صفحه اصلی  »  خشونت خانگی و اجتماع  »  روز بین المللی زنان ...
مهر
۲۳
روز بین المللی زنان روستایی: آیا ۲۰میلیون زن می‌توانند یک قاره را نجات دهند؟
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , ,
image_pdfimage_print

CIFOR

عکس: CIFOR

هدف سازمان ملل متحد از برگزاری روز جهانی زنان روستایی، پرداختن به نقش یک‌ چهارم جمعیت زمین در توسعه اقتصاد کشاورزی، امنیت غذایی و زدودن خطوط فقر چه در جوامع توسعه‌ یافته و چه در حال توسعه است. زنانی که  نفش بسزایی در جمع‌آوری محصول، نگهداری از دام، تأمین غذا، آب و سوخت، و فعالیت‌های بیرون از مزرعه همچون نگهداری از کودکان، سالمندان و بیماران دارند.

الن جانسون سیرلیف، رئیس جمهور لیبریا می ‏گوید: “روشن است اگر شما به مسائل زنان رسیدگی می ‏کنید، باید به زنان روستایی بپردازید. قسمت اعظم زنان ما در نواحی روستایی زندگی می‏ کنند. آنها ملت را تغذیه می‏ کنند. بیشتر کارهای کشاورزی و قسمت اعظم کارهای مربوط به خرید و فروش محصولات غذایی بر عهده آنهاست.” وی در بزرگداشت زنان روستایی در رم و در سال ۲۰۱۲ توجه به زنان روستایی را شرط توسعه پایدار دانست.

اما برای ماری سادرا، کشاورزی در “ریفت والیِ “ کنیا، هیچ‏ کدام از حقوق فراگیری که زنان طی چند سال اخیر به دست آورده اند، اهمیتی ندارد مگر اینکه او خود بتواند مالک زمینی باشد که روی آن کار می‏ کند.

وی می گوید : “از ابتدای ازدواجم، مشکل اصلی من داشتن زمین و عدم کنترل آن بوده است. من می ‏خواهم بر آن زمین کنترل داشته باشم تا هم خودم و هم فرزندانم احساس امنیت کنیم.”

همسر ماری می گوید: “اگر ماری مالک زمین باشد، مرا ترک خواهد کرد؟ من دوست ندارم با چنین چیزی مواجه شوم. من می‏ دانم که فرهنگ من باید تغییر کند؛ زیرا زنان انسان هستند، اما من هنوز آمادگی آن را ندارم.”

۱۵ اکتبر روز بین المللی زنان روستایی است. نهاد سازمان ملل پس از تصویب قعطنامه ۱۳۶٫۶۲ سازمان ملل در دسامبر ۲۰۰۷، روز ۱۵ اکتبر را به عنوان روز جهانی زنان روستایی اعلام کرد ونهاد زنان ملل متحد از سال ۲۰۱۲، برنامه‌هایی با سازمان برنامه جهانی غذا و کشاورزی برای توانمند سازی زنان روستایی فقیر از طریق اقدامات اقتصادی و تأمین غذایی اجرایی نموده است. برخی از این اقدامات با اهداف توانمند سازی زنان روستایی برای پیگیری حقوقشان به زمین، مالکیت، فرصت‌ها و انتخاب‌هایشان انجام می‌گیرد.

برنامه‌های سازمان ملل

به مناسبت روز جهانی زنان روستایی امسال، بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل، در پیامی ‌زنان روستایی را نیروی عظیمی‌ در راستای نیل به توسعه جهانی دانست. وی توجه به این گروه را برای نیل به اهداف توسعه هزاره، توسعه پایدار، و توافقات آب و هوایی جهانی مهم ذکر کرد.

 دبیرکل سازمان ملل مواجهه زنان با بلایای طبیعی، منابع طبیعی و فقر را دلیل اهمیت بیشتر جایگاه آنان دانست و بر لزوم توانمندسازی زنان روستایی به منظور مبارزه با فقر، گرسنگی، تغییرات آب و هوایی، و فرسایش زمین، از طریق تأمین منابع بیشتر برای آنان تأکید کرد.

در این روز، نهاد زنان سازمان ملل نیز با برگزاری برنامه‌های سالانه خود به بزرگداشت نقش زنان روستایی در توسعه جوامع و مبارزه با فقر می‌پردازد. این نهاد با اکران فیلم مستند «توزیع: آیا ۲۰میلیون زن می‌توانند یک قاره را نجات دهند؟» و معرفی موضوع «هیچ‌کس را پشت سر مگذار: همه با هم برای رفع فقر مطلق بیندیشیم، تصمیم بگیریم و عمل کنیم» در روز جهانی غذا، به بزرگداشت جایگاه زنان روستایی خواهد پرداخت.

