صفحه اصلی  »  خشونت خانگی و اجتماع  »  چگونه می توان به کود...
مرداد
۱۷
۱۳۹۳
چگونه می توان به کودکان خشونت دیده کمک کرد؟
مرداد ۱۷ ۱۳۹۳
خشونت خانگی و اجتماع
۰
, , , , , ,
image_pdfimage_print

5871707852_45bf8260dc_z

مترجم: گ. حقیقی

 حقایقی که در این جا می آید توسط مرکز اطلاعات و منابع ملی خشونت خانگی (NRCDV) دریک  بسته آموزشی ” تحت عنوان کودک هایی که شاهد خشونت شریک زندگی بوده اند” گردآوری شده است:

سوء رفتار و خشونت با کودکان و خشونت علیه زنان معمولاً هم زمان اتفاق می افتند. پلیس هر ساله هنگام برخورد با عاملان خشونت و دستگیری آنها، با نیم میلیون کودک خشونت دیده روبرو می شود. در ۳۰ تا ۶۰ درصد خانواده هایی که خشونت علیه زنان رواج دارد خشونت علیه کودکان نیزاتفاق می افتد. (دفتر دادرسی ویژه نوجوانان و پیشگیری از بزهکاری. امنیت از ابتدا: اقدام برای کودکان در معرض خشونت (نوامبر ۲۰۰۰). نشر شماره NCJ182789، واشنگتن دی.سی. وزارت دادگستری، دفتر برنامه ریزی.)

تحقیقات نشان می دهند مردانی که دردوران کودکی در معرض خشونت خانگی بوده اند احتمال این که در بزرگسالی هم مرتکب خشونت خانگی شوند بیشتر است و برای زنان با تجربه خشونت دیدگی در دوران کودکی امکان این که در بزرگسالی قربانی خشونت خانگی بشوند افزایش می یابد.(ویتفیلد، ۲۰۰۳)

کودکانی که شاهد خشونت خانگی هستند و مورد سوء استفاده فیزیکی و جنسی هم قرار می گیرند، در مقایسه با کودکانی که مورد سوء استفاده قرار نمی گیرند با خطرات مضاعفی از جمله، ناسازگاری احساسی و روانی، مواجه می شوند. (کارلسن، ۲۰۰۰، ادلسن، ۱۹۹۹؛ هیو و دیگران، ۲۰۰۱)

همچنین کودکانی که با خشونت خانگی زندگی می کنند با خطرات بیشتری از قبیل: خطر قرار گرفتن در معرض اتفاقاتی که ضربه روحی شدید وارد می کنند، خطر غفلت، خطر سوء استفاده مستقیم و خطر از دست دادن یکی یا هر دوی سرپرست هایشان رو به رو می شوند. همه این ها می توانند برای کودکان نتایج منفی زیان باری داشته باشند و سلامت، امنیت و ثبات آن ها را تحت تأثیر قرار بدهد. (کارلسن، ۲۰۰۰؛ ادلسن، ۱۹۹۹؛ راسمن، ۲۰۰۱).

 فهرست زیر را مرکز اطلاعات و منابع خشونت خانگی از شیوه هایی که خشونت خانگی می تواند بر کودکان تأثیر بگذارد تهیه کرده است.

کودکان و خشونت خانگی

آستانه تحمل کودکان متفاوت است. آنها به اشکال مختلفی نسبت به خشونت واکنش نشان می دهند. در اینجا فهرستی از احساسات و رفتارهایی می آید که در میان این کودکان به طور مشترک مشاهده شده است را ذکر می کنیم.

  1. احساس ترس از خشونت پدر و همه مردها
  • احساس ترس از ترک شدن
  • احساس ترس از شب

عصبانیت از پدر و مردهای دیگر

  • عصبانیت از مادر (برای جلوگیری نکردن از خشونت)
  • عصبانیت از خود (به خاطر ناتوانی در حفاظت از مادر)

احساس گناه برای خشونتی که تحمل می کنند. کودکان نسبت به خشونت احساس مسئولیت و گناه می کنند.

  • احساس گناه از بی وفایی نسبت به خانواده و دوستان
  • احساسات منفی نسبت به یکی یا هر دوی والدین

 سردرگمی و احساس تضاد در احساسات نسبت به والدین

  • سردرگمی از واکنش های غیر قابل پیش بینی از بزرگسالان که باعث می شود کودک نتواند به آن ها اعتماد کند.
  • باور به این که روابط زناشویی به معنی خشونت است.

ناتوانی در فراگیری و عدم ثبات احساسی در خانه فراگیری را از بین می برد.

