صفحه اصلی  »  خشونت خانگی و اجتماع  »  روز جهانی زن و خواست...
اسفند
۱۵
روز جهانی زن و خواسته های زنان
خشونت خانگی و اجتماع
۰
image_pdfimage_print

5546048226_effc498950_z

عکس: ILRI

فیروزه فروزانفر- روزنامه نگار

۸ مارس از جمله روزهای جهانی است که نه تنها فعالان جنبش زنان در سراسر جهان که برابری خواهان و فعالان حقوق بشر نیز فارغ از اینکه در کدام کشور و منطقه ای زندگی می کنند با یکدیگر احساس همدلی کرده و آن را به عنوان روز جهانی مشترک زنان درتمام دنیا جشن می گیرند.

روز جهانی زن که در گذشته روز جهانی زنان کارگر نامیده می شد فرصتی است که دستاوردهای اقتصادی و سیاسی و اجتماعی زنان بررسی شده و با بر پایی جشن و مراسم های مختلف از تلاش های آنها قدردانی شود. اما آنچه در این روز دارای اهمیت است این است که می توان با گرامی داشت چنین روزی عشق و احترام را به زنان دنیا تقدیم کرد و مبارزات زنان برای برابری را گرامی داشت.

اولین روز جهانى زن در ماه مارچ ۱۹۱۱ در دانمارک، آلمان، اتریش، سویس و امریکا برگزار شد. میلیون ها زن در برگزارى این روز شرکت کردند. خواست هاى اساسى زنان عبارت بودند از قوانین حمایت کننده کار براى زنان، حق راى و شرکت درانتخابات و حق رای، برابرى مزد با مردان در مقابل کار مساوى، هشت ساعت کار در روز، حمایت از مادر و کودک و تعیین حداقل مزد.

خواست هایی که زنان بسیاری از کشورهای جهان هنوز برای آن مبارزه و تلاش می کنند.

در فاصله دو جنگ جهان ىه علاوه بر موضوعات قبلى حق قانونى سقط جنین و حمایت از مادران نیز از اهمیت خاصى برخوردار شد. این مبارزه به یک حرکت بزرگ تبدیل شد به دلیل بحران اقتصادى که در آن زمان تمام اروپا را در بر گرفته بود، سالانه حدود یک میلیون زن وادار به سقط جنین مى شدند. به دنبال آثار منفى این سقط جنین هاى غیر قانونى در سال ۱۹۳۱ تنها درآلمان حدود ۴۴۰۰۰ زن از دنیا رفتند.

بعد از جنگ جهانى دوم در کشورهاى اروپایی هیچ برنامه اى درارتباط با روز زنان برگزار نمى شد. بعدها این روز به عنوان روز مبارزه براى خواست هاى عمومى زنان و روز خانواده و جشن عمومى زنان تبدیل شد.

در سال هاى هشتاد بود که در این کشورها روز هشتم مارچ باز هم اهمیت و معنى خاصى پیدا کرد. دوباره موضوعاتى مانند برابرى حقوق زنان در تمام عرصه هاى زندگى، حق سقط جنین، رفع تبعیض در زندگى خانوادگى و حمایت از مادران در دوران حاملگى و بعد اززایمان مورد توجه قرار گرفتند. یکى از نقاط اوج این اعتراضات در سال۱۹۹۴روز اعتصاب زنان بود که بیش از یک میلیون زن در سراسر آلمان علیه تبعیض ونابرابرى در حقوق زنان در آن شرکت کردند و خواستار برابری ورفع تبعیض و فشار بر روى زنان شدند. روزی که همواره از کسانى که این مبارزه را شروع کردند و براى دگرگونى و بهبود وضع زنان تلاش کردند تجلیل می شد.

گرامی داشت روز جهانی زن در ایران

 حدود سال ۱۳۰۰، برای اولین بار در ایران جمعیت پیک نسوان، ۸ مارس را به عنوان روز جهانی زن به رسمیت شناخت و مراسمی در رشت برگزار کرد. این سازمان یکی از ده ها سازمان زنانی بود که پس از مشروطه با هدف آگاه سازی زنان از طریق تاسیس مدارس دخترانه و انتشار نشریه، شکل گرفت. “جمعیت پیک سعادت نسوان” شامل گروهی از زنان گیلان بود که کلاس های اکابر، دبستان، کتابخانه و قرائت خانه ای را برای زنان رشت و انزلی ایجاد کرده بودند و نشریه پیک سعادت نسوان را نیز منتشر می ساختند. این جمعیت مراسم ۸ مارس را چند سال پیاپی برگزار کرد.

