صفحه اصلی  »  خشونت خانگی و اجتماع  »  آیا ختنه زنان یک مشک...
بهمن
۱۷
آیا ختنه زنان یک مشکل اسلامی است؟
خشونت خانگی و اجتماع
۱
, , , , ,
image_pdfimage_print

7312_813

عکس: مهرخانه

نوشته شده توسط توماس فون در اوستن-زاکن و توماس اوور

فصلنامه خاورمیانه

زمستان ۲۰۰۷، صص ۳۶-۲۹

 یکی از مهم­ترین اهداف فمینیست­ ها و فعالان اجتماعی، مبارزه با ناقص ­سازی جنسی زنان (FGM)است. ناقص ­سازی جنسی زنان که ختنه زنان یا بریدن آلت تناسلی زنان نیز نامیده می­ شود عبارت است از بریدن کلیتوریس به منظور کنترل یا کم کردن میل جنسی دختران و حفظ پاکدامنی آنان. این رویه که در برخی کشورهای با اکثریت مسلمان رایج است، دارای آثار منفی بسیاری بر قربانیان است: بسیاری از دختران در اثر خون­یزی یا عفونت جان خود را از دست می­ دهند. اکثر آن­ها دچار آسیب روحی-روانی می ­شوند. آن­هایی که زنده می ­مانند، از اثرات سوء بر سلامت شان در دوران ازدواج و حاملگی رنج می ­برند. اطلاعات جدید به دست آمده از کردستان عراق حاکی از این است که این مشکل در خاورمیانه از آن­چه که تصور می ­شد، شایع­ تر است و نیز بیش از آن چه محققان و فعالان اجتماعی در غرب فکر می­ کنند، ریشه در اعتقادات مذهبی دارد.

بسیاری از مسلمانان و محققان در غرب بر این باورند که ختنه زنان ریشه در دین ندارد بلکه باید ریشه آن را در فرهنگ و آداب و رسوم محلی جست­جو کرد. حسینا لاکهت، روانشناس بالینی کودک در مرکز مراقبت­ های اولیه تِراست در شمال وارویک­شر می ­نویسد: «وقتی می ­بینیم این عمل در کشورهایی مانند عربستان سعودی، مرکز جهان اسلام، نه تنها رایج نیست بلکه شدیداً محکوم است، روشن است این تصور که این یک رویه اسلامی است، اشتباه است.» درست است، ناقص ­سازی جنسی زنان در جوامع غیر مسلمان در آفریقا انجام می ­شود. و در کشورهای عرب مانند مصر که ۹۷ درصد دختران ختنه می­ شوند، هم مسلمانان و هم مسیحیان قبطی آن را انجام می­ دهند.

اما در روستاها، کسانی که این کار را می­ کنند، اعتقاد دارند که از نظر دینی و مذهبی مکلف به انجام این کارند. دین تنها به معنای خداشناسی نیست بلکه عمل و رویه را هم شامل می­ شود. ختنه زنان در سراسر خاورمیانه وجود دارد. بسیاری از دیپلمات­ ها، کارکنان سازمان­ های بین ­المللی، و عرب­ شناسان استدلال می­ کنند که این مشکل بومی کشورهای آفریقای شمالی یا جنوب صحرای آفریقا است، اما آن­ها اشتباه می­ کنند. این مشکل در سراسر سرزمین شام، هلال حاصل‌خیز، و شبه جزیره عربستان، و میان مهاجران این کشورها در غرب وجود دارد. سکوت در مورد این مسأله بیشتر از آن که حاکی از عدم وجود مشکل باشد، حاکی از عدم آزادی فمینیست ­ها و جامعه مدنی مستقل برای طرح این مسائل است.