آنچه در گرامی داشت چنین روزی قابل اهمیت است مسائل زنان روستایی است که قابل انطباق با مسائل زنان شهری نیست و اساساً آنچه به عنوان مسائل و دغدغه‌های زنان در شهرها مطرح می‌شود، به کلی متفاوت از مشکلات و مطالبات زنان در روستاها است .

 نقش، شغل و وظایف و امکانات بهداشتی و آموزشی نقطه تمایز زنان روستایی از زنان طبقه متوسط شهری است. مشاغلی مانند قالی‌بافی، دامداری، کشاورزی، صنایع دستی و ….. که  اشتغال غیررسمی را تداعی می‌کند. هر چند که مرز شاغل بودن یا نبودن آنها به اندازه زنان کارمند در شهرها مشخص نیست، به همین دلیل برخی از فعالیت‌های این زنان دیده نمی‌شود.

مشاغلی که دارای حقوق و مزایای کمتر و آینده نا مطمئن‌ است و احتیاج بیشتری به اختصاص بیمه و حقوق بازنشتگی دارند. بر همین اساس نهاد زنان ملل متحد بر مشارکت زنان روستایی در تصویب قوانین، سیاست‌ها و برنامه‌ها در کلیه موضوعات مرتبط با زندگی آنها، ازجمله تأمین امنیت غذایی و بهبود معیشت این گروه از زنان، تأکید می‌کند.

زنان روستایی از مردان روستایی فقیرترند

 هدف سازمان ملل متحد از برگزاری روز جهانی زنان روستایی، پرداختن به نقش یک‌ چهارم جمعیت زمین در توسعه اقتصاد کشاورزی، امنیت غذایی و زدودن خطوط فقر چه در جوامع توسعه‌ یافته و چه در حال توسعه است. زنانی که  نفش بسزایی در جمع‌آوری محصول، نگهداری از دام، تأمین غذا، آب و سوخت، و فعالیت‌های بیرون از مزرعه همچون نگهداری از کودکان، سالمندان و بیماران دارند.

از سوی دیگر زنان روستایی، بخصوص در جوامع در حال توسعه، در معرض تبعیضات و آسیب‌های بسیاری هستند. آنان در یک کشور در حال توسعه، به طور یقین از مردان فقیرتر، آسیب‌پذیرتر، کم‌سوادتر، بیمارتر و دارای امید به زندگی پایین‌تری هستند و به احتمال فراوان زمینی در مالکیت خود ندارند بخصوص که آسیب‌پذیری زنان در این جوامع بیش از هرچیز برآمده از بی‌سوادی آنهاست که دور باطلی از فقر و عدم برخورداری را دامن می‌زند. دختران روستایی به دلیل جنسیت از تحصیل محروم می‌شوند و این ناتوانی از خواندن و نوشتن، آنها را از حلقه تصمیم‌گیری‌های آتی نیز بیرون نگه می‌دارد.

از سوی دیگر، افزایش قیمت غذا بیشتر از همه به افراد فقیر در نواحی روستایی لطمه می ‏زند؛ زیرا آنها کمتر از سایرین به منابعی همچون اعتبار بانکی، وام، پس ‏انداز، تکنولوژی و تأسیسات زیربنایی دسترسی دارند. در چنین شرایطی، زنان بیشتر مستعد از دست دادن دارایی‏ های خود هستند؛ زیرا انتظار می ‏رود فروش جواهرات یا دام‏ های کوچک، آسان ‏تر از دارایی‏ های معمول مردانه همچون زمین یا دام‏ های کلانِ قابل جایگزین باشد.

سایر روش ‏های متداولی که زنان برای مقابله با قیمت ‏های بالا اتخاذ می‏ کنند، از نوعی هستند که زنان و کودکان را بیشتر از مردان تحت تأثیر قرار می‏ دهد؛ آنها سعی می‏ کنند کمتر بخورند تا مردان و کودکان بتوانند تغذیه بهتری داشته باشند؛ آنها مسئولیت مراقبت از بیماران در خانه را برعهده می‏ گیرند؛ هزینه‏ های مربوط به موارد غیرغذایی همچون تحصیلات و مراقبت‏ های بهداشتی را کاهش می‏ دهند؛ برای غذای کمتر با ارزش تغذیه ‏ای پایین ‏تر، پول خرج می ‏کنند؛ برای تغذیه خانواده بر قرض گرفتن تکیه می ‏کنند؛ و برای به دست آوردن پول، کار بیشتری انجام می‏ دهند.