سازمان بیداری زنان هم که انشعابی از جمعیت نسوان وطن خواه بود ، در سال ۱۳۰۶ با “نمایش دختر قربانی” (نمایشنامه ای از میرزاده عشقی) ۸ مارس را گرامی داشت. در آن زمان حضور زنان در سالن های تئاتر و سینما ممنوع بود، بنابراین، این نمایش اولین نمایشی بود که برای زنان و به وسیله زنان ترتیب داده می شد. این نمایش با هدف جمع آوری کمک مالی ،برای انتشار مجله نسوان وطن خواه و برگزاری کلاس های اکابر برای زنان بزرگسال، در منزل نورالهدی منگنه یکی از اعضای این انجمن برگزار شد و بلیط های آن به نام کارت عروسی چاپ و فروخته شد. اداره نظمیه سعی کرد مراسم را بر هم بزند و اراذل و اوباش نیز به زنان شرکت کننده در نمایش توهین می کردند.

بعدها در ۸ مارس ۱۳۵۷ زنان بسیاری در اعتراض به لغو قانون حمایت از خانواده، منع قضاوت زنان و حجاب اجباری در تهران و برخی شهرستان ها به خیابان ها آمدند. پس از به خشونت کشانده شدن این مراسم ، برای سال ها ۸ مارس در حوزه عمومی برگزار نشد.

در سراسر دهه ۶۰ ، ۸ مارس در محافل مطالعاتی فعالین زن و در خانه ها گرامی داشته می شد. این وضعیت تا دوره اصلاحات ادامه یافت. سال ۱۳۷۸، ۸ مارس پس از سال ها دوباره در یک مکان عمومی برگزار شد. این مراسم هرچند توسط گروه های مختلف زنان برگزارمی شد، اما به دلیل ضرورت اخذ مجوز توسط انجمنی رسمی، نشر توسعه و نشر روشن گران و مطالعات زنان، مسئولیت آن را بر عهده گرفتند.

سال بعد “مرکز فرهنگی زنان ” به عنوان یکی از اولین سازمان های غیر دولتی زنان در دوره اصلاحات، ۸ مارس را در خانه هنرمندان برگزار کرد.

سال ۱۳۸۱، مرکز فرهنگی زنان میتینگی در پارک لاله با اخذ مجوز از استانداری تهران برگزار کرد. تظاهرات کنندگان پلاکاردهایی با مضمون صلح در جهان، برابری حقوق زنان و دموکراسی در ایران در دست داشتند.

۸ مارس ۱۳۸۲ نیز دوباره در پارک لاله، با محوریت اعتراض به خشونت علیه زنان مراسمی برگزار شد. اما تنها چند ساعت پیش از برگزاری تجمع، مجوز به صورت شفاهی لغو شد.

پس از آن تجمع ۸ مارس ۱۳۸۴ در پارک دانشجو برگزار شد و در سال ۱۳۸۵ فعالان جنبش زن مقابل مجلس مراسمی برگزار کردند که با مخالفت پلیس روبرو شد. از آن سال تا کنون هنوز فعالان زن نتوانسته اند روز جهانی ۸ مارس را درفضای عمومی جشن بگیرند و مطالبات خود را مطرح کنند.

در طى دو قرن گذشته پیشرفت ها براى به رسمیت شناختن و قبول حقوق اولیه و انسانى زنان اندک نبوده است. در اکثر کشورهاى جهان حق راى زنان و شرکت آنان درفعالیت هاى سیاسى و اجتماعى به رسمیت شناخته شده است. با وجود این راه طولانى براى انجام واقعى این خواست ها در پیش است. زنان هنوز در موارد زیادى در خانواده، دراجتماع و یا در محیط کارمورد خشونت قرار مى گیرند. قوانین نا برابردر بسیارى ازکشورها علیه زنان عمل مى کنند. براى نیروى کار زنان در مقابل کار مساوى با مردان هنوز حتى در کشورهاى صنعتى کمتر پرداخت مى شود، درآمد نسبى زنان در همه کشورها بسیار پایین تر از مردان است.