رواج ختنه زنان

این مسأله که بسیاری از محققان و دیپلمات­ ها وسعت مشکل را به رسمیت نمی­ شناسند، تا حدی قابل درک است. اگر کسی بخواهد در خصوص عادات جنسی غربی­ ها اطلاعاتی کسب کند، امر دشواری پیش رو ندارد. صرف نظر از نشریات علمی متعدد در خصوص روابط جنسی و جنسیتی، می­ توان به اظهارات شخصی افراد رجوع کرد، تاک شو (برنامه گپ‌ وگفت) تماشا کرد، و مقالات منتشره در مجلات در خصوص توضیح بهترین راه­ ها برای افزایش تجربه جنسی را خواند. دانش عمومی از مسائل بی اهمیت و حتی دردناک در فرهنگ غربی لازم و ضروری است. عادات جنسی و روابط جنسیتی به اندازه اقتصاد، سیاست، ورزش، و فرهنگ، یک عنصر مهم زندگی در غرب است.

اما اگر کسی بخواهد به مطالعه روابط و عادات جنسی در کشورهای خاورمیانه بپردازد، دشوار می ­تواند آثار قابل مقایسه ای در فضای عمومی پیدا کند. تقریباً همه مسائل مربوط به جنسیت و روابط شخصی در فضای خصوصی پنهان است. کتاب و پژوهش در خصوص عادات جنسی به جز قواعد و ممنوعیت های مشخص شده در احکام اسلامی یا پرسش ­ها و پاسخ ­های ارائه شده به مراجع تقلید در جوامع شیعی، تقریباً وجود ندارد. مسائل جنسی در دانشگاه آموزش داده نمی­ شود چه برسد به دبیرستان. روان­شناسی یک رشته فرعی است و در شرق خاورمیانه تقریباً وجود ندارد و کمی بیشتر در شمال آفریقا موجود است که در آن بیش از یک قرن حکومت فرانسه فرصت بیشتری را برای ریشه پیدا کردن آن فراهم کرده است. برای مثال، کتابخانه انجمن روانکاوی بریتانیا تنها یک مجله در خصوص روان ­درمانی یا روانکاوی به زبان عربی دارد. جهاد مصاروه، روانکاو عرب، در مصاحبه خود با هفته­ نامه آلمانی دی تسایت اظهار داشت «برای اکثر مردم، صحبت کردن در خصوص مسائل جنسی آن طور که در روانکاوی انجام می ­شود، تقریباً غیر قابل تصور است.» این برداشت که عدم وجود بحث عمومی در مورد مسائل جنسی در خاورمیانه به معنای عدم وجود مشکل است، اشتباه است. سکوت تنها نشان دهنده شدت و سفت و سختی تابوی موجود در این زمینه است.

ناقص ­سازی جنسی زنان، جزء اولویت­ های آژانس ­های سازمان ملل و سازمان­ های غیر دولتی (ان جی اوها) برای تقریباً سه دهه بوده است. کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد در سال ۱۹۵۲ با تصویب یک قطعنامه، ختنه زنان را محکوم نمود. اقدامات بین ­المللی علیه این عمل در سال ۱۹۵۸ با دعوت شورای اقتصادی و اجتماعی از سازمان بهداشت جهانی به مطالعه تدوام آداب و رسومی که دختران را در معرض تشریفات آیینی قرار می ­دهد، شروع شد. این دعوت سه سال بعد مجدد تکرار شد. کنوانسیون ۱۹۷۹ رفع کلیه اشکال تبعیض علیه زنان نیز ناقص سازی جنسی زنان را محکوم کرد، و کنوانسیون ۱۹۸۹ حقوق کودک، آن را به عنوان یک رویه سنتی مضر شناسایی کرد. طبق برنامه نظرسنجی­ های دموگرافیک و بهداشت، پروژه­ای با بودجه آژانس توسعه بین­ المللی ایالات متحده برای کمک به انجام نظرسنجی ­های پزشکی و باروری، ختنه زنان بر ۱۳۰ میلیون زن در ۲۸ کشور آفریقایی تأثیر می­ گذارد. با مدرن شدن کشورها، این عمل به جای این که کاهش پیدا کند، در حال گسترش است.