  • درجا زدن در مرحله رشدی که ضربه روحی در آن اتفاق افتاده است.

۲. علایم رفتاری مشترک

  • کناره گیری
  • نیاز بیش از حد به توجه
  • واکنش های منفی نسبت به مردها
  • نگرانی از جدایی
  • ترس های قبل خواب
  • وحشت از مدرسه
  • بد خلقی
  • پرخاشگری
  • فحاشی
  • بد خلقی های نامناسب سن
  • داشتن باور منفی نسبت به خود: باور این که “من بدم.” منجر به بدرفتاری یا تنبیه می شود، که این باور غلط را تقویت می کند.
  • از دست دادن انگیزه در مدرسه
  • اعتماد به نفس پایین به خاطر باور به این که “تقصیر خودم است که مشت خوردم.”
  • دمدمی مزاج بودن
  • محک زدن بزرگسالان
  • سردرگمی در باورها
  • ناتوانایی در تمرکز در مدرسه
  • خواب آلودگی به خاطر بیدار ماندن در طول شب
  •  پسرفت درکارها

۳. مهارت های زندگی

  • انعطاف پذیری شدید
  • بلوغفکری
  • حس مسئولیت
  • صمیمیت بین خواهرو برادرها
  • حساسیت غیر عادی
  • رد رفتارهای خشونت آمیز

با این اوصاف  ما به عنوان والدین جایگزین، پرستار یا معلم (یا هر نسبتی که با کودک داریم) چگونه می توانیم از کودکانی حمایت کنیم که سرپرستی آنها را به عهده گرفته ایم در حالی که تجربه خشونت خانگی داشته اند؟

من یک سری مسائل خیلی ساده را آموختم:

۱) زمانی که انتظارهایت را در خانه یا مدرسه مطرح می کنی از یک پیام “ما” استفاده کن.

۲) به احساسات کودک زمانی که رفتار خشونت آمیز می کند توجه کن.

۳) راه های متفاوتی جز خشونت پیش رو بگذار.

۴) نسبت به بالا بردن صدایت حساس و آگاه باش.

این ها یکی دو تا مثال برای هر کدام از این موارد هستند:

۱) زمانی که انتظارهایت را در خانه (یا مدرسه) مطرح می کنی از یک پیام “ما” استفاده کن.

  اقرار می کنم بعضی اوقات اولین واکنش غریزی من، وقتی که یکی از فرزندخوانده هایمان بدرفتاری خشونت آمیز می کند این است که بگویم: “بسه دیگه!” یا “نزنش!”

وقتی کودکان از محیطی می آیند که در آن خشونت خانگی بوده است به اندازه کافی با احساس شرم دست و پنجه نرم می کنند، بنابر این به جای استفاده از یک لحن اتهام آمیز و سرزنش کننده با آن ها (که فقط باعث می شود احساس بدتری داشته باشند)، برایشان مرز تعیین کنید، اما توضیح دهید این قانونی است که برای نه تنها آنان، بلکه تمامی اعضای خانه یا کلاس درس اجرا می شود.

برای مثال به جای این که بگویید “تو حق نداری تو این خونه کسی رو بزنی” با آرامش اما با لحنی محکم توضیح دهید، “ما تو این خونه کسی رو نمی زنیم.” و “ما” یعنی همه والدین و کودک ها. در غیر این صورت مرتکب یک سخت گیری خیلی تبعیض آمیز خواهید شد. برای درک کودک های کوچک تر ساده تر است برایشان مثال های ملموس بزنید، مثلاً بگویید “تو خونه ما، باباها مامانا رو نمی زنند، مامانا باباها رو نمی زنن، مامانا و باباها کودک ها رو نمی زنن یا سرشون داد نمی زنن، کودک ها مامانا و باباها و کودک های دیگه رو نمی زنن، گاز نمی گیرن، لگد نمی زنن.”

۲) احساسات کودک را زمانی که رفتار خشونت آمیز می کند به رسمیت بشناسید.

همان طور که در بخش “احساسات”، فهرست کودکان و خشونت خانگی DVRC به آن اشاره شد، از کودکانی که پیشینه خشونت خانگی داشته اند، انتظار می رود مشکلات مربوط به عصبانیت زیادی داشته باشند. عصبانیت به خودی خود چیز بدی نیست، کارهایی که کودک با احساس عصبانیتش می کند می تواند مضر باشد. علاوه بر آن کودکان ممکن است ندانند بدون این که به رفتارهای خشونت آمیز پناه ببرند چطور به عصبانیت یا کلافگی یا احساس عدم امنیت واکنش نشان دهند. بخصوص اگر این تنها چیزی است که از بزرگترها در زندگی شان دیده اند.