آنچه مسلم است کشورهای در حال توسعه با وجود ماشینی‌شدن فرآیند کشاورزی مدرن و گسترش شهرنشینی، در این روز با برگزاری نشست‌های محلی، ملی، بین‌المللی و اینترتی به بررسی جوانب این موضوع پرداخته و سعی در برطرف ساختن موانع رشد این گروه دارندولی همچنان مشکلات زنان روستایی در صدر مشکلات زنان قرار دارد .

زنان روستائی ایران همیشه کار دارند

بیکاری یک مسئله بزرگ شهری است که ویژگی های آن با بیکاری در روستا تفاوت دارد. روستائی روی زمین کار می کند. با دام سر و کار دارد، با صنایع دستی روزگار می گذراند، خانه اش را خودش می سازد، با تامین چوب در فصل تابستان، سرمای زمستان را می شکند. در مجموعه ای از کارهای زراعی و صنعتی و خانگی، دست زنان روستائی ایران همیشه در کار است. در آن جا تبعیض برای اشتغال زنان، آن گونه که در شهر ها و در مشاغل نوین شاهد بر آن هستیم بیداد نمی کند. مردان مانع کارهای کشاورزی و صنعتی زنان نمی شوند. اساسا بدون نیروی کار زن روستائی، روستا زنده و پاکیزه و با طراوت نمی شود. خانواده به رفاه نمی رسد.

پرسش این است که زنان روستائی ایران، در برداشت محصول و توزیع صنایع دستی که خود تولید کرده اند، چه اندازه سهم دارند. در کشت و کار خانوادگی، زندگی معیشتی افراد خانواده ضمن یک تقسیم کار طبیعی که به تدریج و در طول قرون پذیرفته شده، تامین می شود. مردان روستاهای ایران بر ۹۹ در صد از زمین های مزروعی مالکیت دارند. سهم زنان از مالکیت بر زمین های مزروعی فقط یک در صد است. حال آن که میزان کار زنان روی زمین اگر بیش از مردان نباشد، کمتر از آنان نیست. در بخشی از انواع کشاورزی مثل شالیزارها، زنان بچه های خود را از دوران نوزادی تا بعد روی زمین و ضمن کار بزرگ می کنند. بچه ها همواره در قنداق و گهواره ای، زیر سایبانی، کنار دست شان است، یا درون کوله ای امن، پشت شان آرمیده و مادر در همان حال خم و راست می شود و بچه و زمین را همزمان مراقبت می کند. آواز مادران کشاورز از پرچین ها می گذرد و فضای باز و هوای پاک روستا را صفا می بخشد.

بیماری های استخوانی مانند آرتروز، پوکی استخوان از دوران جوانی ،زنان کشاورز را رنج می دهد. زمین مال آنها نیست. در مالکیت شوهر یا پسر یا دامادشان است. با آن که کار می کنند، وانمود می شود که نفقه خور مردان خانواده هستند. نظام قانونگذاری ایران تا چند سال پیش سهم الارث زنان را از عرصه و زمین بکلی نادیده می گرفت و فقط اجازه می داد تا آن ها فقط در حدود یک هشتم از اعیانی سهم ببرند، آن هم به صورت نقد و پس از ارزیابی دیوارهای خانه و اتاقی که روی زمین ساخته شده بود، یک هشتم را تعیین و پرداخت می کردند. در قوانین ایران همان یک هشتم سهم الارث زن، بین چند همسر مردی که فوت می شد به صورت مساوی تقسیم می شد. چند سالی است در قانون تجدید نظر کرده اند. پس از تجدید نظر، زن از قیمت زمین و عرصه هم ارث می برد. اما همان یک هشتم را. اگر متوفی همسر یا همسران دیگری داشته باشد، قیمت زمین و عرصه تقسیم بر ۸ می شود و همان یک هشتم بین زنان به نسبت مساوی تقسیم می شود. از این روست که همچنان مردان ایرانی مالک بر ۹۹ در صد از زمین های مزروعی هستند و زنان روستایی فقط یک در صد در مالکیت شان است.



Leave a reply

Your email address will not be published.

مشاوره حقوقی رایگان برای قربانیان خشونت خانگی

روزهای شنبه تا چهارشنبه، از ساعت ۶ عصر تا ۱۰ شب مشاوران خانه امن پاسخگوی شما هستند.

مشاوره حقوقی رایـــگان

شماره تماس: ۸۵۳۱۲۶۰۰-۰۲۱