انسان شناسان و فعالان سه نوع اصلی از ناقص ­سازی جنسی زنان را شناسایی کرده ­اند. ختنه فرعونی اشاره به برداشتن کل کلیتوریس دارد؛ لابیا مینورا (لب­ های داخلی) و بخش داخلی لابیا ماژورا (لب­ های خارجی) بریده شده و سپس دو طرف فرج دوخته می ­شود و فقط سوراخ کوچکی می­ ماند. در کلیتوریدکتومی کل کلیتوریس به همراه بخشی از لابیا مینورا برداشته می­ شود. در ختنه سنت که رایج ­ترین نوع ختنه در جهان اسلام است، غلفه (روکش کلیتوریس) برداشته می ­شود.

ناقص ­سازی جنسی: یک پدیده آفریقایی؟

بسیاری از کارشناسان معتقدند که ناقص ­سازی جنسی زنان یک رویه آفریقایی است. نزدیک به نیمی از موارد ختنه زنان در آمارهای رسمی در مصر و اتیوپی رخ می­ دهد؛ این رویه در سودان نیز شایع است. درست، مصر بخشی از قاره آفریقا است، اما از نظر فرهنگی، تاریخی، و سیاسی، پیوند نزدیک ­تری با خاورمیانه عربی دارد تا با کشورهای جنوب صحرای آفریقا. مصر از اعضای مؤسس اتحادیه عرب بود، و جمال عبد الناصر، رئیس جمهور مصر، از سال ۱۹۵۲ تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۰ پرچم­ دار ناسیونالیسم عربی بود. رواج ختنه زنان در مصر، به ویژه با توجه به عدم شناسایی کامل حقوق زنان در کشورهای عربی احتمال اجرای این عمل در دیگر کشورهای عربی را تقویت می­ کند. اما اکثر کارشناسان ارتباط ختنه زنان با اسلام را رد می­ کنند. در عوض، آن­ها ریشه این عمل را در فقر، عدم تحصیلات، و خرافات می ­دانند.

گزارش­ های معدودی به وجود ناقص ­سازی جنسی زنان در مناطق دیگر خاورمیانه با اشاره­ای گذرا پرداخته ­اند. برای مثال یک گزارش یونیسف در این خصوص بر آفریقا تمرکز می­ کند و اشاره ­ای گذرا به «برخی جوامع در ساحل دریای سرخ در یمن» می­ کند. سپس یونیسف بدون هیچ مدرکی به گزارش ­هایی اشاره می­ کند که این عمل به طور محدود در اردن، غزه، عمان، و کردستان عراق اجرا می ­شود. آژانس کمک ­رسانی نیمه دولتی آلمانی Gesellschaft für Technische Zusammenarbeit، گزارش می­ دهد که ختنه زنان در ۲۸ کشور آفریقایی رواج دارد اما تنها میان جوامع کوچکی «در برخی کشورهای عرب و آسیایی» (مانند یمن، برخی گروه­ های قومی در عمان، اندونزی، و مالزی) رایج است. برخی از محققان اظهار کرده­ اند که این رویه در هیچ­کدام از کشورهای شرق کانال سوئز وجود ندارد. این اظهارات اشتباه است. ختنه زنان حداقل در بخش­ هایی از این کشورها اجرا می ­شود.

آخرین یافته ­ها از شمال عراق نشان­ می دهد که ختنه زنان به طور گسترده­ای در مناطق خارج از آفریقا انجام می شود. کردستان عراق یک مورد آموزنده در این خصوص است. به طور سنتی، جامعه کرد یک جامعه ارضی و وابسته به زمین است. بخش قابل توجهی از جمعیت خارج از شهرها زندگی می­ کنند. زنان با دو مشکل مواجه هستند: آن­ها گاهی حتی از اساسی­ ترین خدمات عمومی محروم­ اند و به علاوه در معرض مجموعه ­ای از قوانین مردسالارانه قرار دارند. در نتیجه، شرایط زندگی برای زنان نامناسب است. بسیاری از آزادی­ ها و حقوقی که پس از ایجاد منطقه امن در سال ۱۹۹۱ توسط رهبران سیاسی در کردستان عراق معرفی شد، برای بسیاری از زنان، بیشتر در حد حرف است تا عمل.

