صفحه اصلی  »  این سو و آن سو خبر  »  اطلاعیه خبری: با تغی...
بهمن
۳
اطلاعیه خبری: با تغییر ماهیت درگیری ها، دفتر زنان سازمان ملل خواهان اقدام سریع تر برای محافظت از افراد در معرض خشونت شد
این سو و آن سو خبر
۰
, , , , ,
image_pdfimage_print

ترجمه: سام زندی تاریخ: ۲۸ اکتبر ۲۰۱۴

(نیویورک)  – با توجه به این که جهان شاهد وخیم ترین میزان آوارگی از زمان جنگ دوم جهانی است، فومزیله ملامبو-نگکوکتا، مدیر کل نهاد زنان سازمان ملل متحد، امروز در شورای امنیت سازمان ملل، از کشورهای عضو این سازمان خواست، تا نسبت به افراط گرایی خشونت باری که رو به فزونی است، و زندگی و آینده زنان و دختران را در جهان تهدید می کند، واکنش نشان دهند.

ED_SpeakingAtSConWPS_RLB_7247_400x267

شرح عکس: مدیرکل دفتر زنان سازمان ملل در جلسه علنی شورای امنیت در باره زنان، صلح و امنیت، در تاریخ ۲۸اکتبر ۲۰۱۴، سخنرانی می کند.عکس از: دفتر زنان سازمان ملل/رایان براون

او با قرائت گزارش دبیرکل سازمان ملل در باره زنان، صلح و امنیت، بر تغییر ماهیت درگیری ها، از عراق تا مالی، تاکید کرد، درگیری هایی که در آن، زنان و دختران به طور خاص، هدف افراطیون قرار می گیرند. خانم فومزیله ملامبو-نگکوکتا همچنین گوشزد کرد که آوارگی، باعث اوج گیری درگیری ها شده و تحت تاثیر شرایط بحرانی جاری، از جمله در افغانستان، جمهوری آفریقای مرکزی، سودان جنوبی و نقاط دیگر، پیچیدگی بیشتری می یابد. وی بر لزوم شتاب بخشیدن به تلاش ها برای دستیابی به برابری جنسیتی تاکید کرد و گفت: “زنان توانمند شده بزرگ ترین امید برای توسعه پایدار پس از پایان درگیری هستند.”

بحران در افغانستان، سوریه و سومالی، عامل آوارگی بیش از نیمی از ۱۰ میلیون و ۷۰۰ هزار انسان جا به جا شده بر اثر درگیری ها یا آزار در جهان در سال ۲۰۱۳ بوده است. در نتیجه، موضوع بحث آزاد امسال ِ شورای امنیت، بر وضعیت زنان پناهجو و افراد جا به جا شده در جهان تمرکز داشت. اکتبر سال آینده، مقام های ارشد شورای امنیت، تحقیقی در باره زنان، صلح و امنیت انجام خواهند داد. دبیرکل سازمان ملل در پیام خود به شورای امنیت، از “مطالعه جهانی” در باره اجرای قطعنامه ۱۳۲۵ به سرپرستی یک گروه مشاوره بلند پایه، که سال آینده در بحث شورای امنیت مطرح خواهد شد، استقبال کرد. سال ۲۰۱۵ پانزدهمین سالگرد تصویب قطعنامه ۱۳۲۵ و بیستمین سالگرد “بیانیه و برنامه اقدام پکن”، و آغاز یک برنامه توسعه بین المللی جدید بر اساس “هدف های توسعه هزاره” است.

متن کامل بیانات فومزیله ملامبو-نگکوکتا، مدیرکل دفتر زنان سازمان ملل، در بحث علنی در باره زنان، صلح و امنیت، ۲۸ اکتبر ۲۰۱۴ در نیویورک

خانم رئیس، نمایندگان محترم،

موجب افتخار است که در شورای امنیت سخن بگویم و گزارش دبیرکل را در باره زنان، صلح و امنیت قرائت کنم.

از ریاست آرژانتین برای میزبانی این بحث، و برای تاکید بر مشکلاتی که زنان آواره با آن روبرو هستند، تشکر می کنم.

این نشست، به خصوص از این نظر که شاهد وخیم ترین میزان آوارگی از زمان جنگ دوم جهانی هستیم، به موقع است.

در اولین سالی که عهده دار سمت مدیرکلی دفتر زنان سازمان ملل بودم، به اردوگاه های آوارگان در سودان جنوبی و جمهوری آفریقای مرکزی، و نیز اردوگاه های پناهجویان سوری در اردن سفر کردم.