احساسات کودک را معتبر بشمارید، به جای این که او را شرمنده کنید و بعد رفتارهایش را تصحیح کنید. جملات اعتباربخش شما می تواند شامل این ها باشد:

“ای وای، مثل این که خیلی عصبانی هستی الآن. نه؟” یا “احساس می کنم داری خیلی کلافه می شی.” یا “می تونی کمکم کنی بفهمم چرا این قدر ناراحتی؟”

هیچ نیازی نیست که احساسات او را تحلیل کنید، یا بعد از ماجرا جلسات کوچک مشاوره راه بیندازید. (که خود من طبیعتاً ممکن است تحریک شوم که چنین کاری بکنم.) اما گاهی اوقات صرف عمل معتبر شمردن احساسات آن ها برای کودک کافی است که رفتارهایش را از احساساتش جدا کند و به نوعی احساس “درک شدن” توسط بزرگسالی بکند که نگران اوست.

“عصبانیت” یکی از عواطفی است که معمولاً می تواند احساسات دیگری مثل آزرده شدن یا ترس را پشت خود پنهان کند. اگر احساس یک کودک توسط بزرگسال معتمد به رسمیت شناخته شود ، امکان این که درباره احساسات پنهان شده اش صحبت کند بیشتر است. حرف زدن درباره این احساسات نتیجه بخش تر از حمله کردن به دیگران یا کناره گیری خواهد بود.

 ۳) راه های متفاوتی جز خشونت پیش رو بگذار.

این پیشنهاد در کنار پیشنهاد قبلی پیش می رود. اولاً بگذارید کودک بداند که عصبانی بودن بد نیست، اما زدن، گاز گرفتن یا جیغ زدن سر دیگران و غیره درست نیست. سپس، راه چاره دیگری برای ابراز عصبانیتشان به آن ها نشان بدهید.

“می خوای روی ترامپولینت بالا پایین بپری؟”

“اونقدر عصبانی هستی که می خوای یه کسی رو بزنی؟ بیا به بالشتت مشت بزنیم یا ببینیم این توپ رو چقدر دور می تونی شوت یا پرت کنی!”

(دلیل دیگری برای این که ورزش های تماس بدنی یا گروهی کانال های تخلیه فوق العاده ای، برای کودکان تحت خطر هستند یا هر کودکی!)

۴) نسبت به بالا بردن صدایت حساس و آگاه باش.

بسیاری از کسانی که از شرایط خشونت، سوء استفاده یا ضربه روحی شدید می بینند به ناچار نسبت به صداهای بلند و فریاد حساس تر هستند. یادتان باشد تنها گروهی که پس از سربازان جنگی بیشترین آمار PTSD (اختلال استرس پس از سانحه) را دارند کودکانی هستند که به فرزندی پذیرفته شده اند! چه حقیقت ناراحت کننده ای است اینکه خانه و زندگی به اندازه یک منطقه جنگی به کودکان ضربه وارد کند.  تأثیرات روانی (این دو) می تواند به طرز وحشتناکی شبیه هم باشند.

ممکن است مثال احمقانه ای باشد اما من خیلی خوب به یاد دارم یک روز وقتی همسرم صدایش را روی من بلند کرد (نه به خاطر این که داشت سر من فریاد می زد یا با من بدخلقی می کرد، بلکه به خاطر این که دیرمان شده بود و از برنامه مان عقب بودیم و او داشت سعی می کرد به من یادآوری کند بجنبم و بروم حمام و حاضر شوم.) صدای بلند او خیلی به نظر من نیامد، به خودم هم نگرفتم، اما بلافاصله یک تغییر فیزیولوژیک در کودکی که به فرزندی قبول کرده بودیم احساس کردم . ممکن است بعضی ها بگویند واکنش او فقط یک اتفاق بوده یا هر کودکی می توانست همین طور واکنش نشان دهد، اما وقتی ما به چیزهای فکر کردیم که او احتمال داشت از خانواده قبلی خود شنیده یا دیده باشد یادآوری خوبی بود که موقع بالا بردن صدایمان حواسمان را بیشتر جمع کنیم.

آیا شما برای کمک به کودک هایی که با خشونت خانگی رو به رو هستند توصیه ای دارید ؟

لینک منبع



Leave a reply

Your email address will not be published.

x


اکتبر، ماهی برای پیشگیری و مبارزه با خشونت خانگی برای همه


«یک ماه برای مبارزه با خشونت خانگی»