در اوایل سال ۲۰۰۳، وادی (WADI) که یک سازمان غیر دولتی آلمانی-اتریشی است که بر مسائل زنان تمرکز دارد، شروع به کار با تیم ­های سیار کرد تا به زنان در مناطق مرزی کرد مانند منطقه گرمیان کردستان عراق کمک پزشکی و حمایت اجتماعی ارائه دهد. این تیم ­ها که تمام اعضای آن­ها زن بودند، متشکل از یک پزشک، یک پرستار، و یک مددکار اجتماعی بود و با ایجاد اعتماد، درهای جوامع محلی را که در غیر این صورت در برابر بیگانگان بسته بود، گشود. پس از بیش از یک سال کار در منطقه، زنان شروع به صحبت درباره ختنه کردند. کردهای این منطقه ختنه سنت را انجام می­دهند. قابله ­ها غالباً این عمل را با ابزار غیر استریل یا حتی شیشه ­ای شکسته شده و بدون بیهوشی بر دختران ۴ تا ۱۲ ساله انجام می­ دهند. میزان ناقص ­سازی به تجربه قابله و شانس دختر بستگی دارد. زخم سپس با خاکستر یا گل و اجبار دختران به نشستن در سطل آب یخ درمان می­ شود. بسیاری از دختران کرد در اثر ختنه می­ میرند، و بسیاری دیگر دچار درد مزمن، عفونت، و ناباروری می­ شوند. بسیاری می ­گویند که دچار علائمی مطابق با سندرم اختلال استرس پس از سانحه شده­ اند.

تحقیقات بعدی نشان داد که از ۱۵۴۴ زنی که از آن­ها سؤال شد، ۹۰۷ نفر یعنی تقریباً ۶۰ درصد ختنه شده ­اند. تحقیقات دیگری که در استان ­های اربیل و کرکوک انجام شد، نشانگر درصدی مشابه با گرمیان بود. تقریباً همه زنانی که از آنان سؤال شد، اظهار داشتند که ختنه زنان یک عمل «عادی» است. اکثر زنان به این عمل هم به عنوان یک آداب و رسوم و هم یک تکلیف مذهبی اشاره کردند. وقتی از آنان پرسیده شد که چرا دختران خود را ختنه می­ کنند، بسیاری از زنان پاسخ دادند که «همیشه این­طور بوده است.» از آن­جا که کلیتوریس «کثیف» (حرام، به معنای ممنوع شده توسط دین) دانسته می­ شود، زنان می ­ترسند که اگر دختران خود را ختنه نکنند، نتوانند برای آن­ها شوهر پیدا کنند؛ بسیاری بر این باورند که مردان رابطه جنسی با یک زن ختنه شده را ترجیح می­ دهند. دیگران بر ضرورت مذهبی ختنه زنان تأکید می­ کنند با وجودی که احکام اسلام در این خصوص روشن نیست. اگرچه دانشمندان غربی ممکن است ریشه ­های مذهبی این عمل را رد کنند، آن­چه مهم است این است که بسیاری از روحانیون مسلمان در شمال عراق به زنان ختنه را توصیه می­ کنند. اگر زنی نخواهد این عمل را انجام دهد، او باید بداند که در انظار عمومی بدنام خواهد بود. مردان معمولاً از ابراز نظر در مورد این که آیا ختنه زنان عمل خوبی است یا نه اجتناب می­ کنند؛ بلکه آن­ها به این موضوع به عنوان یک امر زنانه که مردان نباید در آن دخالت کنند، اشاره می­ کنند. هیچ­کدام از مردان که در گزارش از آن­ها سؤال شد، در مورد این موضوع با همسر خود صحبت نکرده بودند.