بدون استثنا، در هر جایی که توقف کردم، تحت تاثیر زنانی قرار گرفتم که در راه برقراری صلح در شرایطی بسیار خطرناک تلاش می کنند.

خانم سواد علامی، یکی از فعالان پیشتاز حقوق زنان در عراق، امروز به نمایندگی از آنها و به نمایندگی از زنان آواره و پناهجو در همه جا، صحبت خواهد کرد.

نمایندگان محترم،

با نگاهی به جهان غرق در بحران، حس می کنیم که نه تنها شاهد افزایش خشونت و ناامنی هستیم، بلکه تغییری در ماهیت خود ِ درگیری ها را هم مشاهده می کنیم.

در بسیاری از نقاط جهان – از جمله عراق، شمال نیجریه، سوریه، سومالی و مالی – افراطوین خشن بر سرزمین ها مسلط می شوند و مستقیما زنان، دختران و جوامع آن سرزمین ها را مورد تهدید و هدف قرار می دهند. این گونه ای از تروریسم است که در میزان بالای آوارگی که موضوع بحث امروز ماست، نقش دارد.

زنان و دختران مجبور به “ازدواج” با ربایندگان و متجاوزان به خودشان می شوند، یا به صورت برده به فروش می روند.

مدافعان حقوق بشر به دلیل بیان چنین آزارهایی، تهدید و کشته می شوند.

خبرنگاران شجاع را با خشونت ساکت می کنند.

آموزگاران، دانش آموزان و امدادگران خط مقدم، مورد حمله قرار می گیرند.

و تصمیم های کلیدی هنوز پشت درهای بسته و بی توجه به صدای قربانیان این وضع گرفته می شوند.

هفته گذشته، با امیدی محتاطانه، از گزارش های مبنی بر پیشرفت احتمالی در قضیه دختران ربوده شده در چیبوک، استقبال کردیم.

این هفته، با شنیدن این خبر که دختران هنوز آزاد نخواهند شد، امیدمان به باد رفت.

و از آن روز تا به حال، دختران دیگری هم ربوده شده اند.

نباید فراموش کنیم که چرا این دختران هدف قرار گرفتند، نباید کابوس هولناکی را که همچنان گریبانگیر آنها و بسیاری دیگر است، فراموش کنیم.

در طول درگیری و پس از آن، زنان بیشتری هنگام زایمان می میرند، و دختران بیشتری را به زور شوهر می دهند.

زنان کمتری کار می کنند و در اقتصاد مشارکت می کنند، و دختران کمتری به مدرسه می روند. از کل ِ کودکان ِ در سن تحصیل که به مدرسه نمی روند، نیمی در مناطق درگیری زندگی می کنند. در این مناطق، تنها ۳۵ درصد از کل دختران در دبیرستان نام نویسی کرده اند.

این وضع، همه ما را به خطر می اندازد.

خانم رئیس، نمایندگان محترم،

گزارش دبیرکل، که من افتخار دارم امروز به نمایندگی از ایشان برای شما قرائت کنم، پیشرفت های حاصل شده در سطح هنجاری در یک سال گذشته را می ستاید.

شورای امنیت، قطعنامه های جدیدی را برای محافظت بیشتر از زنان در برابر خشونت جنسی تصویب کرد. این شورا، اهمیت خاص ِ توانمند سازی زنان و برابری ِ جنسیتی را در صلح و امنیت بین المللی بار دیگر مورد تاکید قرار داد.

از طریق برنامه های اقدام منطقه ای یا ملی، بیش از ۸۰ کشور جهان به برنامه زنان، صلح و امنیت متعهد شده اند. سازمان های منطقه ای، نمایندگان ِ بلندپایه هر چه بیشتری را به این امر می گمارند.

در این زمینه، مایل هستم به خصوص از انتصاب “بینتا دیوپ”، قهرمان قدیمی زنان، به عنوان اولین سفیر ِ ویژه اتحادیه آفریقا در امور زنان، صلح و امنیت، ابراز خرسندی کنم.

گزارش موجود نشان می دهد که مشارکت و حضور زنان در حل و فصل درگیری ها و فرایندهای صلح، بهبود یافته است. از یازده مذاکره فعالانه ای که سال گذشته با مشارکت سازمان ملل در جریان بود، دست کم هشت مورد با حضور یک زن بلندپایه در میان نمایندگان مذاکره کننده صورت گرفت.