زنان هنوز بیشترین بار را بر دوش دارند

شاید به همین دلیل هم بود که بانکی مون در پیام سال ۲۰۱۴ در چنین روزی به برابری جنسیتی و توانمند سازی زنان ورسالت جهانی سازمان ملل متحد در دستیابی به حقوق برابر و منزلت برای همه تاکید کرد و گفت این بخشی از هویت فعلی سازمان ملل است و تا هنگامی که زنان و دختران از فقر و بی عدالتی رهایی نیابند، در معرض خطر قرار دارند.

وی با تاکید بر یک درس کلیدی در ۱۵ سال گذشته بر اهمیت رویارویی با تبعیض و بی عدالتی علیه زنان اشاره کرد و گفت: کلیشه سازی جنسیت و تبعیض در تمامی فرهنگ ها و جوامع متعارف باقی مانده است. ازدواج زودهنگام و اجباری، آنچه “قتل ناموسی” نامیده می شود، سوء استفاده جنسی و قاچاق زنان جوان و دختران به گونه ای اضطراب آور رایج و در برخی نواحی، رو به افزایش است.

وی تصریح کرد چنانچه از ذره بین فقر بنگریم، یا در هنگام بلایا، می بینیم که زنان هنوز بیشترین بار را بر دوش دارند. درس دیگر این است که سازمان ملل باید سرمشقی هدایت گر باشد و به همین دلیل با تاکید بر اینکه زنان در صلح و امنیت محوریت دارند، ما بر آنیم تا زنان نظامی و افسران پلیس بیشتری را در عملیات حفظ صلح به صف درآوریم. ما بیشتر از هر زمان دیگر در تاریخ زنان را در رده های بالا در استخدام سازمان ملل متحد داریم، و امیدواریم به زودی نهاد مرکب پویایی در نظام ملل متحد داشته باشیم که برنامه ریزی منسجم تر و صدایی قوی تر برای برابری جنسیتی و توانمند سازی زنان ارائه دهد. اینجانب مجمع عمومی را ترغیب می کنم تا این نهاد جدید را بدون تاخیر به وجود آورد.

اعلامیه پکن، امروز به همان اندازه زمان تصویب آن مناسب بر جا مانده است. دستیابی به برابری جنسیتی و توانمند سازی زنان یعنی سومین آرمان توسعه هزاره، محور سایر آرمان ها است. تمامی ما هنگامی بازنده هستیم که زنان از فرصت برای بهبود وضعیت خود و جوامع شان محروم شده اند. در این روز بین المللی زنان، اجازه دهید با دیدی انتقادی به دستاوردهای ۱۵ سال اخیر بنگریم تا بتوانیم بر آنچه مثبت بوده بیافزاییم و آنچه مثبت نبوده را اصلاح کنیم.

 منابع:

 http://www.unic-ir.org/pr/farsi/892010.html.

 http://www.farsi.se/gy_boken/1_3_kvinnodagen.htm

. افضلی، نسرین و زینب پیغمبرزاده (۱۳۸۶) ۸ مارس در دانشگاههای سراسر کشور چه گذشت ؟ ، مجله زنان ، شماره ۱۴۳

بامداد ، زن ایرانی از انقلاب مشروطیت تا انقلاب سفید ، جلد دوم ،بی تاریخ

حبیبی ، الهه(۱۳۸۵)۸ مارس روزنه ای برای ورود مسائل زنان به دانشگاهها ، مجله زنان ،شماره ۱۴۱

ساناساریان ، الیز(۱۳۸۴)جنبش حقوق زنان در ایران ،ترجمه نوشین احمدی خراسانی ،تهران : اختران

ناهید ، عبدالحسین(۱۳۶۰)زنان ایران در جنبش مشروطه ، تبریز : احیا



Leave a reply

Your email address will not be published.

مشاوره حقوقی رایگان برای قربانیان خشونت خانگی

روزهای شنبه تا چهارشنبه، از ساعت ۶ عصر تا ۱۰ شب مشاوران خانه امن پاسخگوی شما هستند.

مشاوره حقوقی رایـــگان

شماره تماس: ۸۵۳۱۲۶۰۰-۰۲۱