واکنش مردم محلی به این یافته ­ها آموزنده بود. تنها تعداد کمی از فعالان زنان در شهر سلیمانیه، از شهرهای کرد عراق، با دیدن نتایج تحقیقات تعجب کردند، اگرچه اکثر آن­ها گفتند که نمی­دانستند چنین درصد بالایی از زنان ختنه شده ­اند. با وجودی که روناک فرج، یک محقق و فعال محلی حقوق زنان، در سال ۲۰۰۴ گزارشی در خصوص ختنه زنان در سلیمانیه منتشر کرده بود، اما آگاهی یک سازمان بین ­المللی از این موضوع موجب توجه بین­ المللی به موضوع شد. بسیاری از مقامات کرد در ابتدا تمایلی به پرداختن به موضوع به دلیل نگرانی از عقب مانده جلوه کردن منطقه کرد نداشتند، اما آن­ها اکنون به این مشکل اذعان دارند و برای مقابله با آن از طریق کمپین­ های آگاهی­ رسانی و قانونگذاری تلاش می­ کنند. اما برخی از اعضای سازمان­های بانفوذ اسلامی و عربی در خارج یافته­ ها را زیر سؤال بردند و وادی را متهم کردند که قصد توهین به اسلام و تبلیغات ضد اسلامی دارد. طرفه بغجاتی و عمر الراوی، از اعضای ابتکار مسلمانان اتریش، اطلاعات ارائه شده را بخشی از «تبلیغات اسلام ­هراسانه» خواندند و اعلام کردند که ختنه زنان در عراق وجود ندارد. این امر که سازمان­ هایی مانند سازمان­ های اسلامی و عربی در اتریش چنین استدلالی ارائه می ­دهند، نشان ­دهنده مشکلی است که بر آمار و اطلاعات مربوط به ناقص ­سازی جنسی زنان اثرگذار است: این گروه ­ها بر این باورند که اگر چنین کمپین ­ها یا مطالعاتی علیه ختنه زنان نباشد، آن­ها می ­توانند از یک مشکل شرم ­آور بگذرند.

چنین کمپین­ هایی زمان می­ برد. در مصر، کمپین­ های آموزشی که علیه ختنه زنان در اواسط دهه ۹۰ ایجاد شدند، الآن در حال ثمردهی هستند. این عقیده که رویه­ های ریشه­ دار نمی­ توانند تغییر کنند، نادرست است. سنت بستن پای دختران در چین قرن­ ها زنان چینی را فلج کرده بود. جامعه ضد بستن پا در سال ۱۸۷۴ تأسیس شد، اما فعالان در کم کردن و در نهایت از بین بردن این رویه موفق بودند. در جوامع غربی نیز گفتمان عمومی باز در مورد مسائل جنسی تنها با مبارزه مداوم در برابر مخالفت سفت و سخت ممکن شد. برای مثال می ­توان از واکنش های تند به گزارش ۱۹۴۸ کینسی و بخش مربوط به مسائل جنسی زنان منتشره در سال ۱۹۵۳ اشاره کرد.

ناقص ­سازی جنسی زنان تا چه اندازه رایج است؟

کشف رویه گسترده ختنه زنان در کردستان عراق نشان می­ دهد که این فرض که این عمل اصولاً یک پدیده آفریقایی است و در شرق جهان اسلام حضور ناچیزی دارد، نادرست است. اگر ختنه زنان با نرخ تقریبی ۶۰ درصدی توسط کردهای عراق انجام می­ شود، پس این عمل در کشور همسایه، سوریه که دارای شرایط زندگی و سنت­ های فرهنگی و مذهبی مشابه است، تا چه اندازه شایع است؟ فرن هاسکن، بنیانگذار شبکه بین ­المللی خبری زنان و نویسنده نخستین تحقیق در خصوص ناقص ­سازی جنسی زنان در سال ۱۹۷۵، می­ نویسد: «تردید چندانی وجود ندارد که رویه­ های مشابه – قطع و برش، ازدواج کودکان، و قرار دادن سنگ نمک داخل واژن زنان پس از زایمان- در سایر نقاط شبه جزیره عربستان و کشورهای اطراف خلیج فارس وجود دارد.» این امر که هیچ مدرک پزشکی دست اولی برای عربستان سعودی یا دیگر کشورهای آن منطقه وجود ندارد، به این معنا نیست که در این مناطق ختنه زنان انجام نمی ­شود، بلکه تنها به این معناست که در این جوامع آزادی کافی برای مطالعه رسمی مشکلات اجتماعی وجود ندارد. این امر نیز که دیپلمات­ ها و کارکنان سازمان ­های بین ­المللی به ختنه زنان در این کشورها اشاره نمی ­کنند، به معنای عدم وجود مشکل نیست. همان­گونه که دیدیم این رویه در کردستان عراق سال ­ها رایج بود، اما توسط سازمان بهداشت جهانی، یونیسف، و بسیاری دیگر از سازمان­های بین ­المللی در منطقه کشف نشد. شاید مهم­ترین عاملی که باعث شد سازمان­ های غیر دولتی بتوانند ناقص ­سازی جنسی زنان را در کردستان عراق کشف کنند، وجود ساختارهای جامعه مدنی و مطالبه حقوق فردی توسط مردم بود. این شرایط به سادگی در سوریه، عربستان سعودی، یا حتی کرانه باختری و غزه که در آن­ها مقامات محلی برای محدود کردن آزادی­ های فردی به جای ارتقای آن­ها تلاش می­ کنند، وجود ندارد.