درصد موافقتنامه های صلح که متعهد به پیشبرد امنیت و موقعیت زنان و دختران می شوند، از سال ۲۰۱۱ بیش از دو برابر شده است.

در جریان مذاکرات جاری صلح در کلمبیا، بیش از یک سوم مذاکره کنندگان زن هستند و کمیته ای مختص مسائل جنسیتی نیز تاسیس شده است.

و امروز، اینجا، در شورای امنیت سازمان ملل، شش سفیر زن حضور دارند، که امری بی سابقه است.

این دستاوردها چشمگیری هستند. با این همه، هنوز حدود ِ نیمی از موافقتنامه های صلح، حرفی از حقوق یا خواست های زنان به میان نمی آورند، و در اکثریت ِ فرایندهای صلح، حضور حداقلی زنان هم محلی از اعراب ندارد.

گزارش دبیرکل بر نکات زیر تاکید دارد:

  • ابتکارهای جدید برای محافظت از حقوق زنان
  • تدابیر جدید برای افزایش حضور زنان در نیروهای نظامی و پلیس، و
  • انتصاب تاریخی ِ اولین فرمانده نظامی زن در یک نیروی صلح بان سازمان ملل

ولی ۹۷ درصد صلح بانان هنوز مرد هستند.

امروزه اهمیت توانمندسازی اقتصادی زنان در شرایط پس از درگیری، به شکل گسترده ای پذیرفته شده است.

ولی در فرایند ِاستقرار صلح و تامین هزینه های بازسازی، هنوز نقش اقتصادی زنان تا اندازه زیادی نادیده گرفته می شود، و سرمایه گذاری ِ اندکی در معیشت ِ آنها انجام می گیرد.

این گزارش همچنین شامل رهنمودهای تازه منتشر شده دبیرکل در باره اقدامات ترمیمی برای قربانیان خشونت جنسی نیز هست. این موضوع در دستور کار ما، مورد غفلت واقع شده است.

ترمیم تنها به معنای عدالت نیست. به معنای توانمندسازی است.

و زنان و دختران ِ توانمند شده، بزرگترین امید ِ توسعه پایدار ِ پس از درگیری هستند.

آنها بهترین تسریع کننده های پیشرفت، بزرگترین امید آشتی، و بهترین مانع در برابر گرایش جوانان به افراطی گری و تکرار چرخه خشونت اند.

گواه این امر، ملاله است، برنده امسال جایزه ی نوبل صلح.

نمایندگان محترم،

سال ۲۰۱۵ شاهد این سرفصل هاست:

  • بیستمین سالگرد سالگرد “بیانیه و برنامه ی اقدام پکن”، که پایه گذاری برنامه زنان، صلح و امنیت بود،
  • پانزدهمین سالگرد تصویب قطعنامه ۱۳۲۵، و
  • آغاز برنامه جدید توسعه پایدار.

تقارن این رخدادها، فرصتی مغتنم است برای تلفیق برنامه زنان، صلح و امنیت با تلاش های گسترده تر برای توسعه.

اکتبر سال آینده، هیئتی بلند پایه از شورای امنیت، برنامه زنان، صلح و امنیت را بررسی خواهد کرد.

این بررسی توسط واحد مطالعه جهانی دبیرکل سازمان ملل در باره اجرای قطعنامه ۱۳۲۵ به اطلاع خواهد رسید، و دفتر زنان سازمان ملل افتخار دارد که دبیر این واحد باشد.

در واقع، خوشوقتم که مولف گرانقدرِ این مطالعه، رادیکا کوماراسوامی، را ارج بگذارم.

او امروز در میان ماست، همین طور چند عضو بلندپایه گروه مشورتی، که از سراسر جهان به اینجا آمده اند تا این هفته به ما بپیوندند. از صرف وقت و زحمت ایشان سپاسگزاریم.

آنها در کنار هم پیشرفت ها و موانع اجرای قطعنامه ۱۳۲۵ دبیرکل سازمان ملل را بررسی خواهند کرد.

بحث امروز، فرصتی است برای اعضای شورای امنیت – و دیگران – که ارزیابی خود را با هم در میان بگذارند.

فرصتی است برای تجدیدِ تعهدمان نسبت به برنامه زنان، صلح و امنیت، در شرایطی که اوضاع امنیتی جهان، در حال دگرگونی است.

