطوف کردن توجه افراد به رفتار قربانی، از پذیرش مسئولیت رفتار خشونت‌آمیز خود امتناع می‌ورزند. مرتکبین خشونت، علاوه بر فرافکنی و مقصر قلمداد کردن قربانی، ممکن است شرایط را هم مقصر بدانند، مثلاً توجیه کنند که تأثیر مشروبات الکلی یا استرس موجب شد که آنها مرتکب رفتار خشونت‌آمیز شوند.

  • ادعای اینکه کنترل خود را از دست دادند یا نتوانستند عصبانیت خود را کنترل کنند. یک باور عمومی وجود دارد مبنی بر اینکه خشونت خانوادگی زاییده از دست دادن کنترل یا عدم توانایی فرد برای کنترل عصبانیت خود است.

مرتکبین خشونت معمولاً ادعا می‌کنند که «کنترل خودم را از دست دادم»، که مفهوم ضمنی آن این است که خشونت یک رویداد نادر و درون‌رانشی و خارج از کنترل آنها بوده است.

خشونت خانوادگی یک حادثه منفرد نیست و فقط شامل حملات فیزیکی نمی‌شود، بلکه شامل یک سری تاکتیک‌های عمدی است که طی آنها از خشونت فیزیکی برای تحکیم قدرت و تسلط مرتکب خشونت استفاده می‌شود.

در واقع، فقط ۵ تا ۱۰ درصد از مرتکبین خشونت در کنترل خشم و رفتار تهاجمی خود دچار مشکل هستند. اکثر مرتکبین خشونت به سایر افرادی که خارج از چارجوب خانوادگی آنها هستند، مثل افسران پلیس، همکاران، یا همسایگان، حمله نمی‌کنند، بلکه حملات خود را متوجه قربانی یا فرزندان می‌سازند. این تمایز در تضاد با ادعای آنها مبنی بر عدم توانایی برای کنترل عصبانیت خود است.

  • انکار یا کم اهمیت جلوه دادن خشونت. مرتکبین خشونت به ندرت خود یا رفتارشان را خشونت‌آمیز تلقی می‌کنند. در نتیجه، آنها اغلب رفتار خشونت‌آمیز خود را انکار می‌کنند، کم اهمیت جلوه می‌دهند یا توجیه می‌کنند.

به عنوان مثال، ممکن است یک مرتکب خشونت به زور قربانی را به پایین راه‌پله هل بدهد، بعد به دیگران بگوید که قربانی سر خرد و افتاد. همچنین، مرتکبین خشونت حملات فیزیکی جدی مثل فشار دادن گلوی قربانی، نیشگون گرفتن و امثال آن را به عنوان «دفاع از خود» توجیه کنند.

مرتکبینی که از پذیرش اینکه به قربانی خود آسیب می‌رسانند امتناع می‌ورزند چالش‌های زیادی را فراروی کسانی قرار می‌دهند که سعی می‌کنند مداخله کنند. برخی از مرتکبین خشونت نزد قربانی اذعان می‌کنند که رفتار خشونت‌آمیز نادرست است و سپس التماس می‌کنند که قربانی آنها را ببخشد و قول می‌دهند که در آینده از ارتکاب هر گونه رفتار خشونت‌آمیز خودداری خواهند کرد. حتی در شرایطی مثل این، مرتکب خشونت معمولاً شدت یا تأثیر خشونت را کم اهمیت جلوه می‌دهد.

به همین اندازه لازم است اذعان کنیم که مرتکبین خشونت دارای ویژگی‌ها و خصوصیاتی مثبت نیز هستند. مرتکبین خشونتی وجود دارند که پشیمان هستند، مسئولیت رفتار خشونت‌آمیز خود را بر عهده می‌گیرند، و در نهایت دست از رفتار خشونت‌آمیز خود می‌کشند. مرتکبین خشونت الزاماً انسان‌های «بدی» نیستند، اما رفتارهای خشونت‌آمیز آنها قابل قبول نیست. برخی از مرتکبین خشونت در دوران کودکی خود مورد خشونت جسمی یا جنسی، غفلت و بی‌توجهی، یا در معرض خشونت خانوادگی قرار گرفته‌اند.

برخی از آنها دچار اعتیاد و مشکلات روانی هستند. همه این عوامل می‌توانند بر کارکردهای روانی آنها تأثیر بگذارند و پیچیدگی و شدت رفتار خشونت‌آمیز آنها را افزایش دهند. مرتکبین خشونت برای پایان دادن به رفتار خشونت‌آمیز خود و هرگونه مشکلی که رفتار خشونت‌آمیز آنها را تشدید می‌کند، به حمایت و مداخله نیاز دارند. برخی از مرتکبین خشونت می‌توانند از طریق مداخله‌های تخصصی، خدمات اجتماعی، و تشویق، تغییر کنند و از رفتار خشونت‌آمیز خود دست بکشند.

منبع: child protection in families experiencing domestic violence



Leave a reply

Your email address will not be published.

مشاوره حقوقی رایگان برای قربانیان خشونت خانگی

روزهای شنبه تا چهارشنبه، از ساعت ۶ عصر تا ۱۰ شب مشاوران خانه امن پاسخگوی شما هستند.

مشاوره حقوقی رایـــگان

شماره تماس: ۸۵۳۱۲۶۰۰-۰۲۱