اما مشکل تنها این نیست که رژیم­ های خودکامه و استبدادی سعی در سرپوش گذاشتن بر حقیقت دارند. بلکه باید کسی نیز در محل باشد که به بررسی شرایط و مشکلات بپردازد. پیش از آزادسازی عراق، انجام مطالعات و بررسی ­های مستقل در خصوص مسائلی نظیر سوءتغذیه و مرگ و میر نوزادان غیر ممکن بود. نظام صدام حسین ترجیح می ­داد که خود اطلاعات را در این موارد به سازمان ملل عرضه کند به جای این که به دیگران این امکان را بدهد که به جمع­ آوری اطلاعاتی بپردازند که ممکن بود نتایج دلخواه رژیم بعث را تأیید نکند. گزارش ۱۹۹۹ یونیسف که ادعا می­کرد تحریم­ های سازمان ملل منجر به مرگ ۵۰۰٫۰۰۰ کودک شده، مبتنی بر آمار و ارقام ارائه شده توسط رژیم صدام و نه یک مطالعه مستقل بود. سازمان ملل اولین تحقیق آماری معتبر خود در خصوص شرایط زندگی در عراق را پس از آزادسازی انجام داد. مقامات سوریه، سعودی، و ایران به سادگی اجازه نمی ­دهند که سازمان­ های غیر دولتی به ویژه در مسائل حساس اجتماعی بدون محدودیت عمل کنند.

تابوی – سیاسی و نه اجتماعی – عامل دیگری است که مانع تحقیق و پژوهش در خصوص ختنه زنان در کشورهای عربی است. بسیاری از دانشگاهیان و کارکنان سازمان­ های غیر دولتی در منطقه انتقاد از فرهنگ اسلامی یا عرب را مورد ایراد می ­دانند. آن­ها تلاش می­ کنند از این استدلال که ناقص ­سازی جنسی زنان ریشه در فرهنگ عربی یا اسلامی دارد، اجتناب کنند. اگرچه هیچ­کس استدلال نمی ­کند که این رویه منحصراً یک مشکل عربی یا اسلامی است. اطلاعات آماری از کشورهای آفریقایی نشان­ دهنده رابطه روشنی میان ختنه زنان و یک دین خاص نیست. با این حال، این بدان معنا نیست که علل ناقص ­سازی جنسی زنان در مناطق مختلف متفاوت نیست و دین و مذهب هیچ تأثیری ندارد. الن ﮔﺮوﻧﺒﺎم، استاد انسان­ شناسی در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا بیان می ­دارد «مردم دلایل مختلف و متنوع برای ناقص ­سازی جنسی زنان دارند…برای برخی ختنه از مناسک گذار است. برای دیگران، این­گونه نیست. بعضی آن را موجب زیبایی می ­دانند. برای دیگران، بیشتر مرتبط با اخلاقیات و تمایلات جنسی است.» هانی لایت فوت- کلین٬ یک متخصص شناخته شده در سطح بین­ المللی در زمینه ختنه زنان که سال­ ها در کنیا، مصر، و سودان بود، توضیح می ­دهد «در سودان این اعتقاد وجود دارد که اگر کلیتوریس بریده نشود، به اندازه طول گردن یک غاز رشد می ­کند تا زمانی که بین ران­ ها مانند آلت تناسلی مردان آویزان می ­شود.»