پیش از خاتمه، اجازه بدهید بار دیگر به موضوع جلسه امروز اشاره کنم.

بحران های افغانستان، سوریه و سومالی، عامل آوارگی نیمی از ۱۰٫۷ میلیون نفر از کسانی است که در سال ۲۰۱۳ بر اثر جنگ یا آزار، آواره شده اند. کل جمعیت آوارگان اکنون بیش از ۵۱ میلیون نفر است.

در اوج خشونت های امسال در غزه، تقریبا یک سوم جمعیت در موطن خود، آواره شدند. حدود دو میلیون نفر بر اثر بحران های جاری در جمهوری آفریقای مرکزی و سودان جنوبی آواره شده اند. آوارگی های دیگری نیز به دلیل درگیری های فرسایشی مانند جمهوری دموکراتیک کنگو و درگیری های جدید مانند اوکراین، به وجود آمده اند.

حقوق، نیازها، محافظت و مشارکت زنان و دختران آواره، از زمان تصویب قطعنامه ۱۳۲۵ در سال ۲۰۰۰ در شورای امنیت مطرح بوده اند.

در قطعنامه های بعدی، و در قوانین انسان دوستانه و حقوق بشری  بین المللی و منطقه ای، بارها و بارها بیان شده است که:

مشارکت معنادار زنان در تصمیم هایی که بر زندگی آنها اثر می گذارد، برای ایجاد جوامع پایدار و مقاوم ضروری است.

همچنان که لیماه گبووی، برنده جایزه نوبل صلح و فعال صلح لیبریایی، ماه گذشته در نشست بلندپایه مجمع عمومی گفت:

“اگر زنان را از فرایند صلح آفرینی و بازسازی پس از درگیری کنار بگذاریم، بناهایی نامتعادل ساخته ایم که سقوط خواهند کرد.”

با این همه، تلاش برای توانمندسازی زنان در زمینه رهبری، آموزش و تحصیل – و دسترسی به زمین کشاورزی و دیگر دارایی های تولیدی – هنوز بسیار اندک است.

زنان آواره اغلب از دستگاه های قضایی کنار گذاشته می شوند، و سرمایه گذاری برای رفع این نقیصه، هنوز ناکافی است.

زنان پناهجو و کسانی که در موطن خود آواره شده اند همچنان بیشتر از دیگران در معرض خشونت بر مبنای جنسیت قرار دارند، از جمله خشونت جنسی، ازدواج اجباری و قاچاق انسان.

شورای امنیت در قطعنامه ۲۱۲۲ خاطرنشان کرد که:

فرایندِ نابرابرِ اعطای حق تابعیت و پناهندگی، و عدم امکانِ شناساییِ متقاضیان، خطرِ بلاتکلیف ماندن تابعیت زنان را افزایش می دهد.

زنان از تصمیم گیری محروم بوده و دچار فقدان دسترسی به تحصیل، بهداشت، مسکن، زمین و حق مالکیت هستند.

وقت آن رسیده که وضعیت زنان پناهنده و افراد آواره در سراسر جهان بهبود یابد.

وقت آن رسیده که تعهد خود را تجدید کنیم و تا تحقق آنها از پای ننشینیم.

همچنان که سیاست ها و راهبردها را در طول ماه های آینده بررسی می کنیم، باید در باره مقتضیات صلح و توسعه پایدار، صریح باشیم.

این شورا با چالش های فوق العاده ای روبروست، از شیوعِ ابولا گرفته تا اوج گیریِ افراطی خشونت آمیز و ابعاد بی سابقه آوارگی. بدون آن که برابری جنسیتی را در مرکز تلاش های خود برای حفظ صلح و امنیت قرار دهیم، نمی توانیم بر این چالش ها غلبه کنیم.

از طرف دفتر زنان سازمان ملل، از بحث امروز استقبال می کنم، و امیدوارم به وعده های خود به همه زنان و دخترانی که درگیری و خشونت تهدیدشان می کند، وفادار بمانیم.

سپاسگزارم.

 منبع: نهاد زنان سازمان ملل متحد 



Leave a reply

Your email address will not be published.

مشاوره حقوقی رایگان برای قربانیان خشونت خانگی

روزهای شنبه تا چهارشنبه، از ساعت ۶ عصر تا ۱۰ شب مشاوران خانه امن پاسخگوی شما هستند.

مشاوره حقوقی رایـــگان

شماره تماس: ۸۵۳۱۲۶۰۰-۰۲۱