اکثر مطالعات از «توجیهات» موجود برای ناقص­سازی جنسی زنان صحبت می­ کنند اما به علل آن نمی­ پردازند چرا که ممکن است چنین بحثی متضمن نقش احکام اسلامی راجع به زنان و اخلاق جنسی باشد. اغلب با استناد به این که در قرآن سخنی از ختنه زنان نیامده است، اسلام به عنوان یک «توجیه» اشتباه قلمداد می­ شود. این امر که بسیاری از زنان در شمال عراق – و احتمالاً بسیاری از زنان در مصر- بر این باورند که این عمل ریشه در دین دارد، عاملی است که در دانشگاه ­های غربی و سازمان ­های بین­ المللی نادیده انگاشته می­ شود.

نظر علمای اسلام در مورد ناقص ­سازی جنسی زنان

علمای اسلام در خصوص ختنه زنان با هم توافق نظر ندارند: برخی می ­گویند که حکم الزام ­آوری در این زمینه وجود ندارد، اما برخی دیگر به ذکر ختنه زنان در حدیث اشاره می­ کنند. بنا به گفته سامی ذیب ابوسحلیه، متخصص فلسطینی-سوئیسی قوانین اسلامی:

«روایتی که غالباً ذکر می­ شود در خصوص بحثی میان محمد و ام حبیبه (یا ام عطیه) است. این زن، که به عنوان ختنه کننده زنان برده شناخته می ­شد، جزء گروهی از زنان بود که با محمد هجرت کرده بودند. زمانی که پیامبر او را دید، از او پرسید آیا هنوز هم شغل سابق را داری؟ او گفت آری، «مگر این که حرام باشد و مرا از آن باز دارید؟» پیامبر پاسخ داد: «نه، بلکه حلال است، نزدیک بیا تا چیزی یادت دهم: به هنگام ختنه دختران افراط مکن و کم بردار که برای چهره­ اش شاداب­ تر و نزد همسرش لذت ­بخش ­تر است.»

ابوسحلیه هم­چنین از پیامبر نقل می­ کند: «ختنه برای مردان سنت و برای زنان کرامت و شایستگی است.»

اگرچه برخی روحانیون می ­گویند ختنه برای زنان واجب نیست، برخی دیگر می­ گویند واجب است. یکی از رهبران مذهبی این­گونه توضیح می ­دهد: «اسلام ختنه سنت را اجازه می ­دهد…آن­چه در اسلام حرام است، ختنه فرعونی است.» دیگران، از جمله رئیس سابق دانشگاه الازهر، شیخ جاد الحق، بیان می­ دارد از آن­جا که پیامبر ختنه زنان را حرام نکرده، مجاز است، و حداقل این است که نمی­ توان آن را ممنوع کرد.

به طور خلاصه، بعضی از روحانیون ناقص ­سازی جنسی زنان را به عنوان یک عمل کهنه و منسوخ محکوم می­ کنند، برخی آن را می­ پذیرند، و برخی دیگر آن را واجب می­ دانند. تفسیر متون دینی وظیفه روحانیون و نه محققان و فعالان در زمینه ختنه زنان است. تمایل خاصی وجود دارد که تفسیر لیبرال از اسلام با واقعیتی که زنان در مناطق اسلامی با آن روبرو هستند، اشتباه گرفته شود. برای مقابله با ختنه زنان به عنوان یک رویه، لازم است پذیرفته شود که اسلام چیزی بیش از یک متن مکتوب است. این کتاب نیست که کلیتوریس را قطع می ­کند، بلکه تفاسیر آن است که به ناقص ­سازی جنسی کمک می­ کند.

نتیجه­ گیری

شواهدی وجود دارد مبنی بر این که ناقص ­سازی جنسی زنان در خاورمیانه عربی یک پدیده گسترده است. برای مثال، هوسکن اشاره می­ کند که همه زنان در منطقه خلیج فارس به طور سنتی ختنه می ­شده ­اند. دولت ­های عربی از رسیدگی به این مشکل سر باز می ­زنند. آن­ها ترجیح می ­دهند که فقدان آمار سبب شود سازمان­ های بین ­المللی به این نتیجه برسند که این مشکل در قلمروی آن­ها وجود ندارد. مشورت با روحانیون اسلامی در مورد ختنه دختران در جوامع مسلمان کافی نیست – این lمانند آن است که از آشپز بپرسیم آیا مهمانان غذا را دوست داشتند. آژانس­های سازمان ملل نیز در منطقه آمار ختنه زنان را با بیان این که جمع­آوری چنین اطلاعاتی در زمره وظایف آن­ها نیست، نادیده می ­گیرند. هوسکن این را به عنوان یک کارتل سکوت توصیف می­کند: مردان از کشورهایی که ناقص ­سازی جنسی زنان در آن­ها انجام می­ شود «نفوذ زیادی در سازمان ملل دارند» و علاقه­ ای به حل مشکلات جدی اجتماعی نشان نمی­ دهند.

برای حل مشکل، کشورهای غربی و سازمان های حقوق بشری باید به شکستن دیوار سکوت و استبداد در خاورمیانه عربی ادامه دهند و مفهوم حقوق فردی را ارتقا بخشند. آن­ها باید تا زمانی که بتوانند تحقیقات میدانی مستقل انجام دهند،از نتیجه ­گیری در خصوص عمق و گستردگی ناقص ­سازی جنسی زنان و دیگر مشکلات اجتماعی یا رویکردهای سیاسی اجتناب کنند.

توماس فون در اوستن-زاکن، مدیر عامل  و توماس اوور، عضو هیأت مدیره وادیا است.

به روز رسانی ۱۷ ژوئن ۲۰۱۰: در رابطه با این گزارش دیده ­بان حقوق بشر که به بررسی ختنه زنان در کردستان می­ پردازد، چیزی که قابل توجه و نگران کننده است کوچک شمردن و تمسخر نتایج گزارش توسط مقامات کردستان است. این یکی از ویژگی­ های پاسخ­ های رسمی به این موضوع و دیگر مشکلات منطقه است، جایی که ترس شرمساری نزد افکار عمومی در جهان ارزش بیشتری از آسیب وارده به زنان، دختران جوان، و نوزادان دارد. ویراستان

 

 



  1. obaidullah said on بهمن ۱۸, ۱۳۹۳

    من این عمل و این معلومات را غلط میپندارم که رسول الله محمد (ص) اجازه چنین کار را هرگز نداده و علمای واقعی همچنان علمای واقعی بزرگوار دین مبین اسلام هم چنین عمل را ناروا و مردود میداند چنین کارها در دین اسلام مطلق حرام می باشد و این یک دروغی بزرگی بر پیامبر اسلام است که معلومدار توسط دشمنان اسلام سازماندهی شده و میخواهد که اسلام را بدنام کند اسلام یگانه دینی مقدس و راست است . و دیگر دینی واقعی بجز ادیان واقعی اسمانی پیشن که حالا منسوخ است وجود ندارد این کفار بجز این که پول های خود را بیجا مصرف کند و بر خود ظلم کند دیگر کاری را انجام نمدهد این ها با این راهای ناکام به هیچ جا نمیرسند و نمتوانند که دین مقدس اسلام را بدنام کند بغیر این که چنددانه نادان را گمراه و گناهان شان را در گناهان خود افزود کند من لعنت میفرستم بر چنین اشخاص این ها برادران شیاطین هستند و هیچ وقت بازی چنین متن های مردود و غلط را نخورید.

Leave a reply

Your email address will not be published.

مشاوره حقوقی رایگان برای قربانیان خشونت خانگی

روزهای شنبه تا چهارشنبه، از ساعت ۶ عصر تا ۱۰ شب مشاوران خانه امن پاسخگوی شما هستند.

مشاوره حقوقی رایـــگان

شماره تماس: ۸۵۳۱۲۶۰۰-۰۲۱